Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Ομιλία Μητρ.Πατρών Χρυσοστόμου για τους Αχαιούς αγωνιστές της Κύπρου το 1974



«ταν 20 ουλίου 1974. νήμερα το Προφήτου λιού το Θεσβίτου, ταν μαθεύτηκε, τι γινε πόβαση τν Τούρκων στήν Κύπρο. Τό μεγάλο κακό πού σιγόβραζε τόσα χρόνια καί πού τό καλλιεργοσαν σκοτεινές δυνάμεις, ξέσπασε καί γρήγορα βύθισε σέ θρνο καί κλαυθμό τούς Κυπρίους καί τούς λλαδίτες, λλά καί τούς λληνες που γς.

Τά ποτελέσματα γνωστά. Τά προβλήματα μεγάλα μέχρι σήμερα. Ο πληγές νοιχτές. Τά γεγονότα βοον καί ο τόποι μαρτυρον γιά τούς βανδαλισμούς, τίς σφαγές, τά ποτρόπαια γκλήματα, τίς λεηλασίες, τούς γνοουμένους. πόνος διάχυτος πάνω πό τό πανώριο λληνικό νησί. Τά χρόνια περνον καί μες θυμόμαστε τίς μέρες κενες, χοντας κόμα στ'ατιά μας τόν πόηχο, πό τά στρατιωτικά νακοινωθέντα καί πό τά δελτία εδήσεων, πως μετεδίδοντο τότε. κόμα δέ πό τίς φημερίδες πού μέ τόν δικό τους παραστατικό τρόπο παρουσίαζαν τά θλιβερά γεγονότα. Τά παιδιά μας σήμερα διαβάζουν τήν στορία(;) Μαθαίνουν περί τν μερν κείνων καί τν θλιβερν καί αματωμένων γεγονότων καί στιγμν(;) Δέν ξέρω κατά πόσο στήν ποχή μας κατά τήν ποία χουν μβλυνθε τά πάντα, μπορον τά σα ναφέραμε προηγουμένως νά πιδράσουν καταλυτικά στίς ψυχές τν νέων νθρώπων, τν παιδιν μας. Μέσα στό ρημαδιό καί τήν κατάπτωση τν ξιν καί τό γκρέμισμα τς λπίδος, θέλω νά πιστεύω, τι πάρχουν νοικτά παράθυρα στίς καρδιές δρο Θεο μέσα πό εδικά χαρίσματα καί πνευματικές ντιστάσεις, στε νά μπαίν τό φς πού θά καταυγάσ τό εναι τν νέων λλήνων, προκειμένου τό γένος μας νά προχωρήσ στήν στορική σταυροαναστάσιμη πορεία του.

Μέσα π'ατό τό νοικτό παράθυρο τς μνήμης καί τς τιμς, σέ ρωες καί μάρτυρες πού εκλες γωνίστηκαν καί πολλοί πό ατούς ρωικά πεσαν πέρ πίστεως καί πατρίδος, ρίχνομε τό φς τς στορίας καί το χρέους, στε νά μή πέσ τς λήθης μανδύας πάνω πό τά πρόσωπα καί καλύψ τήν στορική λήθεια πού γράφτηκε μέ γνες, θυσίες καί αματα μαρτυρικά.

Κύπρος εναι μεγάλος μας πόνος, παντοτεινή μας γάπη, γιάτρευτη μέχρι σήμερα πληγή μας, τό ματωμένο κομμάτι το εναι μας. σο καί ν κάποιοι θέλουν σήμερα τά γεγονότα νά συγκαλύπτουν καί λύσεις μετέωρες, καιρες, ταίριαστες νά πιβάλλουν, μες θά θρηνομε πάνω πό τά σκλαβωμένα λληνοκυπριακά δάφη, θά κλαμε γιά τήν Κερύνεια καί τήν μμόχωστο, γιά τόν γιο νδρέα τς Καρπασίας καί τά λλα μέρη πού στενάζουν κάτω πό τήν Τουρκική Κατοχή καί θά νώνομε τή φωνή μας μέ τόν πολλάκις προδομένο Κυπριακό λληνισμό γιά δίκαιη καί βιώσιμη λύση το Κυπριακο προβλήματος.

Καί νά θέλωμε νά ξεχάσωμε, δέν μπορομε. Καί τά μάτια νά κλείσωμε, τίποτε δέν πιτυγχάνομε. σο ζον μέσα μας ο ρωες καί ετυχς ο ρωες ποτέ δέν πεθαίνουν, χουν δη στήν θανασία περάσ, θά παλεύ μέσα μας τό θεριό πού θά μς ξεσηκών γιά γνες γιά τήν λευτεριά καί τή δόξα, γιά τήν τιμή καί τό χρέος, ναντι τν προγόνων μας λλά καί ναντι το παρόντος καί κυρίως το μέλλοντος, τό ποο μόνο ταν χ τό σύνδεσμο μέ τίς ζείδωρες το Γένους μας ρίζες, μπορε νά δώσ καρπούς εκλεες.

Δέν μπορομε νά ξεχάσωμε, γιατί πό τόν τόπο μας ξεκίνησαν 150 καί πλέον παλληκάρια τότε, γιά νά πνε στήν γ τς Κύπρου τήν λληνική καί νά περασπιστον τά για δάφη μας, τά ποτισμένα μέ τά αματα το θνομάρτυρος Κυπριανο καί το Αξεντίου, το Παλληκαρίδη καί τόσων λλων παλληκαριν, λεοντόψυχων λλήνων Κυπρίων πού μέ τήν ψυχή τους βροντοφώναξαν «λευθεριά γιά σένα ζ, γιά σέ μόνο παλεύω, κι ν ες τόν κόσμο δέν σέ βρ λλο θά σέ γηρεύω».

Κάποιες μανάδες τότε, ταν τά παιδιά τους φευγαν γιά τήν Κύπρο, πό τήν γ τς χαΐας,  γονάτισαν μπροστά στήν Παναγιά καί τόν γιο νδρέα καί γινε να κλαυθμός τους μέ τς μάνας το Κυρίου μας τά δάκρυα. Κάποιες δέν ξαναεδαν τά παιδιά τους. Στά χωριά τους μνήμη τους εναι ζωντανή, γιατί στέκεται μαρμαρωμένη λεβεντιά τους, ετίσιο τό φεγγοβόλο βλέμμα τους, δοδείκτης στήν πορεία τν νεωτέρων, καύχημα γιά τόν τόπο μας, στολίδια γιά τή γ τς χαΐας.

Δέν μς πιτρέπει ντονη παρουσία, τό αμα τς θυσίας τους νά λησμονήσουμε τούς γνες το χθές, τήν πραγματικότητα το σήμερα καί τό τί δέον γενέσθαι γιά τό αριο.

Σέ ποιον πισκέπτεται τήν Κύπρο, ρωική ψυχή το καθ'νός καί λων μαζί κραυγάζει:
 
« ξεν γγέλειν χαιος, τι τδε κείμεθα
τος τν ρωικν προγόνων μν ρήμασι πειθόμενοι».
 
Δέν μς πιτρέπουν, νά ξεχάσωμε τήν τραγωδία καί τά βάσανα, ο γνοούμενοι δελφοί μας Χρστος Γρίβας, πού μέ τήν τσαλένια μορφιά του καί τήν νοιχτή γκαλιά του νοερά κατασπάζεται τούς Πατρινούς συντοπίτες του πό τό μνημεο τς τιμς στήν δό λληνος Στρατιώτου καί ρχιεπισκόπου Μακαρίου καί Νικόλαος Κατούντας πού καί ατόν κόμα τόν περιμένουν ο δικοί του στά πατρογονικά του.

λλά ν μέ ζωηρή φωνή μιλον σοι βρίσκονται σήμερα στόν ορανό, ρωες δελφοί μας, ν ξυπννε συνειδήσεις ο γνοούμενοί μας, κόμα πιό πολύ δική σας ραία, σεμνή μά τόσο χηρή παρουσία, ρωες καί γωνιστές χαιοί, λεβέντες καί παλληκάρια, πού ενοια το Θεο, σς πεφύλαξε ατή τήν τιμή νά βρεθτε σ'ατές τίς τόσο κρίσιμες γιά τήν πατρίδα μας, γιά τήν λληνική Μεγαλόνησο Κύπρο μας, κε στήν πρώτη γραμμή, μυνόμενοι τς πατρώας τιμς καί δόξας.

Καμάρι μας γώνας σας, σεμνό καύχημά μας καί ερή περηφάνειά μας, κόπος σας, γωνία σας, αταπάρνησή σας, φο τίποτα δέν βάλατε πάνω πό τό χρέος σας, μήτε πατέρα, μήτε μητέρα, μήτε λλον τινά, λλά μέ νθουσιασμό καί σφργος σπεύσατε στό πεδίο τν μαχν.

Θεός θέλησε νά γυρίσετε πίσω, φήνοντας να κομμάτι το εναι σας, τό σημαντικώτερο, κε στόν τόπο τς θυσίας καί τς προσφορς, τν γώνων καί το κλέους.

σασταν νέοι μέ μαρα μαλλιά, παιδιά πού σς ξίωσε Θεός νά ζήσετε μέχρι σήμερα καί νά λευκανθτε μέσα πό τόν δρόμο τς τιμς, φανες συνεχιστές λαμπαδηδρόμοι, κρατώντας τήν φωτοφόρο δάδα, το πνευματικο φέγγους πού λίγοι μπορον, νά κρατήσουν ναμμένη.

Σεμνά περντε μπροστά μας, γνωστοι στούς πολλούς, παρατήρητοι, μως σες χετε τό πλήρωμα τς χαρς, διότι χετε τό ερό προνόμιο το ρωα, να προνόμιο πού σπάνια κοσμε τήν κεφαλή τν θνητν. χετε τό προνόμιο, νά μιλτε στά παιδιά σας γιά τίς μέρες τς δόξης πού ζήσατε, λλά καί τά παιδιά σας νά καυχνται γιά τούς γονες, πού καναν περήφανο τόν τόπο μας.

Κάποιοι πό σς, μαζί μέ τίς ναμνήσεις φέρατε πίσω καί κάποια παράσημα, χι τά ψεύτικα, τά μπρούτζινα τά σημένια, μά τά στίγματα γιά τήν πατρίδα, τίς πληγές στό ρωικό σας σμα, πού πιβεβαιώνουν τά σα γιά τήν νδοξη πατρίδα μας πάθατε. Τή λεβεντιά σας, σημαία καλύπτει. Καί κάθε της πτυχή κάνει τήν πνοή σας νοερά κραυγή σιωπή κραυγάζουσα: «λευθερία θάνατος».

πάρχει στ'λήθεια μεγαλύτερη τιμή π'ατή; πάρχει μεγαλύτερη ετυχία; Πολλοί στηρίζουν τή ζωή τους στήν κοσμική δόξα καί στά πλούτη τά πρόσκαιρα, στήν ματαιότητα το κόσμου τούτου.
Πόσο λάθος καναν καί κάνουν! πραγματική ετυχία εναι πόθεση βαθειά, σωτερική, εναι βίωμα καρδις. Ο ληθινά ετυχισμένοι εναι ο μεγάλοι, ο ψιπέτες πού δέν περιμένουν ναγνώριση πό μικρούς, πού οτε ξέρουν, οτε θέλουν νά ποδίδουν τόν παινο καί τήν εγνωμοσύνη ετε μέ λόγια, ετε μέ ργα.
Δέν ξέρουν, γιατί ποτέ δέν μπκαν στήν διαδικασία νά ξεπεράσουν τήν πεζότητα καί δέν θέλουν γιατί δέν μπορον νά ξεπεράσουν τήν σμικρότητά τους.
μες ο λληνες ποφέραμε πολλές φορές π'ατόν τόν πικίνδυνο πνευματικό νανισμό, πού μς ξέθεσε καί μς κθέτει. Πού πλήγωσε γνές ψυχές καί πού συνεχίζει νά πληγών.
Ο ρωες εναι πάνω πό ατή τήν χαμερπ παρξη τν μικρν. Πετνε λεύθεροι πό τέτοιους χαλινούς καί δεσμά. Δέν περιμένουν τίποτα, γιατί κριβς εναι λεύθεροι, πως εστε καί σες.
προσφορά σας εναι τέτοια, πού μόνο πνευματικά μπορε νά μετρηθ καί τσι νά ποζημιωθ. ποιοδήποτε λλο μέτρο θά τήν μικρύν, γιατί κανένα νθρώπινο ζύγι δέν μπορε πέναντί της νά σταθ καί κανένα νθρώπινο νόμισμα δέν μπορε νά τς προσφέρ τήν τιμή πού τς ξίζει.
προσφορά σας εναι τίμια καί γι'ατό τίμητη. Μεγάλη καί συγκλονιστική.
Μή παραπονεθτε ποτέ, ν τυχόν κάποιοι σς ξέχασαν δέν σς επαν εχαριστ, ν ζήσατε πολλές φορές στήν πνευματική γενικώτερη μοναξιά σας ν κάποιοι γιά τό δρόμο πού τραβήξατε καί πορευτήκατε τίποτε δέν κατάλαβαν. μοναξιά εναι τό μεγάλο προνόμιο τν μεγάλων, στούς ποίους νθρωπότητα χρωστάει τήν ντότητά της, τήν λευθερία της, τό μέλλον της.
λα ατά τά εχα στήν καρδιά μου, ς θησαυρόν πολύτιμον καί θέλησα νά σς τά προσφέρω, ς ντίδωρον εγνωμοσύνης καί τιμς γιά τόν γνα σας πέρ πίστεως καί πατρίδος.
Γιά νά σς προβάλω ς πρότυπα νθρώπων λλήνων, πού νά πσαν στιγμή εναι τοιμοι, μή φειδόμενοι οδ' ατς τς ζως ατν, νά στρατευθον πέρ τς γλυκυτάτης μν πατρίδος καί τς γίας καί μωμήτου μν πίστεως, πέρ τς νθρωπίνης ξιοπρεπείας καί τιμς.
Νά σς παινέσω, παρ'τι δέν τό χετε νάγκη, γιά τίς θυσίες σας καί νά σς εχαριστήσω γιά τήν πολύτιμη προσφορά σας, πού συνεχίζεται μέσα πό τήν σεμνή καί θόρυβη ζωή σας, τήν ραία οκογένειά σας καί τήν θαυμάσια κοινωνική σας παρουσία.
Πρίν ρκετούς μνες, σέ μία σεμνή κδήλωση στό Δμο Δύμης, τιμήθηκαν κάποιοι πό σς. βλεπα τίς φωτογραφίες σας τότε καί τήν μορφή σας σήμερα. χρόνος περνάει τόσο μά τόσο γρήγορα καί μες λλάσομε καί κάποια στιγμή φεύγομε πό τά πρόσκαιρα.
Συγκινήθηκα πολύ κείνη τήν μέρα. Σκέφτηκα μως, τι μένει νέα πάντα ψυχή, ,τι καί νά συμβ στή ζωή μας.
 
Χαρές καί πλούτη νά χαθον
καί τά βασίλεια κι λα
τίποτα δέν εναι, ν ψυχή
μένει στητή κι λόρθη.
 
Δέν μπορομε νά σς ξεχάσωμε, γιατί τή θυσία σας τήν διατηρε νωπή τό μνημεο, πού στήθηκε στό Κέντρο κπαιδεύσεως Τεχνικο στήν Πάτρα.
Δέν μπορομε νά σς ξεχάσωμε, γιατί στήν Πάτρα χομε τούς κ τς μεγαλονήσου Κύπρου δελφούς, πού μέ τήν δραστηριότητά τους καί τήν νεργό συμμετοχή τους στά δρώμενα, κοινωνικά καί πνευματικά ατο το τόπου κρατον σβεστο τόν ερό σύνδεσμο μέ τήν νδοξη καί αματοβαμμένη γενέτειρά τους.
σημερινή τιμή γιά σς εναι τό λάχιστο δεγμα τς ναγνώρισης το γνα σας, τς βαθεις μας εκτίμησης καί τς πολλς μας γάπης πρός τήν σεμνή καί διακριτική προσωπικότητά σας.
Θά σς συνοδεύ εχή μας καί προσευχή μας, στε καί στή συνέχεια νά πολαμβάνετε λα το Θεο τά γαθά ν χαρ καί γαλλιάσει μετά τν οκογένειν σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Το «παπαδαριό» και οι αμβλώσεις , ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ευτυχώς υπάρχει η Ιερά Σύνοδος που δίνει την ευκαιρία στις κοινότητες των προοδευτικών να αποδεικνύουν ότι είναι προοδευτικοί. Τελευτα...