Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Ἔφυγα μακριά




Ἅγ.Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος,



Φίλε το νθρώπου, εχα τ σκηνή μου στν ρημο,

π Σένα, τν γλυκό μου Κύριο φυγα κα κρύφτηκα,

κάτω π’ τ νύχτα χώθηκα τς γωνίας ν πιβιώσω.

π κε γέμισα πολλς δαγκωματις κα τραύματα.

Γύρισα, ρθα σ Σένα, κα στν ψυχή μου μως πολλς ο πληγές. …

Τ λεος τς χάρης Σου στάλαξε, Θεέ μου,

τς πληγές μου λειψε, ξάλειψε τ λκη,

τ μέλη μου συνάρμοσε κα σύσφιξε —παράλυσαν—

φάνισε τς ολές, μ μείνει οτε μία, Σωτήρα,

τέλεια γιάτρεψέ με λόκληρο, κάνε με πως πρίν,

ταν δν εχα μολυσμ οτε μώλωπα

οτε πληγ ν αμορραγε, οτε κηλίδα, Θεέ μου,

εχα γαλήνη, χαρά, ερήνη κα πραότητα,

τν για ταπείνωση κα μακροθυμία,

τν φωτισμ τς πομονς κα πράξεις μορφες,

σ λα πομον κα δύναμη νίκητη.


Δεν υπάρχουν σχόλια: