Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Ἡ κένωση τοῦ Χριστοῦ


Σταῦρος Ζουμπουλάκης

κένωση το Χριστο φτάνει μέχρι θανάτου. Ταπείνωσε τόσο τν αυτό του πο γίνεται πήκοος το θανάτου, κα μάλιστα το θανάτου τν κακούργων: πεθαίνει δι σταυρο. Πάνω στν σταυρ λοκληρώνεται ν σπηλαί γέννηση, στν «Γολγοθ φανερώνεται κα κτινοβολε σημασία τς νσάρκωσης, τς Βηθλεέμ» (πως γράφει κα μέγας Κρλ Μπρτ στ πόμνημά του στν Πρς Φιλιππησίους). Τ χαρμόσυνο γεγονς τς κατ σάρκα γεννήσεως το Χριστο κα σταυρικς θάνατός του εναι να κα τ ατό, μ τν ννοια τι δια κριβς κενωτικ κίνηση δηγε κα στ δύο. H γέννησή του κα θάνατός του, ς κφραση τς θείας κενώσεως, ρίζουν κα τ δυ μίαν πώλεια γι τν Θεό. νενδες πάσχει ς θνητς κα τ πρτο πάθος εναι δια γέννησή του. πειδ κριβς Λόγος κένωσε κα ταπείνωσε τν αυτό του, Θες τν περύψωσε (τν νάστησε) κα το χάρισε τ νομα, τ πρ πν νομα: Κύριος. «ν τ νόματι ησο πν γόνυ κάμψη πουρανίων κα πιγείων κα καταχθονίων, κα πσα γλώσσα ξομολογήσεται τι Κύριος ησος Χριστς ες δόξαν Θεο πατρός», συνεχίζει πόστολος Παλος στν δια πιστολή, εθς μετ τ σημεο που τελειώνει τ ρχικ παράθεμά μας. Χριστς εναι Κύριος τν πάντων ν τ κενώσει του, εναι Βασιλες το κόσμου μ θρόνο τν Σταυρό. Τν κυριότητα το Χριστο μέσα στ μορφ το δούλου μπορε ν τν ναγνωρίσει μόνο Πατέρας, κα κενος στν ποο θέλει Πατρ ν τν ποκαλύψει, σ ποιον δηλαδ χει λάβει τ δώρημα τς πίστεως.

Δεν υπάρχουν σχόλια: