Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς γιά τόν Παπαδιαμάντη


λέξαντρος Παπαδιαμάντης, ποιητς μ τν πεζ τ λόγο, κα κάποτε, μ πολ σπάνια, μ τ στίχο, νας π τος ξεχωριστος ρμονικος ντιπροσώπους τς νέας κα μουσης κόμα σ πολλ λληνικς ψυχς. Μέσα στ ργο του, τ πλ κα τ στόχαστο, πο συνεχίζει κα τελειώνει τ βυζαντιν παράδοση σ κάποια της σημαντικ στοιχεα, κα στ καλ κα στ πονηρά, κόμα κα μ τ νεκρά της γλώσσας κα το φους, τ σπαρμένα μέσα κε κα κρατημένα μ κάποιο πεσμα κα μ κάποια ντίσταση κα μ λη τν πιμον το νθρώπου το ναθρεμμένου καλογερικά, μ τ μνήμη του κα μ τν καρδι του γιομάτη π βιβλικ ρητ κα λειτουργικ τροπάρια. ξακολουθε κα συμπληρώνει τ βυζαντιν παράδοση μ κάτι τί μονότροπο κα σχεδν κίνητο, μ κάποια χάρη κα συγκρατημ κα φέλεια κα σοβαρότητα πο δν τς λείπει τ χαμόγελο, κα μ θρησκευτικότητα πο δν τς πολείπει λότελα κα γνοια το κοσμικο· μ τρόπους κα μ θέματα, μ σκήματα κα μ μικρογραφήματα, μ στορίες κα μ ζωγραφις πο θυμίζουν κάποιες «μινιατορες» τν πατέρων μας μέσα στ Βαγγέλια κα στ προσευκητάρια, ,τι πι δέξιο κα ,τι πι λεπτότερο χει ν δείξη βυζαντιν τέχνη κάθε φορ πο μ λιγοστ μέσα κατορθώνει πολλ κα συγκινε δυνατά· πι κοντά, στ᾿ ποτελέσματα τοτα, μ τν κλασικ τέχνη, μ τν ρχαία τν μορφιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Μπαμπινιώτης: «Σήμερα το σχολείο είναι άχρηστο. Τα παιδιά το τελειώνουν και δεν θυμούνται τίποτα»

Γεννήθηκα το 1939 στην πλατεία Κουμουνδούρου, το πιο σκληρό κέντρο της Αθήνας ανάμεσα στο Μεταξουργείο, το Θησείο και του Ψυρρή. Μια αξ...