Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Η αρχή των εορτών



Ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος θεωρείται ως έτος σωτηρίας, ως σωτηριώδης χρόνος, γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται ως σωτήριο έτος, και χωρίζεται σε Δεσποτικές εορτές, Θεομητορικές εορτές, αλλά και σε εορτές των Αγίων, και όλες αυτές οι εορτές το προσδιορίζουν. Με αυτήν την έννοια και ολόκληρη η ζωή μας είναι περίοδος σωτηρίας, και δια των εορτών της θείας οικονομίας βιώνουμε τα γεγονότα της ζωής του Χριστού και ολόκληρη η ζωή μας προσδιορίζεται και χρωματίζεται από αυτήν. Η ενανθρώπηση του Χριστού λέγεται θεία Οικονομία, γιατί δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός οικονόμησε την σωτηρία του ανθρώπου. Πρόκειται για την ιερή ιστορία.

         Η εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου είναι, κατά τον άγιο Ανδρέα Κρήτης, αρχή, μέση και τελευταία όλων των εορτών, ως προς την θεία Οικονομία, είναι η αρχή των εορτών ως “αρχήν έχουσα, την του νόμου περαίωσιν, μεσότητα δε την προς τα άκρα συνάφειαν, τέλος δε, την της αληθείας φανέρωσιν”. Μ εαυτή την εορτή περατώνεται ο νόμος που έκανε λόγο για το Χριστό, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της σωτηρίας, φανερώνεται η αλήθεια που είναι τέλος του νόμου, και συνάπτεται η Παλαιά με την Καινή Διαθήκη.

          Η Εκκλησία με το εορτολόγιο που έχει καθορίσει θέλει να δείξει στους χριστιανούς  ότι δεν πρέπει να βλέπουν τον χρόνο της ζωής τους μέσα από πολιτικά, ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα της σωτηρίας, αλλά μέσα από τα γεγονότα της σωτηρίας, όπως εκφράζονται στις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές, αλλά και στις εορτές των Αγίων. Έτσι, προσδιορίζουμε τις περιόδους του έτους- φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι- καθώς και τους συγκεκριμένους μήνες μέσα από το θαυμάσιο εορτολόγιο της Εκκλησίας, το οποίο κατήρτισαν οι Πατέρες της Εκκλησίας με θείο φωτισμό.

    Ναυπάκτου Ιεροθέου: “Οι Θεομητορικές εορτές”

(ΕΚΚΛ.ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, τ. 277)

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2019

Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2019


Σοφίας μεγαλομάρτυρος και των θυγατέρων αυτής Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης

Η όλη ζωή μας στον κόσμο αυτό είναι ελπίδα. Οι άγιοι βιώνουν την πνευματική ζωή, την εν Χριστώ ζωή. Δεν την ελπίζουν. Αντίθετα, εμείς ζούμε με την ελπίδα.

          Ό,τι και να κάνει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να καθαρίσει τον εαυτό του, δεν μπορεί να λαμπρύνει τον εαυτό του, δεν μπορεί να λαμπρύνει τον εαυτό του, δεν μπορεί να τον αγιάσει, να τον κάνει άξιο του Χριστού. Ο  Χριστός μας αγιάζει, αλλά μας αγιάζει εφόσον πιστεύουμε και αφοσιωνόμαστε σ’ αυτόν, εφόσον τον ακολουθούμε και κάνουμε τον αγώνα μας. Δεν γίνεται χωρίς αγώνα.

          Να μάθουμε το μάθημα αυτό: σε κάθε περίπτωση αμέσως να σκεφτόμαστε – έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό- ότι ο Θεός ξέρει, βλέπει, ακούει, και ότι με τη δική Του άδεια και ευλογία γίνεται ό, τι γίνεται. Εκείνος

 θα αναλάβει να δώσει και την έκβαση. Εμείς ελπίζουμε!
          π. Συμεών Κραγιόπουλος

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2019

Η αντιμετώπιση του 1821 Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου



Στις 24 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 240 χρόνια από την δολοφονία του μεγάλου δασκάλου του Γένους Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Είναι ο κληρικός, που προσέφερε στον Ελληνισμό τις περισσότερες υπηρεσίες από κάθε άλλον, κληρικό ή λαϊκό. Ακαταπόνητος, διέσχισε, πολλές φορές πεζός, διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σε είκοσι χρόνια ιεραποστολής ο Άγιος Κοσμάς ίδρυσε 200 σχολεία, δίδαξε τα ελληνικά γράμματα, ενουθέτησε, εξημέρωσε τα προσωπικά και κοινωνικά ήθη, ενίσχυσε την ιδιοπροσωπία των Ελλήνων, δυνάμωσε το φρόνημά τους, τους κράτησε εδραίους στην Ορθόδοξη Πίστη και στην αγάπη τους προς την Πατρίδα. Ο Άγιος Κοσμάς ήταν ένας μοναδικός συνδυασμός σοφού διδάχου, εκκλησιαστικού ταγού και ατρόμητου ιεραποστόλου, που θυσιάστηκε για τον Χριστό και την Ελλάδα. Σε αντίθεση με άλλους διδάχους δεν δίδαξε από την ασφάλεια των δυτικοευρωπαϊκών κρατών. Εργαζόταν πάντα υπό την δαμόκλεια σπάθη του βαρβάρου κατακτητή και δίπλα στον ραγιά. Το δάκρυ δεν σκουπίζεται από μακριά, ούτε η παρηγοριά έρχεται με επιστολές...

Αυτήν την μεγάλη εκκλησιαστική και εθνική προσωπικότητα παραβλέπουν ή υποτιμάνε οπαδοί του γαλλικού διαφωτισμού. Ο Κ.Θ. Δημαράς στο 14.000 περίπου σειρών βιβλίο του «Νεοελληνικός Διαφωτισμός» αφιερώνει πέντε σειρές στον Πατροκοσμά! Ο Πασχ. Κιτρομηλίδης στο ιδίου θέματος βιβλίο του και στις 17.000 περίπου αράδες του αφιερώνει είκοσι πέντε και όχι για καλό. Από όλα όσα μοναδικά επιτέλεσε για τον Ελληνισμό, ο Πασχ. Κιτρομηλίδης βρήκε να γράψει: «Μια ιδιότυπη εκδήλωση της ρωσικής προπαγάνδας υπήρξε η δράση του χαρισματικού ιεροκήρυκα και ευαγγελιστή (Σημ. Sic) Κοσμά του Αιτωλού...». Ο Πασχ. Κιτρομηλίδης «στηρίζει» την ανέρειστη μομφή του στο ότι ο Πατροκοσμάς για να ξεκινήσει την ιεραποστολή του πήρε, (Σημ. Όπως επιβάλλει η κανονική τάξη της Εκκλησίας), την ευλογία του Πατριάρχου Σεραφείμ Β΄, το 1759.

Ο Πατριάρχης θεωρήθηκε ρωσόφιλος, επειδή αν και εξόριστος, επιχείρησε να αξιοποιήσει τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768 – 1774) προς απελευθέρωση της Ελλάδος... Σημειώνεται ότι ο Σεραφείμ παρέμεινε Πατριάρχης τέσσερα μόνο χρόνια (1757 – 1761). Το 1761 ο Σουλτάνος Μουσταφά Γ΄ τον εκθρόνισε και τον εξόρισε στο Άγιον Όρος...

Γενικά είναι απαράδεκτη η στάση των αρθρογραφούντων οπαδών του γαλλικού διαφωτισμού έναντι της ιστορικής αλήθειας για το 1821. Είναι εξοργιστική η, εκ λόγων ιδεολογικών, αυξομείωση της βαρύτητας που αποδίδουν στις προσωπικότητες που δημιούργησαν την Ελληνική Επανάσταση και οι ανισοβαρείς κρίσεις τους, ως προς το πού οφείλεται η εξέγερση του Έθνους. Ήδη έχουν αρχίσει να ρίχνουν τα πάρθια βέλη τους κατά της ιστορικής αλήθειας και να επιχειρούν να επιβάλουν μια fake history.

Ως λόμπι κοινωνικό, «επιστημονικό» και επικοινωνιακό η εμπαθής ιντελιγκέντσια είναι κλειστό και ολιγάριθμο, αλλά ισχυρότατο έναντι της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων, που ενστικτωδώς αντιλαμβάνεται την ιστορική αλήθεια. Όσοι δεν συμφωνούν με το λόμπι δεν βρίσκουν εύκολα μέσο να εκφραστούν. Υπάρχει έναντί τους άτυπη αλλά αυστηρή λογοκρισία.

Όλα αυτά τα δεδομένα είναι που προκαλούν ερωτηματικά ως προς την προσέγγιση που θα υπάρξει στο θεμελιακό για την ελεύθερη υπόστασή μας γεγονός της Ιστορίας μας.-
paterikos.blogspot.com

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

Πνευματικά μηνύματα Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου 2019



Το μυστικό του χριστιανού είναι: να χρησιμοποιεί τα του κόσμου, αλλά να μην κάνει κατάχρηση αυτών. Από το ένα μέρος, να είναι όπου είναι, να κάνει ο, τι κάνει , σαν να είναι μόνιμη η θέση στην οποία βρίσκεται. Από το άλλο μέρος, ανά πάσαν στιγμήν να είναι έτοιμος να αποχωρισθεί την όποια θέση, το όποιο έργο. Να το μυστικό. Όποιος πιστέψει έτσι, σύντομα θα διαπιστώσει ότι ο Θεός τον απογυμνώνει από όλα τα ανθρώπινα δεδομένα, του αφαιρεί κάθε ανθρώπινο στήριγμα, και βρίσκεται γυμνός και τετραχηλισμένος ενώπιον  Θεού και ανθρώπων. Εδώ ακριβώς είναι το κρίσιμο σημείο. Οι πιο πολλές ψυχές δεν μπορούν να σηκώσουν αυτό το άδειασμα, να βαστάξουν αυτό το ξεγύμνωμα από όλα, αυτό το ψηλαφητό τίποτε. Αφήνουν λοιπόν το έργο και γυρίζουν πίσω. Η λοξοδρομούν σε δρόμους που δεν είναι σωτηρία, άσχετα αν μοιάζουν για πορεία και προχώρημα.

          π. Σ. Κ.

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Το «παπαδαριό» και οι αμβλώσεις , ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ



Ευτυχώς υπάρχει η Ιερά Σύνοδος που δίνει την ευκαιρία στις κοινότητες των προοδευτικών να αποδεικνύουν ότι είναι προοδευτικοί. Τελευταίο σουξέ το θέμα των αμβλώσεων. «Παπαδαριό» τους ανεβάζει και τους κατεβάζει το επαναστατικό Διαδίκτυο, αναθεματίζοντάς τους, εξορίζοντάς τους στον Μεσαίωνα επειδή τόλμησαν να ταχθούν κατά των αμβλώσεων και να κηρύξουν την «ημέρα του αγέννητου παιδιού».

Η Εκκλησία, και όχι μόνον η Εκκλησία της Ελλάδος, είναι από τη φύση της οργανισμός συντηρητικός. Στηρίζει την ύπαρξή της στην υπεράσπιση αξιών που αποτελούν τον κορμό της σκέψης της και της συμπεριφοράς της. Αν δεν ανταποκρίνεται πάντα σε αυτές τις αρχές αυτό είναι άλλο ζήτημα. Την αποτελούν άνθρωποι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν αδυναμίες. Οταν πιστεύεις και κηρύσσεις πως η ζωή είναι δώρο του Θεού θα ήταν παράλογο να υποστήριζες πως είσαι υπέρ των αμβλώσεων. Είναι άλλο να διαφωνείς με τη στάση της Εκκλησίας και άλλο να την απαξιώνεις επειδή υπερασπίζεται την πίστη της.

Να υπενθυμίσω στους κήρυκες της προοδευτικής σκέψης πως στη δεκαετία του ’70, όταν η Καθολική Εκκλησία είχε προτείνει δημοψήφισμα για το θέμα, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε ταχθεί κατά της νομιμοποίησης των αμβλώσεων. Οι αριστεροί φίλοι τού είχαν επιτεθεί. Κάποιος ψυχαναλυτής είχε αποφανθεί πως επειδή ήταν ομοφυλόφιλος ταυτιζόταν με το έμβρυο μέσα στη μήτρα. Ποιος είπε ότι η ψυχανάλυση σε απαλλάσσει από τον φόρο της βλακείας; Επικαλούμαι τη στάση του εμβληματικού Παζολίνι επειδή αποδεικνύει ότι το ζήτημα δεν εντάσσεται στον μανιχαϊσμό που χωρίζει το ανθρώπινο σύμπαν σε προοδευτικούς και συντηρητικούς. Είναι ζήτημα πολυπλοκότερο από τη γραβάτα.

Οσο για τον όρο «αγέννητο παιδί» που τους φαίνεται τόσο παράλογος και σκοταδιστικός, παραπέμπω στη συγκίνηση των γονιών όταν στο πρώτο υπερηχογράφημα ακούσουν τους χτύπους της καρδιάς του ασχημάτιστου ακόμη πλάσματος. Δεν έχουν δει το πρόσωπό του, δεν το έχουν πιάσει στα χέρια τους, όμως είναι το παιδί τους.

Εχει ταυτότητα και ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο. Εξάλλου αν ο γυναικολόγος έχει επιστημονική συνείδηση, όσο προοδευτικός κι αν είναι, θα κάνει ό,τι μπορεί για να μεταπείσει τη μητέρα ακόμη κι αν είναι ο ίδιος που θα δεχθεί να πραγματοποιήσει την άμβλωση.

Η στάση της Εκκλησίας αναδεικνύει ένα σοβαρό ζήτημα. Η αποδοχή της άμβλωσης δεν είναι προφανής, όπως θέλει να μας την παρουσιάσει η κυρίαρχη προοδευτική σκέψη. Και η αλήθεια είναι ότι σε έναν κόσμο που θεωρεί προφανή, αν όχι αναγκαία, κάθε υπέρβαση ορίων και αξιών που έχει κληρονομήσει, κάποιοι πρέπει να μας υπενθυμίζουν πως η αλόγιστη κατάργηση των ορίων οδηγεί στη βαρβαρότητα.

Ανήκω στη γενιά της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Ηταν τα ωραία αυτά χρόνια που τα παραδοσιακά αφροδίσια είχαν καταπολεμηθεί από τα αντιβιοτικά και ο τρόμος του AIDS δεν είχε κάνει την εμφάνισή του. Κενό αναστολών. Οι προφυλάξεις θεωρούνταν περιττές, όταν δεν αντιμετωπίζονταν ως ενοχλητικές. Το αποτέλεσμα είναι ότι μια ολονυχτία παρά θίν’ αλός μπορούσε να οδηγήσει τη γυναίκα στο μαιευτήριο δύο μήνες μετά για να «ρίξει» ό,τι περίσσεψε από την απόλαυση. Ο,τι πιο απλό το θεωρούσαμε τότε, ώσπου ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς παιδιά και να διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν δα και τόσο απλό.Δεν έχω αντίρρηση ότι ιεράρχες υποτιμούν με τη στάση τους την Εκκλησία. Οπως εκείνος που συνέδεσε την ομοφυλοφιλία με τον πρωκτικό έρωτα κατά τη διάρκεια της κύησης. Δεν εξηγεί βέβαια τη γυναικεία ομοφυλοφιλία, όμως αυτή μάλλον δεν τον απασχολεί. Για περισσότερες πληροφορίες τον παραπέμπω στον λόγο του Αριστοφάνη στο πλατωνικό «Συμπόσιο». Είναι αφελής ο άνθρωπος, είναι πονηρός ή απλώς αγράμματος; Ενα είναι το βέβαιο. Οι ανοησίες τέτοιου τύπου υποβαθμίζουν την Εκκλησία και τη ρίχνουν βορά στη χλεύη του αντικληρικαλισμού.

Ισχυρό ταμπού της γενιάς μου ο αντικληρικαλισμός. Συμβαδίζει με τις υποχρεώσεις που μας επέβαλε η σεξουαλική απελευθέρωση. Ταυτίσαμε το ράσο με το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και το εξορίσαμε σ’ ένα παρελθόν που δεν θέλαμε να ξαναζήσουμε. Ομως η Ελλάδα ευτυχώς ξεπέρασε την εποχή που ο Χριστόδουλος διοργάνωνε συλλαλητήρια για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Ο αντικληρικαλισμός είναι εξίσου παρωχημένος με τους ζηλωτές που κάποτε διαδήλωναν για την προβολή του έργου «Ο τελευταίος πειρασμός». Μας περισσεύουν και οι δύο εκδοχές του φανατισμού.

Πρόπερσι ήταν η διδασκαλία των Θρησκευτικών. Τώρα είναι οι αμβλώσεις. Κάποτε θα πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί η ευκολία με την οποία διαδηλώνουμε την ανωτερότητά μας απέναντι σε μια σοφία που έχει δύο χιλιάδες χρόνια ζωής. Και να πάψουμε να περιφρονούμε την γιαγιούλα που ανάβει κεράκι επειδή φοβάται τον θάνατο.
καθημερινή

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ



Έχεις λαμβάνειν από τον Θεό, όταν αφήνεις να αδικείσαι. Να συγχωρείς, ωστόσο, με αγάπη και πραότητα, όχι να το κάνεις αυτό εφαρμόζοντας μια άψυχη τακτική τάχα ταπεινώσεως και περιφρονήσεως του αδελφού, αφ’ υψηλού δηλαδή αντιμετωπίσεως του άλλου.

           Η επίσκεψη του Θεού εν ράβδω, όσο κι αν είναι ζόρικη, αν επιτρέπεται να το πούμε έτσι, όσο κι αν πονάει, όσο κι αν στοιχίζει, όσο κι αν μπορεί να μη νιώσεις ποτέ στη ζωή σου τόσο πόνο την κάθε φορά που σε επισκέπτεται ο Θεός, ωστόσο δεν φέρνει τρόμο, δεν φέρνει ταραχή, δεν φέρνει ανησυχία. Φέρνει μια γλυκύτητα, μια ανάπαυση, μια ειρήνη, μια χαρά, φέρνει μια ελπίδα η επίσκεψη του Θεού.                                                                                                    

          Θεέ μου, συγχώρησε τον αδελφό και δώσε του όλα τα καλά στη γη και στον ουρανό και βάλε πρώτα αυτόν στον παράδεισο και ύστερα εμένα.

          π. Σ.Κ.