Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Δέηση του Δεκαπενταυγούστου, Ματθαίος Μουντές


Ματθαίος Μουντές


΄Ελα σαν αυγουστιάτικο μελτέμι
- προτού οι εφτά πληγές σφραγίσουνε το τέλος -
παραπονεμένος άνεμος
να χαϊδέψης το κατώφλι μας.
Η φωνή μας σε περιμένει
- έχει απομείνει μονάχη -
τραγούδι επίμονο του τζίτζικα στο κοιμητήρι.
Περιδιάβασε ανάμεσα στις τύψεις μας.
΄Εχει μια λύπη η δέησή μας,
από έναν παιδικό καιρό, που ξανάνθισε
μια τρυφερότητα νησιώτικης ακρογιαλιάς
που καθρεφτίζει τους οικτιρμούς σου.
Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου
ν' αναβλύση πλάι στην πληγή μας.
Μάζεψε πάλι
εκ περάτων
τα μηνύματα της χαράς,
φόρτωσέ τα πάνω σε δειλινές καμπάνες
που σημαίνουν την
Παράκληση
και φέρτα να τα καρφώσης
στεφάνι στην πόρτα μας!


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ποιητική πανδαισία αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο στο μλπόγκ σας.
Αλήθεια, μας αρέσει πολύ αυτή καλλιτεχνική, ευαίσθητη, θρησκευτική ατμόσφαιρα των ποιημάτων.
Πρωτότυπη η ιδέα σας για ποιητικό αφιέρωμα στην Παναγία.
Τις πρεσβείες της να έχουμε καθημερινώς και ανά πάσα στιγμή.