ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ Ευαγγέλιο: Μ. κ. 1, 1-8

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

            Εν ολίγοις

            Με το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα η Εκκλησία προσπαθεί να μας εισαγάγει στο πνεύμα της γιορτής που ακολουθεί. Μας παρουσιάζει τη ζωή και τη «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Η φωνή αυτή προαναγγέλλει τον ερχομό του Μεσσία και το ευαγγέλιο Του και κατά συνέπεια η παρουσία Του συνιστά κατά τον ι. ευαγγελιστή Μάρκο, «την αρχήν του ευαγγελίου Ιησού Χριστού, υιόν του Θεού».

            Τι σημαίνει το «ευαγγέλιο»;

            Στον ευαγγελιστή Μάρκο η λέξη «ευαγγέλιο» σημαίνει το κήρυγμα του Ιησού Χριστού που έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα στον κόσμο, ότι συνετρίβη η δύναμη του κακού και της αμαρτίας με το πάθος και την ανάσταση Του. Είναι το μήνυμα που κηρύττει αδιάκοπα η Εκκλησία μέσα στον κόσμο μετά την έλευση του Μεσσία.

            Στους ανθρώπους που στέναζαν κάτω από την τυραννία του κακού και το βάρος της δουλείας, αλλά και κάτω από το ζυγό του Μωσαϊκού Νόμου, τους προσφέρεται η ευχάριστη αγγελία, ότι το κακό με τις ποικιλόμορφες όψεις που καταδυνάστευε τον άνθρωπο, τώρα χάνει τη δύναμη του και δίνεται στον άνθρωπο τώρα μία άλλη δυνατότητα ζωής μέσα στην Εκκλησία. Με την προϋπόθεση βέβαια ο  άνθρωπος να μετανοήσει και να επιστρέψει με συντριβή στην αγκαλιά του Θεού.

             Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός ακούγονταν τότε πολλά «ευαγγέλια» τα οποία υπόσχονταν λύτρωση και σωτηρία της κοινωνίας. Τα διάφορα φιλοσοφικά συστήματα    και ιδιαίτερα οι μυστηριακές θρησκείες τα Ανατολής υπόσχονταν κάποιου είδους λύτρωση. Και εύρισκαν ανταπόκριση αυτού του είδους τα κηρύγματα. Ακόμη και η γέννηση αυτοκρατόρων προβάλλονταν σκόπιμα ως Αύγουστοι- θεία πρόσωπα, ως «ευαγγέλια»  λύτρωσης, για να ικανοποιηθεί η αγωνία του κόσμου. Έτσι και η παρουσία του Καίσαρα Αυγούστου πανηγυρίστηκε ως «ευαγγέλιο».

            ΄Ολη όμως αυτά αποδείχθηκαν ψευδείς οραματισμοί των επιδιώξεων των ανθρώπων. Μέχρι που ήλθε το «ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού, που μπορούσε να χαρίσει τη λύτρωση. Έτσι δικαιώνεται η προσδοκία των ανθρώπων, γιατί του «ευαγγέλιο» του Χριστού προσφέρει πραγματική λύτρωση.

            Το χριστιανικό ευαγγέλιο θεμελίωσε στον κόσμο μία νέα τάξη πραγμάτων. Ήλθε κάτι το εντελώς νέο. Αυτό που ονομάζουμε «καινή διδαχή», «καινή διαθήκη», «καινός άνθρωπος», «καινή κτίσις». Ο Χριστός είναι η ανατολή του νέου κόσμου, που αν δεν έγινε ακόμα πραγματικότητα, αυτό οφείλεται στην ολιγωρία του ανθρώπου.

            Γιατί οι άνθρωποι τότε δέχθηκαν με ενθουσιασμό το «ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού;»

            Η Εκκλησία παρουσιάστηκε σαν ένα καινούργιο μέγεθος που ενσάρκωνε το νέο που περίμενε ο κόσμος. Ήταν η υπέρβαση της πλάνης και του κατεστημένου. Η Εκκλησία κήρυττε μία διδασκαλία που δεν βρίσκονταν στις φιλοσοφίες ή τις άλλες θρησκείες της εποχής. Ήταν ο ζωοποιός λόγος του Θεού που μπορούσε να μεταποιηθεί σε ζωή.

            Τα ευαγγέλιο του Χριστού  μέσα στη ζοφερή ατμόσφαιρα της εξαθλίωσης του κόσμου, έφερνε την αγάπη και την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων προσφέροντας συγχρόνως τη συγχώρηση μέσα από τη συμμετοχή των αγίων μυστηρίων.

            Βέβαια δεν άλλαξε ριζικά ο κόσμος, όμως άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα σημάδια της κατάργησης της αδικίας, του ψυχοκτόνου μίσους, της έχθρας, της εκμετάλλευσης. Οι άρχοντες τώρα δεν είναι σκληροί δυνάστες – κυβερνήτες αλλά  καθίστανται διάκονοι του λαού του Θεού.

            Ο Ορθόδοξος χριστιανικός λαός  που δέχθηκε το «ευαγγέλιο» του Χριστού περισσότερο από κάθε άλλο λαό του κόσμου, στερέωσε τη ζωή του στο καθεστώς της πρώτης Εκκλησίας. Και η συνέπεια αυτή φάνηκε την περίοδο των διωγμών και της τουρκοκρατίας. Το ευαγγέλιο του Χριστού γίνεται πραγματικότητα, όταν η Εκκλησία δεν συμβιβάζεται με τις δυνάμεις του κόσμου τούτου. Το λυπηρό είναι ότι χάσαμε αυτή τη  γνήσια εκκλησιαστική μας δομή, γιατί  πέσαμε θύματα ξένων επιρροών.

            Το ευαγγέλιο του Χριστού όμως δεν έπαψε να αποτελεί κρίση για τον άνθρωπο και τον κόσμο, μία κρίση που οδηγεί στην μετάνοια ως ένα γεγονός αναγέννησης και σωτηρίας. Και για μας σήμερα το χριστιανικό ευαγγέλιο πρέπει να γίνει αφετηρία για την εν Χριστώ ζωή, η οποία δεν θα περιορίζεται μόνο στην προσωπική μας σωτηρία, αλλά θα πρέπει να επεκτείνεται και «έξω των τειχών» και ν’ αγκαλιάζει και την κοινωνική μας  ζωή, που αποτελεί το σώμα του Χριστού , την καθολική Εκκλησία.

            Τα σύγχρονα «ευαγγέλια» του σημερινού κόσμου- τα κοινωνικά συστήματα, οι κοσμοθεωρίες, ο τεχνολογικός πολιτισμός κ. α. – προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν τον σύγχρονο άνθρωπο, και μεταξύ αυτών και τους πιστούς, που ως ακατήχητοι που είναι οι περισσότεροι πέφτουν εύκολα θύματα, γιατί δυστυχώς χάσαμε την επαφή μας με τις ρίζες μας  και την ορθόδοξη παράδοση μας. Γιατί κάναμε το ευαγγέλιο πρόχειρο ανάγνωσμα και όχι οδό, αλήθεια και ζωή. Είναι πλέον καιρός το ευαγγέλιο να λειτουργεί μέσα στον κόσμο σαν κρίση και σωτηρία, σαν κρίση που οδηγεί στη μετάνοια  και στη βίωση του χαρούμενου μηνύματος της λύτρωσης που επαγγέλλεται η Εκκλησία.

            Είναι παράλογο να σχολιάζουμε  και ν’ ανεχόμαστε τα ψυχικά ερείπια που  αντικρίζουμε καθημερινά δίπλα μας, ενώ η Εκκλησία μας προσφέρει το ευχάριστο και ελπιδοφόρο μήνυμα της σωτηρίας, το «ευαγγέλιον του Ιησού Χριστού, υιού του Θεού».   

Καλή Κυριακή

π. γ. στ. 

Ο φθαρτός κόσμος, η απανθρωπιά και η σπιλωμένη ζωή έγιναν το αντικείμενο της αγάπης του Θεού.

            Πώς να μιλήσει κανείς σήμερα για την κένωση της θ. αγάπης, όταν ο άνθρωπος, μέσα στη δίνη της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας, έχασε  ακόμα και την αίσθησή της; Πώς να προσκαλέσουμε  το σύγχρονο άνθρωπο να προσκυνήσει ταπεινά το θ. Βρέφος, όταν καθημερινά, είτε από ανάγκη είτε από σκοπιμότητα, προσκυνάει τα φανταχτερά είδωλα του σύγχρονου κόσμου; Πώς να κηρύξουμε την ταπείνωση του Θεού στο σημερινό προμηθεϊκό άνθρωπο, που κυνηγάει ακόρεστα την άνεση και την αυτάρκεια;

            Εν τούτοις αυτός ο υπερήφανος και αυτόνομος άνθρωπος, ο φθαρτός κόσμος, η απανθρωπιά και η σπιλωμένη ζωή έγιναν το αντικείμενο της αγάπης του Θεού. Φαίνεται πως η ανταρσία, η αμαρτία και η αναισθησία «σαγήνευσαν» το άπειρο έλεός Του και εξήψαν τον θεϊκό έρωτά του προς τον άνθρωπο και τον κόσμο. Γιατί αυτός ο αμαρτωλός και εγωιστής άνθρωπος παρέμεινε παρά ταύτα «ίδιος» και φίλος του Θεού. Αυτόν αναζήτησε και τη δική του φύση προσέλαβε αληθινά. Συγκατατέθηκε στη φτώχεια και την ασθένειά του και έσπευσε σαν μανιακός εραστής να εξομοιωθεί μαζί του. Δέχθηκε την προσβολή της ζωής και την ανέμιξε με τη δική του θεία ζωή. Έλουσε  την αραχνιασμένη μας  ύπαρξη μέσα στο φως της θεογνωσίας. Θα δειλιάσουμε και θα σιγήσουμε μπροστά στη ανεξερεύνητη σοφία του Θεού τη στιγμή που ο ίδιος πλημμυρίζει την ύπαρξή μας με τον πλούτο της αγάπης του; Δεν έχουμε τίποτα να προσφέρουμε στον πτωχεύσαντα από το πλήρωμα της ζωής που μας χάρισε;

Ιωάν. Παναγόπουλος, καθηγητής Παν.

Τα αμυντικά όπλα του χριστιανού

        Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει συγκεκριμένα όπλα που έχει επάνω του ο αγωνιστής χριστιανός πιστός και ιδιαίτερα ο νέος, που αποτελούν την πανοπλία του Θεού. Τα αμυντικά όπλα του χριστιανού είναι:

        -Ζώνη στρατιωτική. «Στήτε ουν περιζωσάμενοι την οσφύν υμών εν αληθεία». Οι στρατιώτες φορούσαν ειδική ζώνη, που έσφιγγε τη μέση τους και τους έκανε ευκίνητους. Η ζώνη αυτή για το χριστιανό οπλίτη είναι η α λ ή θ ε ι α. Μόνο όποιος έχει την αλήθεια μπορεί να κινείται εύκολα στη μάχη.

       -Ασπίδα μικρή. «Και ενδυσάμενοι το θώρακα της δικαιοσύνης». Σαν θώρακα παρουσιάζει ο Παύλος τη δ ι κ α ι ο σ ύ ν η. Ο θώρακας σκεπάζει το στήθος, την καρδιά. Ένα βέλος στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει το θάνατο. Η δικαιοσύνη μας προφυλάσσει απ’ τα βέλη της αδικίας. Να μη αδικούμε κανένα άνθρωπο.

            -Ασπίδα μεγάλη (θυρεός). Είναι η π ί σ τ η. «Επί πάσιν αναλαμβόντες τον θυρεόν της πίστεως, εν ω δυνήσεσθε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα σβέσαι». Ο αρχαίος θυρεός ήταν μακριά ασπίδα, που κάλυπτε όλα το σώμα του οπλίτη. Κι ο χριστιανός θέλει κάλυψη στον αγώνα του. Τέτοια κάλυψη είναι η πίστη. Γιατί η πίστη επιφέρει τη συμμαχία του Θεού. Κι έτσι τα πυρφόρα βέλη του πονηρού δεν μπορούν να πλήξουν αποτελεσματικά τον πιστό στρατιώτη.

            -Κράνος –π ε ρ  ι κ ε φ α λ α ί α  είναι η σωτηριώδης προφύλαξη. «Και την περικεφαλαίαν του σωτηρίου δέξασθε». Επειδή το πιο ευαίσθητο μέρος του ανθρώπου είναι το κεφάλι, λαμβάνεται ιδιαίτερη φροντίδα για το κεφάλι. Φορούν οι στρατιώτες το κράνος, ώστε κι αν πέσουν, να μη κτυπήσουν στο κεφάλι, κι αν γίνουν στόχος του εχθρού, να μην χτυπηθούν στο κεφάλι.

         Και στις μέρες μας όσοι δουλεύουν σε ορυχεία κι υπάρχει κίνδυνος να κατολισθήσουν πέτρες και χώματα πάνω στο κεφάλι τους, φοράνε κράνος. Κι όσοι οδηγούν μηχανές και μοτοσυκλέττες είναι υποχρεωμένοι να φοράνε κράνη. Έτσι σε περίπτωση ατυχήματος, το κράνος προφυλάσσει το κεφάλι με τα λεπτά όργανά του, όπως είναι ο εγκέφαλος. Και στον πνευματικό αγώνα ιδιαίτερα πρέπει να προφυλάσσεται το κεφάλι. Και βάλλεται το κεφάλι από πολλές μεριές. Βάλλονται τα μάτια, τ’  αυτιά, ιδιαίτερα δε το αόρατο μέρος του κεφαλιού, το μυαλό, η διάνοια. Προσβάλλεται με  λ ο γ ι σ μ ο ύ ς  αισχρούς, αμφιβολίας κι απιστίας και απελπισίας. Ιδιαίτερη μέριμνα για την άμυνα της κεφαλής. Όπλο η χ ά ρ η  τ ο υ Θ ε ο ύ, που αόρατα προφυλάσσεται και θαυματουργικά απομακρύνει τους κινδύνους.

Γ.   

Καθώς εορτάζουμε για μια ακόμη φορά την Πρωτοχρονιά...

"Στήν Ἑλλάδα οἱ δυσκολίες ἦταν καί εἶναι μεγάλες σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ὁ ἀγώνας δύσκολος, ὁ δρόμος τραχύς .

Χωρίς νά θέλωμε νά εἴμαστε ἀπαισιόδοξοι, θεωροῦμε ὅτι ἡ ὅλη ἐικόνα προοιωνίζει σκληρό μέλλον. Μακάρι νά συνειδητοποιήσωμε τήν ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι μία. Χρειάζεται μετάνοια, ἀλλαγή τρόπου ζωῆς καί σκέψεως, ἑνότητα καί ὁμόνοια. Ἀπαιτεῖται πίστη ἀκράδαντη στόν Θεό καί ἀγάπη πρός αὐτόν τόν τόπο πού τόσο ταλαιπωρεῖται, ὡς μή ὤφελεν, ἀπό τά παιδιά του καί ἀπό τούς ξένους."

Η αναζήτηση του Θεού

       «….Φαίνεται συχνά η αναζήτηση του Θεού μοιάζει με μια μάταιη προσπάθεια να μπούμε στον χώρο Του από τον τοίχο κι όχι από την πόρτα. Και επειδή δεν τα καταφέρνουμε, Τον αρνούμαστε. Αυτό προσπαθούν να κάνουν συνήθως οι νέοι.

         Ο Θεός όμως δεν προσεγγίζεται από όπου και όπως   υπεροπτικά θέλουμε. Ο χώρος του μυστηρίου Του έχει τις διόδους του από τις οποίες πρέπει διακριτικά και ταπεινά να μπεις. Είναι στενές οι προσβάσεις του. Και οι πόρτες του δεν ανοίγουν με χερούλι, ούτε πολύ περισσότερο με λοστό. Ούτε με πείσμα, ούτε με τη βία. Συνήθως ανοίγουν από μόνες τους, με…φωτοκύτταρο. Δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα η συνάντηση του Θεού. Είναι επίσκεψή Του. Απλά, για να μπει και Αυτός, δεν πρέπει να έχει κανείς τις δικές του πόρτες κλειδωμένες. Και όχι μόνον. Πρέπει εμείς να Του ανοίξουμε. Ο Θεός δεν υπάρχει για να Τον υποτάσσουμε, για να υπηρετεί τις εφήμερες μυωπικές βλέψεις μας. Υπάρχει για να μας ελευθερώνει από τη μιζέρια μας…..».

ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. «Αν υπάρχει ζωή, θέλω να τη ζήσω».

Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, η μετάνοια

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

 Φέτος συμπληρώθηκαν 180 χρόνια από την οσιακή κοίμηση του μεγάλου Ρώσου Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Με την χάρη του Θεανθρώπου Κυρίου μας σκέφτηκα προς τιμήν του αγίου Σεραφείμ και προς ωφέλεια έστω και μιας ψυχής να παραθέσω στην αγάπη σας λίγα θαυμάσια λόγια του Αγίου Σεραφείμ για την μετάνοια, η οποία είναι αναγκαιοτάτη στην εποχή μας.

“Αυτός που θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του πάντοτε συντετριμμένη και έτοιμη για μετάνοια. «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και ταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν΄ 19).

Με τέτοια συντριβή καρδίας μπορεί ο άνθρωπος εύκολα να περάσει χωρίς βλάβη τις δόλιες παγίδες του διαβόλου. Όλες οι προσπάθειες του εχθρού συντείνουν στο πώς να ταράξει το πνεύμα του ανθρώπου και πώς να σπείρει μέσα στην ταραχή τα ζιζάνιά του, καθώς λέει το Ευαγγέλιο: «Κύριε, ουχί καλόν σπέρμα έσπειρας εν τω σω αγρώ; Πόθεν ουν έχει ζιζάνια; Ο δε έφη αυτοίς· εχθρός άνθρωπος τούτο εποίησεν» (Ματθ. ιγ 27-28).

Όταν όμως ο άνθρωπος προσπαθεί να έχει καρδιά ταπεινή και να διατηρεί τη σκέψη του ειρηνική, τότε όλες οι παγίδες του εχθρού μένουν ανενέργητες. Πράγματι, όπου ειρήνη λογισμών, εκεί αναπαύεται ο ίδιος ο Θεός: «Εν ειρήνη ο τόπος αυτού» (Ψαλμ. οε΄ 3).

Η αρχή της μετανοίας γεννάται από το φόβο του Θεού και την επαγρύπνηση στον εαυτό μας. Ο φόβος του Θεού γεννά τη νήψι και η νήψις γεννά την εσωτερική ησυχία. Ο φόβος του Θεού ξυπνά την κοιμισμένη συνείδηση, που κάνει την ψυχή να βλέπει την ασχημοσύνη της σαν σε ήρεμο και καθαρό νερό. Έτσι γεννώνται οι αρχές και στερεώνονται οι ρίζες της μετανοίας.

Κατά  τη διάρκεια της ζωής μας προσβάλλουμε με τις πτώσεις μας το μεγαλείο του Θεού. Για αυτό πρέπει να ζητάμε πάντοτε με ταπείνωση από τον Κύριο την άφεση των αμαρτιών μας.

Μπορεί κάποιος που έλαβε τη χάρη και μετά έπεσε, να αναστηθεί με τη μετάνοια σύμφωνα με το ψαλμικό: «Ωσθείς ανετράπην του πεσείν, και ο Κύριος αντελάβετό μου» (Ψαλμ. ριζ΄ 13). Όταν ο προφήτης Νάθαν ήλεγξε τον Δαβίδ για την αμαρτία του, εκείνος μετενόησε αμέσως και έλαβε τη συγχώρηση.

Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το παράδειγμα του ερημίτου, που καθώς πήγαινε για νερό έπεσε στην αμαρτία κοντά στην πηγή. Όταν όμως γύρισε στο κελλί του, μετενόησε για την αμαρτία του και άρχισε πάλι να ζει όπως και πριν. Ο εχθρός τού προξενούσε ταραχή. Του παρουσίαζε το βάρος της αμαρτίας του και του έλεγε πως είναι αδύνατον να συγχωρηθεί, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να τον αποθαρρύνει και να τον απομακρύνει από την άσκηση. Εκείνος όμως έμεινε σταθερός. Αυτό το περιστατικό το φανέρωσε ο Θεός σε κάποιον άγιο γέροντα. Του παρήγγειλε μάλιστα να επαινέσει τον αδελφό, που είχε αμαρτήσει, για αυτή τη νίκη του κατά του διαβόλου.

Όταν μετανοούμε ειλικρινά για τις αμαρτίες μας και επιστρέφουμε στον Χριστό με όλη μας την καρδιά, Εκείνος τότε αγάλλεται, κάνει γιορτή και συγκαλεί όλους τους αγγέλους για να τους δείξει τη χαμένη δραχμή, δηλαδή τη βασιλική Του εικόνα. Παίρνει στον ώμο το πλανεμένο πρόβατο και το φέρνει πίσω στον Πατέρα Του. Ο Θεός βάζει την ψυχή του μετανοούντος να κατοικήσει στην κατοικία των ευφραινομένων, μαζί με εκείνους που ποτέ δεν απομακρύνθηκαν από Αυτόν.

Ας μην αμελήσουμε λοιπόν να στραφούμε γρήγορα στον εύσπλαχνο Δεσπότη. Ας μην απελπιζώμεθα για τις βαρειές και αναρίθμητες αμαρτίες μας. Η απελπισία είναι η μεγαλύτερη χαρά του διαβόλου. Είναι θανάσιμη αμαρτία, σύμφωνα με την Αγία Γραφή. «Αν δεν σταθεί εμπόδιο η χαυνότης και αμέλειά σου, γράφει ο όσιος Βαρσανούφιος, έχεις να θαυμάσεις και να δοξάσεις τον Θεό για το πώς από αμαρτωλό σε έκανε δίκαιο».

Μετάνοια είναι, μεταξύ των άλλων, και το να μην επαναλάβεις το αμάρτημα. Όπως για κάθε νόσημα υπάρχει θεραπεία, έτσι και για κάθε αμαρτία υπάρχει η μετάνοια.

Πάρε λοιπόν την οδό της μετανοίας χωρίς αμφιβολίες. Αυτή θα μεσιτεύσει για σένα ενώπιον του Θεού”.   

Πηγή: Από το βιβλίο: « Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ» Ιεράς μονής Παρακλήτου

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2014

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

            Από σήμερα έχουμε την αρχή μιας καινούργιας χιονιάς. Και κάθε αρχή παρουσιάζεται ως μία νέα ευκαιρία ελπίδας που κρύβει μέσα της προσδοκίες που περιμένουν να λάβουν σάρκα και οστά.

            Αλλά τι νόημα μπορεί να έχει για το χριστιανό η αρχή ενός καινούργιου χρόνου; Ποιο άλλο νόημα θα μπορούσαμε να βρούμε για τη ζωή μας και για τον κόσμο κάθε φορά που αρχίζει κάτι νέο;

            Μέσα μας νοσταλγούμε σίγουρα κάτι καλύτερο. Ζούμε σε εποχή μεγάλης πνευματικής σύγχυσης. Η εποχή μας έχει τα γνωρίσματα  του συγκρητισμού, όπως συνέβαινε στους αρχαίους ελληνιστικούς χρόνους. Τότε κυριαρχούσε η σχετικότητα και η ανάμειξη φιλοσοφικών και θρησκευτικών δοξασιών δηλ. ο συγκρητισμός. Και σ’ αυτή τη  εποχή της συγχύσεως ήρθε ο Ιησούς Χριστός στον κόσμο.

            Αλλά και σήμερα υπάρχει μία ανάλογη κατάσταση και φοβερή σύγχυση που προέρχεται από τους γκουρού της ανατολής και τους δυτικούς φιλοσόφους που αντιμάχονται και επηρεάζουν πλατιές λαϊκές μάζες και όχι μόνον, με αποτέλεσμα να παρατηρείται μία ασυνέπεια στην πίστη, την αλήθεια και το χριστιανικό ήθος, ακόμη και από ανθρώπους της Εκκλησίας.

            Οι άνθρωποι τότε κουρασμένοι από την αδυναμία της ειδωλολατρίας να γευτούν την αληθινή λύτρωση από τα πάθη τους, κατέφευγαν στους θίασους των μυστηριακών θρησκειών της ανατολής ζώντας την ψευδαίσθηση της σωτηρίας.

            Και ήλθε  στον κόσμο τότε ο Σωτήρας Χριστός που με το Ευαγγέλιό Του χάρισε στον κόσμο μια αληθινή πνευματική ζωή. Οι άνθρωποι τότε εννόησαν τι σημαίνει αγάπη, ειρήνη, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, ελευθερία και πώς μπορούσαν να συμφιλιωθούν και να εργασθούν για ένα αληθινό ανθρωπιστικό πολιτισμό. Και με την χριστιανική πίστη στο Χριστό δημιουργήθηκαν οι ατελείωτες στρατιές των αγίων, των μαρτύρων, των ομολογητών και των χαρισματούχων, οι οποίοι  άνοιξαν το δρόμο για την υπαρξιακή καταξίωση του ανθρώπου.

            Από τότε έχουν περάσει πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια και δυστυχώς οι άνθρωποι έθαψαν τα ιδανικά της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της αγάπης και ο άνθρωπος κονσερβοποιήθηκε μέσα στο βιομηχανικό πολιτισμό. 

            Η σύγχρονη εποχή θεώρησε τον άνθρωπο ανύπαρκτο ψυχοσωματικό ον και τον είδε  μόνο τεχνοκρατικά, ένα απλό εξάρτημα χωρίς ψυχή, χωρίς να τον αναγνωρίζει ως μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα με ανυπολόγιστη αξία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ταξιδεύει ο άνθρωπος μέσα στην αποξένωση, την μοναξιά, την απελπισία, μπλεγμένο στα φοβερά πλοκάμια της φθοράς και της διαφθοράς.

            Όπως τότε, έτσι και σήμερα, παραμονεύει ο κίνδυνος ενός καινούργιου ναυαγίου, η ώρα του αφανισμού και της κρίσης.

            Ευτυχώς όμως υπάρχει το χριστιανικό ευαγγέλιο της ελπίδας και της αγάπης και μπορούμε, αν θέλουμε βέβαια, να θεμελιώσουμε και ν’ αρχίσουμε μια καινούργια ζωή, τη ζωή του Αγ. Πνεύματος που μπορεί  να χαρίσει στον άνθρωπο την ειρήνη και την αγάπη στην ταραγμένη ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου και να διαλύσει τη σύγχυση από τις καρδιές.

            Όλοι μας νοσταλγούμε κάτι καλύτερο για το μέλλον. Κι όμως η νοσταλγία και οι αναζητήσεις μας μπορούν να ικανοποιηθούν, αν ανακαλύψουμε, ότι μέσα στο ευαγγέλιο όλοι οι πόθοι μας και οι αναζητήσεις μας, οι καλές προθέσεις μας  και οι αγνές προσπάθειες μπορούν να βρουν δικαίωση.

            Ο καινούργιος χρόνος ας γίνει η αρχή μιας νέας ζωής. Μιας ζωής γεμάτη αγάπη, καλοσύνη, ομορφιά και ελευθερίας από πάθη και κακίες.

            Ευλογημένη χρονιά σε όλους τους εν Χριστώ αδελφούς

Πρωτ. Γερ. Στανίτσας