«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΑΣΚΕΙ» Μια φιλοσοφική στοχαστική προσέγγιση για τη λησμονημένη αξία της αναμονής σε έναν πολιτισμό που κυριαρχείται από την αμεσότητα

 

«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η τέχνη που η σύγχρονη εποχή δεν ξέρει πλέον να ασκεί»

Γιατί ένας πολιτισμός που θέλει τα πάντα αμέσως (που τα θέλει όλα τώρα) κινδυνεύει να χάσει το νόημα του χρόνου.

                                             Συντακτικό Επιτελείο Inchiostronero

Η αναμονή είναι μία από τις πιο καθολικές ανθρώπινες εμπειρίες και, ταυτόχρονα, μία από τις λιγότερο κατανοητές. Σε έναν κόσμο οικοδομημένο πάνω στην αμεσότητα και την άμεση ικανοποίηση, η ικανότητα να περιμένει κανείς μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Κι όμως, πολλές από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις είδαν στην αναμονή όχι μια παθητική στάση, αλλά μια μορφή εσωτερικής προετοιμασίας. Το παρόν δοκίμιο διερευνά μια λησμονημένη αρετή, η οποία ίσως έχει πολλά να μας πει για τη σύγχρονη εποχή.

Η εποχή που δεν θέλει να περιμένει

Κάποτε οι άνθρωποι περίμεναν τα γράμματα. Περίμεναν την επιστροφή ενός αγαπημένου προσώπου, την άφιξη μιας είδησης, τη συγκομιδή μετά τη σπορά, ακόμη και την ολοκλήρωση ενός έργου προορισμένου να ξεπεράσει τη ζωή εκείνου που το είχε αρχίσει. Η αναμονή δεν θεωρούνταν ένα κενό διάστημα ανάμεσα σε δύο γεγονότα, αλλά ένα φυσικό συστατικό της ύπαρξης.

Σήμερα, όλα μοιάζουν οργανωμένα έτσι ώστε να την εξαλείψουν.

Αν μια ιστοσελίδα χρειαστεί μερικά δευτερόλεπτα για να φορτώσει, νιώθουμε εκνευρισμό. Αν ένα μήνυμα μείνει αναπάντητο για λίγες ώρες, φανταζόμαστε αμέσως ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αν μια αγορά χρειαστεί ημέρες για να παραδοθεί, μας φαίνεται σχεδόν ανωμαλία. Η τεχνολογία έχει μετατρέψει την ταχύτητα σε αξία και την αμεσότητα σε ένα αυτονόητο δικαίωμα.

Κι όμως, αυτή η διαρκής επιτάχυνση δεν παρήγαγε μεγαλύτερη γαλήνη. Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν διέθετε τόσα μέσα για να μειώσει τις αποστάσεις και να συντομεύσει τους χρόνους, κι όμως σπάνια υπήρξε τόσο ανήσυχος. Η βιασύνη έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση, σε μια νοητική στάση πριν ακόμη γίνει συμπεριφορά.

Ο φιλόσοφος Byung-Chul Han έχει παρατηρήσει ότι η εποχή μας δεν υποφέρει τόσο από έλλειψη ελευθερίας, όσο από υπερβολή ερεθισμάτων και απαιτήσεων απόδοσης. Το σύγχρονο άτομο ζει βυθισμένο σε ένα αδιάκοπο παρόν που δεν αφήνει περιθώρια για παύσεις, όπου κάθε αναμονή βιώνεται ως διακοπή και όχι ως μέρος της πορείας.

«πολιτική κηδεία» - Χρῆστος Γιανναρᾶς

 

Εἶχε προηγηθεῖἡ «πολιτική κηδεία» κορυφαίου τῆς ἐπαγγελματικῆς πο λιτικῆς. Καί στήν τηλεόραση φίλος ὁμοϊδεάτης τοῦτεθνεῶτος ἐκθειάζει τήν προσωπικότητα καί τό ἔργο του, γιά νά καταλήξει στήν κοινότατη κορῶνα: «ἐκεῖπού εἶναι τώρα ὁ σύντροφος, θά κουβεντιάζει μέ τούς παλαιούς του συντρόφους, τόν (τάδε) καί τόν (τάδε), γιά τούς κοινούς τους ἀγῶνες καί γιά στόχους πού περιμένουν τήν πραγμάτωσή τους».

Ἐκφραστική ἀμηχανία, διολίσθηση στήν κοινοτοπία; Πάντως ἡ ρητορική εἰκόνα ἐπέτρεπε στόν τηλεθεατή τό ἐρώτημα. Ἄν εἶναι ἔτσι, τότε πρός τί ἡ«πολιτική κηδεία»;

Πρός τί ἡ ἄρνηση νά ἐκκλησιαστεῖ ἡ ἐξόδια μοναξιά, νά σπαρεῖ τό κορμί στήν κοινωνούμενη ἐλπίδα, ἐλπίδα γιά κάτι πού ἀγνοοῦμε κι ὅμως ἐμπιστευόμαστε τή ζεστασιά της;…».

Η ΖΟΥΓΚΛΑ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

 

Ο τραγικός θάνατος από εγκεφαλικό 57 χρονης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη που κατήγγειλε ότι υφίστατο Μπούλιγκ, καθώς και η πιο πρόσφατη αυτοκτονία 54 χρονης  διευθύντριας σχολείου  που διαμαρτυρόταν για την αφόρητη πίεση που υφίστατο στο σχολείο, θα ήταν ευχής έργο να μας κάνουν να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε όλα αυτά που επί μακρόν κάναμε ότι δεν βλέπαμε.    

          Η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας των ανηλίκων τα τελευταία χρόνια     αντικατοπτρίζεται στο σημερινό σχολείο. Παιδιά δεινοπαθούν από «νταήδες» συμμαθητές τους, τραυματιζόμενα ψυχικά και σωματικά. Βιντεάκια με διασυρμό καθηγητών  στην τάξη αναβαίνουν «πανηγυρικά» στα κοινωνικά δίκτυα, εν είδει δημόσιας διαπόμπευσης. Στην πλειοψηφία τους, τα περιστατικά βίας αποσιωπούνται. Φταίει ότι έχει καταρρεύσει η οικογένεια.

          Ακόμα χειρότερα, φταίει ότι κινδυνεύει να καταρρεύσει η κοινωνία. Και κινδυνεύει να καταρρεύσει, διότι έχουν απαξιωθεί και κατακρημνισθεί ο πυλώνας πάνω στους οποίους στηριζόταν οι αρχές και οι αξίες. Διότι, στο βάθος το πρόβλημα υνιά πρόβλημα αξιών.

          Υπάρχουν ασφαλώς και σήμερα «καλά» παιδιά. Η διαφορά είναι ότι παλαιότερα τα «κακά» παιδιά ντρέπονταν να δείξουν ότι είναι κακά, ενώ σήμερα τα «καλά» παιδιά ντρέπονται να δείξουν ότι είναι καλά. Η εκπαίδευση δεν θα πάει μπροστά, αν γεμίσουμε τα σχολεία με «Smartboards» και τεχνικό εξοπλισμό, αλλά αν τα εφοδιάσουμε με αρχές και αξίες. 

          «ΖΩΗ», τ, 4412

Δ. Γαλάνης: "Γένους βροτείου..." [Ήχος Α΄] - Καλοφωνικός ειρμός υπό Νικολάου Ιερέως (Μέζη)

 

Ο Πρωτοψάλτης και Καθηγητής της Παραδοσιακής & Βυζαντινής Μουσικής Δημήτρης Γαλάνης ψάλλει τον ειρμό "Γένους βροτείου..." [Ήχος Α΄] Εἱρμὸς καλοφωνικὸς κατὰ τὰ πρότυπα τῶν παλαιῶν διδασκάλων (Σπουδὴ εἰς τὸ Καλοφωνικὸν Εἱρμολόγιον) ὑπὸ Νικολάου Ἱερέως (Μέζη)

Τέλος η χρήση των κινητών και social media στους Γάλλους εφήβους

 

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν ανακοίνωσε ότι από την επόμενη σχολική χρονιά θα απαγορεύονται τα κινητά τηλέφωνα στα σχολεία και η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε παιδιά κάτω των 15 ετών. Ο πρόεδρος Μακρόν, έλαβε αυτήν την απόφαση ύστερα από έρευνα της Γαλλικής υγειονομικής αρχής, σύμφωνα με την οποία, ένας στους δύο εφήβους περνάει από 2- 5 ώρες την ημέρα στα κινητά, το 90 ο/ο των παιδιών από 12-17 ετών έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο, η χρήση των κοινωνικών δικτύων έχει πολλές επιβλαβείς επιπτώσεις , κ. α.

          ‘Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κ. Μακρόν, «Οι εγκέφαλοι των παιδιών και των εφήβων μας δεν είναι προς  πώληση. Τα συναισθήματά τους  δεν είναι προς πώληση, ούτε πρέπει να χειραγωγούνται, είτε από αμερικανικές πλατφόρμες είτε από κινεζικούς  αλγορίθμους»!

          Η Γαλλία ακολούθησε το Παράδειγμα της Αυστραλίας, η οποία έχει απαγορεύσει την χρήση κοινωνικών δικτύων στους εφήβους από τον Δεκέμβριο 2025. Μεταξύ άλλων χωρών η Βρετανία έχει υποχρεώσει τις εταιρείες να εμποδίζουν σε ανηλίκους την πρόσβαση σε σελίδες με επιβλαβές περιεχόμενο. Η Δανία και η Νορβηγία εξετάζουν την λήψη παρόμοιων μέτρων, ώστε να διασφαλίσουν την ψυχική υγεία των παιδιών τους.

          Στην πατρίδα μας  απαγορεύεται ρητά η χρήση του κινητού σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες της πρωτοβάθμιας  και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και ετοιμάζεται  να θεσπίσει απαγόρευση πρόσβασης στα κοινωνικά δίκτυα. Οψόμεθα.

          «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τ. 635

Άξιον εστίν Ήχος πλ. α', Ατζέμ Κιουρντί (Πρίγγου) - Axion pl. eh I (Pringos) | 11.06.2026

 

Απρόσωπη «Κοινωνία

 

Η ηλεκτρονική επανάσταση αγκαλιάζει πλέον την καθημερινή μας ζωή. Από το κινητό τηλέφωνο μέχρι το διαδίκτυο, με τις προεκτάσεις και εφαρμογές της επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Γίνεται ρυθμιστής των επαγγελματικών μας  εργασιών, των προσωπικών μας επικοινωνιών. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις, ενώνει το παρελθόν με το παρόν και σχεδιάζει άνετα το μέλλον. ‘Όλες οι συναλλαγές, όλες οι συνεννοήσεις γίνονται μέσω διαδικτύου. Κυριαρχούν πια τα νούμερα και κυκλοφορούν όλα τα προσωπικά μας «δεδομένα», όσο κι αν θεωρητικά προστατεύονται. Οι προσωπικές μας σχέσεις σιγά-σιγά  καταργούνται. Ο καθένας μας είναι ένα νούμερο, ένας απρόσωπος αριθμός «τραπεζικού ή εφοριακού αρχείου» και όχι μόνο.

          Οι γνωριμίες μας και αυτές γίνονται με τα σύγχρονα μέσα διαδικτυακής διαδικασίας και εικόνας. Η διαδικτυακή διαφήμιση μας επιβάλλει την διατροφή μας, την ενδυμασία μας, τους τρόπους ζωής.. Οι επιλογές μας  περιορίζονται και κατευθύνονται. Οι άνθρωποι δεν βλεπόμαστε, δεν θεωρούμε ο ένας τον άλλο. Ακόμα και στις συντροφιές και στις εκδηλώσεις τις κοινωνικές είναι παρόν και το κινητό μας τηλέφωνο  με τα μηνύματα και τα «επείγοντα…», Η κοινωνία μας γίνεται απάνθρωπη.  

          Ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ’ εικόνα Θεού», για να ζει σε επικοινωνία μαζί Του με προσωπική σχέση. Η λέξη «πρόσωπο» (= προς + ωψ, ώπα, εκ του ρ. ορώ πρβλ, εώρακα, πώποκα), σημαίνει επικοινωνία, σχέση, βαθειά και ουσιαστική κατανόηση, εμπιστοσύνη και αγάπη (π. χ. τα μάτια καθρέπτης της ψυχής κ.λ.π.).

          Η αληθινή κοινωνία συγκροτείται από  ανθρώπους με βαθειά κατανόηση, αγάπη και κοινή προσπάθεια και κοινούς αγώνες. Μια απρόσωπη κοινωνία, μια κοινωνία αριθμών, είναι σχέση οικονομική, που ρυθμίζεται από κανόνες και όρους, που επιβάλλουν τα κέντρα παγκοσμίων αποφάσεων, ανάλογα με τα γεωπολιτικά και στρατηγικά σχέδιά τους, γνωστά σε όσους έχουν μάτια να βλέπουν.

          Ο Λαός μας.  έχει και ιστορία και πολιτισμό και παράδοση αιώνων. Όταν ζούσε μέσα στο φως της πνευματικής  του πορείας ενωμένος και αγαπημένος, μεγαλουργούσε. Μακάρι να μαθαίνουμε και να πορευόμαστε ως πρόσωπα σε                  γνήσια και αληθινή κοινωνία με τον Θεό και μεταξύ μας. Να χρησιμοποιούμε τον πολιτισμό μας, και τις εξελίξεις της Επιστήμης με γνώση και διάκριση. Να μη γινόμαστε δούλοι της «διαδικτυακής διακυβέρνησης», από όπου και αν προέρχεται, αλλά άνθρωποι («άνω θρώσκω»= άνω βλέπω) με γνήσια και αληθινή ελευθερία «των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8. 210).

          «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ»