"Οι αόρατοι εισβολείς"

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

          Ομιλία με θέμα: «ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ

         

     Την Δευτέρα 21 Ιανουαρίου και ώρα 6 μ. μ. στην αίθουσα ομιλιών του Πνευματικού Κέντρου μίλησε ο π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας , εφημέριος του Ι. Ναού, με το ενδιαφέρον πνευματικό θέμα «ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ» (Οι Λογισμοί). Πρόκειται για το πρόβλημα των λογισμών που προσβάλλουν επικίνδυνα την πνευματική ανάπτυξη του πιστού και προσπαθούν ν’ ανακόψουν την πορεία του προς τον Θεό.

          Έγινε αναφορά στην έννοια και την εμφάνιση των λογισμών- πρόκειται για μεταπτωτικό φαινόμενο- στα στάδια και στην  εξέλιξη τους κατά τους πατέρες- κυρίως πέντε, ( της επίθεσης του πειρασμού, του συνδυασμού, της συγκατάθεσης, της αιχμαλωσίας, του πάθους) καθώς και για τη νικηφόρα αντιμετώπιση τους με τα πνευματικά όπλα που μας χάρισε η  εμπειρία των αγίων πατέρων, των δασκάλων της πνευματικής ζωής.

          Προσευχή, νηστεία, άσκηση, εξομολόγηση, Θ. Κοινωνία, μελέτη του λόγου του Θεού και του βίου των Αγίων είναι τα πιο αποτελεσματικά όπλα στον αγώνα κατά των αοράτων εισβολέων στο νου και την καρδιά.

          Όσο πιο πνευματικός είναι ο τρόπος της ζωής μας τόσο ευκολότερα  μπορούμε ν’ αποκρούσουμε τους αόρατους εχθρούς μας που επιβουλεύονται την πνευματική μας πορεία. Το καλό και το κακό, η καλή και η κακή ζωή  εξαρτάται από τους καλούς ή τους κακούς λογισμούς που κυοφορούνται στο νου και στην καρδιά μας.

          Μετά την ομιλία όλοι οι ακροατές  προσήλθαν στην αίθουσα καφέ όπου προσφέρθηκε πλούσιο απογευματινό ετοιμασμένο από την αγάπη των κυριών που διακονούν ανιδιοτελώς τις εκδηλώσεις αυτές. Τις ευχαριστούμε για τους κόπους  και τις φροντίδες  τους.

          Οι εκδηλώσεις αυτές δίνουν την ευκαιρία στους ενορίτες μας να χαρεί ο ένας την παρουσία του άλλου και να νοιώσουν την εκκλησιαστική θαλπωρή που καλλιεργεί και προσφέρει η Ενοριακή μας κοινότητα.

Πρωτ. Γερ. Στανίτσας 

Παράκληση στην Παναγία Παραμυθία

«Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος τονίζει ότι το μεγαλύτερο θαύμα, που μπορεί να επιτελεσθεί σε αυτήν εδώ τη ζωή, είναι η διά του λόγου ανάσταση μιας ψυχής. Σύμφωνα με προσωπικές μαρτυρίες πολλών προσκυνητών στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Αγίου Όρους η Παναγία Παραμυθία κατά έναν ιδιάζοντα τρόπο ενεργεί θαύματα στις ψυχές των πιστών. 

Παρηγορεί τις ψυχές των θλιβομένων, παραμυθεί τους ολιγοψύχους, προτρέπει προς μετάνοιαν, «πληροφορεί» τους ευχομένους...»

Πηγή: Παρακλητικός Κανών της Παναγίας Παραμυθίας, εκδ. Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου

Σύναξη Υπεραγίας Θεοτόκου Παναγίας Παραμυθίας

Το Παραμύθιον γεύτηκα , πέρα στο Βατοπαίδι

και έγινα ευθύς της Δέσποινας, Πλάστη μου στερνοπαίδι…

Θεόγραφον βουβώς κοιτώ, την Πάνσεπτην σου εικόναν

και ύμνους ακούω εις την καρδιάν, που δεν έψαλλε στόμαν.

Της παρθενίας τα σύμβολα , στολίζουν τη στολήν σου

και όποιος το χάδιν σου δεκτεί , χαίρει την αρωγήν σου.

Οι πάνσεπτοι σου οι οφθαλμοί, σαν με αντικρίζουν, λιώνω

τις τόσες ανομίες μου, ξεχνάς και το βιώνω..

Κοιτώ το βλέμμα του Χριστού, με αγάπη σου θυμίζει

αμάρτησα, ο αχάριστος και το επιτίμιο αξίζει….

Τα χείλη όμως δε σιωπούν,  στην άπειρην αγάπη

και ακούω εγώ το σάλπισμα, να φύγω απ' τον σατράπη,

τον βέβηλον, τον πονηρόν, που με κρατά στα ξένα,

έχεις τεκνίον θα μου πείς, Μάναν, έλα σε εμέναν….

Άνοιξες την αγκάλη σου, διάπλατα και κλαίω,

είναι η καρδιά σου, απύθμενος και όσο ζω θα λέω.

Μάνα , Παραμυθία μου και Δέσποινα του κόσμου

πολλά τα μεγαλεία σου, που έδειξες εμπρός μου.

Ήμουν τυφλός και ανέβλεψα σαν χάρισες το φως μου

και ευθύς μου Αντιφώνισες, πάρε το έλεός μου,

να το κρατάς σαν φυλακτό, εις τον καλόν αγώναν

να ψάλλεις της Παντάνασσας, ως τον άλλον αιώνα….

Μνάσων ο Παλαιός Μαθητής

Πηγή: http://vatopaidi.wordpress.com

Μαζί με τους Αγίους

21 Ιανουαρίου, Άγιος Μάξιμος

Περί κενοδοξίας

Όταν νικήσεις κάποια από τα ατιμότερα πάθη, όπως τη γαστριμαργία την πορνεία ή την οργή ή την πλεονεξία, αμέσως σου έρχεται ο λογισμός της κενοδοξίας. 

Αν τον νικήσεις κι αυτόν, ακολουθεί ο λογισμός της υπερηφάνειας.

Εκείνος που καλλιεργεί τις αρετές από κενοδοξία, είναι φανερό ότι και τη γνώση από κενοδοξία την επιδιώκει. Αυτός ούτε κάνει ούτε λέει τίποτα για την πνευματική οικοδομή των άλλων, αλλά σε όλα κυνηγάει τη δόξα εκείνων που τον βλέπουν ή τον ακούνε. Το πάθος του όμως ελέγχεται, όταν μερικοί τον κατηγορήσουν για τα έργα ή τα λόγια του. Τότε λυπάται υπερβολικά, όχι γιατί δεν ωφελήθηκαν εκείνοι-αφού δεν ήταν αυτός ο σκοπός του-, αλλά γιατί ο ίδιος εξευτελίστηκε.

Δεν είναι μικρός ο αγώνας που απαιτείται για ν’απαλλαγεί κανείς από την κενοδοξία. Και απαλλάσσεται με την κρυφή εργασία των αρετών και τη συχνότερη προσευχή. Σημάδι μάλιστα της απαλλαγής του είναι το να μην μνησικακεί πια εναντίον εκείνου που τον κατηγόρησε ή να τον κατηγορεί.

Ένας νεομάρτυρας της Πάτρας

Ο Νεομάρτυς Ζαχαρίας καταγόταν από τα μέρη της Άρτας. Σε μικρή ηλικία εξισλαμίσθηκε και ήρθε στις Παλαιές Πάτρες όπου εξασκούσε την τέχνη του γουναρά. Όμως μετανόησε που αλλαξοπίστησε. Έτσι, αφού ήλθε σε μετάνοια, βρήκε κάποιο πνευματικό στον οποίο εξομολογήθηκε το αμάρτημα της εξωμοσίας του και ζήτησε την ευλογία να πορευθεί προς το μαρτύριο.
Ο πνευματικός, φοβούμενος μήπως ο Μάρτυρας δειλιάσει κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων, τον απέτρεπε. Τότε ο Άγιος αποκρίθηκε στον πνευματικό και του είπε: «Έχω τόση δίψα να βασανισθώ για τον Χριστό, όπου επιθυμώ να λάβω, αν ήταν δυνατόν, και περισσότερα βασανιστήρια, από αυτά που μου ανέφερες». Προ των λόγων αυτών της δυνάμεως της πίστεως και της αγάπης στον Χριστό, πνευματικός μετέδωσε τα Άχραντα Μυστήρια στον Άγιο και τον ευλόγησε.
Ο Άγιος πήγε στο εργαστήριό του, πούλησε όλα του τα υπάρχοντα τα οποία έδωσε ελεημοσύνη στους πτωχούς και παρουσιάσθηκε στον κριτή, ενώπιον του οποίου ομολόγησε στην πίστη του στον Χριστό. Παρά τις κολακείες και τίς ὑποσχέσεις, εκείνος επέμενε σθεναρά στην ομολογία του κι έτσι ἀκολούθησαν ἡ φυλάκιση καί τά φρικτά βασανιστήρια μέχρι τίς 20 Ἰανουαρίου 1782, ὁπότε καί τελειώθηκε. Τά ἱερά του λείψανα ἔκρυψαν οἱ στρατιῶτες σέ κάποιο πηγάδι προκειμένου νά μήν τιμηθοῦν και λέγεται μάλιστα πως καθώς τον έριξαν στο πηγάδι, το σώμα του στάθηκε σε στάση προσευχής... Η τοπική Εκκλησία της Άρτας εορτάζει την μνήμη του και η εικόνα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κάτω Παναγιάς Άρτας. Την μνήμη του πανηγυρίζει επίσης και η τοπική Εκκλησία των Πατρών, αφού ο Άγιος εργάσθηκε εκεί.

Πηγή: http://www.saint.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ Ευαγγέλιο: Λ. κ. 12, 12-59

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ- ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

                   Εν ολίγοις

          Ο άνθρωπος ως γνωστόν είναι κοινωνικό ον και η κοινωνικότητα αυτή αποτελεί βασικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης. Είναι τρομερό να φαντασθεί κανείς τον εαυτό του αποκομμένο από τους άλλους και χωρίς να έχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας μαζί τους.

          Μία τέτοια εικόνα μας παρουσιάζει το σημερινό ευαγγέλιο. Δέκα λεπροί άνθρωποι αποκομμένοι από το κοινωνικό σύνολο της εποχής τους περιμένουν να θεραπευθούν από τον Χριστό. Πολλές φορές ακόμη κι ένα σώμα, ένα κορμί που φθείρεται από κάποια αρρώστια, μπορεί να εισπράξει την καταφρόνηση, γιατί η ασθένεια για τα δεδομένα της εποχής του Χριστού θεωρούνταν τιμωρία για τις αμαρτίες που είχε κάνει.

          Από το άλλο μέρος ο Ιησούς δέχεται την αναγνώριση και τις ευχαριστίες όχι από  εκείνους που θεωρούμε δικούς μας –ξενοφοβική ορολογία-αλλά από ένα αλλοεθνή, από ένα ξένο.

          Αυτές οι δύο εικόνες σχετίζονται με τη θέση μας μέσα στην κοινωνία, αλλά και με τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους άλλους.

     Ο Χριστός όπως μας διηγείται το ευαγγέλιο πλησίασε τους λεπρούς ξεπερνώντας  τις όποιες προκαταλήψεις και ρατσιστικές αντιλήψεις της εποχής Του, προσφέροντας απεριόριστα την αγάπη Του. Διότι η αγάπη του Χριστού δεν έχει περιορισμούς, ούτε προορίζεται για λίγους, τους εκλεκτούς. Μπορεί να φθάσει ακόμη και σ’ αυτούς που οι «καθώς πρέπει» άνθρωποι θεωρούν μολυσμένους και αμαρτωλούς. Κοντολογίς δεν γνωρίζει  κοινωνικά, πολιτικά εθνικά ή θρησκευτικά όρια.

          Χριστός με την Ανάστασή Του ελευθερώνει τον άνθρωπο από το φόβο και το άγχος του θανάτου. Έτσι με τον τρόπο αυτό καταργεί τη ρίζα του εγωκεντρισμού και δίνει τη δυνατότατα ν’ αναπτυχθεί η ανιδιοτελής χριστιανική αγάπη που οδηγεί στην ενότητα και την κοινωνία. Αυτό όμως απαιτεί κατάργηση του εγωισμού και διεύρυνση της καρδιάς για να μπορεί να χωρέσει και τους άλλους. Αυτό εξ άλλου σημαίνει και συγχώρηση.

          Η έννοια του πλησίον δεν περιορίζεται στον συγγενή, τον ομόθρησκο και ομοεθνή, γιατί η χριστιανική αγάπη δεν προσδιορίζεται από εξωτερικά στοιχεία, αλλά δημιουργείται με τη θυσιαστική προσφορά. Η έννοια του πλησίον δεν δίνεται, αλλά γίνεται. Έτσι πλησίον μπορεί να είναι ο κάθε άνθρωπος ακόμη και ο εχθρός μας. Και εχθρός να είναι κάθε άνθρωπος ακόμη και ο τοπικά πλησίον μας .

          Ο πιστός χριστιανός δεν αγαπά τον πλησίον του επειδή τον αισθάνεται  κοινωνικά ως όμοιο του, αλλά επειδή είναι ενωμένος μαζί του, με την κοινή  ανθρώπινη φύση, είναι ομοούσιος με αυτόν. Οι άνθρωποι βρίσκουμε την αληθινή μας ενότητα εν Χριστώ και καλούμαστε να ζήσουμε ως ομοούσιοι, δηλ. να βλέπουμε και ν’ αγαπάμε τους άλλους, όπως τον ίδιο τον εαυτό μας.

          Όταν ο άνθρωπος περιορίζεται στον εαυτό του εμποδίζει την ανάπτυξη  μιας υγιούς κοινωνικότητας και θρησκευτικότητας. Δυστυχώς ο ρατσισμός και η ξενοφοβία αποτελούν κοινωνικά προβλήματα. Μπορεί να θεωρείται ο φόβος για το άγνωστο δικαιολογημένος, είναι όμως αφύσικο η αγάπη να μην ξεπερνά το φόβο απέναντι στον ξένο. Γιατί αλήθεια να θεωρούμε ξένους όσους δεν εξαίρουμε; Δεν είμαστε όλοι αδελφοί εν Χριστώ; Η βιολογία μας λέγει, ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από φυλή και φύλο ταυτίζονται γενετικά κατά 99^%. Οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων περιορίζονται στο ελάχιστο. Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι η αδυναμία του ανθρώπου ν’ αγαπήσει τον συνάνθρωπο και να καλλιεργήσει κοινωνία μαζί του έρχεται σε αντίθεση με την ίδια τη φύση του.

          Η στάση του αλλογενή λεπρού τον οποίο θεράπευσε ο Χριστός μας προκαλεί εντύπωση. Βέβαια αποτελεί δείγμα σωστής συμπεριφοράς. Ένας «ξένος» έκανε αυτό που έπρεπε να κάνουν όλοι. Κι όμως οι άλλοι εννέα θεραπευθέντες λησμόνησαν να ευχαριστήσουν τον Κύριο για τη θεραπεία τους. Έτσι η αυτοπεποίθηση δεν αφήνει περιθώρια για να εκφράσει κανείς την ευγνωμοσύνη του προς τον ευεργέτη του, τον Θεό. Τα ανθρώπινα χείλη δύσκολα κινούνται για να πουν ένα ευχαριστώ, ενώ σε ώρα ανάγκης απευθύνουμε εναγώνιες κραυγές και επικλήσεις για βοήθεια και συνδρομή.

          Πολλά πράγματα τα θεωρούμε ως αυτονόητα μέσα στη ζωή μας. Όμως αυτό δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει και χρειαζόμαστε κάποιον να μας το υπενθυμίσει, έστω κι αν  αυτός ο κάποιος είναι ένας «ξένος».

         

          Αρχ. Γ. Χ.

Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.

 β'

Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία. Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι' ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα. Λογαριάζεται για "βλαμμένος" από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.
Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα, α') Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του. Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαρειά λόγια, αράθυμος κι' απότομος, «θετικός άνθρωπος», « γερό μυαλό». β') Όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι' ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι' οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».
 Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι' όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».
Λέγει λοιπόν ο έξυπνος : «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γρηές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγρηες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».
Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ότι καταπιαστούνε.
Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ' έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν». Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, « και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην».
Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής. Γι' αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».
Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονεθεί. 

Ν.εανία.Σ