Απρόσωπη «Κοινωνία

 

Η ηλεκτρονική επανάσταση αγκαλιάζει πλέον την καθημερινή μας ζωή. Από το κινητό τηλέφωνο μέχρι το διαδίκτυο, με τις προεκτάσεις και εφαρμογές της επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Γίνεται ρυθμιστής των επαγγελματικών μας  εργασιών, των προσωπικών μας επικοινωνιών. Εκμηδενίζει τις αποστάσεις, ενώνει το παρελθόν με το παρόν και σχεδιάζει άνετα το μέλλον. ‘Όλες οι συναλλαγές, όλες οι συνεννοήσεις γίνονται μέσω διαδικτύου. Κυριαρχούν πια τα νούμερα και κυκλοφορούν όλα τα προσωπικά μας «δεδομένα», όσο κι αν θεωρητικά προστατεύονται. Οι προσωπικές μας σχέσεις σιγά-σιγά  καταργούνται. Ο καθένας μας είναι ένα νούμερο, ένας απρόσωπος αριθμός «τραπεζικού ή εφοριακού αρχείου» και όχι μόνο.

          Οι γνωριμίες μας και αυτές γίνονται με τα σύγχρονα μέσα διαδικτυακής διαδικασίας και εικόνας. Η διαδικτυακή διαφήμιση μας επιβάλλει την διατροφή μας, την ενδυμασία μας, τους τρόπους ζωής.. Οι επιλογές μας  περιορίζονται και κατευθύνονται. Οι άνθρωποι δεν βλεπόμαστε, δεν θεωρούμε ο ένας τον άλλο. Ακόμα και στις συντροφιές και στις εκδηλώσεις τις κοινωνικές είναι παρόν και το κινητό μας τηλέφωνο  με τα μηνύματα και τα «επείγοντα…», Η κοινωνία μας γίνεται απάνθρωπη.  

          Ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ’ εικόνα Θεού», για να ζει σε επικοινωνία μαζί Του με προσωπική σχέση. Η λέξη «πρόσωπο» (= προς + ωψ, ώπα, εκ του ρ. ορώ πρβλ, εώρακα, πώποκα), σημαίνει επικοινωνία, σχέση, βαθειά και ουσιαστική κατανόηση, εμπιστοσύνη και αγάπη (π. χ. τα μάτια καθρέπτης της ψυχής κ.λ.π.).

          Η αληθινή κοινωνία συγκροτείται από  ανθρώπους με βαθειά κατανόηση, αγάπη και κοινή προσπάθεια και κοινούς αγώνες. Μια απρόσωπη κοινωνία, μια κοινωνία αριθμών, είναι σχέση οικονομική, που ρυθμίζεται από κανόνες και όρους, που επιβάλλουν τα κέντρα παγκοσμίων αποφάσεων, ανάλογα με τα γεωπολιτικά και στρατηγικά σχέδιά τους, γνωστά σε όσους έχουν μάτια να βλέπουν.

          Ο Λαός μας.  έχει και ιστορία και πολιτισμό και παράδοση αιώνων. Όταν ζούσε μέσα στο φως της πνευματικής  του πορείας ενωμένος και αγαπημένος, μεγαλουργούσε. Μακάρι να μαθαίνουμε και να πορευόμαστε ως πρόσωπα σε                  γνήσια και αληθινή κοινωνία με τον Θεό και μεταξύ μας. Να χρησιμοποιούμε τον πολιτισμό μας, και τις εξελίξεις της Επιστήμης με γνώση και διάκριση. Να μη γινόμαστε δούλοι της «διαδικτυακής διακυβέρνησης», από όπου και αν προέρχεται, αλλά άνθρωποι («άνω θρώσκω»= άνω βλέπω) με γνήσια και αληθινή ελευθερία «των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8. 210).

          «ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ» 

Χρ. Γιανναράς: Γιατί δεν καταφέρνει να γιορτάσει η Ελλάδα;

 

Από την συζήτηση με θέμα: Γιατί δεν καταφέρνει να γιορτάσει η Ελλάδα; μεταξύ του δημοσιογράφου Δημοσθένη Γκαβέα, του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά και του συγγραφέα Θεόδωρου Ε. Παντούλα. Σάββατο 30 Δεκεμβρίου 2017, Άπειρος Χώρα, Βριλήσσια

ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

 

Εύλογο προβληματισμό γεννούν τα αποτελέσματα της μελέτης «Παιδιά της δεκαετίας του 2000» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στην Αγγλία. Σύμφωνα με τα πορίσματα της μελέτης, περίπου τα τρία τέταρτα των βρεφών ηλικίας  εννέα μηνών στην Αγγλία βρίσκονται καθημερινά μπροστά από οθόνες, για χρονικό διάστημα που σε περιπτώσεις υπερβαίνουν και τις τρεις ώρες ημερησίως. Και ενώ οι συνέπειες αυτή της πραγματικότητας δεν είναι εύκολο να μετρηθούν, αυτό που διαπιστώνει η μελέτη είναι ότι τα βρέφη με μεγάλο χρόνο έκθεσης στις οθόνες έχουν σημαντικά λιγότερες εμπειρίες από αυτές  που είναι πολύτιμες για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, όπως είναι η ανθρώπινη επικοινωνία, το τραγούδι, οι εκδρομές και άλλα. Με απλά λόγια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο-ίσως μάλιστα δεν είναι τόσο- το τι προσλαμβάνει το παιδί μέσα από την έκθεσή του στις οθόνες, όπως αφελώς πιστεύουμε, όσο κυρίως το τι κάνει το παιδί, εξαιτίας της έκθεσής του σε αυτές. Και μια άλλη πλευρά του προβλήματος, όχι λιγότερη σημαντική: Μπροστά στην οθόνη το παιδί καταδικάζεται να μαθαίνει την παθητικότητα και να βυθίζεται σε αυτή – με συνέπειες βέβαια ανυπολόγιστες για όλη τη μετέπειτα ζωή του.

          «ΖΩΗ», τ.4412 

 

Στη Βασιλεία του Θεού….

 

Ο Θεός πατέρας του Χριστού είναι παράξενος και παράδοξος. Αγαπά τις εκπλήξεις και τις ολικές ανατροπές. Γι’ αυτό η Βασιλεία Του, είναι μια ολική ανατροπή των αντιλήψεων και πεποιθήσεων μας.

          Στη Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχουν τέλειοι αλλά μετανοούντες, όχι άψογοι αλλά ειλικρινείς, όχι ατσαλάκωτοι αλλά τσακισμένοι από τα βάσανα της ζωής. Συντετριμμένοι, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι και προδομένοι, πενθούντες  και θλιμμένοι.

          Όλοι οι σταυρωμένοι της γης και της ιστορίας θα ενωθούν στο πρόσωπο του Χριστού με τη Χαρά και το Φως του Θεού. Δεν θα μείνει κανείς έξω από το πανηγύρι της δόξας του Θεού.

          Όσο εμείς θα επιμένουμε να πιστεύουμε στις «αρετές» και την «ηθική» μας  στις νίκες  και πνευματικές επιτυχίες μας, τόσο ο Θεός θα γεμίζει τον ουρανό από αμαρτωλές και τελώνες. «Αμήν λέγω υμίν ότι οι τελώνες και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».

          π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος.

Δέσποινα πρόσδεξαι, ήχ πλ. δ, Φωκαέως. Ψάλλει ο Γέρων Δαμασκηνός Νεοσκητιώτης και οι Μπουραζερίτες.

 

Η ψυχή ενός λαού…

Ένας λαός που έχει μέσα του μια ψυχή, όταν φτάσει στον τελευταίο βυθό τη απόγνωσης, βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει εναντίον του εαυτού του. Αντιδρά ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση και καμιά προετοιμασία του εδάφους. Μια ανόρθωση της ψυχής δεν είναι μια βαθμιαία εξέλιξη αλλά ένα απότομο ξύπνημα δυνάμεων που κοιμόντανε, μια βίαιη επιστροφή από το μαρασμό στη ζωή.

          Γιώργος Θεοτοκάς, «Ελεύθερο Πνεύμα»

«Οι άρχοντες…»

 

Όσοι κατέχουν μια κάποια κεντρική θέση μέσα στον πνευματικό, τον κοινωνικό και πολιτικό μας οργανισμό, φαίνεται να άρχουν πάνω στους άλλους. Γι’ αυτό και συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε άρχοντες.

            Πολλές φορές μερικοί απ’ αυτούς άρχοντες ,γίνονται αφεντάδες του παλιού καιρού.

            Ξεκινάνε από το λαό, για να είναι διάκονοί του, υπηρέτες του και καταντούν πάσες φορές να γίνονται οι περιφρονητές του. Γιατί ο λαός τους δίνει τη σάρκα του, το αίμα του και την καρδιά του ακόμα, τους δίνε  τη δύναμη και τα μέσα για να γίνουν οδηγοί του, για να φροντίσουν για το ψωμί του το υλικό και το πνευματικό. Τους βλέπει σαν σάρκα από τη σάρκα του, απ’ όπου και αν προέρχονται.

            Κι αυτοί τον εκμεταλλεύονται, στρατεύονται πολλές φορές σε ξένη στρατιά, αντίθετη  στα ενδιαφέροντα του λαού. Συνεργάζονται-χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν- με τους υπονομευτές του πνευματικού θησαυρού του λαού, ξεχωρίζοντας τον εαυτό τους από τον «λαουτζίκο», «τον όχλο» τον μη γινώσκοντα  τον νόμον».

            Στο λαό δίνουν μόνο μερικά ψίχουλα για να του κρατάνε το στόμα κλειστό, με χέρια δεμένα, για να μη τους συντρίψει.

            Και ο λαός απογοητεύεται, αηδιάζει και διασκορπίζεται σαν τα πρόβατα που έχασαν τον τσοπάνη τους.

            Αλλοίμονο! Όταν αντιστρέφονται οι όροι και οι διάκονοι του λαού γίνονται «άρχοντες» και αφεντάδες- όπως τόσο συμβαίνει-πως να δει  προκοπή αυτός ο τόπος.

            ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ Ιερομονάχου, «ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ»