Πνευματικά μηνύματα

10 Οκτωβρίου 2010, Ευλαμπίου και  Ευλαμπίας των μαρτύρων

          Σημάδι της αληθινής χριστιανικής ζωής είναι αυτό: όσο κι αν κοπιάσει ο χριστιανός, όσα κι αν κάνει, αισθάνεται ότι δεν έχει κάνει τίποτε. Πρώτα θα νιώσει κανείς πόσο χάλια είναι, οπότε θα προσγειωθεί και θα αρχίσει να κάνει αγώνα. Προσευχόμενος μπορεί να πει: “Δεν προσευχήθηκα”, καθώς δεν έμεινε αφοσιωμένος στην προσευχή, ξεχνιόταν, έφευγε το μυαλό του, δεν είχε αγάπη στον Χριστό. Αλλά να μην αποθαρρυνθεί, να ελπίζει: “Αν σήμερα δεν λυτρώθηκα από τον εαυτό μου, από τους λογισμούς, αύριο θα λυτρωθώ”.

          Όλο το μυστικό είναι να βρούμε τον Χριστό, να μας βρει ο Χριστός. Και τον βρίσκουμε, όταν τον αγαπούμε και προσπαθούμε να να κάνουμε το θέλημά του, ακόμη κι αν έχουμε μέσα μας αρνητικότητα. Πάντως, όσο πλησιάζεις τον Χριστό, τόσο αισθάνεσαι ότι δεν τον πλησίασες και δεν χορταίνεις να θέλεις να τον πλησιάζεις. Ο Χριστός είναι αυτός που μας ελκύει με την αγάπη του.

          π. Σ. Κ

Πνευματικά μηνύματα 7 Οκτωβρίου 2019,

Σεργίου και Βάκχου

          Πονάς; Παραδώσου στον Θεό, πες το “Να είναι ευλογημένο” και -ω του θαύματος!- όχι απλώς θα χαλαρώσει ο πόνος, όχι απλώς θα ελαφρύνει, αλλά σιγά -σιγά, καθώς αρχίζεις μνα φιλοσοφείς, καθώς αποφάσισες να γνωρίσεις λίγο τον εαυτό σου, καθώς συντρίβεσαι, προσγειώνεσαι, ταπεινώνεσαι και έχεις τη διάθεση να καταλάβεις τι ακριβώς γίνεται, θα δεις, τρόπον τινά, με τα μάτια σου και θα αισθανθείς την όλη ενέργεια της χάριτος του Θεού μέσα σου.

          Χαλάλι, Θεέ μου, όλα. Και οι πόνοι και οι αρρώστιες και τούτο κι εκείνο. Λυπούμαι πολύ, Θεέ μου,, που δεν καταλάβαινα τότε μερικά πικρά λόγια. Αλλά τώρα βλέπω πόσο σοφά, Θεέ μου, ενέργησες εσύ, που επέτρεψες να μου έλθει τούτο, να μου έλθει εκείνο, να μου έλθει το άλλο.

          π. Σ. Κ.

Κυριακή Γ΄ Λουκά (Λκ. 7, 11-16)

Συμπόνοια και παντοδυναμία

Η σκηνή που περιγράφει η σημερινή ευαγγελική διήγηση ξετυλίγεται έξω από την μικρή πόλη της Γαλιλαίας Ναϊν. Εκεί συναντώνται δύο συνοδείες. Ο Χριστός με τους μαθητές του και μια συνοδεία πονεμένων ανθρώπων, οι οποίοι συνοδεύουν το μονάκριβο γιό μιας χήρας γυναίκας στο νεκροταφείο της πόλης. Ακολουθεί πλήθος κόσμου βουβό και λυπημένο. Οι συνοδείες διασταυρώθηκαν. Η πρώτη με επικεφαλής τον Ιησού Χριστό, τη Ζωή, και η δεύτερη με κέντρο τον θάνατο. Εδώ αρχίζει η δραματική πάλη. Ο Κύριος σπλαχνίζεται την πονεμένη μάνα. Ο πόνος της για τον θάνατο του παιδιού της, αν και δεν μπορεί από μόνο του να το αναστήσει, μπορεί όμως να συγκλονίσει την πιο σκληρή καρδιά. Προκάλεσε και τα άγια συναισθήματα του Χριστού, ο οποίος  “εσπαλαχνίσθη επ’ αυτή”. Προκάλεσε την παντοδυναμία του ώστε να επαναφέρει το γιο της από τον θάνατο στην πρόσκαιρη αυτή ζωή. Το νόημα του σημερινού ευαγγελίου αναφέρεται στη μεταφυσική αξία του πόνου. Και της συμπόνοιας στον άνθρωπο. Όπως ο σωματικός πόνος προειδοποιεί για την ανάγκη κάποιου προβλήματος, έτσι και ο ψυχικός πόνος, όταν έχει αναφορά στον Χριστό, ακόμα  κι αν δεν προκαλεί φανερά θαύματα, καλλιεργεί και εξυγιαίνει την ψυχή μας.

Η ανακούφιση που προέρχεται από τα δάκρυα  είναι ένα εσωτερικό θαύμα. Το ίδιο και η αληθινή συμπόνοια δεν βοηθά μόνο τον πονεμένο, αλλά ενισχύει μυστικά κι εκείνους που συμμερίζονται τον πόνο και τη συμφορά τους. Ο λαός μας λέει: “ κοινός πόνος μισός πόνος, κοινή χαρά διπλή χαρά”.Το σαφέστατο μήνυμα που απευθύνει το θαύμα της αναστάσεως του γιου της χήρας της Ναϊν με αποδέκτες όλους εμάς είναι η έμπρακτη συμπόνοια στον συνάνθρωπο με τη βεβαιότητα, ότι στο πρόσωπο του διακονούμε τον ίδιο τον Χριστό.Το αίτημα του σε εποχή ανάλγητη, όπως η δική μας, είναι ν’ αφουγκραστούμε τον πόνο του διπλανού μας και να τον συμμεριστούμε. Σε  μια κοινωνία ευημερίας των ολίγων και εξαθλίωσης των πολλών, που σημαδεύεται από ξεριζωμούς , πείνα, ανεργία, βιαιότητα, αίτημα του Χριστού είναι  η συμβολή μας , ώστε να μειωθεί κάποτε η ένταση, ν’ αμβλυνθεί και να ελαττωθεί η εμπερίστατη δυστυχία.Ιδιαίτερα  οι νέοι που είναι περισσότερο εκτεθειμένοι σε στις κοινωνικές προκλήσεις που αλλοτριώνουν, διαφθείρουν και θανατώνουν, το μήνυμα της Εκκλησίας είναι η ένταξή μας στην αυθεντική ζωή της για μια ασφαλή και βεβαία πορεία και σωτηρία από τις φθοροποιές δυνάμεις που απεργάζονται το μυστήριο της λύτρωσή μας.

          π. γ. στ.

Το Νέο Εκκλησιαστικό έτος

“Ο πάσης δημιουργός της κτίσεως.... ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού-έτους- της χρηστότητος σου Κύριε.....”

          (από την υμνολογία της Ινδίκτου)

         

          Η Εκκλησία στην αρχή κάθε έτους και εργασίας απευθύνει δέηση στον Δημιουργό της κτίσεως να ευλογήσει τα έργα των πιστών. Και αυτό το κάνει , διότι ο Ίδιος ο Θεός έχει υποσχεθεί “ότι επιβλέψω εφ’ υμάς και ευλογήσω υμάς....”... και εμπεριπατήσω εν υμίν και έσομαι υμών Θεός και υμείς έσεσθε λαός....”. Για τους ορθόδοξους Έλληνες αρχή του έτους -Πρωτοχρονιά- ήταν η 1η Σεπτεμβρίου, όπως όριζαν τα διατάγματα των αυτοκρατόρων.

          Οι πρόγονοί μας  αφ’ ότου δέχθηκαν την χριστιανική πίστη, ώρισαν ως οδηγό και κυβερνήτη τον Ένα και Τριαδικό Θεό. Και το πρώτο Σύνταγμα μετά την απελευθέρωση του Γένους το αφιέρωσαν “εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου και ζωοποιού και αδιαιρέτου Τριάδος”, εκφράζοντας έτσι την πίστη τους και την πορεία τους. Και αυτή η σύνδεση δείχνει την ιδιοπροσωπίαν των Ελλήνων εντός και εκτός Ελλάδος. Και δεν έκαναν λάθος οι πατέρες μας. Ο Θεός εδόξασε το Γένος μας και το διαφύλαξε και συνεχίζει να το διαφυλάττει.

          Δυστυχώς κάποιοι Έλληνες ξέφυγαν από την πίστη και την  πατρώα ευσέβεια και επιζητούν  άλλη πίστη. Δεν επιθυμούν αυτή την ωραία και σταθερή συμπόρευση  με τον Θεό. Επιδιώκουν την αποιέρωση της Πολιτείας, ουδέτερη της Ορθοδόξου πίστεως, την κατάργηση των χριστιανικών αληθειών από την παιδεία, της  χριστιανικής ορκωμοσίας κ. λ.π. Για τούτο είδαμε το θλιβερό θέαμα πολλοί βουλευτές να ορκίζονται στον εαυτό τους. Τι θα γίνει στο μέλλον; Προοιωνίζονται και άλλα  πολλά αρνητικά. Εμείς ανήκουμε στο “μικρό ποίμνιο” που ευδοκεί ο Θεός και η ιστορία και ο Λόγος του Θεού μαρτυρεί σ’ αυτούς ανήκει ο στέφανος της νίκης.

          Οι αγιασμοί στα σχολεία μας  είναι μια ελπίδα.

          Ακόμη με την έναρξη του σχολικού έτους υπενθυμίζουμε στους Γονείς των μαθητών να συμπαρίστανται ενεργώς και να ενισχύουν το έργο των δασκάλων. Επίσης καλούνται να συνεργασθούν και με τους κατηχητές των ενοριών για τη συμμετοχή των μαθητών στο ενοριακό έργο της χριστιανικής κατηχήσεως, και να μην τα αποτρέπουν από το σημαντικό αυτό πνευματικό έργο οικοδομής εν Χριστώ, η να μην στέκονται με σκεπτικισμό και ειρωνεία.

          Πάντως οι υπεύθυνοι της κατηχήσεως αναμένουν  την αγαστή συνεργασία των εκπαιδευτικών μας και μπορούν να επικοινωνήσουν με την ενορία των σχολίων τους για το θέμα αυτό.

          π. Γ.

Πνευματικά μηνύματα

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019. Ιεροθέου επισκόπου Αθηνών

Να πεις λίγα λόγια προσευχής και να τα πεις με πίστη και εμπιστοσύνη. Να πεις λίγα λόγια προσευχής και να να έχεις την αίσθηση, την πίστη και την ελπίδα ότι ο Θεός ακούει. Όλο το θέμα είναι να έχεις αναφορά στον Θεό, να είναι ανοιχτός ο δρόμος αυτός. Από κει και πέρα, τι θα κάνει ο Θεός από την πλευρά του, πότε θα το κάνει, είναι δικό του θέμα.

          Εσύ αφήνεσαι στα χέρια του, εμπιστεύεσαι τη ζωή σου σ’ αυτόν. Θα σε ανακουφίσει, δεν θα σε ανακουφίσει, η θα φωτίσει ή θα φωτίσει κάποιους άλλους κάτι να κάνουν για να ανακουφιστείς, θα πάρει την ασθένεια ή θα την αφήσει να σε ταλαιπωρήσει και έτσι να φύγεις από αυτόν τον κόσμο; Το αφήνεις στον Θεό να κάνει αυτό που εκείνος βρίσκει καλό.  Το θέμα είναι εσύ να έχεις κοινωνία μαζί του και πλήρη εμπιστοσύνη, ότι θα κάνει το καλύτερο για τη σωτηρία σου.

          π. Σ. Κ.

Προτροπές προς τους εκπαιδευτικούς

“Μπαίνοντας στη τάξη, και ειδικά σε δύσκολα τμήματα, ν’ αγκαλιάζεται με το βλέμμα όλα τα παιδιά, να προσεύχεσθε και μετά να μιλάτε προσφέροντας όλο σας τον εαυτό.

          Στα παιδιά να μη λέτε πολλά για τον Θεό, για τον Χριστό, αλλά να προσεύχεσθε στο Χριστό για τα παιδιά. Τα λόγια χτυπούν στ’ αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Να φέρεστε στα ορφανά παιδιά με αγάπη και κατανόηση, αλλά κυρίως να τα συνδέεται με τον Χριστό και με την Εκκλησία”.

          Αγίου Προρφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Πνευματικά μηνύματα

Τρίτη 1η Οκτωβρίου 2019.  Ανανίου αποστόλου,Ρωμανού του μελωδού και Ιωάννου του Κουκουζέλους

          Ακριβώς το ότι πονάς, πιέζεσαι και ζορίζεσαι, ακριβώς το ότι έχεις πληγή μέσα σου, ακριβώς το ότι έρχονται όλα έτσι που ούτε ελπίδα υπάρχει ούτε διέξοδος ούτε κάποιο στήριγμα ή κάποια παρηγοριά, ακριβώς λοιπόν το ότι συμβαίνουν όλα αυτά, είναι όχι ένδειξη αλλά απόδειξη, αδελφέ μου, ότι είναι παρόν ο Θεός, ότι σε εγγίζει ο Θεός, ότι ασχολείται μ’ εσένα ο Θεός. Σε βλέπει, σε ξέρει, σε καταλαβαίνει και θέλει να σε ελεήσει. Στάσου λοιπόν λίγο, κάνε λίγη υπομονή, στηρίξου λίγο στον Θεό.

          Γιατί πονάς τόσο πολύ; Γιατί αισθάνεσαι τόσο πολύ πληγωμένος, τόσο πολύ  αποθαρρυμένος; Γιατί τόσο πολύ νιώθεις ότι πνίγεσαι, ότι χάνεσαι; Γιατί; Όχι για άλλον λόγο, αλλά διότι έχεις αντίσταση μέσα σου. Δέξου την επίσκεψη αυτή του Θεού και θα μαλακώσει η καρδιά σου. Είναι αλήθεια αυτό. Ο Θεός σε σπλαχνίζεται. Πίστεψέ το.

          π. Σ. Κ.