Η αγιοπνευματική ζωή των πιστών

            Για την ορθοδοξία δεν υπάρχει θρησκευτική ζωή αυτονομημένη και ανεξάρτητη από το Άγιο Πνεύμα. Μόνο η χάρη του Αγ. Πνεύματος  μας κάνει αληθινούς πνευματικούς ανθρώπους. Μόνο η χάρη του Θεού αγιάζει τούς ανθρώπους, διαμορφώνει ένα σεμνό και αληθινό ήθος και γίνει αληθινό νόημα στη κάθε πράξη μας. Το Άγ. Πνεύμα δεν είναι μια πράξη αφηρημένη.

            Γι’ αυτό κήρυγμα για το Άγ. Πνεύμα πρέπει να ξεπεράσει τις λεπτολόγες διατυπώσεις που δεν τις κατανοούν οι περισσότεροι και να προσεγγίσει την αμεσότητα των λειτουργιών του Αγ. Πνεύματος για την προσωπική μας ζωή.

            Τα χαρίσματα του Αγ. Πνεύματος είναι μια συγκεκριμένη ενέργεια στη ζωή όλων μας και στην ιστορία της Εκκλησίας. Ο Απ. Παύλος λέγει: « ο καρπός του Αγ. Πνεύματος έστιν χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Όλες οι αρετές , όλα τα ωραία και άγια κάθε τι που μεταμορφώνει τη ζωή μας, προέρχεται από το Άγ. Πνεύμα.

            Το Άγ. Πνεύμα μας εισάγει σε μία νέα ζωή. Είναι πνεύμα ενεργούν. Είναι λάθος να νομίζουμε, ότι το Άγ. Πνεύμα απλώς εμπνέει τους ανθρώπους  προς το αγαθό και ότι οι άνθρωποι τελικά μόνοι τους πράττουν το αγαθό και μεταμορφώνουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Ακριβώς επειδή ο άνθρωπος στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις για να πραγματοποιήσει το αγαθό, βλέπουμε  στο τέλος να οδηγείται σε τραγική αποτυχία. Ενώ αν εμπνεόταν και θα ενεργούσε με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος  τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Όλες οι πράξεις του θα ήταν άγιες. Και δεν εννοούμε μόνο τα έργα του πολιτισμού, αλλά και για τα έργα του πνευματικού αγώνα, τα έργα του αγιασμού που πολλές φορές  διενεργούνται χωρίς το Άγ. Πνεύμα. Όμως κάθε αυτονόμηση από το Άγ. Πνεύμα η πνευματική ζωή είναι μία πλάνη και οδηγεί σε πλήρη αποτυχία.

            Ας το επαναλάβουμε για άλλη μία φορά, το Άγ. Πνεύμα είναι το « ύδωρ το ζων», που ζωοποιεί « πάσαν σάρκα», που ανακαινίζει τον κόσμο μας και τον μεταμορφώνει από κόσμο φθοράς και έρημη χώρα σε εδεμικό παράδεισο. Μεταμορφώνει τους ανθρώπους από βιολογικές « σάρκες» σε πνευματικές προσωπικότητες.

            Κάθε αγιασμός, τελείωση και μεταμόρφωση του ανθρώπου και του κόσμου δεν νοούνται χωρίς το Άγ. Πνεύμα. Τελικά το Άγ. Πνεύμα είναι η εγγύηση της παρούσας πνευματικής τελειότητος μας, αλλά και η ελπίδα της μέλλουσας θέωσης και δοξοποίησης μας. Το Άγ. Πνεύμα συγκροτεί την Εκκλησία, καθαγιάζει τα μυστήρια, μεταμορφώνει τη ζωή και τους ανθρώπους και προετοιμάζει τους πιστούς για τη Βασιλεία του Θεού.

            Γι’ αυτό ας επαναλάβουμε κι εμείς σήμερα θερμά εκείνη την αρχαία προσευχή της Εκκλησίας μας για αγιασμό και τελείωση : « ελθέτω το Πνεύμα το Άγιον και εφ’ ημάς».

π. γ .στ.

"Λιτανεύοντες και προσευχόμενοι"

Μητροπολίτη Μεσογαίας  ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Περιγράφοντας τη δύσκολη εθνική πραγματικότητα

 

            «… Ζούμε σήμερα  μια θλιβερή κοινωνική πραγματικότητα. Μία κατάσταση χωρίς όραμα, χωρίς ελπίδα, χωρίς φως.

            Η ανθρώπινη αποτυχία σ’ όλη της την έκταση.

            Το οικονομικό σύστημα κατέρρευσε.

            Το ευρωπαϊκό όνειρο έγινε εφιαλτικό όνειρο.

            Οι πολιτικές υποσχέσεις σε ανόητα ψέματα και αδικαιολόγητες επιλογές.

            Ένας κόσμος χωρίς τόλμη, ηρωισμό, ποιότητα και πιστότητα. Χωρίς πνεύμα και χωρίς ζωή.

Την ιστορική δόξα του παρελθόντος διαδέχεται ο παγκόσμιος διασυρμός και οι συνεχείς απειλές. Το μόνο που γεννά η χώρα μας είναι αδιέξοδα, αναξιοπιστία, ασυνεννοησία και ακυβερνησία.

            Γιατί; Γιατί εγκαταλείψαμε το Θεό και ζούμε την ερήμωση Του. Έχουμε παιδεία χωρίς αγωγή. Ζωή χωρίς  αλήθεια. Πορεία χωρίς αξίες. Αυτά είναι βασικά η αιτία του σημερινού καταντήματος. Και το γκρέμισμα των πνευματικών θεμελίων συνεχίζεται. Κάναμε το έγκλημα να μην μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Βυθιστήκαμε στο σκοτάδι. Ο Χριστός όμως δεν κοιμάται. Γι’ αυτό « ώρα ημάς εκ του ύπνου εγερθήναι». Καιρός να ξυπνήσουμε.

            Η καλή μέρα που περιμένουμε δεν θα έρθει μόνη της. Θα την φέρουμε εμείς με τη μετάνοια, την πίστη, και τις προσευχές μας.

            ΟΙ κοσμικές πολιτικές δεν μπορούν να μας βγάλουν από το σκοτάδι. Εμείς προσδοκούμε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης Χριστό. Δεν περιμένουμε ένα Θεό που θα μας λύσει μαγικά τα επίγεια προβλήματα μας, ούτε θα αμνηστεύσει τα λάθη μας για να τα ξανακάνουμε.

            Πιστεύουμε στο Χριστό, τον αληθινό Θεό  για να δεχτεί τη μετάνοια μας και την πίστη μας.

            «Μακάριο το έθνος που έχει τον αληθινό Θεό ως Κύριο του». Αυτός είναι η αιώνια αλήθεια και ο δρόμος Του είναι πάντα ανοιχτός.

            Ήρθε λοιπόν η ώρα να ξυπνήσουμε.

            Αυτό που μας λείπει είναι η ζωντανή επικοινωνία μας με τον ζώντα Θεό. Γι’ αυτό όσοι έχουμε κάποια ψήγματα πίστης ας στηρίξουμε την πίστη μας στον Κύριο. Να ομολογήσουμε ταπεινά την απομάκρυνσή μας  από το Θεό και ας δείξουμε διάθεση επιστροφής στην ελπίδα του.

            Προσευχή λοιπόν για ν’  αναδείξει  ο Θεός γνησίους ηγέτες με ηρωικό φρόνημα, με τόλμη και δύναμη για ν’ αντισταθούν στο σημερινό κατήφορο της πατρίδας μας.

            Οι ελπίδες μας βρίσκονται στη μεγάλη γιορτή της Πεντηκοστής γιατί στα αυτιά μας ηχεί η προτροπή του προφητάνακτος Δαβίδ : « μη πεπείθατε επ’ άρχοντες ανθρώπων εν οις ουκ έστι σωτηρία». Γιατί δε πιστεύουμε σε πρόσωπα που αλλάζουν θέσεις, αλλά στο Πανάγιο Πνεύμα που αλλοιώνει τούς μαθητές και « πανσόφους του αλιείς αναδεικνύει».

            « ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ ημών»

            ( Αποσπάσματα από πρόσφατη εγκύκλιο του Σεβ. Μητροπολίτη)

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Πάντα επίκαιρος ο γέρος του Μοριά!

Ψαλτήριον τερπνόν

Η Ανάσταση του Χριστού και οι άλλες Θρησκείες

Γιατί ένας Κινέζος έγινε χριστιανός

            Μία διήγηση λέει: Ένας Κινέζος  καθώς βρισκόμουν στα δύσκολα χρόνια της αναζήτησης ,ένοιωσα σαν να βρισκόμουν σ’ ένα βάραθρο χωρίς καμία ελπίδα να βγω απ’ αυτό παρά τις απεγνωσμένες κραυγές μου, όταν βλέπω ξαφνικά έναν άνθρωπο να σκύβει από πάνω μου. Ένοιωσα μία αχτίδα ελπίδας. Γρήγορα όμως την έσβησαν τα λόγια του: « σε συμπονώ, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Το βάθος είναι τεράστιο. Φαίνεται πως το κισμέτ ορίζει να πεθάνεις». Ήταν ο Μωάμεθ.

            Δεν πέρασε πολλή ώρα και πέρασε κάποιος άλλος με γελαστό πρόσωπο. Ακούγοντας τις φωνές μου έκανε μερικά βήματα προς το βάραθρο και χωρίς καθόλου να σκύψει, είπε με απάθεια: «Όποιος κι αν είσαι, άνθρωπε, ηρέμησε, μείνε εκεί που βρίσκεσαι  και κάνε υπομονή» Ήταν ο Βούδας και με βούτηξε στην απελπισία.

            Στη συνέχεια έρχεται ένας άλλος περαστικός που είχε κιτρινωπό πρόσωπο και σχιστά μάτια. Με πλησίασε και με κάπως αυστηρό τρόπο μου είπε: « Ποιος ξέρει τι έχεις κάνει, ποιους νόμους έχεις παραβείς και τώρα δικαίως τιμωρείσαι». Ήταν ο Κομφούκιος.

            Στην απελπισία μου φώναξα δυνατότερα μέχρι τον ουρανό. Τότε είδα μία γλυκιά μορφή να σκύβει στο λάκκο. Δεν είπε τίποτα, μόνα σιγά-σιγά ο τόσο διαφορετικός απ’ τους άλλους  περαστικός άρχισε να κατεβαίνει κοντά μου και σηκώνοντας με στους ώμους Του με έβγαλε στο φως. Με κοίταξε με συμπάθεια στα μάτια και μου είπε: « πρόσεξε μην ξαναπέσεις εκεί». Αυτός ήταν Ο Ιησούς Χριστός που με έσωσε.

            Γι’ αυτό, ή καλύτερα γι’ Αυτόν, έγινα χριστιανός. Πιστεύω στον Υιό και Λόγο του Θεού που για να μας βγάλει από το βάραθρο της αμαρτίας, έγινε άνθρωπος, σήκωσε τα ανθρώπινα βάρη ανεβαίνοντας στο Σταυρό και μας χάρισε την Ανάσταση.

            ΑΝΑΣΤΑΣΗ! Η διαφορά της Εκκλησίας από τις διάφορες θρησκείες. Ανάσταση του Χριστού, αλλά και ανάσταση του ανθρώπου. Η Ανάσταση δεν είναι μόνο μία ιστορική  πραγματικότητα, αλλά και μ/ία εμπειρία προσωπική. Στην αναστάσιμη ευχή  λέμε « Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι» και όχι πιστεύοντες, σαν να είδαμε με τα μάτια μας δηλαδή. Πως εξηγείται αυτό ερωτά ο άγ. Συμεών ο νέος θεολόγος, αφού η Ανάσταση έγινε πριν από πολλά χρόνια και μάλιστα που κανείς δεν την είδε; Μήπως πρόκειται περί ψεύδους; Όχι βέβαια. Αντίθετα μας προτρέπει να ομολογούμε την αλήθεια ότι μέσα στην καρδιά του κάθε πιστού μπορεί να γίνεται ανάσταση, όχι μόνο μία φορά ,αλλά κάθε στιγμή, όταν συνειδητοποιεί τα λάθη του και μετανοεί.

            Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς λέγει: « Όλη η ιστορία της Εκκλησίας, δεν είναι παρά η ιστορία ενός θαύματος, του θαύματος της Ανάστασης που γίνεται διαρκώς στις καρδιές των πιστών, από μέρα σε μέρα, από χρόνο σε χρόνο, από αιώνα σε αιώνα μέχρι τη Β΄ Παρουσία».

(χριστ. Περιδ. « Προς την Νίκη», τ.746)

  

Μικροί πνευματικοί σπόροι

«…και εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος ώσπερ φερομένης πνοής βιαίας…» ( Πραξ. Β΄ ,2)

            Το να θέλει κανείς να προσευχηθεί στο Άγιο Πνεύμα , είναι σαν προσεύχεται  στον Άγνωστο Θεό. Γιατί πράγματι δεν έχουμε συνηθίσει να προσευχόμαστε στο Άγιο Πνεύμα. Από μικρά παιδιά ξέρουμε το «Βασιλεύ Ουράνιε», κι όμως κι αυτό δεν το νοιώθουμε σαν ιδιαίτερη προσευχή στο Άγ. Πνεύμα. Το θεωρούμε σαν μια από τις πολλές προσευχές.

            Η προσευχή μας θα πρέπει να είναι ουσιαστική στο Άγ. Πνεύμα και ειδικότερα θα πρέπει να ζητούμε να μας αποκαλύψει το ρόλο του στη ζωή μας, στον κόσμο, στην ιστορία. Γιατί είναι ο πανταχού παρόν Θεός, η Αλήθεια, η πηγή της αγάπης, ο χορηγός της ζωής. Ίδρυσε την Εκκλησία του Χριστού την ημέρα της Πεντηκοστής και από τότε μένει δι’ Αυτού και δια μέσω των αγ. Μυστηρίων προσφέρεται σε μας.

            Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, γιατί με το Άγ. Πνεύμα μας ενδυόμαστε τον χιτώνα της υιοθεσίας και με το άγ. Μύρο σφραγιζόμαστε και παίρνουμε τα χαρίσματά του.

            Οφείλουμε να παρακαλούμε το Πανάγιο Πνεύμα να παραμείνει στην ψυχή μας και στον κόσμο μας. Και να ευχόμαστε να μη μας εγκαταλείψει επειδή γίναμε σαρκικοί και γήινοι άνθρωποι. Απεναντίας ας μας υπενθυμίζει πως η σάρκα αυτή που φέρουμε αγιάστηκε  με το νερό του βαπτίσματος και έγινε ναός του Αγίου Πνεύματος. Και ας ευχηθούμε η στροφή του κόσμου προς τον κόσμο  να τη διαδεχθεί μια πανανθρώπινη στροφή προς το Πνεύμα. Και αυτό μπορεί να το εμπνεύσει το Άγιο Πνεύμα, γιατί αυτό εμπνέει τις μεγάλες αλλαγές του κόσμου.

            «Το Πνεύμα όπου θέλει πνει». Ας πνεύσει δυνατά σαν βίαιη πνοή στην αραχνιασμένη εποχή μας για να δημιουργήσει τον καινούργιο κόσμο που θα στρέψει τη σύγχρονη ανθρωπότητα στην αναζήτηση του Πνεύματος.

           

π. γ. στ.    

Η νέα επανάσταση του Πνεύματος

 

             Από τις πηγές αναβλύζουν τα ποτάμια, και από το Άγιο Πνεύμα «το εκ του Πατρός εκπορευόμενον» αναβλύζουν «τα της χάριτος ρείθρα». Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής όλα έχουν ανακαινισθεί. Οι πύρινες γλώσσες θα καθαρίσουν, θα φωτίσουν και θα φλογίσουν τις καρδιές που ορμητικές θα ξεκινήσουν το κήρυγμα του Ευαγγελίου.

            Όταν ο Κύριος υψώθηκε στο Σταυρό του Γολγοθά «η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν». Παρόμοιο συγκλονιστικό γεγονός συνέβη την ημέρα της Πεντηκοστής. Ακούστηκε ουράνιος ήχος  «ώσπερ φερομένης βιαίας πνοής». Είναι η νέα επανάσταση του Πνεύματος που θα φέρει μια νέα τάξη πραγμάτων.

            Το σκοτάδι της Μ. Παρασκευής για το ανοσιούργημα των θεοκτόνων σταυρωτών, διαδέχεται ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος με τις πύρινες γλώσσες. «Δι’ αυτού ο κόσμος φωταγωγείται». Είναι «φως και φωτός χορηγόν». Το Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα φωτίζει, αγιάζει, ανακαινίζει, ενισχύει. Μας βοηθεί και μας διδάσκει « πάσαν την αλήθειαν». Θεραπεύει τις πληγές της ψυχής μας. Παρηγορει τις καρδιές μας. Φτερώνει τις ελπίδες μας και γίνεται σύμβουλος που μας καθοδηγεί. Γίνεται σύμμαχος που συναγωνίζεται στους αγώνες μας. Ακόμη μας εμψυχώνει για να μη χάσουμε το θάρρος μας στις επιθέσεις των πειρασμών.

             Η φωτιά του Πνεύματος δεν έσβησε από τότε, αλλά φωτίζει, και θα καθαρίζει. Είναι η νέα επανάσταση του Πνεύματος.

π. γ. στ.