ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ, έστω
και σε προκαταρτικό στάδιο, απόφαση του καντονικού Συμβουλίου της Ζυρίχης της 2- 2- 2026
δημοσιοποιήθηκε πριν λόγο καιρό. Με ψήφους 108 υπέρ και 63 κατά, εγκρίθηκε σε
πρώτη ανάγνωση νόμος που υποχρεώνει όλα τα γηροκομεία, τα κέντρα φροντίδας
ηλικιωμένων και τα νοσοκομεία της περιοχής του Καντονίου να ανέχονται στους
χώρου τους τη λεγόμενη ευθανασία- ή αλλιώς την υποβοηθουμένη αυτοκτονία. Και το
οδυνηρότερο είναι ότι δεν πρόκειται για προαιρετική επιλογή αλλά για
υποχρεωτική εφαρμογή της ανοχής.
Μέχρι
πρότινος τα ιδιωτικά ή θρησκευτικά γηροκομεία, επικαλούμενοι τις αρχές τους ή
την πίστη τους , μπορούσαν να αρνηθούν να ικανοποιήσουν το αίτημα ενός
ηλικιωμένου ή αρρώστου να κληθεί κάποια οργάνωση που εξυπηρετεί τέτοιες
περιπτώσεις, να προχωρήσει δηλαδή σε «αυτοκτονία με ραντεβού». Με τον νέο νόμο,
αν τελικά ψηφιστεί στη δεύτερη ανάγνωση, θα πάψει να υπάρχει αυτή η δυνατότητα.
Θα εξαιρούνται μόνο οι ψυχιατρικές κλινικές και οι φυλακές, για ευνόητους
λόγους.
Είναι
τραγικό και μόνο να σκέπτεται κανείς. Στην κοινωνία μας του 22ου
αιώνα, ο άνθρωπος που είναι εικόνα του Θεού με αιώνα αξία, παύει να έχει αξία
αφότου δεν συμμετέχει στην παραγωγική οικονομική διαδικασία. Οι ασθενείς και οι
γέροντες θεωρούνται πλέον βάρος στο σύστημα υγείας και στα ασφαλιστικά ταμεία και γι’ αυτό
απόβλητοι από την κοινωνία.
Αν
επικρατήσουν σ’ έναν κόσμο με χριστιανικές ρίζες και πολιτισμό- ‘όπως ο δυτικός
λεγόμενος κόσμος- τέτοιες ιδέες για την αξία της ανθρώπινης ζωής και ανάλογες
με την προαναφερθείσα αποφάσεις, τότε, ποιες, αλήθεια θα είναι οι επόμενες μη
παραγωγικές τάξεις που θα εξοβελιστούν;
«Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 637
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου