Μέγα Σάββατον

Ψάλλει ο χορός των Βατοπαιδινών Πατέρων

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ- Επίκαιροι σχολιασμοί

Τρεις εικόνες από το πάθος

« ..Σταυρωθέντα…Ταφέντα… και αναστάντα»

 Ο Σταυρός

Γύρω από το Σταυρό του Χριστού συνωθείται ένας συρφετός ανυποψίαστων ανθρώπων για το μυστήριο που συντελείται εκείνη την ώρα στο Γολγοθά. Θεομάχος, επιπόλαιος,  βλάσφημος κατά του εσταυρωμένου Ιησού Χριστού.

            Πάνω στον Σταυρό ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων πάσχει εκούσια, φορτωμένος την πανανθρώπινη ανομία για να εξουδετερώσει το θανατηφόρο δηλητήριό της.

            Οι ι. ευαγγελιστές με λιτό τρόπο περιγράφουν τα πάνσεπτα Πάθη Του, ενώ οι προφήτες προχωρούν πιο πολύ και διεισδύουν μέσα στην ψυχολογία της ανθρώπινης φύσης του Κυρίου που πάσχει.

            Η εκούσια σταύρωση του Κυρίου δεν λύτρωσε απλά τον άνθρωπο, αλλά τον έσωσε. Από τότε ο Σταυρός είναι η ζωή και η ανάσταση για μας, το  μοναδικό καύχημα του χριστιανού. Δεν είναι πλέον σύμβολο θανατικής καταδίκης, αλλά απολύτρωση και ζωή.

            Η Ταφή

            Το έργο της σωτηρίας συνεχίζεται με μια δεύτερη εικόνα. Μέσα στο Ζωοδόχο Τάφο αναπαύεται άφθαρτο το ζωοποιό Σώμα του Κυρίου. Προς στιγμή είχε δύσει ο Ήλιος της δικαιοσύνης, για να φωτίσει τα καταχθόνια με το φως της σωτηρίας. Κατέβηκε κυριολεκτικά στον Άδη για να νεκρώσει τον θάνατο και να συλήσει το βασίλειό του. Είναι θριαμβευτής βασιλιάς.

            Γύρω από το μνημείο του Μεγάλου Νεκρού γίνεται μία αλλαγή φρουράς. Τους μυροφόρους ενταφιαστές τους διαδέχονται οι θεοκτόνοι. Μέσα στη ζάλη της παραφοράς τους είχαν λησμονήσει πως Αυτός ήταν που ανάστησε τον Λάζαρο. Η δόξα Του «μετέτρεψε το Σταυρό  σε νίκη και την ταφή σε θρίαμβο. Τα εντάφια σπάργανα αποτελούν την επιβεβαίωση γι’ αυτούς που «σημείον επιζητούν».

            Η Ανάσταση

            Η θεωμένη ανθρώπινη φύση Του δεν μπορούσε να δεσμευτεί από την κτιστότητα. Οι στρατιώτες από φύλακες έγιναν μάρτυρες του θαυμαστού γεγονότος.

            Το θέλημα όμως του ανθρώπου θέλησε ξανά να πολεμήσει το θέλημα του Θεανθρώπου Χριστού. Οι στρατιώτες έδειξαν προθυμία να επαναλάβουν την προδοσία του Ιούδα. Οι Μυροφόρες όμως πήγαν για να προσφέρουν εντάφιες τιμές, πολύτιμα μύρα, και υπέστρεψαν με την ευωδία της Αναστάσεως την οποία διαλάλησαν σ’ όλο τον κόσμο.

            Οι τρεις αυτές εικόνες- σταθμοί που επιτελούμε αυτές τις ημέρες μπορούν να δημιουργήσουν κάποιες ψυχικές συγκινήσεις. Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Ο Χριστός έπαθε, ετάφη κα αναστήθηκε για  μας και ζητά την καρδιά μας «υιέ δος μοι σην καρδίαν».

            Ας συνειδητοποιήσουμε όπως οι Μυροφόρες, πως τίποτε το  γήινο δεν μπορεί να συγκριθεί μ’ αυτό τον θησαυρό, που τον αγνοούσαν ή και τον περιφρονούσαν οι σταυρωτές και οι στρατιώτες, αλλά τον κράτησαν ως αναφαίρετο θησαυρό όσοι φάνηκαν αντάξιοι των θείων δωρεών Του.

            

"Σε, τον αναβαλλόμενον το φως"

Οι γέροντες Δανιηλαίοι από τα Κατουνάκια του Αγίου Όρους 

ψάλλουν το Δοξαστικό των Αποστίχων της Μ.Παρασκευής 

Σε τον αναβαλλόμενον το φως σε ήχο πλ.α 

Το κείμενο είναι από το βιβλίο Αθωνιάς του Πέτρου Φιλανθίδη.
Η ηχογράφηση είναι ζωντανή.

"Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα;"

«1. Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα; Μεγάλη σιωπή είναι απλωμένη στη γη. Μεγάλη σιωπή και ηρεμία. Μεγάλη σιωπή γιατί κοιμάται ο Βασιλιάς. Η γη φοβήθηκε και ησύχασε, επειδή ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε. Ο Θεός με το σώμα πέθανε, και τρόμαξε ο Άδης. Ο Θεός για λίγο κοιμήθηκε, και ανέστησε αυτούς που βρίσκονταν στον Άδη. Πού είναι τώρα οι προ ολίγου ταραχές και οι φωνές και οι παράνομοι θόρυβοι κατά του Χριστού; Πού είναι οι όχλοι και οι εξεγέρσεις και οι στρατιωτικές φρουρές και τα όπλα και οι λόγχες; Πού είναι οι βασιλιάδες και οι ιερείς και οι δικαστές οι καταδικασμένοι; Πού είναι οι αναμμένες δάδες και τα μαχαίρια και οι άτακτες κραυγές; Πού είναι οι όχλοι που εφρύαξαν και η άσεμνη κουστωδία; Εξαφανίστηκαν πραγματικά, γιατί στ’ αλήθεια πραγματικά οι όχλοι έκαναν σχέδια ανόητα και μάταια. Σκόνταψαν πάνω στον ακρογωνιαίο λίθο, τον Χριστό και συντρίφτηκαν οι ίδιοι. Χτύπησαν με μανία τη στέρεη Πέτρα, αλλά διαλύθηκαν σε αφρούς, όπως τα κύματα που κτυπούν στο βράχο. Χτύπησαν πάνω στο ανίκητο αμόνι και οι ίδιοι κομματιάστηκαν. Ανύψωσαν στο ξύλο του Σταυρού την πέτρα και αυτή κύλησε και τους θανάτωσε. Όπως οι Φιλισταίοι τον δυνατό Σαμψών, έδεσαν και αυτοί τον Ήλιο Χριστό, αυτός όμως έσπασε τις πανάρχαιες αλυσίδες και εξόντωσε τους αλλοφύλους και παράνομους. Έδυσε ο Θεός, ο Ήλιος της δικαιοσύνης Χριστός, στη γη και πλάκωσε με πηχτό σκοτάδι τους Ιουδαίους.

2. Σήμερα ήλθε η σωτηρία σ’ αυτούς που βρίσκονται στη γη και σ’ αυτούς που απ’ την αρχή των αιώνων βρίσκονται κάτω απ’ τη γη. Σήμερα ήλθε η σωτηρία στον ορατό και αόρατο κόσμο. Σήμερα είναι διπλή η παρουσία του Δεσπότη Χριστού. Διπλή η φιλανθρωπία, διπλή η κατάβαση μαζί και συγκατάβαση, διπλή η επίσκεψη προς τους ανθρώπους. Κατεβαίνει ο Θεός από τον ουρανό στη γη κι από τη γη στα καταχθόνια. Ανοίγονται οι πύλες του Άδη. Χαρείτε όλοι εσείς που κοιμάσθε απ’ την αρχή των αιώνων. Υποδεχτείτε το μέγα φώς όσοι κάθεστε στο σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου. Ερχεται ο Δεσπότης ανάμεσα στους δούλους. Ερχεται ο Θεός ανάμεσα στους νεκρούς. Ερχεται η ζωή ανάμεσα στους θνητούς. Ερχεται ο αθώος ανάμεσα στους ενόχους. Ερχεται το φώς που δεν σβήνει ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι. Ερχεται ο ελευθερωτής ανάμεσα στους αιχμαλώτους. Ερχεται Αυτός που βρίσκεται πιο πάνω από τους ουρανούς, μεταξύ αυτών που βρίσκονται κάτω απ’ τη γη. Ήλθε ο Χριστός στη γη και πιστέψαμε. Κατέβηκε ο Χριστός στους νεκρούς…»

Άγιος Επιφάνιος, Λόγος στην θεόσωμη Ταφή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ- Επίκαιροι σχολιασμοί

Γολγοθάς: Κρανίου Τόπος

« Τον δι’ ημάς σταυρωθέντα δεύτε προσκυνήσωμεν»

            Την Μ. Παρασκευή επιτελούμε τα Άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου. Δεν θυμόμαστε απλά τα γεγονότα, ούτε τα γιορτάζουμε. Τα σεπτά Πάθη γίνονται παρόντα. «Επιτελούμε» σημαίνει αυτή τη μυστική και μυστηριακή αναπαράστασή τους, τα βλέπουμε παρόντα να βιώνονται από το Χριστό και τα ζούμε ανάλογα με το βαθμό της πνευματικής μας καταξίωσης.

            Ποια είναι η σημασία των παθών του Κυρίου;

            Μία πτυχή τους μας αποκαλύπτει ο άγιος Νικ. Καβάσιλας όταν γράφει: «Ο Δεσπότης του κόσμου έτσι φανερά τιμά τη δικαιοσύνη, ώστε να συγκαταλέγεται μαζί με τους δούλους, τους καταδικασμένους, τους νεκρούς για να αποδώσει δικαιοσύνη σε όλους…Επί πλέον από τότε που ανέβηκε στο σταυρό και πέθανε κι αναστήθηκε, οι άνθρωποι αποκτήσαμε την ελευθερία, τη μορφή-το πρόσωπο κα το κάλλος».

            Από φιλανθρωπία επιζητούσε αυτή την οδύνη. Όπως πήρε την ανθρώπινη φύση μας και την ένωσε με τη θεότητά Του, έτσι δέχθηκε όλο το δικό μας  χρέος, τη δική μας αμαρτία, συγκαταριθμήθηκε  με τους κακούργους και τους νεκρούς θεωρώντας κέρδος τον ατιμασμό για χάρη μας.

Με την οδύνη και τον πόνο κάθε μέλος της Αγίας Του σαρκός εξαφάνισε τη σφραγίδα του πονηρού που αλλοίωσε τη φύση και την υπόσταση του ανθρώπου. Και μάλιστα μας έντυσε με βασιλικό ιμάτιο, που είναι ο ίδιος ο Κύριος.

            Τώρα όλα γίνονται τόπος συνάντησης Θεού και ανθρώπου.

Ακόμα κι αυτός ο τόπος της καταδίκης «παράδεισος γέγονεν». Τα λόγια του Συναξαριστή για τα Άγια, σωτήρια και φρικτά Πάθη, βρίσκονται στην ίδια προοπτική. Άγια, γιατί μ’ αυτά μας χάρισε τον αγιασμό. Σωτήρια, γιατί μας έφερε στην προπτωτική κατάσταση και μας έκανε σώους και φρικτά για να το ακατανόητο μέγεθος της Θ. συγκατάβασης.

            Η Θεοτόκος και ο Ιωάννης κάτω από το Σταυρό βεβαιώνουν τον πρώτο χαρακτηρισμό. Ο ληστής τον δεύτερο και η φύση που «ηλλοιούτο φόβω» τον τρίτο.

            Κρανίου Τόπος, παράδεισος γέγονε, αλλά έτσι πρέπει να μεταμορφωθεί κάθε πιστός, αφού έχει λάβει αυτή την δυνατότατα με το άγιον Βάπτισμα. Ο φιλόθεος γίνεται και θεοφιλής, όταν ο θείος πόθος νεκρώσει κάθε κοσμική ροπή και νοοτροπία. Διότι  Σταυρός σημαίνει νέκρωση παθών και ανάσταση της ενάρετης και αναστάσιμης ζωής.

"Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου"

"Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου".

Ο Ιησούς είπε αυτές τις λέξεις "φωνή μεγάλη".

Την κραυγή αυτή μπορούν να την καταλάβουν

μόνο εκείνοι που σε στιγμές καταστροφής ή αδιεξόδου

βρήκαν μοναδικό καταφύγιο σ' αυτήν την υπέρτατη πράξη εμπιστοσύνης: "Εις χείρας σου".

Να με σηκώνουν και να με κρατούν τα χέρια Σου 

Κύριε Ιησού και να πηγαίνω μαζί σου 

επαναλαμβάνοντας τούτες τις λέξεις.

Να είμαι επίμονα προσκολλημένος σε Σένα,

κρεμασμένος από Σένα,

σκαλωμένος, γαντζωμένος σε σένα.

Μόνο έτσι θα μπορούσα να δοκιμάσω

τι θα πει αληθινή προσευχή.