Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Επανάσταση, Οδυσσέας Ανδρούτσος


«Ητανε βέβαια π᾿ τ Θε γραμμένο ν δράξομε τ ρματα μία μέρα κα ν χυθομε κατεπάνω στος τυράννους μας, πο τόσα χρόνια νελεήμονα μς τυραγνεύουν. Τί τ θέλουμε, βρ δέλφια, τούτη τν πολυπικραμένη τ ζωή, ν ζομε ποκάτω στ σκλαβι κα τ σπαθ τν Τούρκων ν᾿ κονιέται ες τ κεφάλια μας; Δν τηρτε πο τίποτα δν μς πόμεινε; Ο κκλησιές μας γινήκανε τζαμι κα χούρια τν Τούρκων. Κανένας δν μπορε ν πε πς τάχα χει τίποτα δικό του, γιατ τ ταχ βρίσκεται φτωχς σ διακονιάρης στ στράτα. Ο φαμελιές μας κα τ παιδιά μας εναι στ χέρια κα στ διάκριση τν Τούρκων. Τίποτα, δέρφια, δ μς μεινε. Δν εναι πρέπον ν σταυρώσουμε τ χέρια κα ν τηρμε τν ορανό. Θες μς δωσε χέρια, γνώση κα νο. ς ρωτήσουμε τν καρδιά μας κα ,τι μς πανταχαίνει, ς τ βάλομεν γρήγορα σ πράξη κα ς εμεθα, δέλφια, βέβαιοι, πς Χριστός μας, πολυαγαπημένος, θ βάλει τ χέρι πάνω μας».



Δεν υπάρχουν σχόλια: