Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Συγκλονιστικό: Κυβερνήτης της Sudan Air ευχαριστεί τον Αρχάγγελο Μιχαήλ!


Το απίστευτο περιστατικό που συνέβη στο Σουδάν περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο του πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου «Το ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μανταμάδου».
Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στή μακρινή χώρα κάτω, στο Σουδάν. Στό αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παρατηρείτο μια ασυνήθιστη κίνηση. Εκτός των κανονικών δρομολογίων, ανέμελα νιάτα, μαθητές, με τους εκδρομικούς σάκους των, είχαν γεμίσει τις αίθουσες του αερολιμένα.
Μια σχολική εκπαιδευτική, αεροπορική εκδρομή, είχε προγραμματιστεί για την ημέρα αυτή. Σχολικά τραγούδια και χαρούμενες φωνές έσπαγαν το μονότονο βουητό των αεροπλάνων, που απογειωνόταν και προσγειωνόταν εις τον αερολιμένα. Και ξάφνου τα μικρόφωνα ανήγγειλαν;..
«Οι εκδρομείς και οι κύριοι συνοδοί αυτών να επιβιβαστούν εις το σκάφος. Το σκάφος σε 5 λεπτά απογειώνεται». Ένας χείμαρρος από νέα παιδιά όρμισε στον αερολιμένα και κατευθύνθηκε προς το αεροσκάφος. Σέ τρία λεπτά όλα ήταν έτοιμα για την απογείωση.
Ο Κυβερνήτης, ένας αθλητικός νέος, πού δεν απείχε πολύ στην ηλικία από τους νέους επιβάτες του, αλλά αριστούχος και ίσως ο καλύτερος και ο πλέον δοκιμασμένος της Εταιρείας, τους καλωσόρισε στο σκάφος και τους υποσχέθηκε ένα ωραίο ταξίδι. Όλα ήταν έτοιμα.
Ο Κυβερνήτης έριξε μια -τυπική- τελευταία ματιά στά όργανα του σκάφους, δια του ασυρμάτου είπε ατό κέντρο το «Οκέϋ» καί έβαλε σε κίνηση τους κινητήρες. Το κέντρο του είπε τις τελευταίες πληροφορίες της μετεωρολογικής υπηρεσίας, πού ήταν πάρα πολύ καλές και του ευχήθηκε καλό ταξίδι.
Σέ δύο λεπτά το αεροπλάνο φιλούσε για τελευταία φορά τη γη και ορμούσε με δύναμη στους αιθέρες, σαν ένα μεγάλο αρπακτικό πουλί, για να καταβροχθίσει την απόσταση των 500 μιλίων πού τους χώριζε με το αεροδρόμιο του προορισμού τους.
Το αεροσκάφος είχε διανύσει περίπου τα 100 μίλια και όλα έδειχναν ότι συμβάλλουν εις ένα ωραίο αεροπορικό ταξίδι, μέσα σε ένα καταγάλανο ουρανό. Οι επιβάτες δε, χόρταιναν να απολαμβάνουν το ωραίο θέαμα πού τους προσέφερε το μεγάλο ύψος. Κάτω από τα πόδια τους ένας πελώριος ανάγλυφος χάρτης, ζωντανός, με χωριά, βουνά, ποταμούς και πεδιάδες απλωνόταν. Η αεροσυνοδός δεν έπαυε να τους ξεναγεί και να τους ενημερώνει συνεχώς.
Ο Κυβερνήτης έπαιρνε σειρά στο δικό του μικρόφωνο για να πιάσει συζήτηση με τους επιβάτες και να τους λέει τα μυστικά του αεροπλάνου και της τεχνικής του. Ήταν πράγματι ένα υπέροχο ταξίδι. Ο Κυβερνήτης άνοιξε τον ασύρματο και ζήτησε από το κέντρο το στίγμα του και τον καιρό. Αυτό με την σειρά του, του απάντησε και τον πληροφόρησε ότι μέχρι τέλους του ταξιδιού τους δεν προβλέπεται καμιά αλλαγή του καιρού. Έκλεισε τον ασύρματο και ζήτησε με το μικρόφωνο να μιλήσει με τους επιβάτες, όταν εμπρός του διέκρινε ένα κατάμαυρο σύννεφο. Έκλεισε το μικρόφωνο και έσφιξε το πηδάλιο να οδηγήσει το σκάφος κάτω από το σύννεφο και να μη χάσουν οι επιβάτες την οπτική επαφή τους με τη γη.Ήταν κάτω από το σύννεφο όταν εμπρός του εμφανίστηκε δεύτερο, πλέον κατάμαυρο, με βροντές και αστραπές. Είχε πέσει σε καταιγίδα!
Έδωσε ύψος στο σκάφος για να ξεφύγει, το ρολόι έδειχνε 8.000 πόδια, η καταιγίδα όμως δεν σταματούσε. Έδωσε και άλλο ύψος. Το ρολόι έδειχνε 10.000 πόδια, το μάξιμουμ της αντοχής του αεροπλάνου του, οι επιβάτες άρχισαν να θορυβούνται.Η ορατότης ήταν μηδέν. Το χαλάζι κτυπούσε σαν σφαίρες στα παράθυρα του σκάφους. Οι κεραυνοί και οι αστραπές φώτιζαν μόνον τον ουρανό σαν εχθρικό πυροβολικό που προσπαθούσε να τους καταρρίψει. Η αεροσυνοδός προσπαθούσε με ψυχραιμία να τους καθησυχάσει.
Το σκάφος σαν παιχνιδάκι μέσα στην φοβερή αγκαλιά της καταιγίδας, άρχιζε να τρίζει και το ρολόι έδειχνε 12.000 πόδια. Ο Κυβερνήτης ψύχραιμος άρχισε να κατεβάζει το σκάφος χαμηλά. 8.000πόδια, 6,000 πόδια, 5.000 πόδια, 4.000 πόδια, 3.000 πόδια, 2.000 πόδια, η ίδια κατάστασις!
Στό φόβο μήπως προσκρούσει σε καμιά κορυφή βουνού, άρχισε πάλι να ανεβαίνει. Φτάνει στα 8.000 πόδια και ανοίγει τον ασύρματο να μάθει από τον πύργο ελέγχου το στίγμα του, πού βρίσκεται και να τους πληροφορήσει ότι έχει πέσει σε καταιγίδα, παρά τις καλές μετεωρολογικές ειδήσεις, αλλά διαπίστωσε ότι δεν λειτουργεί.Άνοιξε αμέσως το ραδιόφωνο, η ίδια σιγή. Ένα κρύο χέρι έσφιξε την καρδιά του. Άνοιξε το χάρτη και προσπάθησε μόνος του να προσδιορίσει τη θέση του.Μάταιος κόπος. Με την προσπάθεια να ξεφύγει από την καταιγίδα είχε χάσει τον προσανατολισμό του. Στά μάτια του συγκυβερνήτου του άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια του πανικού. Ο Κυβερνήτης διάβασε μέσα στα μάτια του βοηθού του την αγωνία καί πριν του μιλήσει έκαμε ακόμα μία προσπάθεια με τον ασύρματο και το ραδιόφωνο.Μάταιος κόπος, η μεγάλη καταιγίδα παραδόξως τα είχε καταστρέψει! Προσπάθησε πάλι με τον χάρτη, το αυτό αποτέλεσμα.
Σέ παρόμοιες καταστάσεις, το θάρρος και η ψυχραιμία του Κυβερνήτου, φέρουν καλά αποτελέσματα. Γύρισε στον συγκυβερνήτη του που τον κοίταζε ακίνητος, μαρμαρωμένος καί του ζήτησε ψυχραιμία, διότι η κατάστασή τους είναι πολύ κρίσιμη και πρέπει να αποφευχθεί ο πανικός των επιβατών. Ο πανικός όμως δεν απείχε πολύ από τους επιβάτες. Η αεροσυνοδός μη ξέροντας απολύτως την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέβαλε κάθε φιλότιμη προσπάθεια να τους καθησυχάσει.Πράγματι, η κατάσταση ήταν πάρα πολύ κρίσιμη. Ο κυβερνήτης, χωρίς προσανατολισμό, ασύρματο, ραδιόφωνο και στίγμα, μέσα στη φοβερή θύελλα που δεν είχε τέλος, δε μπορούσε να πιλοτάρει το σκάφος με σιγουριά. Άρχισε να κάμει κύκλους και να ανεβοκατεβαίνει, προσπαθώντας να βγει μέσα από την θύελλα. Το σκάφος τυφλά οδηγείτο από τον ψύχραιμο μέχρι στιγμής Κυβερνήτη.Όμως οι ώρες περνούσαν, θα έπρεπε να είχαν προσγειωθεί προ δυόμισι ώρες περίπου και ακόμη βρισκόταν στα ύψη. Τα καύσιμα άρχισαν να λιγοστεύουν επικίνδυνα. Καμιά βοήθεια, κανένα φωτεινό σημείο. Οι επιβάτες γνωρίζοντας εκ των προτέρων το χρόνο πού εχρειάζετο το ταξίδι τους και βλέποντας ότι έχουν καθυστερήσει πάρα πολύ, ξέσπασαν σε κλάματα και υστερισμούς, Ακόμη και η αεροσυνοδός έχασε τον έλεγχό της και δεν μπορούσε να προσφέρει καμιά βοήθεια στους επιβάτες.
Μάταια ο κυβερνήτης προσπαθούσε με το μικρόφωνο να τονώσει το ηθικό τους. Ο συγκυβερνήτης, ένα ράκος, ανίκανος να προσφέρει την παραμικρή βοήθεια. Μέσα στην αγωνία του ο κυβερνήτης ρίχνει την ματιά του στόν πίνακα των καυσίμων. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε. Είχανε δεν είχανε ακόμη 20 λεπτά καύσιμα. Από την στιγμή αυτή άρχισε να κάμπτεται και αυτός. Του ήλθε να κλάψει! Κρατήθηκε. Σχεδόν ήτανε βέβαιος για την καταστροφή. Έβαλε τον αυτόματο πιλότο, έσκυψε πάνω στο πηδάλιο και αφέθηκε στο μοιραίο.Σάν κινηματογραφική ταινία, στις τελευταίες αυτές στιγμές, περνούσαν από το μυαλό του όλα τα γεγονότα της ζωής του, από τα παιδικά του χρόνια. Σέ μια στιγμή ταράχτηκε. Μα βέβαια. Στήν οθόνη των σκέψεων του παρουσιάστηκε η Ελλάδα, η Μυτιλήνη, η Συκαμνιά. Ήταν Έλληνας και η μητέρα του κατάγεται από την Συκαμνιά της Μυτιλήνης, Θυμήθηκε που μικρός ήλθε στην γενέτειρα της μητέρας του, στήν Συκαμνιά, να γνωρίσει τη γιαγιά του, τους συγγενείς του. Θυμήθηκε ακόμη ότι η ευσεβής μητέρα του, του μιλούσε συνεχώς για τον θαυματουργό Ταξιάρχη Μιχαήλ του Μανταμάδου. Θυμήθηκε ότι μαζί της πήγε στον Μανταμάδο μικρός, για να προσκυνήσουν την θαυματουργό εικόνα του Ταξιάρχη.Ένοιωσε το ρίγος που τότε ένοιωσε, όταν αντίκρισε την ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου. Στ’ αυτιά του, ζωηρά ακούγονται και τώρα τα λόγια, τότε, των γερόντων πού του έλεγαν: «ο Αράπης, παιδί μου, όταν τον καλέσεις με πίστη, (έτσι ακόμη και σήμερα λένε τον Ταξιάρχη, λόγω της μελανής εικόνας του), είναι πάντοτε κοντά σου, πρόθυμα να σε βοηθήσει, χειροπιαστά θαύματα έχουμε εμείς στους πολέμους».
Αναρίγησε! Αναθάρρησε! Πίστευσε πραγματικά στον Μεγαλόχαρο και σηκώνοντας τα χέρια του ψηλά, μέσα από την καρδιά του φώναξε με δύναμη «Ταξιάρχη μου, Αράπη μου, σώσε μας, σώσε μας και εγώ λαμπάδα ίση με το μπόϊ μου θα Σου ανάψω καί ολόχρυσο ομοίωμα του αεροπλάνου μας θα Σου κρεμάσω».
Την στιγμή αυτή, μέσα στό Γραφείο της Εκκλησίας των Ταξιαρχών, όπου μου αφηγείται τα περιστατικά ο Νικόλαος Χατζόγλου, ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, σηκώνεται όρθιος, κατακίτρινος και τρέμοντας κάνει τον σταυρό του. Ζει ακόμη μια φορά τα περιστατικά τα μοναδικά της ζωής του και με κόπο συνεχίζει:«Τότε, εμπρός μου άνοιξαν τα κατάμαυρα σύννεφα και φάνηκε ο καταγάλανος ουρανός και όπως ανοίγει η αυλαία και φαίνεται το σκηνικό του θεάτρου, έτσι κάτω από τα πόδια μας, μέσα στον ήλιο λουσμένο φάνηκε το αεροδρόμιο του προορισμού μας. Έπιασα το πηδάλιο χαρούμενος και σε λίγο προσγειωνόμασταν ατό αεροδρόμιο. Έριξα μια ματιά στα καύσιμα και παρατήρησα ότι μας είχαν απομείνει ακόμη 5 λεπτά βενζίνη περίπου.
Με την πρώτη ευκαιρία πήρα την άδειά μου και σήμερα είμαι εδώ, Πάτερ μου, για να αποδώσω στον Άγιο, σωτήρα μας, την ευγνωμοσύνη και την λατρεία μας και να αποθέσω εμπρός Του με ευλάβεια το τάμα μου.
Στά χέρια του, που έτρεμαν, εμφανίστηκε ένα ολόχρυσο ομοίωμα αεροπλάνου. Ήταν το μεγάλο του τάμα. Τον κοίταξα με συγκίνηση. Στά δακρυσμένα μάτια του διέκρινες την ικανοποίηση πού νοιώθει κανείς όταν πραγματοποιεί μία μεγάλη του υποχρέωση. Ένιωσα τη γλώσσα μου βαριά για να μιλήσει. Τα μάτια μου να πονούν καθώς προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα. Αρκέσθηκα μόνον να ψελλίσω το:
«Εχων Σέ προστάτην και βοηθόν,
φύλακα καί ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής,
Μιχαήλ Πρωτάρχα καί Μέγα Ταξιάρχα,
εν ώρα του κινδύνου, Σύ μοι βοήθησαν».
Από το βιβλίο του πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου «Το ιστορικό και τα θαύματα του Ταξιάρχη Μανταμάδου»
Πηγή: agiameteora-friends.net

«Ποιος θέλει αυτό το 20ευρω;» – Το μεγάλο μάθημα ζωής ενός καθηγητή με το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ



Μάθημα ζωής παρέδωσε ένας καθηγητής. Ένας καθηγητής κρατούσε ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους μαθητές: «Ποιός θέλει αυτό το χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;».

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε… «Υπάρχει κάποιος που θέλει ακόμη αυτό το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα;»

Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι πάνω το χέρι. Έπειτα έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω στο 20ευρω με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο.

Και τους ξανάκανε την ίδια ερώτηση: «Ποιός θέλει αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;»

Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.

Φίλοι μου τους είπε:

«Σήμερα θα πάρετε ένα μεγάλο μάθημα. Ό, τι και να έκανα στο χαρτονόμισμα εσείς πάλι το θέλατε γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!

Πολλές φορές στη ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν… άνθρωποι και γεγονότα.

Έτσι, πιστεύετε πως πλέον δεν έχετε καμία αξία;

Αλλά η πραγματική σας αξία δε θα έχει αλλάξει στα μάτια αυτών που σας αγαπούν πραγματικά.…

Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει». φτάνει να μην το ξεχνάμε ποτέ εμείς ούτε στα δύσκολα ούτε και στα εύκολα…

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Η ιερή εργασία



Είναι σημαντικό το “προοίμιο” που συνέγραψε ο άγιος Νικόδημος και για την έκδοση της “Φιλοκαλίας”, στο οποίο συνδέει αναπόσπαστα την ενανθρώπηση του Χριστού και όλο το μυστήριο της θείας οικονομίας με την ησυχαστική -νηπτική παράδοση της Εκκλησίας.

          Στην αρχή αναφέρεται στην δημιουργία του ανθρώπου, την πτώση του του ανθρώπου στην κοινωνία με τον Θεό που γίνεται με το άγιο Βάπτισμα, με το οποίο εισέρχεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου η Χάρη του Αγίου Πνεύματος “οιονεί σπέρμα θείον”.

          Έπειτα, παρουσιάζει πως η Χάρη αυτή σκεπάζεται από τα πάθη και απαιτείται η εύρεσή της, προκειμένου ο άνθρωπος να επιτύχει την σωτηρία του.  Αυτό επιτυγχάνεται με την νήψη, την προσοχή και τη φυλακή του νοός, την προσευχή με το όνομα του Χριστού σε συνδυασμό με την τήρηση των εντολών Του, αφού δια του τρόπου αυτού αναπτύσσεται η καρδιακή θέρμη και έτσι καταναλίσκονται τα πάθη, καθαίρονται ο νους και η καρδία και ενώνονται μεταξύ τους.

          Στην συνέχεια τηρούνται ευκολώτερα οι εντολές του Χριστού, εκχέονται οι καρποί του Παναγίου Πνεύματος και με τον τρόπο αυτό, με συντομώτερη οδό, ευρίσκεται η Χάρη του Αγίου Πνεύματος που βρίσκεται στην καρδιά που είναι καλυμμένη από τα πάθη.....

          Κατά τον άγιο Νικόδημο οι περισσότεροι από τους Ορθοδόξους  Χριστιανούς  διάκεινται με αμέλεια ως προς την ιερή αυτή εργασία και κατατρίβονται στην ζωή τους με τα εργαλεία των αρετών, ενώ αμελούν την εσωτερική ιερή εργασία, την φυλακή του νοός και της καθαρής προσευχής η οποία μόνον οδηγεί προς θέωση τον άνθρωπο.

        Ναυπάκτου Ιεροθέου: Παλαιά και Νέα Ρώμη

          (Εκκλησ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, τ. 279

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Ὅταν ὁ Ἰατρός ὑπηρετεί θυσιαστικά τή ζωή (μπορεί νά κάνει θαύματα)

Ἕνα ζευγάρι ἐνημερώνει τό γυναικολόγο γιατρό του ὅτι ἀποφάσισε νά διακόψει τήν ἐπικείμενη ἐγκυμοσύνη τῆς συντρόφου γιά οἰκονομικούς λόγους καί δυσκολίες (σπουδές, ἀρρώστιες)… Συγκινητική ρωσική ταινία μικρού μήκους (youtube) πού ἀξίζει νά δεῖτε καί διαδόσετε.

Εὐχαριστίες στήν Ε.Τ.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ- ΆΦΡΟΝΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥ



Μορφές αφροσύνης 

          Η σημερινή ευαγγελική διήγηση περιγράφει τα στοιχεία μιας τέλειας αφροσύνης. Ο ψαλμωδός αναφερόμενος στην παγκόσμια και βαθιά διαφθορά των ανθρώπων, λέγει, ότι αιτία αυτής της διαφθοράς  είναι η αποστασία από τον Θεό. “Είπεν άφρων εν τη καρδία αυτού ουκ έστιν Θεός”. Άφρων είναι ο ασεβής, γιατί φρόνηση και σοφία δεν συμβιβάζονται. Η σοφία δεν είναι θεωρητική γνώση, αλλά ο φόβος του Κυρίου. “Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου”.

          Ο άφρων θεωρείται ο πιο ανόητος όχι γιατί αρνείται τον Θεό, αλλά γιατί στη θέση του τοποθετεί τον εαυτό του.

          Ο άγιος Ιωάννης  ο Χρυσόστομος αναφέρει για τους πρωτόπλαστους, ότι με οδηγό τους την προσωπική ελευθερία μπορούσαν να γνωρίζουν πως πάνω από αυτούς στέκεται ο Θεός, τον οποίο είχαν χρέος να υπακούσουν. Η εντολή που τους δόθηκε είχε περισσότερο παιδαγωγικό χαρακτήρα και όχι επιβολή και καταναγκασμό. Όμως οι πρωτόπλαστοι ως πρώτοι άφρονες  ναυάγησαν μέσα στο λιμάνι, όχι εξ αιτίας  θαλασσοταραχής, αλλά  λόγω ραθυμίας.

          Σε ποιο σημείο έγκειται η αφροσύνη τους;

          Στην παγίδα  της πλάνης  που τους έστησε ο διάβολος, που ήταν η ελπίδα της ισοθεϊας, αλλά και του εγωισμού τους. Θέλησαν να μεταφέρουν το έσχατο σημείο αναφοράς της ζωής  και του  κόσμου από τον Θεό στον εαυτό τους. Αλλά και η αλαζονεία τους έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο, γιατί φαντάστηκαν τον εαυτό τους μεγάλο και υψηλό και τόλμησαν με τις δικές τους και μόνον δυνάμεις να ξεπεράσουν τα οικεία όρια.

          Σ’ αυτό τον εγωισμό και την αλαζονεία των πρωτοπλάστων ο ι. Χρυσόστομος βλέπει την αφροσύνη τους η οποία τους οδήγησε στην έκπτωση από τον παράδεισο της τρυφής. Πρόκειται για μια αφροσύνη που βύθισε  στη συνέχεια  την ανθρωπότητα στο χάος.

          Αλλά και ο άφρων πλούσιος της περικοπής μας αποτελεί ένα άλλο άπιστο αντίγραφο της αφροσύνης.

          Πρώτα- πρώτα η αφροσύνη και η αθεΐα  του ικανοποιεί πρωτίστως της αισθήσεις του, γιατί έχει ως στόχο να ικανοποιήσει τη σάρκα του και τη εμπειρία της απόλαυσης των υλικών αγαθών. Γι’ αυτόν όλα είναι βίος. Δεν υπάρχουν περιθώρια για πνευματικές ανατάσεις και αυτή η αφροσύνη του τον οδηγεί σε μια ψεύτικη θεοποίηση. Και στη συνέχεια δολοφονεί την ύπαρξή του και την ομορφιά της ανθρωπιάς.      

          Ο διάβολος, όταν νεκρώνει μια ψυχή με την αμαρτία στη συνέχεια μένει άγρυπνος φύλακας της. Και ο άφρονας πλούσιος αυτόχειρας ο ίδιος της πνευματικής ομορφιάς της ψυχής του, δεν έχει κανένα έλεος από τον Θεό.

          Ο άφρον πλούσιος της παραβολής μας διερωτάται: “τι ποιήσω;” Αυτό σημαίνει πως και σ’ αυτή την κατηγορία των ανθρώπων υφίσταται κάποια ανησυχία. Αλλά τα ερωτήματα τους δεν έχουν βάθος. Δεν έχουν σημείο αναφοράς στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά περιορίζονται σε μια αγωνιώδη αναζήτηση των υλικών αγαθών. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μαρτύριό τους. Έχουν πάθει σύγχυση, διότι η ευτυχία της ψυχής δεν είναι η τρυφή και ο χλιδάτος τρόπος ζωής, αλλά η αίσθηση της αιωνιότητας γιατί είναι πλασμένη  γι’ αυτό και εκεί αναπαύεται. Η συσσώρευση  των υλικών αγαθών ούτε το βίο παρατείνουν ούτε και την ζωή την ομορφαίνουν. Εξ άλλου ο άνθρωπος αξιολογείται όχι απ’ αυτά που έχει, αλλά από αυτό που είναι ο καθένας.

          Υπάρχει δυστυχώς και ένα τρίτο αντίγραφο-μορφή αφροσύνης. Ο σύγχρονος άνθρωπος κρύβει μέσα του την “ερημία” , δηλαδή είναι αποξενωμένος από τον συνάνθρωπο του. Ο άνθρωπος αυτός είναι ψυχικά άδειος, έστω κι αν ζει στο κέντρο του κόσμου.

          Τελικά τι πρέπει  να γίνει; Η απάντηση είναι σαφής: “στον άνθρωπο δεν απομένει παρά η ελευθερία ν’ αρνηθεί έναν κόσμο που αρνείται τον άνθρωπο ως εικόνα Θεού”. Η αθεΐα είναι μια πνευματική αταξία και αιχμαλωσία της ψυχής. Κάθε άθεος δεν είναι παρά μια σκιά και ένα φάντασμα της αληθινής ζωής.

          Κατόρθωμα της αθεΐας και καρπός της αφροσύνης  είναι να ταυτίζει ο άνθρωπος την ύπαρξή του  με τον διάβολο, τον πρώτο “άθεο” που αφού διάρρηξε τις σχέσεις του με τον Θεό, προσπαθεί να συμπαρασύρει στην αφροσύνη αμέτρητα θύματα.

          Ο Απ. Παύλος παραγγέλλει: “ μη γίνεσθε άφρονες, αλλά συνετοί”. Και είναι ευτύχημα για τον πιστό που η Εκκλησία του δίνει καθημερινά τη δυνατότητα να στέκεται με στοχαστική διάθεση απέναντι στον εαυτό του. Γιατί και στην έσχατη μορφή της αφροσύνης του, την αθεΐα, κι αν φθάσει με την αμαρτία, έχει τη δυνατότητα μιας σωτήριας επιστροφής στον Θεό με την ειλικρινή μετάνοια.

          Έτσι ψυχή του από την σκληρή “αιχμαλωσία” της αμαρτίας οδηγείται σε μια άλλη μορφή απελευθερωτικής αιχμαλωσίας, αυτής που περιγράφει ο απ. Παύλος: την αιχμαλωσία του ύψους , της ζωής μέσα στην Εκκλησία και στα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος”.

          π. γ. στ.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

«Διασκεδάζουμε όλοι στην κηδεία», Χρήστος Γιανναράς



Ανερμήνευτη, σωστό αίνιγμα, η παθητικότητά μας των σημερινών Ελληνώνυμων για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, στο (ακόμα ή περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω

Επίσημη «Ανεξάρτητη Αρχή» ανακοινώνει ότι «μεγάλη μερίδα» παιδιών (δεν λέει αριθμό ούτε ποσοστό) τελειώνουν το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο (εννέα χρόνια υποχρεωτικής εκπαίδευσης) χωρίς να έχουν μάθει ανάγνωση και γραφή – είναι παιδιά «λειτουργικώς αναλφάβητα». Εχουν προαχθεί από τάξη σε τάξη και από τη «στοιχειώδη» στη «μέση εκπαίδευση» χωρίς να μπορούν, τα δύστυχα, ούτε να διαβάζουν, ούτε να γράφουν. Η είδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), αλλά αντίδραση καμιά – «δεν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμός από τους πολιτικά υπεύθυνους για την εκπαίδευση, απόλυτη σιγή και αδιαφορία από τα πανεπιστήμια, άφωνοι οι λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωής ή θανάτου για την ελληνική κοινωνία, και τα αντανακλαστικά μας νεκρωμένα.

Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας που βεβαιώνει ανενεργά τα αισθητήρια, νεκρωμένο το ένστικτο αυτοσυντήρησης: η αγλωσσία, ο πρωτογονισμός της εκφραστικής. Στα δυσαρίθμητα τηλεοπτικά κανάλια και ραδιόφωνα η ελληνική γλώσσα κατακρεουργείται ατιμωτικά, βιάζεται, εξαθλιώνεται, και κανένας ποτέ δεν επεμβαίνει. Δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε καν δειγματοληπτικός για εκφοβισμό – η γλώσσα υποβαθμίζεται αδιάντροπα από πρωθυπουργούς και κορυφαίους των θεσμών, ο πρωτογονισμός διαχέεται σαν αυτονόητος ως την έσχατη πτυχή του δημόσιου βίου. Η αγραμματοσύνη περιθωριοποιεί τη διαχρονική γλωσσική περιουσία αιώνων, εκχυδαΐζει τον δημόσιο βίο.

Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικής παθητικότητας, σύμπτωμα επιθανάτιας νάρκης: Η αφελέστατη, βοσκηματώδης ανοχή ή η εμφανέστατα εξαγορασμένη συνέργεια στην προγραμματική αλλοίωση των δημογραφικών δεδομένων του ελλαδικού πληθυσμού. Ολοι οι Ελληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε και ακούμε στα Δελτία Ειδήσεων το σταθερό θέαμα και δράμα χιλιάδων, πολλών εκατοντάδων χιλιάδων, αρχικά κατατρεγμένων και τώρα πια κυρίως βουλιμικών ανθρώπων, λιμασμένων για τον ηδονικό «πολιτισμό» της «ελευθερίας των Αγορών» να φτάνουν παράνομα στις ακτές μας.

Ευαίσθητος ο Ελληνας συγκινήθηκε με τους πρώτους πρόσφυγες, τους φυγάδες από τον αγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, το ρήμαγμα της ζωής και τη σφαγή. Εμπειροι της προσφυγιάς και του διωγμού, βγήκαμε στους δρόμους να μοιραστούμε την μπουκιά μας με αλλόγλωσσους και αλλόπιστους φυγάδες από τη συμφορά. Σύντομα όμως στους φυγάδες προστέθηκαν τα σμήνη των λαθραίων, που η Τουρκία τους κρατάει ενέχυρο εκβιασμών, ντοπαρισμένους από τη λιγούρα για το πέρασμα στον «παράδεισο» του Βίζεγκραντ.

Ωσάν να μη βλέπουμε πια οι Ελληνες, να μην αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι που παίζεται. Ποιοι τώρα καταφθάνουν, κατά χιλιάδες, με τη μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στις ακτές των ελληνικών νησιών. Τους υποδέχονται έμμισθοι υπάλληλοι του ελλαδικού κράτους και μισθοφόροι ατζέντηδες «μη κυβερνητικών οργανώσεων», δηλαδή ιδιώτες που επίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικών υπηρεσιών ή του οργανωμένου δουλεμπορίου.Οταν στα ελληνικά (ακόμα) νησιά ο αριθμός των εισβολέων ξεπερνάει για κάποιο διάστημα τον αριθμό των μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοία «της γραμμής» (με χρήματα του λεηλατημένου από τη φορολόγηση πολίτη) για να μεταφερθούν οι εισβολείς στην «ενδοχώρα». Με ταχύτητα απίστευτη ετοιμάζονται οικισμοί, που παρόμοιους δεν γνώρισε ποτέ η εμπειρία Ελλήνων σεισμοπαθών, πυροπαθών, πλημμυροπαθών. Και η πελώρια απορία είναι, γιατί; Γιατί τόση εξευτελιστική χαμέρπεια σε αυτό το κράτος, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση, όποιος κι αν εισπράττει τη χαμέρπεια. Ποιος λογαριάζεται αφεντικό και τον υπακούνε τυφλά τόσο η «πρώτη φορά Αριστερά» όσο και η «προοδευτική» στον μηδενισμό της Δεξιά;

Ανεξήγητος εφησυχασμός συνοδεύει και την κατεστημένη πια αβελτηρία, ενδημική και αυτονόητη συνολικά στους «προοδευτικούς» κύκλους. Αβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, οκνηρία της σκέψης, μωρία, ηλιθιότητα. Γεννάει την αβελτηρία ο δογματισμός, και δογματισμός είναι το ηδονικό αφιόνι για την ανεπάγγελτη, δίχως ελπίδα ή προοπτικές νεολαία. Με το αφιόνι του δογματισμού της όποιας μπαγιάτικης ιστορικο-υλιστικής κονσέρβας, Αριστερής τάχα ή τάχα «προοδευτικής» Δεξιάς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ότι έχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει την ψυχολογική εγκύστωση στο Τίποτα σαν προνομία συστράτευσης στις «προοδευτικές δυνάμεις».

Πατρίδα, Ιστορία, κοινωνία - κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοινό όραμα, όλα αυτά, τα «ανοιχτά μυαλά» οφείλουν να τα χλευάζουν. Ακόμα και η αναισχυντία δικαιώνεται από την «προοδευτική» διαμαρτυρία. Τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σαν άδειες ψυχές, μόνο για να χλευάσουν το συμβατικό Τίποτα της εθνικής γιορτής, το Τίποτα που παρελαύνει σαρκώνοντας το κενό και την άγνοια. Ενας δάσκαλος παλιός (που θα πει: πολύ ατίθασος στον συμβιβασμό) μπροστά στην «προοδευτική» αναισχυντία που βεβήλωνε τη γιορτή της πατρίδας, απλώς, με ευγένεια και σεβασμό, θα έβγαζε σιωπηρά το καπέλο του. Οπως όταν περνάει από μπροστά μας ένα φέρετρο, σε κηδεία.

Το παιχνίδι έχει τελειώσει, είναι οριστικά χαμένο. Η Ιστορία θα διασώσει, ίσως, κάποια εικόνα της νεκροπομπής. Σηκώνουν το φέρετρο οι αυτουργοί της εκφερόμενης νέκρας, οι πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Αρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, όλοι όσοι ασέλγησαν στο σημερινό πτώμα, συνειδητοί «προοδευτικοί» ή τυχάρπαστες μετριότητες.

Είκοσι οχτώ υπουργοί Παιδείας, σε σαράντα τέσσερα χρόνια. Ετοίμασαν την ασχημοσύνη των κοριτσιών της Νέας Φιλαδέλφειας.



https://www.kathimerini.gr

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2019

Πνευματικά μηνύματα



ΤΕΤΑΡΤΗ, 13 Νοεμβρίου 2019
          Ιωάννου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου



          Θέλει να μας σώσει ο Θεός. Αλλά θέλει ν’ ανταποκριθούμε. Όπως δηλαδή ανταποκρίνεται ο άρρωστος στον γιατρό. Ξέρει βέβαια ο άρρωστος ότι θα πονέσει, θα καθηλωθεί στο κρεβάτι, θα πάρει φάρμακα, θα τον ματώσουν, θα τον πληγώσουν....Ξέρει ότι θα χρειασθεί καιρός. Όμως τα ζυγίζει τα πράγματα και πηγαίνει. Δεν υπάρχει κανένας άρρωστος, ό, τι κι αν τον περιμένει στην περίπτωση που θα παραδοθεί στα χέρια των γιατρών, που κάνει πίσω. Όλοι οι άρρωστοι πείθονται και παραδίδονται στα χέρια των γιατρών. Έτσι ακριβώς όλοι μπορούν να παραδοθούν στα χέρια του Θεού,για να θεραπευθούν. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να τρέξει να ανταποκριθεί στον μεγάλο ιατρό, τον Θεό. Τότε έρχεται  και και κατοικεί μέσα μας η αλήθεια του Θεού και τη νιώθουμε αυτή την αλήθεια και ανταποκρινόμαστε σ’ αυτήν. Και μαζί έρχεται και η σωτηρία.



          π. Σ. Κ.