Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Αν θέλει ο Θεός

 γέροντος Παϊσίου

Πάντα γι κθε τ πο σκφθεσθε ν κνετε , ν λτε «ν θλει Θες», μν πθετε κα 'σες , τι παθε κποιος μι φορ. Εχε ποφασσει ν πει στ μπλι του γι δουλει. Αριο πρω-πρω, λει στ γυνακα του , θ πω στ μπλι. «ν θλει Θες θ πς», το λει κενη. «Θλει  δν θλει Θες, λει κενος, γ θ πω».  Τν λλη μρα ξεκνησε νχτα. Στν δρμο ν τ μεταξ πινει ττοιος κατακλυσμς, πο ναγκσθηκε ν γυρσει πσω.  Δν εχε φξει κμη. Χτυπει τν πρτα, «ποις εναι;», ρωτ γυνακα του. «ν θλει Θες λει κενος , νδρας σου εμαι!»
νθρωπος , ν θλει ν μ βασανζεται , πρπει ν πιστψει στ «χωρς μο ο δνασθε ποιεν οδν», πο επε Χριστς.  Ν πελπισθε δηλαδ π τν αυτ του μ τν καλ ννοια κα ν πιστψει στν δναμη το Θεο. Ττε βρσκει τν Θε. Ο πι πνευματικο νθρωποι πελπζονται μνο π τ «γώ» τους , διτι τ «γώ» φρνει στν νθρωπο λη τν πνευματικ δυστυχα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: