Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Ιούδας ο Ισκαριώτης

Θεόδωρος Ρηγινιώτης

Τ γαπητικ κάλεσμα το ησο δν περιορίστηκε στ ν πλύνει τ πόδια το ούδα μαζ μ λων τν ποστόλων στ μυστικ δεπνο (ω. 13, 1-20) κα στ συνέχεια ν το μεταδώσει τ Σμα κα τ Αμα Του, κάνοντάς τον κοινων μις π τς πι σημαντικς στιγμς στν στορία τς νθρωπότητας (πως νομίζουμε βέβαια μες, ο πτωχο τ πνεύματι, πο πολεμμε κατ τς καταπίεσης μ μοναδικ πλο μας τ θεία Κοινωνία, κόμη κι ταν καταπίεση φορ κίβδηλο χριστιανικ μανδύα), λλ συνεχίστηκε χωρς δισταγμ κα τν ρα το προδοτικο φιλήματος. «Φίλε», το επε, «γιατί ρθες;» (Ματθ. 26, 50). Δν τ κανε γι ν᾿ ποφύγει τ σύλληψη - ατ εχε πλέον δρομολογηθε. Το πλωνε τ χέρι γι μετ τ σύλληψη, γι ν πιστρέψει κοντά Του κα ν σωθε!

Συγχωρέστε με, λλ κπλήσσομαι τόσο π τ μέγεθος τς πώρωσης το ούδα (εναι κι ατς να ρχέτυπο, τ ρχέτυπο το πωρωμένου νθρώπου), στε μετ τν ούδα τ χρμα τς πανανθρώπινης τραγικότητας χει σκουρύνει στ μάτια μου. […] ντάξει, ς δεχτομε ς προτιμότερο ν μν νακατεύουμε στς λογικς κα ποστασιοποιημένες ρμηνευτικές μας πόπειρες τ χρηστα κα πιστημονικς διάφορα συναισθήματά μας.

ούδας λοιπν –κατ κάποιους γενναα, κατ᾿ μ νοσηρ κα λυπηρ– προτίμησε ν κρεμαστε παρ ν πιστρέψει στ κέντρο τς γάπης πο διαρκς, συντετριμμένη π τν πόνο τν ψυχικν κα σωματικν τραυμάτων Της, τν καλοσε, τν καλοσε, τν καλοσε, τν καλοσε, τν καλοσε. Πέταξε τ ργύρια πίσω στος ρχιερες, γιατ τ κέρδος τς μαρτίας του ταν μάταιο ( μαρτία δν ταν πλ προδοσία, λλ τ μετάκλητο νοιγμα το αυτο του πρς τ σκοτάδι) κα διέπραξε τ δεύτερη προδοσία, τ χειρότερη: πρόδωσε τν ψυχή του. ντ ν μετανοήσει, ατοκαταστράφηκε.

«ρωικό» λένε. ντίθετα « Πέτρος κολάκευσε τν ησο κα ποκαταστάθηκε στ ξίωμα το κορυφαίου ποστόλου»! κπληκτικό, γαπητέ μου φίλε! Πέτρος «κολάκευσε» (θρήνησε συγκλονισμένος π τν ψυχικ σεισμ πο τν συντάραξε μ τ λάλημα το πετεινο, ν ησος δικαζόταν μέσα κα δν τν βλεπε) κα κέρδισε τ δικαίωμα ν σταυρωθε νάποδα στ Ρώμη μετ π μακροχρόνια ερηνικ ντιμετώπιση τν νατριχιαστικν διωγμν τς πάμφτωχης κα κρυμμένης στς κατακόμβες κκλησίας! δ ούδας, τ παλληκάρι, στόχησε, ρνήθηκε, πέλεξε βέβαια γι τν αυτό του (κα καλ κανε, ν τ θέλετε, ατεξούσιο ν ταν, πως κι σες κι γώ) κα βούτηξε μ τ κεφάλι στν βυσσο!

Σ κάθε περίπτωση, δρόμος εναι νοιχτς κα πιλογ τς βύσσου δν κάνει κανέναν νάξιο τς μέριστης κα προϋπόθετης γάπης το Θεο κα τν χριστιανν, πο συνεχίζουν ν προσεύχονται κα γι τν ούδα! ούδας εναι νθρωπος, εκόνα το Θεο, πόστολος το Χριστο, τ γεγονς τι κατέστη τραγικς δν μς δίνει τ δικαίωμα ν τν μισομε. Προσεύχομαι γι τν νάπαυση τς ψυχς του – λλ διος θέλει ν᾿ ναπαυτε; γάπη εναι νάπαυση το νθρώπου.



Δεν υπάρχουν σχόλια: