Κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα τραγούδι-παράπονο. Ένα τραγούδι
αγανάκτηση. Ένα τραγούδι, στο οποίο ο στιχουργός, δεν δικαιολογεί, αλλά εξηγεί.
Εξηγεί γιατί η νεολαία εξαχρειώθηκε. Δίνει τη δική του ερμηνεία για όλη αυτή
την βία που βασιλεύει, για την εξοικείωση με το… αίμα ! Για το βλέμμα που είναι
παγωμένο, για την καρδιά που έχει σκληρύνει, για τα ειδεχθή εγκλήματα που
διαπράττονται καθημερινά, με δράστες κυρίως νέους.
Το συμπέρασμα,
στο οποίο καταλήγει ο στιχουργός, είναι ένα: αν η παιδεία αυτών των παιδιών
είχε «πικρές ρίζες», τότε και οι καρποί της θα ήταν γλυκείς»! Αν υπήρχε σωστή
διαπαιδαγώγηση, τα παιδιά αυτά θα εξαιρετική κατάληξη.
Επειδή όμως,
όπως περιγράφει στο τραγούδι, ο πατέρας και η μητέρα είχαν εξωσυζυγικές σχέσεις
και δεν έδιναν σημασία στο παιδί, επειδή μοναδικό «ιδανικό» στο σπίτι ήταν το
χρήμα, επειδή το σπίτι είχε καταντήσει απλά ένα ξενοδοχείο ύπνου και φαγητού και μάλιστα κακής ποιότητας, το παιδί-λέει
το τραγούδι- διαπράττει κάποια στιγμή φόνο, ματώνει τα χέρια του, ληστεύει έναν
ηλικιωμένο, αλλά δεν νιώθει ότι κάνει κάτι κακό!!! Ένα τραγούδι: γροθιά στο
στομάχι. Ένα τραγούδι που καταλογίζει στον καθένα μας την ευθύνη που του
αναλογεί. Ένα τραγούδι, που εξηγεί απλά, ότι οι αμαρτίες, οι αστοχίες και οι
παραλήψεις των μεγάλων, αλλά και η
έλλειψη ευθύνης, ωριμότητας και ηθικής,
οδηγούν τους νέους μας στην σήψη και στην διαφθορά. Χωρίς θεμέλια γερά
στηριγμένα στον βράχο της πίστεως του Χριστού, η κοινωνία μας μετατρέπεται σε …
καμένη γη.
` «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ»,
τ. 637
