Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΗ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Προσκεκλημένος της Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας και κατόπιν αδείας και ευλογίας του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,

ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος επεσκέφθη το Άγιον Όρος προκειμένου να προστή της Πανηγύρεως του    Οσίου Σίμωνος του Μυροβλήτου,Κτήτορος της Ιεράς Μονής (9-10 Ιανουαρίου με το νέο ημερολόγιο, 28-29 Δεκεμβρίου με το παλαιό)
και να τελέση την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου και Μοναχού της Ιεράς Μονής Γερβασίου, εκ Πατρών, υιού του Ιερέως π. Ιωάννου Μιχαλοπούλου, Εφημερίου του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών και την εις Διάκονον χειροτονία του Μοναχού του Ιερού Κελίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καρεών, Μιχαήλ.

Στον Σεβασμιώτατο επεφυλάχθη λαμπρά υποδοχή από τον Ηγούμενο και τους Πατέρες και μετά την είσοδο στο Καθολικό ετελέσθη Δοξολογία,στο τέλος της οποίας, ο Ηγούμενος της Μονής Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτης Ελισσαίος προσεφώνησε με θερμά λόγια τον Σεβασμιώτατο, ο οποίος αντιφώνησε με βαθειά συγκίνηση για την ευλογία από τον Θεό να ευρεθή στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Μονή Σίμωνος Πέτρας, για την Εορτή του Οσίου Σίμωνος.

Ευχαρίστησε τον Παναγιώτατο και Οικουμενικό Πατριάρχη για την άδεια και ευλογία να ιερουργήση στην Μονή και τον Ηγούμενο και την Αδελφότητα για την πρόσκληση που του απήυθυναν για την συμμετοχή στους Εορτασμούς.

Χθες βράδυ άρχισε η ολονύχτιος Ιερά Αγρυπνία, η οποία διαρκεί μέχρι το πρωί της επομένης ημέρας με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Πηγή: www.i-m-patron.gr

"Υιέ μου, δος μοι σην καρδίαν..."

Αγίου Νικολάου Βελιμήροβιτς

Στην καρδιά είναι η θέληση, στην καρδιά είναι η αγάπη, στην καρδιά είναι η κατανόηση, στην καρδιά είναι το πρόσωπο της Παναγίας και Θείας Τριάδος.

Η καρδιά είναι ο οίκος του Πατρός, τό ιερό του Υιού και το εργαστήριο του Αγίου Πνεύματος.

Ο Θεός θέλει την καρδιά: «Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν» (Παρ. κγ' 26).

Ας αναποδογυρίσουν τα βουνά, ας στεγνώσουν οι θάλασσες, ας σε εγκαταλείψουν οι φίλοι σου, ας χαθεί ο πλούτος σου, ας φαγωθεί το σώμα σου από σκουλήκια, ας σε περιλούσει ο κόσμος με όλες τις κοροϊδίες πού έχει, μη φοβάσαι, μόνον φύλαξε την καρδιά σου, φύλαξε και ένωσε την με τον Κύριο και δώσε την στον Κύριο.

Από την καρδιά προέρχεται η ζωή΄ από που η ζωή στην καρδιά θα προέλθει, αν η πνοή του Κυρίου και η πηγή της ζωής, ο Θεός, δεν κατοικεί σε αυτήν;

«Ο αγαθός άνθρωπος εκ τον αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ ιού πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά» (Ματθ. ιβ' 35).

Αυτοί είναι οι λόγοι του Κυρίου, ο οποίος γεμίζει τον θησαυρό της καρδιάς σου με τα πλούτη του.

Τι είναι αυτός «ο αγαθός άνθρωπος»;

Είναι ο αγαθός θησαυρός της καρδιάς. Και τι είναι «ο πονηρός άνθρωπος»; Είναι ο πονηρός θησαυρός της καρδιάς. «Εκ γαρ της καρδίας [του πονηρού ανθρώπου] εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε' 19)' και από την αγαθή καρδιά εκπορεύονται «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλάτ. ε' 22-23). Βλέπεις τι μεγάλος αποθηκευτικός χώρος είναι η καρδιά του ανθρώπου; Βλέπεις πόσα μπορούν να προσαρμοσθούν στην καρδιά του ανθρώπου;...

Ω αδελφέ, ο Θεός, το Άγιον Πνεύμα το ίδιο, όταν το παρακαλείς, μπορεί να χωρέσει στην καρδιά του ανθρώπου. Όχι μόνο μπορεί, αλλά και θέλει. Περιμένει μόνο εσένα να προετοιμάσεις την καρδιά σου γι' Αυτό. Να την μετατρέψεις σε ναό, διότι ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα μόνο σε ναό κατοικεί!...

Όπως ο όφις προστατεύει την κεφαλή του, έτσι και συ επίσης, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου. Πάνω απ' όλα πού φυλάσσονται, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου! Διότι στην καρδιά εισέρχεται ζωή και από αυτήν εξέρχεται ζωή, ζωή πού προέρχεται από τον Ζώντα Θεό.

Ω Ζωοδότα Κύριε, βοήθησε μας να φυλάξουμε τις καρδιές μας για Σένα, για Σένα τον Κύριο! Σοι πρέπει δόξα και ευχαριστία εις τους αιώνας.

Αμήν!

Πηγή: Περιοδικό «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ» Αριθμός 74, Φθινόπωρο 2004

Τι είναι ο αγιασμός;

   Αγιασμός είναι η ιερή Ακολουθία της Εκκλησίας κατά την οποία ο ιερέας αγιάζει το νερό διαβάζοντας διάφορες προσευχές, με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος και την τριπλή εμβάπτιση του Τιμίου Σταυρού μέσα στο νερό.

  Το αγιασμένο και ευλογημένο αυτό νερό-αγιασμός- είτε το πίνουμε είτε ο ιερέας ρ α ν τ ί ζ ε ι μ’ αυτό το φυσικό περιβάλλον ή τα διάφορα πράγματα του κόσμου.

   Με τον τρόπο αυτό μεταβιβάζει στους ανθρώπους και τα πράγματα του περιβάλλοντος τη χάρη, τη δύναμη, την κάθαρση και την ευλογία του Αγίου Πνεύματος και του Τιμίου Σταυρού.

            Ειδικότερα, ο αγιασμός προσφέρει στους ανθρώπους τον ψυχοσωματικό καθαρισμό από τις αμαρτίες, τη θεραπεία από ψυχικές και σωματικές αρρώστιες, την προστασία από τις επιδράσεις των πονηρών δυνάμεων και γενικά τον αγιασμό της ψυχής και του σώματος.

            Στα φυσικά πράγματα ο αγιασμός προσφέρει την ασφάλεια, την προστασία από το φυσικό κακό, την απομάκρυνση των πονηρών δυνάμεων κ.λ.π.

            Επειδή ο αγιασμός έχει την μεγάλη αυτή επίδραση στη ζωή και το περιβάλλον του ανθρώπου, γι’ αυτό και η χρησιμοποίησή του είναι ευρύτατη και πολύ συχνή.

            Έτσι η Ακολουθία του Αγιασμού τελείται από την Εκκλησία κάθε 1^η του μήνα, για την ευλογία της νέας περιόδου του χρόνου-των 30 ημερών-, στην έναρξη του σχολικού έτους, για την ευλογία της εκπαίδευσης, στα εγκαίνια νέων καταστημάτων, για την ευλογία της κατοικίας του ανθρώπου, στην περίπτωση ασθενούντων ζώων, για την υγείας των ζώων, στα οχήματα, ξηράς και θάλασσας, για την ευλογία των ταξιδιών κ. λ. π.

            Την εορτή όμως των Θεοφανείων τελείται ένας άλλος αγιασμός, που λέγεται Μεγάλος, σε σχέση με τον Μικρό.

            Κατά την ημέρα των Θεοφανείων η τέλεση του Μ. Αγιασμού γίνεται στη θάλασσα ή τα ποτάμια για το αγιασμό των υδάτων. Η χρήση όμως του Μ. Αγιασμού είναι ευρύτερη: Ραντίζονται μ’ αυτόν σπίτια, αποθήκες, πηγάδια, δένδρα, κήποι, αμπέλια, χωράφια κ. λ. π.

            Γι’ αυτό και οι πιστοί με ιδιαίτερη ευλάβεια παίρνουν τον Μ. Αγιασμό, κατά την εορτή των Θεοφανείων και τον διατηρούν στο σπίτι τους ως αγιαστικό μέσο για κάθε ανάγκη, όπως λέει και η σχετική ευχή.

            Πάντως τόσο η Ακολουθία του Μικρού όσο και του Μ. Αγιασμού φανερώνουν τη διάθεση της Εκκλησίας  για τη διατήρηση και τον ανακαινισμό του φυσικού περιβάλλοντος. Έτσι η πράξη της Εκκλησίας συμπίπτει με την εσχατολογική πίστη της Εκκλησίας, πως κατά τη Β΄ Παρουσία του Χριστού η κτίση θα ανακαινιστεί: «Ιδού καινά ποιώ πάντα».

Επιμέλεια: πρωτ. Γερ. Στανίτσας

Μετάνοια, η πόρτα της σωτηρίας

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

1.ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η  ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ;

Η εξομολόγησις είναι ένα από τα επτά θεοσύστατα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Είναι μάλιστα υποχρεωτικό μυστήριο όπως είναι και το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η Θεία Κοινωνία.

Η εξομολόγησις είναι μυστήριο, διότι κατ’ αυτήν γίνεται με τη χάρη του Θεού μία μυστηριώδης και θαυμαστή μεταβολή. Προσέρχεται ο άνθρωπος να εξομολογηθεί μαύρος, κατάμαυρος από τις αμαρτίες και φεύγει λευκός, κατάλευκος σαν το χιόνι. προσέρχεται δούλος της αμαρτίας και φεύγει ελεύθερος,  προσέρχεται με την ψυχή του εξασθενημένη, ταραγμένη και σκοτισμένη και φεύγει μια ψυχή εξαγνισμένη, ειρηνική, χαρούμενη και δυνατή που μπορεί να κατακτήσει τις κορφές της αρετής και της αγιότητος.

Ο άγιος  Νεκτάριος στο «Περί επιμελείας Ψυχής» έργο του λέει: «Η εξομολόγησις είναι εξαγόρευσις εκούσιος και ειλικρινής των πεπραγμένων αμαρτημάτων άνευ αιδούς και συστολής, και αυτοκατηγορία μετά συντριβής καρδίας ενώπιον του πρόσωπου του υπό της Εκκλησίας τεταγμένου προς άφεσιν αμαρτιών». Δηλαδή, η εξομολόγησις είναι ομολογία θεληματική και ειλικρινής των αμαρτιών μας χωρίς ντροπή και συστολή, και κατηγορία τού εαυτού μας με συντριβή καρδίας ενώπιον του πνευματικού πατρός, ο οποίος έχει ταχθεί από την Εκκλησία για να συγχωρεί τις αμαρτίες μας. 

2.ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ; 

Μερικοί χριστιανοί δεν εξομολογούνται, διότι δεν το θεωρούν αναγκαίο. Όμως όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας τονίζουν την αναγκαιότητα της εξομολογήσεως. Χαρακτηριστικά ο Μ. Βασίλειος λέει: «αναγκαίον τοις πεπιστευμένοις την οικονομίαν των μυστηρίων του Θεού εξομολογείσθαι τα αμαρτήματα», ο δε όσιος Εφραίμ ο Σύρος προτρέπει: «Λέγε πρώτος τας αμαρτίας σου ίνα δικαιωθής».

Γιατί όμως είναι αναγκαία η εξομολόγησις; Η εξομολόγησις είναι αναγκαία διότι:

Α) είναι εντολή του Θεού. Τούτο φαίνεται από πολλά χωρία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Αναφέρουμε εδώ μερικά: 1) «και έσται ότι πλημμελήση εις εν από τούτων, και εξαγορεύσει την αμαρτίαν περί ης ημάρτηκε κατ’ αυτής…» (Λευιτ.ε΄ 5-6).

2) «Ανήρ ή γυνή, όστις εάν ποιήση από πασών των αμαρτιών των ανθρωπίνων και παριδών παρίδη εν Κυρίω, και πλημμελήση η ψυχή εκείνη, εξαγορεύσει την αμαρτία αυτού, ήν εποίησε…» (Αριθμοί ε΄, 5-7).

3) Στον βαρέως αμαρτήσαντα Δαβίδ έστειλε ο Θεός τον προφήτη Νάθαν, ο οποίος τον ήλεγξε για την αμαρτία του. Τότε ο Δαβίδ συναισθάνθηκε την αμαρτωλότητα του, μετανόησε ειλικρινά και με συντριβή ομολόγησε: «Ημάρτηκα τω Κυρίω». Και είπε Νάθαν προς Δαβιδ: «Και Κύριος παρεβίβασε το αμαρτημά σου, ου μη αποθάνης» (Β΄ Βασιλ. ιβ΄ 13).

4) «Ο επικαλύπτων ασέβειαν εαυτού ούκ ευοδωθήσεται. ο δε εξηγούμενος ελέγχους αγαπηθήσεται» (Παρ. Σολ. κη΄ 13).

5) Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κήρυττε: «μετανοείτε ήγγικε γάρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. γ΄2) και όσοι επίστευαν στο κήρυγμα του «εβαπτίζοντο εν τω Ιορδάνη υπ’ αυτού εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών» (Ματθ. γ’ 6).

6) Ο άσωτος της παραβολής όταν συναισθάνθηκε την αμαρτωλότητά του, δεν άλλαξε απλά ζωή, αλλά πήγε και εξομολογήθηκε στον πατέρα του λέγων: «πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου» (Λουκ. κ΄ 2).

7) «Πολλοί τε των πεπιστευκότων ήρχοντο εξομολογούμενοι και αναγγέλοντες τας πράξεις αυτών» (Πραξ. ιθ΄ 18 ).

8) «Εξομολογείσθε αλλήλοις τα παραπτώματα και εύχεσθε υπέρ αλλήλων όπως ιαθήτε» (Ιακ. ε΄ 16).

9) «Εάν ομολογώμεν τας αμαρτίας ημών, πιστός εστί και δίκαιος, ίνα αφή ημίν τας αμαρτίας και καθαρίση ημάς από πάσης αδικίας» (Α΄ Ιωαν. α΄ 9).

Β) επαναφέρει και αποκαθιστά την ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Ο άνθρωπος με τις αμαρτίες του απομακρύνεται από τον Θεό και γίνεται εχθρός του Θεού. Ο μόνος τρόπος για να γίνει πάλι φίλος και οικιακός του Θεού είναι το μυστήριο της Εξομολογήσεως. Σ’ αυτό, ο άνθρωπος που εξομολογείται μετανοημένος τις αμαρτίες του, παίρνει την άφεσιν των αμαρτιών και έτσι συμφιλιώνεται με τον Θεό. Την εξουσία δε της αφέσεως ή μη των αμαρτιών, έχει δώσει ο Χριστός στους Αποστόλους και στους διαδόχους αυτών, επισκόπους και πρεσβυτέρους από τη λαμπροφόρο ημέρα της Αναστάσεως. Το βράδυ εκείνης της ημέρας ο Χριστός παρουσιάστηκε στους μαθητές Του και αφού ενεφύσησε στο πρόσωπο τους, είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε κεκράτηνται» (Ιωαν. κ΄ 22-23). Αυτή η εξουσία είναι η δύναμις, η οποία διατηρεί την Εκκλησία αγία και άμωμο. Οφείλουν λοιπόν, όσοι φροντίζουν για την σωτηρία της ψυχής τους, να προστρέχουν στην Εκκλησία, ως το μόνο ιατρικό, διότι διαφορετικά δεν υπάρχει σωτηρία.

Γ) Ηθικώς και πνευματικώς ωφελεί τον άνθρωπο. Ο τακτικά εξομολογούμενος ωφελείται ηθικώς, διότι οι ηθικές του αποπλανήσεις διαρκώς λιγοστεύουν, και πνευματικώς, διότι διδάσκεται υπό του πνευματικού πατρός. Οι ηθικές αποπλανήσεις τού τακτικά εξομολογουμένου διαρκώς λιγοστεύουν διότι προχωρεί τελειούμενος στην αρετή και στην κατά Χριστόν ζωή, οδηγούμενος από τον πνευματικό του  πατέρα και ενισχυόμενος από τις συμβουλές του, διότι οι γνώσεις και η πείρα του πνευματικού αφ’ ενός μεν διδάσκουν αυτόν τι πρέπει να προτιμά και να εκτελεί, αφ’ ετέρου δε τι πρέπει να αποφεύγει και να απορρίπτει. Έτσι, ο νούς του καθαριζόμενος από το σκοτάδι της αμαρτίας και της πλάνης, φωτίζεται και κατανοεί τα θαυμάσια του Θεού και αναπτύσσεται.

Δικαίως, λοιπόν, ο άγιος Νεκτάριος ονομάζει την εξομολόγησιν σωτήριον φάρμακον της κοινωνίας και θεωρεί αυτήν ως το μόνο μέσον προς θεραπεία και σωτηρία της αθανάτης ψυχής μας.

3.ΔΕΝ ΕΧΟΜΕ ΤΙΠΟΤΕ;

Μερικοί λένε: «Εγώ ούτε σκότωσα, ούτε έκλεψα, ούτε εμοίχευσα …, τότε γιατί να πάω να εξομολογηθώ;». Άλλοι δε συγκρίνοντας τον εαυτό τους με άλλους ανθρώπους νομίζουν ότι είναι εντάξει. Και όταν πηγαίνουν να εξομολογηθούν λένε στον πνευματικό: «Δεν έχω τίποτε, ήλθα να μου διαβάσετε μία ευχή». Έτσι, έστω κι αν ο πνευματικός τούς διαβάσει την ευχή φεύγουν χωρίς καμιά ωφέλεια. Αλλά, αδελφέ μου, συ που νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτε, για εξέτασε καλύτερα τον εαυτό σου. Για σκέψου, δεν είδες, ούτε άκουσες, ούτε είπες κάτι άσχημο; Δεν σκέφθηκες κάτι άπρεπο; Δεν επεθύμησες κάτι αμαρτωλό; Δεν θύμωσες; Δεν έχεις εγωισμό; Αλλά και πόσα καλά που μπορούσες να κάνεις δεν τα έκανες; Ξέρεις τι λέει ένας ασκητής; «Αν ο Θεός υπολογίσει τις ελλείψεις μας στην προσευχή, δεν θα σωθεί κανείς». Για σύγκρινε τον εαυτό σου με τον Άγιο του οποίου έχεις το όνομα. Τότε, πιστεύω, ότι θα σκύψεις το κεφάλι και θα πεις: «Είμαι ένας μεγάλος αμαρτωλός». Άλλωστε οι Άγιοι παρόλα τα θαύματα που έκαναν, δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους άγιο και αναμάρτητο, αλλά σαν τον πρώτο αμαρτωλό. Πώς, λοιπόν, εμείς θα λέμε ότι δεν έχουμε τίποτε, όταν οι Άγιοι θεωρούν έτσι τον εαυτό τους και όταν ο Κύριος μας λέγει: «όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμέν, ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ. ιζ΄ 10).

Το άγνωστο σπήλαιο του Αγίου Γερασίμου στα Χανιά

Δύο χιλιόμετρα νοτίως του χωριού Μόδι πάνω από τον Πλατανιά Χανίων βρίσκεται ο σπηλαιώδης ναός του Αγίου Γεράσιμου.

Στο σημείο που βρίσκεται το όμορφο αυτό σπήλαιο που φιλοξενεί το ναό του Άγιου Γεράσιμου μας οδηγεί χωματόδρομος που ξεκινάει μέσα από το Μόδι και σε όλη την διαδρομή υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες. Το σπήλαιο βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου που είναι καλυμμένος από ένα αρχαίο ελαιώνα.

Ο ναός που έχει χτιστεί μέσα στο σπήλαιο είναι ευρύχωρος κι έχει και εξωτερικό περίβολο που ακολουθεί κατά μήκος την μεγάλη βραχοσκεπή που μαζί με τα γύρω βράχια σχηματίζουν ένα πραγματικό καταφύγιο ιδανικό για ησυχαστήριο.

Το σπήλαιο αυτό, μακριά από τον κόσμο επέλεξε σύμφωνα με την παράδοση να μονάσει ο σημερινός πολιούχος της Κεφαλληνίας Άγιος Γεράσιμος. Συγκεκριμένα σε ηλικία 49 ετών και αφού ήδη είχε καρεί μοναχός και είχε περάσει από τη Ζάκυνθο, το Άγιο Όρος και τους Άγιους Τόπους ήρθε στην Κρήτη. Γρήγορα όμως έγινε διάσημος και πολύς κόσμος άρχισε να τον επισκέπτεται στο σπήλαιο όπου μόναζε, γεγονός που τον ανάγκασε να φύγει από εκεί σε δυο χρόνια και να επιστρέψει στη Ζάκυνθο πριν φύγει για την Κεφαλληνιά.

Ο περιποιημένος σήμερα ναός παραμένει ακόμα άγνωστος στο ευρύ κοινό. Εσωτερικά φωτίζεται από δύο μεγάλα παράθυρα στην ανατολική του πλευρά που αφήνουν το φως του ήλιου να εισχωρήσει στο εσωτερικό του σπηλαίου. Έξω από το σπήλαιο φαίνονται απομεινάρια από παλιά κελιά και βοηθητικούς χώρους.

Στην είσοδο ακριβώς της βραχοσκεπής υπάρχει η τεράστια λαξευτή πέτρινη γούρνα από όπου σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος έπινε νερό το οποίο συγκέντρωνε η γούρνα από τη σταγονοροή ενός σταλακτίτη του σπηλαίου.

Η γούρνα αυτή είχε εξαφανιστεί για χρόνια και ήρθε στο φως με ανασκαφή που έγινε στο χώρο του ναού.

Πηγή: http://kefaloniapress.gr/, Κείμενο - Φωτογραφίες  Χριστόφορος Χειλαδάκης

7 Ιανουαρίου, του Τιμίου Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

          Η Εκκλησία μας σήμερα γιορτάζει την πιο παράδοξη μορφή της ιστορίας, τον τίμιο Πρόδρομο. Όλη η ζωή του, από τη γέννηση μέχρι τον  μαρτυρικό του θάνατο, ήταν όντως παράδοξη.

          Ο Ιωάννης έγινε πρόδρομος του Ιησού Χριστού. Ο λύχνος που ετοίμασε το δρόμο για να έρθει το αληθινό φως. Παρουσιάζει τον Χριστό ως λυτρωτή και σωτήρα. Όταν ρωτήθηκε από τους απεσταλμένους του ιουδαϊκού συνεδρίου αν είναι αυτός ο Μεσσίας απάντησε με παρρησία,  ότι δεν είναι αυτός. «Ουκ ειμί εγώ ο Χριστός». Οι απεσταλμένοι επέμεναν ν’ απαντήσει ποιος είναι. Κι εκείνος απάντησε  μ’ ένα λόγιο  του προφήτη Ησαία: «Ότι είναι ο κήρυκας εκείνος, η φωνή που ετοιμάζει το δρόμο του Μεσσία. Ακόμη είπε, ότι αυτός βαπτίζει με νερό, ενώ ο ερχόμενος Μεσσίας θα βαπτίζει «εν πνεύματι αγίω και πυρί», και ότι αυτός δεν είναι ικανός να λύσει τον ιμάντα των υποδημάτων του.

          Ο Ιωάννης δεν γνώριζε το Χριστό. Τον είδε, όταν έφθασε στον Ιορδάνη για να βαπτισθεί, οπότε και έγινε αυτόπτης μάρτυρας της τριαδικής Θεοφάνειας. Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας σημειώνεται η γενναία ομολογία  του Ιωάννη, ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού.

          Ο Μεσσίας Χριστός κήρυξε νέες ιδέες και εγκαινίασε μία νέα τάξη πραγμάτων και πάνω σ’ αυτή θεμελίωσε  ένα καινούργιο κόσμο, τον κόσμο της βασιλείας του Θεού. Από τότε έχουν περάσει πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια Η ζωή των ανθρώπων μπορεί ν’ άλλαξε εξωτερικά με τη συνδρομή της  τεχνικής  προόδου και εξέλιξης που ανακούφισε την ανθρώπινη ζωή. Όμως παρά την εξωτερική αυτή αλλαγή της ζωής των ανθρώπων, εν τούτοις οι άνθρωποι στη βαθύτερη ύπαρξή τους παραμένουν αναζητητές της αληθινής λύτρωσης και σωτηρίας.

          Ο σύγχρονος τεχνολογικός πολιτισμός δεν έλυσε  τα πνευματικά προβλήματα του ανθρώπου και ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει αισθήματα ανησυχίας και ανασφάλειας. Τα αιτήματα της ψυχής για αγάπη, ειρήνη, δικαιοσύνη, αγαθοσύνη, ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, δεν έχουν ατονήσει παρά τα τέλεια και ακριβή  μέσα επικοινωνίας και ανάπτυξης. Η τεχνοτροπία παραμένει αδιάφορη και ασυγκίνητη μπροστά στην εσωτερική τραγωδία του ανθρώπου. Και τα κενά αυτά έρχεται να καλύψει η παρουσία του Χριστού στον κόσμο.

          Οι ανθρώπινες ανάγκες  τόσο  στην εποχή του Προδρόμου, όσο και στη δική μας, παραμένουν ίδιες. Η ψυχή έχει πάντα την ίδια πείνα και δίψα για χαρά, ειρήνη, ελπίδα, λύτρωση και απαλλαγή από τα φθοροποιά και τυραννικά πάθη.

          Μπορεί η παρουσία του Χριστού στον κόσμο να δημιούργησε αντιδράσεις και εχθρότητες- «πυρ ήλθον βαλείν»- και να πολέμησαν με πάθος το Χριστό και το ευαγγέλιό Του, όμως και οι μεγαλύτεροι πολέμιοι και αρνητές Του, δεν μπόρεσαν ν’ αγνοήσουν το ηθικό Του μεγαλείο. Ο πόθος της λύτρωσης είναι ένας μαγνήτης που σαγηνεύει κάθε ανθρώπινη ψυχή και την ελκύει κοντά Του.

          Η ομολογία του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου ας συγκλονίσει και τις δικές μας καρδιές. Διότι μέσα στη σύγχυση που ζούμε κανένας επίδοξος «σωτήρας» και κανένα σύγχρονο «ευαγγέλιο» δεν ημπόρει να μας προσφέρει τη λύτρωση παρά μόνο ο Ιησούς Χριστός, γιατί είναι ο αληθινός απεσταλμένος του Θεού με προοπτική να λυτρώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο.

π. γ. στ.

   

6 Ιανουαρίου, τα άγια Θεοφάνεια

«Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος»

            Η Εκκλησία μας σήμερα γιορτάζει το μεγάλο γεγονός της βάπτισης του Κυρίου στον Ιορδάνη ποταμό. Ο άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, όπως και άλλοι υμνογράφοι, επιστρατεύουν το υψηλότερο λογοτεχνικό τους ταλέντο, για να υμνήσουν το γεγονός της τριαδικής θεοφάνειας.

            Η βάπτιση του Χριστού αποτελεί την αφετηρία του λυτρωτικού Του έργου μέσα στον κόσμο. Απ’ εδώ αρχίζει το κήρυγμα της μετάνοιας: «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών».

            Ο απ. Παύλος  γράφει: «Επεφάνη η χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις». Η απαρχή της χάρης του Θεού που προσκάλεσε στη σωτηρία τον άνθρωπο, σημειώνεται με τη βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη. Επίσης αναφέρει ο  Παύλος  και τα αποτελέσματα της σωτηρίας που είναι: «Ίνα αρνησάμενοι την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας, σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς ζήσωμεν εν τω νυν αιώνι, προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος Ιησού Χριστού» ( Τιτ. β΄, 2, 12-13).

            Εδω ακριβώς καθορίζεται ο σκοπός της σωτηρίας.

            Η χριστιανική πίστη δεν μας χαρίζει απλώς  μία ιδιότητα ή ένα τίτλο, αλλά έχει συνέπειες σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο, την πνευματική του αναγέννηση. Ο  προχριστιανικός άνθρωπος δεν γνώριζε τον αληθινό Θεό και κατέφευγε σε υποκατάστατα του Θεού, στα κτίσματα και τα είδωλα. Εξ άλλου και η άγνοια του Θεού οδηγούσε τους ανθρώπους και σε ποικίλες ηθικές παρεκτροπές και καταπτώσεις. Ενώ η γνήσια θρησκευτική πίστη οδηγεί στην αληθινή θεοσέβεια, στην κάθαρση από τα πάθη για να ζήσει ο άνθρωπος «σωφρόνως και δικαίως και ευσεβώς», αναμένοντας μ’ ελπίδα την επιφάνεια της δόξης του Θεού.

            Σήμερα οι ορθόδοξοι ναοί μας κατακλύζονται ασφυκτικά από πιστούς που προσέρχονται για να γεμίσουν την ψυχή τους από ιερά συναισθήματα που αναπτερώνουν την εκκλησιαστική μας ζωή.

            Σήμερα με την υποτίμηση ή και περιφρόνηση των ηθικών αξιών η ψυχή μας γεμίζει με πίκρες και απογοητεύσεις. Η χαλάρωση της πίστης μας οδήγησε στη βίωση νοσηρών συναισθημάτων όπως του άγχους, της μοναξιάς, της ανασφάλειας. Και η αδικία, η εκμετάλλευση, η φθορά και η διαφθορά που σημαδεύουν καθημερινά την προσωπική και κοινωνική μας ζωή, νεκρώνουν τους οραματισμούς και τα όνειρα ενός μεγάλου αριθμού νέων ανθρώπων.

            Όλοι αναζητούμε ένα γνήσιο θεοκεντρικό ανθρωπισμό και όχι από ένα κάλπικο ανθρωποκεντρικό ανθρωπισμό. Αυτό όμως απαιτεί αναβάθμιση στα ιορδάνεια ρείθρα και αγώνα να ζήσουμε «σωφρόνως και δικαίως με τη χάρη του επιφανέντος Χριστού.

π. γ. στ.