Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Θαυμάζοντας την Πλατυτέρα





Ζωή Καρέλλη



Καθς φευγα, στερα
σκεφτόμουνα
κείνους πο ταν θ ρθουν,
θ
σ' γνοον Παρθένε
κα
θ δέχονται ξένοι
τ
ν πιβολ τς θείας μορφις Σου.

Κάποτε α
στηρή, σχεδν πιτιμητικ
κι'
λλες φορς νδοτική, Σύ,
γνωρίζουσα τ σημασία τς νθρώπινης
δυναμίας, το πόνου,
μεσιτεύουσα.

Θάρθουν
κενοι
πού τ
νόημα τς δόξας Σου
κα
τς γνοίας Σου τ μυστικό,
στ
γνώση τους, θ τ παραμελον.

Στ
βλέμμα, στ λαλιά,
στ
κράτημα τς κεφαλς,
στο
σώματός των τν περηφάνεια,
θ
πιμένουμε στς λλαγς τ σημασία.

Δ
θάχουν καταλάβει κόμα τ χάρισμα
τ
ς προσφυγς, στν ραιότητα τς παρθενίας
τ
ς ζως. Θ Σ κοιτάζουν
Κόρη
πειρόγαμη το θαύματος π τς γς,
δίχως ν
συλλαμβάνουνε τν νδοξή Σου βασιλεία.

Θάρθουν
κενοι πο γωνιζόμενοι,
θ
περιγράψουν πάλι διαφορετική,
τ
ν ναλλοίωτή Σου καλλονή,
τ
ν διαφορ π' τ μοναδικ Μορφή Σου.




Θαυμάζοντας την Πλατυτέρα στν Χρυσ Κόγχη τς γίας Σοφίας, στ Θεσσαλονίκη

.



Δεν υπάρχουν σχόλια: