"Η Πομαντική της Εκκλησίας στην εποχή των μνημονίων"

Απόσπασμα από την εισήγηση

του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος

            « …Έχουμε χρέος να σταθούμε επάξια στις απαιτήσεις των καιρών και να  υπερασπισθούμε τα ιερά και τα όσια του Γένους μας. Είναι απαίτηση του Λαού μας. ΄Εχει κρεμαστεί από τα χείλη μας. Πρέπει με την γνήσια ευγενική ελληνική φωνή μας να σταθούμε στο ίδιο βάθρο με τους ήρωες Κληρικούς που διεδέχθημεν, ειδ’ άλλως θα πέσωμε, ή μάλλον θα μας κατεβάσουν, ως μη δυναμένους να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών…. Ο Λαός τώρα μας θέλει κοντά του, θέλει να αρθρώσουμε λόγο, να υπερασπιστούμε τα πνευματικά αλλά και τα βιοτικά του δικαιώματα. Τα εγκλήματα που έχουν διαπραχτεί σε βάρος του Λαού είναι μεγάλα και είναι φύσεως πλέον πνευματικής γι’ αυτό και αφορούν άμεσα την Εκκλησία».

            Σε άλλο σημείο είπε: «Η Εκκλησία πολλάκις έσωσε το Γένος. Τώρα και πάλι, αυτός ο τόπος έχει την ανάγκη της Εκκλησίας. Τώρα που ο Λαός πονάει και υποφέρει η Εκκλησία καλείται να συσπειρώσει τα τέκνα της». Και παρακάτω: «Πιστεύω», είπε ο Σεβασμιώτατος, «ότι σήμερα ο Ορθόδοξος ελληνικός Λαός, μετά από αυτή την Σύνοδο της Ιεραρχίας, περιμένει από μας, λόγο αποκαλυπτικό, παραμυθητικό αλλά και καταγγελτικό για τα πραγματικά αίτια της κρίσεως. Περιμένει συγκεκριμένη στρατηγική αντιμετώπισης της καταστάσεως και στον πνευματικό και στον γενικότερο τομέα. Πιστεύω ότι θα δώσωμε στο ποίμνιο μας αυτή την αναψυχή. Το αξίζει και του το χρωστάμε».  

Η Θεοτόκος: Το καύχημα των γυναικών

            Κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το έργο της θείας οικονομίας, τι έκαμε δηλ. και τι κάνει η αγάπη του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου. Το έργο αυτό πραγματοποιήθηκε από τον Σωτήρα Κύριο στον κόσμο, παραδίδεται από την Εκκλησία και κηρύσσεται στη θεία Γραφή από τους Ευαγγελιστές και τους Αγίους Αποστόλους, και οι πιστοί το δέχονται «δια της πίστεως», όχι σαν ιστορική γνώση και σαν φυσική αποκάλυψη, αλλά σαν αποκάλυψη Θεού και ιερή παράδοση της Εκκλησίας.

            Μέσα σ’ ένα τέτοιο κόσμο θείας αποκαλύψεως και ιεράς παραδόσεως της Εκκλησίας, που τον θεωρούμε και τον ζούμε «δια της πίστεως» τοποθετείται η εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου- 21 Νοεμβρίου. «Αγνείας γαρ έχει υπόθεσιν, και του κοινού γένους των γυναικών καύχημα το τελούμενον», γράφει στον εγκωμιαστικό του λόγο, τον αφιερωμένο στη σημερινή γιορτή της Θεοτόκου ο άγ. Πρόκλος.

            π. γ. στ.

Ο μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης...

Θέα του παραδείσου

Δεν του λείψανε του γέροντα και άλλου είδους δωρεές. Είχε μικρή γεύση του παραδείσου με θέα φυσικών καλλονών και εσωτερική ευφροσύνη. Αυτό έγινε, μάλλον για πρώτη φορά, το 1989. Τον παίδευε λογισμός και ζητούσε από το Θεό να καταλάβει τη σημασία του Κυριακού λόγου «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισίν». Ο Θεός του απάντησε και, μέσα στο κελί και με σταυρωμένα τα χέρια, διηγήθηκε με άφατη αγαλλίαση και συνοπτικά στον Δ. Τ.:

–Χθες, κύριε Δημήτρη μου, έβλεπα ότι ήμουνα στους ουρανούς, σ’ ένα ωραίο κήπο. Και υπήρχανε βιολέτες διαφόρων χρωμάτων και διάφορα άνθη. Εκεί βρισκόμουν μετέωρος, δεν πάταγα. Και ήταν ένας άλλος μοναχός με ράσο, που μου έδειχνε ωραία σπιτάκια και μού ’λεγε «προχώρα Ιάκωβε». Μα πώς να προχωρήσω, δεν έχει δρόμο, θα πατήσω τα λουλούδια, θα τα χαλάσω. Ένας άλλος με ράσο μου είπε: «μη φοβάσαι, αυτά τα λουλούδια δεν χαλάνε, προχώρα». Προχωρούσα, τα λουλούδια δε χαλούσανε!

Η φωνή του, λέει ο Δ. Τ., ήταν αλλιώτικη, το πρόσωπό του ήταν όλο ειρήνη και δοξολογία, με κείνο το αλησμόνητο ιλαρό χαμόγελο. Τέτοιες θείες εμπειρίες του χαρίστηκαν πολλές, όσο πλησίαζε το τέλος της φθαρτής του ζωής. Κι ενώπιόν τους αψηφούσε κάθε ανθρώπινη απόλαυση… και την πιο αυτονόητη, την πιο ακίνδυνη. Του πήγε ο Λ. από ευγνωμοσύνη και του ’βαλε χαλάκι μπροστά στον Εσταυρωμένο. Πληγιάζανε πλέον και πονούσανε τα γόνατά του, τόσες ώρες που στεκόταν εκεί γονατιστός, Μόλις το είδε ο γέροντας θύμωσε και το ’βγαλε έξω:

–Εγώ είμαι καλόγερος! 40 χρόνια ο Ιάκωβος… και τώρα θα βάλει χαλί;

Πηγή: Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»

"...η θεόπαις Μαριάμ εισικίζεται..."

«...των αγίων εις άγια η αγία και άμωμος εν αγίω πνέυματι εισικίζεται η θεόπαις Μαριάμ τω όντι υπάρχουσα αγιώτατος ναός του θεού ημών...»

Η θεόπαις Μαριάμ! Καί εἶναι τό πανσέβαστο καί παντοπόθητο ὄνομα τῆς Μαρίας συμβολικό τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἔνσαρκης Οἰκονομίας – τό ὁποῖο ὑπηρέτησε ἡ Παναγία – καί περιεκτικό τῆς δύναμης,τῆς σοφίας καί τῆς ἀγαθότητας,κατά τόν ἅγιο Ἱερώνυμο. Τῆς δύναμης, γιατί τό ὄνομα Μαρία παράγεται ἀπό τό ἑβραϊκό  Ἀϊά πού

σημαίνει Κύριος καί ἑπομένως τό Μαρία ἑρμηνεύεται ἀπό τούς Πατέρες Κυρία, ἡ Ὁποία ὡς Θεοτόκος εἶχε τή συνδρομή τῆςπαντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ  «ἥτις ἥνωσε τά δύο ἄκρα ἀντικείμενα,Θεόν καί ἄνθρωπον». Ἐπιπλέον,  ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας γράφει ὅτι τό ὄνομα Μαρία  «φωτισμός ἑρμηνεύεται».  Καί ἐπειδή κατά τόν σοφό Σολομώντα ἡ ὄντως σοφία εἶναι «ἀπαύγασμα φωτός ἀϊδίου»,γι᾽αὐτό

καί τό ὄνομα Μαρία περιέχει τήν ἄνωθεν Σοφία «ἥτις εὗρε τρόπον διά νά ἑνώση δύο φύσεις εἰς μίαν ὑπόστασιν, χωρίς νά συγχύσῃ τά ἰδιώματα τῶνφύσεων».

Καί ὁ θεῖος Ἀμβρόσιος προσθέτει ὅτι «πέλαγος ἑβραϊστί Μαριάμ ἑρμηνεύεται». Ἀλλά τό πέλαγος καί ἡ θάλασσα εἶναι σύμβολα τῆς ἀγαθότητος καί τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία εἶχε ἡ Θεοτόκος, συμπληρώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Καί συνεχίζει ὁ Ἅγιος, ὁ ὁποῖος πολύ εὐλαβεῖτο τήν Κυρία τῶν Ἀγγέλων: «καθώς γάρ ἡ θάλασσα καί τό πέλαγος περιέχει ἐν ἑαυτῷ πλῆθος ὑδάτων καί δέχεται ὅλους τούς ποταμούς, κατά παρόμοιο τρόπο καί ἡ Θεοτόκος περιέχει ἐν Ἑαυτῇ πλῆθος χαρίτων καί ἐδέχθη ὅλους τούς ποταμούς τῶν δωρεῶν».

Ἔτσι στό πρόσωπο τῆς Παναγίας – τῆς τιμιωτέρας τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέρας ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ – ἡ ἀνθρώπινη φύση ὑπερέβη τίς οὐράνιες Δυνάμεις.

Ὅμως, στό ὄνομα τῆς Μαρίας οἱ Πατέρες διακρίνουν καί ἄλλους συμβολισμούς πού ἀφοροῦν στά φυσικά χαρίσματα, τίς ψυχικές ἀρετές καί τό ρόλο πού διαδραμάτισε ἡ Παναγία μας, ὥστε νά γίνει Αὐτή «τό Προοίμιον τῆς σωτηρίας μας». Σχετικά μέ τά 5 γράμματα τοῦ ὀνόματος Μαρία σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος, καθώς ἀνθολογεῖ τίς πατερικές ἑρμηνεῖες:

«Τά πέντε στοιχεῖα τοῦ ὀνόματος Μαρία σημαίνουσι κατ᾽ ἄλλους μέν, ταῦτα· τό μ Μέλισσα· τό α Αὐγήν· τό ρ Ράβδον· τό ι Ἴριν· καί τό α Ἄμπελον. Κατ᾽ ἄλλους δέ, δηλοῦσι ταῦτα· τό μ τήν Μαριάμ τήν ἀδελφήν Μωϋσέως, ἥτις ἦτον ἕνας τύπος τῆς Θεοτόκου κατά τήν παρθενίαν, ὡς λέγει ὁ Νύσσης Γρηγόριος, καί διά τοῦτο ἔλαβε προφητικῶς καί τό ὄνομά Της· τό α σημαίνει τήν Προφήτιδα Ἄνναν τήν Μητέρα τοῦ Σαμουήλ· τό ρ τήν ὡραιοτάτην Ραχήλ· τό ι τήν ἀνδρειοτάτην Ἰουδήθ· καί τό α τήν φρονιμωτάτην Ἀβιγαίαν. Ἤ κατ᾽ ἄλλους, τά στοιχεῖα τοῦ ὀνόματος Μαριάμ δηλοῦσι ταῦτα· τό μ μόνη· τό α Αὕτη· τό ρ ρύσεται· τό ι ἰοῦ· τό μ μισοκάλου. Μόνη γάρ ἡ Θεοτόκος ἐρρύσατο ἅπαντας ἀπό τό φαρμάκι τοῦ διαβόλου»

21η Νοεμβρίου.

Καί ἐν εὐφροσύνῃ ἡ μικρή Μαριάμ

ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη,

πεποικιλμένη ἔσωθεν,

σήμερον εἰσάγεται

ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Αὐτῇ καί ἡμεῖς

μεγαλοφώνως βοήσωμεν·

Κεχαριτωμένη Μαρία,

σῶζε τήν νεολαίαν Σου.                                                                                      Κ.Μ.

Πηγή: Περιοδικό "Η Δράση μας", 2009 τεύχος 479

Λόγοι Αθωνιτών Πατέρων

"Παιδί μου", συμβούλευε ο Ρώσος ασκητής Τύχων, 

"να πλένεις με δάκρυα το ποδιά του Χριστού, 

και ο Χριστός θα ξεπλύνει τις αμαρτίες σου".

"Αυτονόητα" και "όνειρα"

            Αρχιεπισκόπου ΤΙΡΑΝΩΝ και πάσης ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

            Πολλά πράγματα τα θεωρούμε αυτονόητα και δεν υποπτευόμαστε τη στέρηση των άλλων. Θεωρούμε αυτονόητο λ.χ.:

-Ότι θέλουμε, μπορούμε να πάμε σ’ έναν ωραίο ναό, που έκτισε μία προηγούμενη γενιά.

-Ότι έχουμε στη διάθεση μας, στη γλώσσα μας, την Καινή Διαθήκη και λειτουργικό πλούτο.

-Θεωρούμε αυτονόητο πως, αν χρειασθεί έχουμε καθαρό νερό να πιούμε.

-Πως όταν αρρωστήσουμε, έχουμε έναν ειδικό γιατρό να συμβουλευτούμε.

- Κι ακόμη, ότι από τα παιδικά μας χρόνια μαθαίνουμε τα βασικά γράμματα και προχωρούμε μ’ αυτά στην καθολική πείρα της ανθρωπότητας.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε κι άλλα αυτονόητα.

            Πόσες όμως φορές έχουμε αναλογισθεί ότι αυτά τα «αυτονόητα» για μας αποτελούν «ανέφικτα όνειρα» για χιλιάδες άλλους συνανθρώπους μας, που εύκολα αποκαλούμε «αδελφούς μας»;

            Μπορώ λοιπόν να σας διαβεβαιώσω από προσωπική εμπειρία στις πιο αδικημένες και στερημένες ομάδες, ότι αποτελεί:

            «Όνειρο» για χιλιάδες  παιδιά που ζουν σε απόμακρες περιοχές της Αφρικής, ένα πηγάδι με καθαρό νερό κοντά στο χωριό τους.

            «Όνειρο» για τις μητέρες μία φτωχική κλινική που προσφέρει λίγα φάρμακα, όταν τα παιδιά τους ψήνονται στον πυρετό της ελονοσίας.

            «Όνειρο» για μία ορθόδοξη ενορία που επί 5 χρόνια συνάζεται για τη Θ. Λειτουργία σε μία καλύβα, να αποκτήσει έναν μικρό μόνιμο ναό.

            « Όνειρο» να υπάρχει ένας  δικός τους ιερέας που θα τους φροντίζει, και να μη χρειάζονται να περιμένουν πέντε μήνες ή και ένα χρόνο για να λειτουργηθούν.

            Αλλά το βασικό «όνειρο» ή καλύτερα «όραμα» για αρκετούς από μας είναι το πότε και πώς θα κατανοηθούν από τους ορθοδόξους σε βάθος τα «αυτονόητα» που αποτελούν το χρέος μας. Το τι σημαίνει τελικά το «αυτονόητο», ότι ανήκουμε εις «Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». Και ότι αληθινά χριστιανικός λαός δεν είναι αυτός που έχει και νέμεται μόνος του τη χριστιανική  παράδοση, αλλ’ αυτός που ζει και την προφέρει.

            Λόγοι συγκλονιστικοί που πρέπει να μας συγκλονίζουν και να μας ελέγχουν!

Η γυναίκα να φοβάται τον άνδρα;

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

"Ας θεωρούμε, λοιπόν, ότι ο άνδρας είναι το κεφά­λι και η γυναίκα το σώμα, όπως αποδεικνύει και τούτος ο αποστολικός συλλογισμός: «Ο άνδρας είναι η κεφαλή (δηλ. ο αρχηγός) της γυναίκας, όπως και ο Χριστός της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι και ο Σω­τήρας του σώματός Του, της Εκκλησίας. Όπως όμως η Εκκλησία υποτάσσεται στο Χριστό, έτσι και οι γυναίκες πρέπει σε όλα να υποτάσσονται στους άνδρες τους» (Εφ. 5:23-24).

Εσύ, ο άνδρας, ακούς τον Παύλο, που συμβουλεύ­ει τη γυναίκα να υποτάσσεται σ’ εσένα, και τον επαι­νείς και τον θαυμάζεις. Άκου, όμως, τι λέει παρακά­τω. Άκου τι ζητάει από σένα: «Οι άνδρες ν’ αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκ­κλησία και πρόσφερε τη ζωή Του γι’ αυτήν» (Εφ. 5:25). Είδες προηγουμένως υπερβολή υποταγής; Δες τώρα υπερβολή αγάπης. Θέλεις να υπακούει σ’ εσένα η γυναίκα σου, όπως η Εκκλησία υπακούει στο Χρι­στό; Φρόντιζε κι εσύ γι’ αυτήν, όπως ο Χριστός για την Εκκλησία. Κι αν χρειαστεί τη ζωή σου να θυσιά­σεις γι’ αυτήν, κομμάτια να γίνεις χίλιες φορές, τα πά­ντα να υπομείνεις και να πάθεις, μην αρνηθείς να το κάνεις.

Γιατί ούτε κι έτσι θα έχεις κάνει κάτι ισάξιο μ’ εκείνο που έκανε ο Χριστός για την Εκκλησία, αφού εσύ θα έχεις πάθει γι’ αυτήν με την οποία είσαι ενω­μένος, ενώ ο Κύριος έπαθε γι’ αυτήν που Τον απο­στρεφόταν και Τον περιφρονούσε. Καθώς, λοιπόν, ο Χριστός όχι με απειλές, όχι με βρισιές, όχι με φοβέ­ρες, αλλά με πολλή αγάπη και στοργή, με φροντίδα και θυσία κατόρθωσε να εμπνεύσει την ευπείθεια σ’ εκείνην που τόσο Τον είχε λυπήσει, έτσι να κάνεις κι εσύ, έτσι να φέρεσαι στη γυναίκα σου. Αν δεν σε προ­σέχει, αν σε αντιμετωπίζει με υπερηφάνεια, αν σου δείχνει περιφρόνηση, θα μπορέσεις να τη συμμορφώ­σεις με την πολλή φροντίδα σου, με την αγάπη και την καλοσύνη σου, όχι με την οργή και το φοβέρισμα. Μόνο έναν υπηρέτη μπορείς να συνετίσεις έτσι, ή μάλλον ούτε κι αυτόν, γιατί γρήγορα θα οργιστεί και θα φύγει από τη δούλεψή σου. Στη σύντροφο της ζωής σου, στη μάνα των παιδιών σου, στη βάση κάθε χαράς μέσα στην οικογένειά σου, δεν πρέπει με αγριάδα και απειλές να επιβάλλεσαι, αλλά με την αγά­πη και τον καλό τρόπο.

Τι συζυγική ζωή είναι αυτή, όταν η γυναίκα τρέμει τον άνδρα της; Και ποια οικογενειακή θαλπωρή θα απολαύσει ο άνδρας, όταν ζει μαζί μέ γυναίκα που τη μεταχειρίζεται σαν δούλα; Κι αν πάθεις κάτι για χάρη της, μην της το χτυπήσεις. Ούτε ο Χριστός έκανε κά­τι τέτοιο. «Και τη ζωή του», λέει, «πρόσφερε γι’ αυτήν, θέλοντας έτσι να την καθαρίσει και να την αγιάσει» (Εφ. 5:25-26)."

Πηγή:  http://vatopaidi.wordpress.com