Αφιέρωμα στον αείμνηστο Χριστιανό φιλόσοφο Χρ. Γιανναρά

 

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

Ήλθε ξανά πρόσφατα στην επικαιρότητα το θέμα της κατάρρευσης της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στη Γερμανία. Στη χώρα αυτή, με την ογκωδέστατη ελληνική ομογένεια ( οι ‘Έλληνες αποτελούν την τέταρτη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα μεταναστών στη Γερμανία, μετά τους Τούρκους, τους Ιταλούς και τους Πολωνούς), η στήριξη του ελληνικού κράτους προς την ομογένεια με την προσφορά ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης έχει πραγματικά καταρρεύσει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Χαρακτηριστικά σημειώνεται ότι πριν                           τη μεγάλη οικονομική κρίσι, που «γονάτισε» την ελληνική κοινωνία, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη Γερμανία στελεχωνόταν από 500 εκπαιδευτικούς, οι οποίοι σήμερα έχουν περιορισθεί στους 15!. Το ίδιο διάστημα, τα τμήματα ελληνικής γλώσσας, από 150 περιορίστηκαν μόλις 29. Όλα αυτά για ένα κράτος, το ελληνικό, που επαίρεται ότι η γλώσσα και ο πολιτισμός του είναι το μεγαλύτερό του κεφάλαιο.

            Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να κάνει μια σύγκριση ακριβώς με τη Γερμανία, που διατηρεί πλήθος «Ινστιτούτων Γκαίτε» σε όλο τον κόσμο, τέσσερα στη χώρα μας (σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά) όχι για να στηρίξει κάποια ομογένεια και να αποτρέψει την αποκοπή της από τον εθνικό κορμό, αλλά για να προαγάγει τη γνώση της γερμανικής γλώσσας και του γερμανικού πολιτισμού  στο εξωτερικό.

            «ΖΩΗ», τ. 4407

2 Φεβρουαρίου, εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου Εορτή της ΜΗΤΕΡΑΣ

 -Ένα σπίτι με μια άξια μητέρα είναι το καλύτερο σχολείο.

            -Οι μητέρες είναι τα τείχη που προστατεύουν τα παιδιά από  τον εξωτερικό κόσμο.( Ανδριανή Λητώ)

            -Η μητέρα είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πάντοτε μπροστά σου , όταν την χρειάζεσαι. (Κλέαρ Μπάγκουελ)

            -Είναι πιο εύκολο για τη μαμά να σ’ αγαπά Παρά να σε καταλαβαίνει. (Ζορζ)

            -Μια πραγματική μητέρα θα κάνει κάθε τι για να δει τα παιδιά της ευτυχισμένα. Ποτέ δεν κουράζεται να τα φροντίζει., Μια γυναίκα που το  προνόμιο να λέγεται μητέρα, πρέπει να είναι υπερήφανη και να τιμά το όνομα αυτό. (Μέρλιν Γκάρτσια)

            - Η μητέρα δεν κρατεί τίποτα για τον εαυτό της, Τα δίνει όλα στα παιδιά της. (Λόρενσον)

            - Κατά τη γνώμη μου μια μητέρα πρέπει  ν’ αγαπά τα παιδιά της χωρίς όρους. (Ντάρρο)

            -Αν δε υπήρχε η μητέρα , θα είμασταν όλοι άδεια σακιά. (Τόνι Μάρτιν)

            -Η μητέρα είναι το σύμβολο της αφοσίωσης, Σαν χρειαστεί, θα δώσει ακόμα και τη ζωή της για τα παιδιά της χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. (Χασάν Αλί Τολγκέι

Δολοφονία Καποδίστρια, τα άγνωστα στοιχεία και τα βρετανικά αρχεία-30' Λεπτά Ιστορίας με τον Α.Κούκο

 

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια , οι άγνωστες λεπτομέρειες, το μυστήριο των βρετανικών αρχείων…194 χρόνια μετά από ένα γεγονός που ακόμη η χώρα το πληρώνει… Ο κ. Ανδρέας Κούκος Καθηγητής Νεότερης Ιστορίας ,Νομικός, Ιδρυτής και Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια που από το 2018 μετονομάζεται σε Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, στην εκπομπή «30 Λεπτά Ιστορίας» μιλά για τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας. Εξιστορεί τα γεγονότα από την ημέρα που ο Καποδίστριας ανέλαβε να δημιουργήσει ένα σύγχρονο κράτος, μέχρι εκείνο το πρωϊνό του Σεπτεμβρίου το 1891, που το δολοφόνησαν, καταδικάζοντας το ελληνικό κράτος σε σχεδόν μόνιμη παρακμή. Militaire.gr ΥοuTube.

Εορτή Αγίου Παρθενίου στην Αγία Βαρβάρα Πατρών

 

Ποιοι δεν επιτρέπεται να είναι ανάδοχοι στην τέλεση του Μυστηρίου του Βαπτίσματος.

 

Ο ανάδοχος είναι το πρόσωπο που θα αναδέχεται τον βαπτιζόμενο (αναδεκτό) και συμμετέχει στις προπαρασκευαστικές πράξεις του Βαπτίσματος και σε όλη την ιερουργία του θείου Μυστηρίου, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της χριστιανικής διαπαιδαγωγήσεως του νέου μέλους της Εκκλησίας.

            Ο ανάδοχος θεωρείται κατά κάποιο τρόπο ως ο εντολοδόχος για την επιτέλεση του σπουδαίου έργου της κατηχήσεως. Ο θεσμός του αναδόχου αναφέρεται από τον Τερτυλλιανό στο έργο του DE BAPTISMO, όπου και μαρτυρείται ότι «προερχόταν από την τάξη των πιστών, ήταν συνήθως του ίδιου φύλου προς τον βαπτιζόμενο και προσωποποιούσε την ευθύνη του όλου σώματος της τοπικής Εκκλησίας για την ορθή κατήχηση του νέου μέλους  της».

Μετά την επικράτηση του νηπιοβαπτισμού, ο ανάδοχος χαρακτηρίζεται  πλέον ως πνευματικός πατέρας (ή μητέρα) και ακριβώς έτσι τον ονομάζει ο ιερός Χρυσόστομος. Έχουν δε χρέος οι ανάδοχοι, υπογραμμίζει ο ίδιος, «πολλήν την αγρυπνίαν επιδείκνυσθαι….(προς τους αναδεκτούς) παραινούντες  και συμβουλεύοντες, διορθούντες, πατρικήν φιλοστοργίαν επιδεικνύμενοι».

            Επειδή ακριβώς και σύμφωνα με την πράξη της Εκκλησίας ο ανάδοχος ασκεί υπεύθυνο έργο, «αναδεχόμενος δεν τον εγγυώμενον κατά τε πίστιν και βίον», γι’ αυτό και πρέπει να είναι κατάλληλο πρόσωπο, πιστό μέλος της Εκκλησίας, Χριστιανός Ορθόδοξος. Γι’ αυτούς τους λόγους κωλύονται να είναι ανάδοχοι οι κάτωθι:

            -Οι μη Χριστιανοί: δηλ. δεν μπορούν να γίνουν ανάδοχοι οι αβάπτιστοι γενικώς («εθνικοί», αλλόθρησκοι, κ.λ.π.)

            -Οι αιρετικοί, οι σχισματικοί, οι ετερόδοξοι.

            -Οι αφορισθέντες.

            -οι τελέσαντες πολιτικό γάμο.

            -Οι μη έχοντες συνείδηση των πράξεών τους και οι ακαταλόγιστοι.

            -Τα νήπια, οι άνηβοι. Ειδικά με τους τελευταίους θα προτείναμε τη συμπλήρωση του 12^ου έτους της ηλικίας, ώστε να επιτραπεί η αναδοχή κατά την ποιμαντική διάκριση του Επισκόπου. Αποκλείονται βέβαια λόγω συγγενείας οι γονείς του τέκνου, ο σύζυγος ή η σύζυγος του βαπτιζομένου, και οι μοναχοί, για πνευματικούς λόγους που σχετίζονται με τη μοναχική του ιδιότητα.

            γ.

Ο ΑΓΙΟΣ: Γνήσιος φίλος ου Χριστού

Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σχέσης του Αγίου με τον Χριστό περιέχουν μέσα τους μία πράξη, μια ενέργεια  και ένα δεδομένο

            Α. Έμπρακτη πίστη. Όχι συναισθηματικά, αλλά μέσα από στάση ζωής και τον τρόπο με τον οποίο ζουν και υπάρχουν. Πίστη εμπιστοσύνης στο Χριστό που φτάνει μέχρι το μαρτύριο, τη θυσία, την προσφορά.

            Β. ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Οι Άγιοι αγωνίζονται να φανερώσουν στη ζωή του ανθρώπου το πραγματικό περιεχόμενο της πίστης στο πρόσωπο του Χριστού, ότι δηλαδή είναι Θεός και άνθρωπος και με τη σάρκωσή Του δίνει τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να γίνει «εν Χριστώ» σεσωσμένος.

            Γ. Η ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ που έχει ως κίνητρο την αγάπη ως πράξη θυσίας και την ελευθερία της έκφρασης σεβασμού και αποδοχής. Η γιορτή του Αγίου δεν είναι απλά  μια ωραία ιστορία ανάμνησης, αλλά γίνεται πολιτεία  δηλαδή τρόπος ζωής σε κάθε εποχή.

            γ