Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Σχέση αμαρτίας- σάρκας -λαγνείας


Λαγνεία είναι ουσιαστικά η ίδια εγωκεντρικότητα, η ίδια υπερηφάνεια, που στρέφει  το σώμα στον εαυτό του, στην αυτοδικαίωση και στην αυτοϊκανοποίηση του. Έτσι, είναι αδύνατη η γνήσια ταπείνωση δίχως τη νίκη ενάντια στη σάρκα, η οποία τελικά συνίσταται στην πνευματοποίηση του σώματος.

          Αλλά η μάχη με τη σάρκα μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε υπερηφάνεια και σε πηγή υπερηφάνειας αν δεν ριζώνει στην αναζήτηση και επιδίωξη της ταπείνωσης. Ο ασκητισμός μπορεί να εντρυφά στον εαυτό του κι όχι στο Θεό. Τα σημάδια είναι σαφή. Ο φωτεινός ασκητισμός είναι χαρούμενος, απλός ελπιδοφόρος. Ο ψευδής ασκητισμός, χωρίς εξαίρεση, ζει απεχθανόμενος τη σάρκα, τον κόσμο, τη ζωή. Τρέφεται με την περιφρόνηση, συμμετέχει στη βλασφημία του Διαβόλου απέναντι στην κτίση. Για έναν τέτοιο ασκητή, η αμαρτία -όπως ο πειρασμός και ο κίνδυνος- φαίνεται να βρίσκεται παντού. Ενώ η νίκη πάνω στη σάρκα δεν γίνεται ποτέ απέχθεια και πάντα οδηγεί στον “καθαρό οφθαλμό”. “Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η, όλον το σώμα σου σκοτεινόν έσται” (Ματθ. 6, 23). ”

          π. Αλεξ. Σμέμαν, “ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τι λένε οι άγιοι Πατέρες υπέρ των αμαρτωλών

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΝ Πολλοί δυσκολεύονται να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν σε άλλον άνθρωπον, που με την συμπεριφορά του μένε...