Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Σχόλιο του αναγνώστη "atheologitos"

Ο atheologitos άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ !": το παραθέτουμε εδώ για να διαβαστεί από τους αγαπητούς αδελφούς, καθώς πολλοί δεν ανατρέχουν στα σχόλια και έτσι δεν μπαίνουν στο προβληματισμό κάθε θέματος :


Όταν δεχθούμε την ύπαρξη του Θεού της ορθοδοξίας που είναι ένας Θεός αείποτε "τρέφων και συντηρών" τα σύμπαντα τότε δεν υπάρχουν θαύματα με την έννοια του ορισμού "θαύμα = ανατροπή των φυσικών νόμων λόγω παρέμβασης του Θεού" γιατί και τότε ο Θεός ενεργεί αυτό που συνήθως ονομάζουμε "φυσικό νόμο" ο οποίος κάθε φορά που ενεργείται τελεί υπό την ...άδεια του δημιουργού του ας το πούμε έτσι. Η δημιουργία του Θεού δε δρά ανεξαρτήτως του Θεού σαν ένα καλοκουρτισμένο ρολόι αλλά ο,τιδήποτε κι άν συμβαίνει περνάει από το "κόσκινο" που λέγεται πρόνοια του Θεού. Επειδή ο Θεός ενεργεί δικαίως και αμερολήπτως και δε μας έβαλε να κατοικούμε σε κόσμο απρόβλεπτο και χαοτικό, το σύνολο των "συνήθων" "ενεργειών" του Θεού μπορούμε να το ονομάζουμε φυσικό νόμο υπό τον όρο όμως ότι καταλαβαίνουμε μ΄ αυτό ότι προέρχεται, ενεργείται, από λογική προσωπική αρχή, το Θεό και όχι ότι είναι κάτι άβουλο και τυφλό που δρα από μόνος του.(Τονίζω το "προέρχεται" και όχι "είναι") Η φύση, δηλαδή "παίρνει ευλογία από το Δημιουργό της για να επιτελέσει ό,τι επιτελεί, ενώ ο άνθρωπος λόγω του αυτεξουσίου του αρέσκεται συνήθως ό,τι κάνει να το κάνει αυτόβουλα χωρίς την ευλογία του Θεού και της Εκκλησίας (που είναι ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας). Έτσι αν δεχόμαστε τα πάντα από Θεού μειώνεται κατά πολύ η διάκριση μεταξύ "θαύματος" και "φυσικού νόμου" αφού ο Θεός είναι ο ενεργών και τα δύο. Μόνο που στην περίπτωση του "θαύματος" ενήργησε κάπως αλλιώς απ΄ ότι συνήθως. Έτσι όποιος πιστεύει στην τύχη ή την τυχαιότητα μπορούμε να πούμε πως δεν πιστεύει στο Θεό της Ορθοδοξίας αλλά ο Θεός του είναι (όσο κι αν αυτοδιακυρήσεται Ορθόδοξος) ένα απρόσωπο νομοτελειακό όν (ούτε καν νους) που συνήθως το ονομάζουμε με μια λέξη τύχη. Εδώ πρέπει να πούμε πως η επιστήμη δέχεται την τυχαιότητα ως κάτι το μη απολύτως μετρήσιμο ή κάτι του οποίου η διαδικασία δεν είναι δυνατόν να προβλεφθεί ντετερμινιστικά λόγω των μη μετρήσιμων για άλλη μια φορά υποπαραμέτρων του. Για παράδειγμα η ρίψη ενός νομίσματος θα ήταν απολύτως προβλέψιμη αν ξέραμε με ποιά δύναμη και σε ποιό σημείο χτυπάμε το κέρμα προς τα πάνω. Επειδή αυτά δε μπορούν να καθοριστούν πηγαίνουμε κατ΄ ευθείαν στο αποτέλεσμα που το μετράμε προσεγγιστικά ρίχνοντας το κέρμα πολλές φορές και προϋποθέτοντας ότι η ίδια αναλογία αποτελεσμάτων θα συμβαίνει και στη συνέχεια. Ο Θεός, όμως, (αν υποθέσουμε πως υπάρχει) γνωρίζει τις ακριβείς λεπτομέρειες ενός γεγονότος που πρόκειται να συμβεί, ακόμα και τις προθέσεις και τα κίνητρα εκείνου που το κάνει. Ώστε μπορεί να αποφασίσει για το αν και με ποιόν τρόπο θα ενεργήσουν οι "φυσικοί νόμοι" προς το συμφέρον του ενεργούντος ή του υφισταμένου την ενέργεια. Πολύ λοιπόν περισσότερο η δημιουργία ενός ανθρώπου για μας τους ανθρώπους που γνωρίζουμε ελάχιστες λεπτομέριες από την εκάστοτε διαδικασία μπορεί να φαίνεται ως αποτέλεσμα τύχης αλλά για το Θεό είναι όχι μόνο απολύτως προβλέψιμη αλλά επακριβώς ενεργούμενη. Εξ άλλου μην ξεχνάμε ότι η επιστήμη μπορεί να μην αποφαίνεται για το αν υπάρχει Θεός ή όχι έχει όμως δεχθεί σιωπηλά ότι υπάρχει μόνο ότι μπορεί να "δει" ή να αποδείξει την ύπαρξή του οπότε από αυτήν την άποψη είναι άθεη στην πρακτική της. Τα δε θαύματα ακόμα κι όταν παραδέχεται την ύπαρξή τους τα αντιμετωπίζει ως μη διερευνημένα ακόμη φυσικά φαινόμενα. Ώστε μ΄ αυτήν τη λογική και πρακτική αφίσταται της πίστεως και της πρακτικής του πιστού ανθρώπου ο οποίος παρ΄ όλα αυτά μπορεί να την υπηρετεί κρατώντας για τον εαυτό του την εμπειρία της πίστεώς του.Όσο, τέλος,για το αν το θαύμα είναι πάντοτε καρπός πίστης και προσευχής αυτό αναντίρρητα είναι αλλά όχι τόσο φανερά όσο φαίνεται. Το λέω αυτό γιατί δημιουργείται η εντύπωση ότι θαύμα θα σου συμβεί αν έχεις πίστη και προσευχηθείς. Συμβαίνει όμως πολλές φορές να γίνει θαύμα χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις. Ο Απ. Παύλος για παράδειγμα ούτε πιστός ήταν ούτε προσευχήθηκε να αλλάξει και μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε και κανείς από την Εκκλησία φαίνεται να προσευχόταν για τη μεταστροφή του αφού ακόμα κι όταν μετεστράφη τον απέφευγαν όλοι. Παρ΄όλα αυτά ο Θεός του έκανε την εμφάνισή του και το θαύμα της μεταστροφής του (συνέβη και θαύμα με την έννοια της ανέρεσης του φυσικού νόμου) επετελέσθη. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αρκετά στην ιστορία της Εκκλησίας. Ώστε το θαύμα δεν υπόκειται σε νόμους με την ίδια λογική που και οι ενέργειες ενός ανθρώπου άρα και πολύ περισσότερο του Θεού δεν υπόκεινται σε νόμους.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον π. Ανανία Κουστένη που έχει πει πολλές φορές στις ομιλίες του που ακούγονται από την Πειραϊκή Εκκλησία ότι "τύχη είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Θεού".

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ένα θαύμα είναι "μια καταστρατήγηση ενός φυσικού νόμου εξ' αιτίας της βουλήσεως του Υπέρτατου Όντος, ή από την παρεμβολή ενός αόρατου πράκτορα" (Hume, 123n). Οι θεολόγοι των θρησκειών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης θεωρούν ως πραγματικά θαύματα μόνο τις παραβιάσεις των φυσικών νόμων που οφείλονται στη θεϊκή βούληση. Παραδέχονται όμως πως και άλλοι μπορούν να κάνουν, και έχουν κάνει, πράγματα που παραβιάζουν τους νόμους της φύσης · τέτοιες πράξεις αποδίδονται σε διαβολικές δυνάμεις και ονομάζονται "ψευδή θαύματα". Πολλοί, έξω από τις Βιβλικές θρησκείες, πιστεύουν πως υπάρχει η δυνατότητα να παραβιαστούν οι φυσικοί νόμοι μέσα από τη θέληση και με τη βοήθεια παραφυσικών και απόκρυφων δυνάμεων. Γενικά αναφέρονται σ' αυτές τις πράξεις, όχι ως θαύματα αλλά ως μαγεία.

Όλες οι θρησκείες αναφέρουν πολλά και εξίσου πιστευτά θαύματα. Ο Χιούμ συγκρίνει το να διάλεγει κανείς θρησκεία με βάση τα θαύματα, με το έργο που έχει επιφορτιστεί ένας δικαστής που πρέπει να αξιολογήσει αντιφατικές , αλλά εξίσου αξιόπιστες, μαρτυρίες. Κάθε θρησκεία εδραιώνεται τόσο ισχυρά όσο και η επόμενη, ανατρέποντας και καταστρέφοντας έτσι τους αντιπάλους της. Επίσης, όσο πιο αρχαίος και βάρβαρος είναι κάποιος λαός, τόσο μεγαλύτερη είναι η τάση να ευδοκιμήσουν τα διάφορα θαύματα.

...σχηματίζει έτσι μια ισχυρή υπόθεση ενάντια σε όλες τις υπερφυσικές
και θαυματουργικές αναφορές, ότι παρατηρούνται σε αφθονία κυριώς
ανάμεσα σε αδαή και βαρβαρικά έθνη · ή αν κάποιος πολιτισμένος λαός
έχει αποδεχθεί κάποια απ'αυτά, θα βρούμε ότι αυτός ο λαός τα έχει λάβει
από αδαείς και βάρβαρους προγόνους, που τα μετέδωσαν με αυτή την
ανεπίδεκτη βεβήλωσης συγκατάθεση και το κύρος που συνοδεύει πάντα
τις λαμβανόμενες απόψεις. (Hume, 126).

Αν και ακόμα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που πιστεύουν στα θαύματα, κανένας σύγχρονος ιστορικός δεν γεμίζει τις σελίδες των βιβλίων του με αναφορές σε θαυματουργικά γεγονότα. Είναι απίθανο σήμερα η αναφορά κάποιου θαύματος να βρει το δρόμο της στις σελίδες τέτοιων βιβλίων. Πράγματι, μόνο αυτοί που εξυπηρετούνται από τις προλήψεις και την ευκολοπιστία, όπως η εφημερίδα National Enquirer αλλά και ένα μεγάλο μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ακόμα και θα σκεφτόντουσαν να αναφέρουν ένα υποτιθέμενο θαύμα χωρίς να υιοθετήσουν μια σκεπτικιστική στάση απέναντι του. Κανένα εμβριθές περιοδικό δεν θα θεωρούσε κάποιον συγγραφέα λογικό αν αυτός εμφάνιζε αναφορές για θαύματα μέσα σε μια πραγματεία. Οι σύγχρονοι λόγιοι και επιστήμονες απορρίπτουν όλες αυτές τις αναφορές είτε σαν ψέμα είτε σαν περιπτώσεις συλλογικών παραισθήσεων.

Ο Χιούμ είχε επίγνωση του ότι άσχετα με το πόσο επιστημονικός ή λογικός μπορεί να είναι ένας πολιτισμός, η πίστη στα θαύματα δεν θα εξαλειφθεί ποτέ. Η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια ώστε να αγαπάμε το αξιοπρόσεκτο και το εκπληκτικό. Η ανθρώπινη φύση είναι επίσης τέτοια ώστε να αγαπάμε το να είμαστε οι φορείς τέτοιων αξιοπρόσεκτων και εκπληκτικών ιστοριών. Όσο πιο εκπληκτική μια ιστορία, τόσο πιο πολύ αίγλη αποκτάμε και εμείς, και αυτή. Η ματαιοδοξία, η αυταπάτη και ο ζήλος έχουν οδηγήσει σε περισσότερες της μιας ευσεβών απατών, που υποστηρίζουν έναν άγιο και αγνό σκοπό με απερίφραστα ψέμματα περί θαυματουργικών γεγονότων (Hume, 136).

Το ισχυρότερο επιχείρημα του Χιούμ ενάντια στα θαύματα, είχε σαν πρότυπο ένα άλλο επιχείρημα του John Tillotson, Αρχιεπισκόπου του Canterbury. Ο Tillotson και άλλοι, όπως ο William Chillingworth πριν απ'αυτόν αλλά και ο σύγχρονος του Αρχιεπίσκοπος Edward Stillingfleet, υποστήριζαν αυτό που ονόμαζαν μια "κοινής λογικής" υπεράσπιση του Χριστιανισμού, δηλαδή τον Αγγλικανισμό. Το επιχείρημα του Tillotson ενάντια στο Καθολικό (σ.τ.μτφ: αλλά και στο Ορθόδοξο) δόγμα της μετουσίωσης ή της "πραγματικής παρουσίας", ήταν απλό και ευθύ. Η ιδέα αντιφάσκει με την κοινή λογική, έλεγε. Το δόγμα αυτό ισχυρίζεται πως ο άρτος και ο οίνος που χρησιμοποιείται στη Θεία Λειτουργία, αλλάζει κατ' ουσίαν και αυτό που φαίνεται σαν άρτος και οίνος σε όλες τις αισθήσεις, είναι στην πραγματικότητα το σώμα και το αίμα του Χριστού. Αν φαίνεται σαν άρτος, μυρίζει σαν άρτος, έχει τη γεύση άρτου, τότε είναι άρτος. Το να πιστέψουμε το αντίθετο είναι το να εγκαταλείψουμε τη βάση για όλη τη γνώση που βασίζεται στην εμπειρία μέσω των αισθήσεων μας. Οτιδήποτε μπορεί να είναι διαφορετικό από αυτό που φαίνεται στις αισθήσεις μας. Αυτό το επιχείρημα δεν έχει να κάνει με το σκεπτικιστικό επιχείρημα για την αβεβαιότητα της γνώσης μέσω των αισθήσεων μας. Αυτό δεν είναι ένα επιχείρημα για την βεβαιότητα αλλά για την λογική πίστη. Αν οι Καθολικοί έχουν δίκιο για τη μετουσίωση τότε ένα βιβλίο μπορεί πραγματικά να είναι ένας Αρχιεπίσκοπος για παράδειγμα, ή ένα αχλάδι μπορεί όντως να είναι ο Καθεδρικός του Αγίου Πέτρου. Το φαίνεσθαι των πραγμάτων δεν θα μας δίνει καμία ουσία για την πραγματική τους ουσία. Οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε μπορεί να είναι παντελώς άσχετο με το πως φαίνεται ότι είναι. Ένας τέτοιος κόσμος θα ήταν ανάξιος του Θεού. Αν δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τις αισθήσεις σε αυτή τη μια περίπτωση, τότε δεν μπορούν να τις εμπιστευθούμε σε καμία. Το να πιστέψουμε στη μετουσίωση είναι το να εγκαταλείψουμε τη βάση όλης της γνώσης : την εμπειρία μέσω των αισθήσεων.

Ο Χιούμ αρχίζει το δοκίμιο του περί θαυμάτων επαινώντας το επιχείρημα του Tillotson ως είναι " όσο μεστό κομψό και ισχυρό, όσο μπορεί να είναι ένα επιχείρημα ενάντια σε ένα δόγμα που τόσο λίγο αξίζει οποιασδήποτε αντίκρουσης". Στη συνέχεια λεεί πως πιστεύει ότι (118)

έχω ανακαλύψει ένα επιχείρημα αντίστοιχης φύσεως το οποίο, αν είναι ακριβές,
θα είναι, με τους σοφούς και τους πολυμαθείς, ένας παντοτινός έλεγχος για
κάθε ειδών προλήψεις και αυταπάτες, και κατά συνέπεια θα είναι χρήσιμο
για όσο υπάρχει ο κόσμος· για τόσο καιρό, υποθέτω, θα βρίσκονται αναφορές
μέσα στην Ιστορία για θαύματα, άγια και βλάσφημα.

Το επιχείρημα του είναι υπόδειγμα απλοϊκότητα και κομψότητας (122):

Ένα θαύμα είναι μια παραβίαση των νόμων της φύσης · και μιας και μια
σταθερή και αναλλοίωτη εμπειρία έχει παγιώσει αυτούς τους νόμους, η
απόδειξη ενάντια σε ένα θαύμα, από την ίδια την φύση του πράγματος,
είναι τόσο συμπαγής όσο οποιοδήποτε επιχείρημα μπορούμε να φανταστούμε
που έχει βάση την εμπειρία .

Ή όπως το θέτει πιο λακωνικά (122):

Πρέπει...να υπάρχει μια ομοιόμρφη εμπειρία απέναντι σε οποιοδήποτε
θαυματουργικό γεγονός, αλλιώς το γεγονός δεν αξίζει το χαρακτηρισμό του.

Ο λογικός συμπερασμός αυτού του επιχειρήματος είναι (123):

καμία μαρτυρία δεν επαρκεί για να καταδείξει ένα θαύμα εκτός αν η μαρτυρία
είναι τέτοιου είδους ώστε, το να είναι ψευδής είναι πιο θαυματουργικό από
το ίδιο το γεγονός που υποδεικνύει.

Αυτό που έχει κάνει ο Χιούμ είναι το να πάρει το "κοινής λογικής" Αγγλικανικό επιχείρημα ενάντια στο Καθολικό δόγμα της μετουσίωσης, και να το εφαρμόσει σε όλα τα θαύματα - τη βάση όλων των θρησκειών. Οι νόμοι της φύσης δεν ισχύουν επειδή τους βιώνουμε, μέσω των αισθήσεων μας, περιστασιακά ή σποραδικά αλλά ομοιόμορφα και συνεχώς. Είναι "περισσότερο από πιθανό", λέει ο Χιούμ, πως όλοι πρέπει να πεθάνουν, πως ο μόλυβος δεν μπορεί να αιωρείται στον αέρα από μόνος του και πως η φωτία καταναλώνει το ξύλο και σβήνει από το νερό. Αν κάποιος έλεγε στον Χιούμ πως κάποιος άνθρωπος μπορεί να κάνει τον μόλυβο να αιωρείται στον αέρα με τη θέληση του, ο Χιούμ θα ρώταγε τον εαυτό του αν "το να είναι η μαρτυρία αυτή ψευδής, είναι πιο θαυματουργικό από το γεγονός με το οποίο σχετίζεται". Αν είναι έτσι, τότε θα πίστευε τη μαρτυρία. Δεν πιστεύει όμως πως έχει ποτέ υπάρξει ένα θαυματουργικό γεγονός βασισμένο "σε τόσο ισχυρές αποδείξεις".

Θεωρείστε το γεγονός ότι η ομοιομορφία της εμπειρίας ανά τον κόσμο είναι πως όταν ακρωτηριάζεται ένα μέλος του σώματος, δεν "ξαναφυτρώνει". Τι θα λέγατε αν κάποιος φίλος σας , ένας επιστήμονας του μεγαλύτερου κύρους με διδακτορικό στη φυσική από το Χάρβαρντ, σας έλεγε ότι το καλοκαίρι είχε πάει στην Ισπανία και γνώρισε έναν άνθρωπο που δεν έχει πόδια, αλλά τώρα περπατάει με δυο υγιέστατα πόδια; Σας λέει πως κάποιος άγιος άνθρωπος του άλειψε λάδι στις πληγές του και του ξαναφύτρωσαν τα πόδια. Ζει σε ένα χωριό και οι χωρικοί συμμαρτυρούν το "θάυμα". Ο φίλος σας είναι πεπεισμένος πως έγινε το θαύμα. Εσείς θα το πιστεύατε; Το να πιστέψεται σ'αυτό το θαύμα, είναι το να απορρίψετε την αρχή της ομοιομορφίας της εμπειρίας , πάνω στην οποία βασίζονται όλοι οι νόμοι της φύσης. Θα είναι το να απορρίψετε μια βασική υπόθεση της επιστήμης, ότι οι νόμοι της φύσης είναι απαραβίαστοι. Το θαύμα δεν μπορεί να γίνει πιστευτό χωρίς να εγκαταλειφθεί μια βασική αρχή της εμπειρικής γνώσης : ότι τα ίδια πράγματα κάτω από τις ίδιες συνθήκες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα.

Φυσικά όμως, υπάρχει και μια άλλη σταθερά, ένα άλλο παράγωγο ομοιόμορφης εμπειρίας, που δεν πρέπει να ξεχαστεί: η τάση των ανθρώπων, ανά τους αιώνες, να επιθυμούν εκπληκτικά γεγονότα, να εξαπατούν τους εαυτούς τους γι'αυτά, να τα κατασκευάζουν, να τα παραποιούν, να τα εξωραΐζουν, να τα ενισχύουν και στο τέλος να πιστεύουν στην απόλυτη αλήθεια των δημιουργημάτων των δικών τους παθών και ξαναμμένων φαντασιών. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να συμβούν τα θάυματα; Φυσικά και όχι. Σημαίνει πως όταν αναφέρεται ένα θαύμα, θα είναι πάντα μεγαλύτερη η πιθανότητα το άτομο που το αναφέρει να κάνει λάθος, να έχει παραπλανηθεί ή να είναι απατεώνας, παρά να έχει όντως συμβεί ένα θαύμα. Η πίστη σε ένα θαύμα, όπως είπε και ο Χιούμ, δεν είναι μια πράξη λογικής αλλά πίστης.

Ανώνυμος είπε...

Γίνονται θαύματα; Μπορεί ένας άνθρωπος που πάσχει από κάποια ανίατη ασθένεια, να θεραπευθεί; Ενας ασθενής π.χ. που πάσχει από μεταστατικό καρκίνο και η πορεία του είναι σίγουρη προς το θάνατο, μπορεί να θεραπευθεί και επομένως να αλλάξει πορεία και να εξαφανισθεί ο καρκίνος από το σώμα του; Ενας άνθρωπος ο οποίος πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να θεραπευθεί και επομένως να κινείται φυσιολογικά και να εξαλειφθούν όλες οι ανατομικές καταστροφές που το νευρικό του σύστημα παρουσιάζει;

Δεν αναφέρομαι σε θαύματα, τα οποία μπορούν να πλαστογραφηθούν από ανθρώπινες ταχυδακτυλουργίες και να είναι σύμπτωση εξωτερικών και υλικών παραγόντων. Εξετάζουμε τις θεραπείες των ασθενειών, οι οποίες αναφέρονται στην Αγία Γραφή και ιδιαίτερα στο Ευαγγέλιο, την Καινή Διαθήκη, που αναφέρονται ως μια ενέργεια συνυφασμένη με τη ζωή των πιστών χριστιανών. Στο Ευαγγέλιο αναφέρεται: "Και ήλθον προς αυτόν όχλοι πολλοί, έχοντες μεθ' εαυτών χωλούς, τυφλούς, κωφούς, κουλλούς και άλλους πολλούς και έρριψαν αυτούς εις τους πόδας του Ιησού και εθεράπευσεν αυτούς". Ματθαίος ιε:30

Αργότερα και οι απόστολοι έκαναν τα ίδια θαύματα: "Συνήρχετο δε και το πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ, φέροντες ασθενείς και ενοχλουμένους υπό πνευμάτων ακαθάρτων, οίτινες εθεραπεύοντο άπαντες". Πράξεις ε:16

Οι θεραπείες αυτές συνεχίσθηκαν μέσα στη χριστιανική εκκλησία, όπως γράφει η εκκλησιαστική ιστορία και τα συγγράμματα διαφόρων εκκλησιαστικών συγγραφέων.

Σήμερα στην εποχή μας βλέπουμε πάλι να γίνονται θεραπείες ασθενών και πολλά αναμφισβήτητα θαύματα. Εχουμε δει ασθενείς να θεραπεύονται από καρκίνο μεταστατικό, στον οποίο η επιστήμη με όλα τα θετικά μέσα διαπίστωσε ότι Δε γίνεται τίποτε γι' αυτή τη θεραπεία του ασθενούς και ο ασθενής είχε φθάσει πλέον σε κατάσταση απελπιστική και είναι καταδικασμένος.

H επιστήμη πρόσεξε αυτά τα γεγονότα και ασχολήθηκε με τις περιπτώσεις των ασθενών που πιστεύουν στο Θεό και προσεύχονται. Εκανε μελέτες και έβγαλε στατιστικές από χιλιάδες περιπτώσεις και ανακοίνωσε δύο σημαντικές αλήθειες τις οποίες ανακοίνωσε σε όλο τον κόσμο:

1) Η αγάπη είναι το καλύτερο φάρμακο για όλες τις ασθένειες.

2) Η προσευχή πραγματικά έχει θεραπευτικές ιδιότητες και οι ασθενείς, οι οποίοι πιστεύουν και προσεύχονται, θεραπεύονται πολύ πιο εύκολα στα νοσοκομεία από τους ασθενείς οι οποίοι είναι άπιστοι και δεν προσεύχονται.

Πρέπει να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα και να μην αποστρέφουμε το βλέμμα μας, ή να κλείνουμε τα μάτια μας για να μην την δεχθούμε.

πτυχιούχος Θεολογίας

Ανώνυμος είπε...

ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ...
ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΝΔΟΫΙΣΜΟ ...ΠΑΝΤΟΥ....Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ...ΕΙΝΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΘΕΟΣ...

Ανώνυμος είπε...

ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ?
ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ?
ΠΟΥ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ?
ΜΗΝ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΕΛΕΙΩΣ...
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ...ΣΥΝΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙ ΟΡΘΗΣ ΠΙΣΤΗΣ...
ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ