Τρίτη, 2 Μαρτίου 2021

Ένα καταπληκτικό θαύμα από τη ζωή του Αγίου Νικολάου Πλανά

 

Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς είναι ένας κοντινός μας άγιος. Έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα και εκοιμήθη στις 2 Μαρτίου 1932. Επί πενήντα χρόνια λειτουργούσε καθημερινά μνημονεύοντας πλήθος ονομάτων. Κάποια μέρα κίνησε να πάει να λειτουργήσει και κατά λάθος αντί να πάρει μαζί του ένα μπουκαλάκι με νάμα, πήρε ένα μπουκαλάκι με αρσενικό.

Έφτασε στο ναό, όπου τέλεσε με ευλάβεια τη θεία Λειτουργία, καθαγίασε τα Τίμια Δώρα, κοινώνησε ο ίδιος, μετέδωσε τη Θεία Κοινωνία στους πιστούς και στο τέλος κατέλυσε ότι είχε μείνει στο Άγιο Ποτήριο. Τότε έγινε ένα καταπληκτικό θαύμα με τη χάρη του Χριστού. Ούτε ο ίδιος, ούτε οι πιστοί που κοινώνησαν, έπαθαν το παραμικρό.

Το θαύμα αναφέρεται στο  ΝΕΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ της Ι.Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

Η Αγία Κυράννα η νεομάρτυς

 

Η Aγία Κυράννα καταγόταν από το χωριό Αβυσσώκα της Θεσσαλονίκης από γονείς ευσεβείς χριστιανούς. Ήταν πολύ όμορφη και η ζωή της ήταν ενάρετη και φρόνιμη. Κάποιος γενίτσαρος που ήρθε στο χωριό της Κυράννας να εισπράξει φόρους, την είδε, τη θαύμασε και αποφάσισε να την εξισλαμίσει και να την παντρευτεί. Παρά τις υποσχέσεις και την επιμονή του γενίτσαρου, η παρθένος αυτή, που είχε ακέραιο το χριστιανικό της φρόνημα, παρέμενε ανένδοτη και δεν υπέκυψε στις προτάσεις του άπιστου. Οπότε ο γενίτσαρος αυτός, με τη βοήθεια των συντρόφων του, την άρπαξε και την πήγε στον κριτή της Θεσσαλονίκης, ψευδομαρτυρώντας εναντίον της, ότι δήθεν υποσχέθηκε να αλλάξει την πίστη της και να τον παντρευτεί. Η Κυράννα με σεμνότητα και χωρίς φόβο είπε, ότι είναι χριστιανή και Νυμφίο της έχει τον Χριστό, τον οποίο ποθεί από τη νεότητά της και είναι έτοιμη για την αγάπη της προς Αυτόν να χύσει και το αίμα της. Οι Τούρκοι, μπροστά στην αμετάθετη γνώμη της Κυράννας, την έριξαν στη φυλακή του Επταπυργίου, όπου ανελέητα και άσπλαχνα την έδερναν για πολλές μέρες. Αυτή, όμως, ακράδαντα ομολογούσε τον Χριστό. Τότε τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν, μέχρι που η Αγία παρέδωσε το πνεύμα της στις 28 Φεβρουαρίου 1751.  Ένα υπερκόσμιο θείο φως περιέβαλλε το μαρτυρικό της σώμα και μια άρρητη ευωδία απλώθηκε στη φυλακή του Επταπυργίου αφήνοντας έκπληκτους όλους τους φυλακισμένους, ακόμη και τους μουσουλμάνους.

Υπο Ν. Βοϊνέσκου

Τέλος το «photoshop» στην εκπαίδευση – Επιστολή Ρεθυμνιώτη μαθητή στην Νίκη Κεραμέως

«Επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα θα ήταν εκείνο που θα άνοιγε απλόχερα τις πόρτες του στους μαθητές, έτσι ώστε να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση».

Αυτή είναι η κραυγή αγωνίας ενός ρεθυμνιώτη μαθητή της δευτέρας λυκείου, ο οποίος βλέπει τις μεγάλες αλλαγές που θεσπίζονται για τα πανεπιστήμια και δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια. Έτσι, έστειλε μια επιστολή στην Υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως εκφράζοντας τη θλίψη του, μη δεχόμενος να δεχθεί άβουλα και απροβλημάτιστα όσα προγραμματίζονται.

Αναλυτικά η επιστολή:

«Αξιότιμη κυρία Κεραμέως,

Με θλίψη άκουσα προσεκτικά τις χθεσινές σας δηλώσεις στη Βουλή. Είμαι μαθητής Δευτέρας Λυκείου. Έτσι ένιωσα την ανάγκη να σας μιλήσω. Η επιστολή αυτή, η διαδικτυακή αυτή επιστολή αντικατοπτρίζει την ανάγκη μου να μην δεχτώ άβουλα τα μέτρα που δεν συμβαδίζουν με τον τρόπο σκέψης μου, την προσπάθειά μου να διαμαρτυρηθώ, να διαφωνήσω, και ίσως να κατορθώσω να σας προβληματίσω. Γίναμε χθες όλοι αυτόπτες μάρτυρες γενικολογιών περί των νέων αλλαγών. Πώς επιδιώκετε να μας πείσετε να γίνουμε υποστηρικτές του νομοσχεδίου αυτού, όταν στο λόγο σας ανθούν λέξεις ως επιχειρήματα των κινήσεών σας όπως «κοινή λογική», “αυτονόητο”, και “τυχαία”; Αντιληφθείτε, λοιπόν, αξιότιμη κυρία Υπουργέ, ότι δεν αποτελεί κοινή λογική να καθορίζετε εσείς το μέλλον μας σε μια προσπάθειά σας να κρύψετε τη ζοφερότητα και τη μαυρίλα του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν είναι κοινή λογική να κόβετε τα φτερά στα παιδιά που αργούν να τελειώσουν τη σχολή τους για λόγους που όλοι αγνοούμε, για να μπουν στις λίστες των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου. Αντιληφθείτε, επίσης, πως η εμφάνιση ενός πανεπιστημίου δεν σηματοδοτεί και το ποιόν του. Και αν θέλουμε να μοιάσουμε στα ξένα πανεπιστήμια, ας παραδειγματιστούμε σε όλα και όχι σε ό,τι είναι εύκολο και μας συμφέρει τη δεδομένη στιγμή. Στόχος μας δεν είναι να μην ντροπιαστούμε στους έξω, στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα υγιές εκπαιδευτικό σύστημα. Μην φοβάστε να τσαλακωθείτε..

 Κυρία Κεραμέως, όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα, τόσο ξαφνικά, τόσο απρόβλεπτα. Ο παθογόνος εχθρός έχει εισβάλει στη χώρα μας. Ο άνθρωπος έχει κλειστεί μέσα στο ίδιο του το σπίτι, ο συναγερμός του πολέμου χτυπά. Αυτή τη φορά, όμως, με έναν πρωτόγνωρο ήχο. Παίρνει τη μορφή της φωνής των παρουσιαστών στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Εικόνα κατοχής αναβιώνει και πάλι εμπρός μου. Μαστιγώνεται από τη βροχή ειδήσεων, αργοπεθαίνει από την έλλειψη τροφής που φέρει το όνομα «κοινωνικότητα», φυλακίζεται από τα ασφυκτικά σίδερα των τίτλων των εφημερίδων, κουράζεται και εξουθενώνεται από την πολυεπιστημονικότητα που εκφράζει ο καθένας, από την τάση του να εκφέρει γνώμη δίχως γνώση.

 Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η εκπαίδευση γνωρίζει την πλήρη απαξίωση. Το «webex» γνωρίζει την πλήρη τηλεθέαση από το ευρύ μαθητικό κοινό. Και έρχεται η στιγμή που η απωθητική αίγλη, πλέον, της άψυχης οθόνης γίνεται η τάξη μας, το θρανίο μας, η αυλή του σχολείου μας, το γραφείο του διευθυντή μας. Και μάλιστα, όλα αυτά, τη στιγμή που μέχρι πριν ενάμιση χρόνο, τα μέσα αυτά γνώριζαν την πλήρη απαξίωση, την πιο έντονη στηλίτευση από ένα πολύ μεγάλο ενήλικο πληθυσμιακό μέρος. Μας κατέκριναν διαρκώς για την τάση μας να δείχνουμε μια συμπάθεια και μια οικειότητα στον τεχνολογικό αυτό οργασμό. Μας φόβιζαν για αύξηση της πιθανότητας για εμφάνιση εθισμού και προβλημάτων υγείας, για θανάτωση των ονείρων μας μπροστά από τη «γοητευτική συσκευή”, τη στιγμή που η τότε χρήση μας περιοριζόταν σε λιγότερο από το 1/3 της σημερινής χρήσης μας. Κι ας μην αναφερθούμε στη θέση των τεχνολογικών εξελίξεων μέσα στη μαθητική τάξη. Απουσία ειδικού εξοπλισμού, ελλειμματική ενημέρωση και εκπαίδευση πάνω στα νέα επιτεύγματα, πλήρη άγνοια από τη μεριά αρκετών καθηγητών, γνώρισμα που δικαιολογείται από την ηλικία τους είναι μερικά από τα ζητήματα που ευδοκιμούσαν και καρποφορούσαν ακόμα και στην πιο απόμακρη γωνία της μαθητικής αίθουσας.

 Αξιότιμη κυρία Υπουργέ, το θέμα μας δεν είναι να δαιμονοποιήσουμε την τεχνολογία και την τηλεκπαίδευση. Αναζητάμε όμως κάποια κατανόηση, κάποια αναγνώριση των δυσκολιών, κάποια αρωγή από τη μεριά σας. Ας καινοτομήσουμε για μια φορά. Ας αδιαφορήσουμε για τις πολιτικές συνέπειες των επόμενων εκλογών. Ας θέσουμε σε προτεραιότητα το συλλογικό συμφέρον. Ας παραδεχτούμε τα λάθη μας. Ας πάψουμε να προσπαθούμε να ωραιοποιήσουμε τις συνθήκες. Ας αναφερθούμε στην ωμή αλήθεια! Δεν αναζητάμε σωτήρες ! Αναζητάμε ηγέτες που θα μας ενώσουν όλους μαζί, που θα μας πλησιάσουν και θα ενδιαφερθούν. Το ζήτημα δεν είναι ποιός θα υπογράψει τελικά το νομοσχέδιο που θα μας σώσει, ποιον θα χειροκροτήσουμε, ποιος θα συγκεντρώσει τα περισσότερα ψεύτικα (δυστυχώς) «συγχαρητήρια”... Ας σταματήσουμε τις βιαστικές ενέργειες. Τι λέτε ; Μπορούμε;

 Νομίζω έφτασε η ώρα να παραδεχτούμε ότι η τηλεκπαίδευση κούρασε τους μαθητές. Ένας όλο και αυξανόμενος αριθμός μαθητών παύει να ενδιαφέρεται για τις επιδόσεις του. Συναντάει την τηλεκπαίδευση στα όνειρά του. Την ώρα που κοιμάται, η φωνή τού καθηγητή χτυπά ως το ενοχλητικό «ξυπνητήρι» που θα τον απαλλάξει από την παρηγορητική απουσία. Μα πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι παρηγοριά η φράση «δεν θα πάρεις απουσία», όταν τα κενά στη γνώση αυξάνονται, όταν ο μαθητής χάνει καθημερινά τη δυνατότητα να προσέξει στο μάθημα. Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να νευριάζει. Αλλά από την άλλη πλευρά σκέφτομαι ότι δεν μπορώ απλά να ασκώ κριτική δίχως να έχω κάτι να αντιπροτείνω. Μα αποφάσισα να σας μιλήσω, διότι παρατηρούσα καθημερινά μια έμμεση προσπάθεια συγκέντρωσης της επιδοκιμασίας από το ευρύ κοινό για το «επίτευγμά σας», την τηλεκπαίδευση. Μια τηλεκπαίδευση η οποία υπολειτουργεί, με τους καθηγητές να αποδεικνύονται οι αξιοθαύμαστοι ήρωες της υπόθεσης. Δίχως καμία ή έστω ελάχιστη ενημέρωση και λίγη βοήθεια όπως και οι ίδιοι μαρτυρούν, αφιερώνουν καθημερινά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους για να προετοιμάσουν το μάθημα, να καλύψουν τη φορτική και υπερογκώδη ύλη, να έρθουν αντιμέτωποι με τον άλλο καρπό της κυβέρνησης, που ακούει στην τρομακτική φράση «τράπεζα θεμάτων». Πως ; Με ποια λογική ; Το ζήτημά μας είναι να πασαλείψουμε τη γνώση ; Να δυσκολέψουμε τον ρόλο του μαθητή και του καθηγητή ; Γιατί;

 Ωστόσο, ας μην είμαστε μονάχα επικριτικοί, η τηλεκπαίδευση κατόρθωσε αρχικά να κρατήσει μια επαφή του μαθητή με τη γνώση, να τη συντηρήσει, μα όχι να την πολλαπλασιάσει. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρέχει δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο στους μαθητές σε συνεργασία με τις διάφορες εταιρείες επικοινωνίας της χώρας μας. Κάποιος θα βρεθεί να πει βέβαια, γιατί αφήνω τελευταία τα θετικά. Η απάντηση είναι απλή ! Θεωρώ ανούσιο να αναλωνόμαστε σε επιδοκιμασίες και επιβραβεύσεις των ορθών μέτρων. Θεωρώ σημαντικότερη την επίδειξη μέριμνας για την ολική αντιμετώπιση του ζητήματος. Και τότε, ναι ! Όλοι μαζί θα μπορούμε να πανηγυρίζουμε. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!

 Γι αυτό, θα ήθελα να σας ζητήσω να μην προβείτε σε βιαστικές ενέργειες, άξιες να παραλληλιστούν με τα φίλτρα ομορφιάς που συναντάει κανείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν νομίζω ότι η λύση στο χρόνιο πρόβλημα του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η κατάργηση των φοιτητών που καθυστέρησαν να τελειώσουν τη σχολή τους, μα ούτε και αυτών που δεν έγραψαν καλά στις πανελλήνιες αλλά μπήκαν σε κάποια σχολή. Η διαχείριση του μέλλοντος των παιδιών αυτών δεν είναι δική σας υπόθεση αλλά δική τους. Δώστε τη δυνατότητα στο παιδί να αποχωρήσει μόνο του αν δεν το ενδιαφέρει η σχολή του, μην το αποκλείετε εσείς! Θα ήθελα να μου εξηγήσετε το σκεπτικό του μέτρου αυτού με συγκεκριμένα επιχειρήματα και όχι γενικολογίες. Θα ήθελα να με βοηθήσετε να αντιληφθώ ποια προβλήματα πηγάζουν από τις δύο παραπάνω περιπτώσεις και δείχνετε τόσο ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση τους. Δεν νομίζω να στερούν τη θέση κάποιου άλλου. Επίσης δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιες προσωπικές συνθήκες το οδήγησαν να μην φανεί συνεπής στις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις.

 Εγώ σαν μαθητής ξέρω ότι επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα θα ήταν εκείνο που θα άνοιγε απλόχερα τις πόρτες του στους μαθητές, έτσι ώστε να εισαχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκείνο που θα μείωνε το ποσοστό «αποτυχίας» στις πανελλαδικές εξετάσεις, που θα ωθούσε τους μαθητές να γράψουν, να παλέψουν για το όνειρα τους, αλλά και το κυριότερο, να τα βρουν, και όχι αυτό που ψάχνει τρόπους να αντιμετωπίσει τις ίδιες τις απόρροιες της αποτυχίας του, της υπολειτουργίας του, που προσπαθεί να μειώσει το ποσοστό των «επιτυχόντων».

 Ελπίζω να ξημερώσει σύντομα η μέρα που θα ενώσουμε όλοι μαζί τις δυνάμεις μας για τη δημιουργία ενός καλύτερου εκπαιδευτικού συστήματος. Συνεχίστε να εργάζεστε. Η αρωγή σας είναι πολύτιμη. Η συνεισφορά και ο ρόλο σας επίσης! Ας κρίνουμε με αποδείξεις και όχι ενδείξεις! Σας ευχαριστώ πολύ για την κατανόηση»!

Με όλο το σεβασμό

Μαθητής Β΄ ΛΥΚΕΊΟΥ

Χρυσένια: Τέλος το «photoshop» στην εκπαίδευση – Επιστολή Ρεθυμνιώτη μαθητή στην Νίκη Κεραμέως (xryseniabook.blogspot.com)

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2021

ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ!

 

Μη φοβάσαι το σκοτάδι, υπάρχει το φως 

Μη φοβάσαι το ψύχος, υπάρχει η θαλπωρή 

Μη φοβάσαι την απελπισία, υπάρχει η ελπιδα 

Μη φοβάσαι τη λύπη, υπάρχει η χαρά 

Μη φοβάσαι την ταραχή, υπάρχει η ειρήνη 

Μη φοβάσαι το λάθος, υπάρχει η μετάνοια 

Μη φοβάσαι τον διάβολο, υπάρχει ο Χριστός

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021

Ο Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης για τον πνευματικό αγώνα

 

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι από την πρώτη ηλικία της πνευματικής μας ζωής είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Βαπτιζόμενοι αναδυόμαστε από την κολυμβήθρα στρατιώτες. Να καταλάβουμε ότι είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και χρειάζεται αδιάλειπτος αγώνας. Αλλά προσοχή, ο αγώνας μας πρέπει να γίνεται νομίμως, δηλαδή μέσα στα πλαίσια της διδασκαλίας του Χριστού, των Αποστόλων και των Αγίων.

Υπάρχει σήμερα ένας θαυμάσιος επίσκοπος, ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, ο οποίος ήταν αστροφυσικός στη ΝΑΣΑ. Πριν τον κάνουν Επίσκοπο έκανε μία διάλεξη στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Μα τι διάλεξη ήταν αυτή; Εκστατική! Πώς συναντάται με τον άνθρωπο ο Χριστός. Και είχε πάρει όλες τις περιπτώσεις του Χριστού, μετά την Ανάστασή Του. Παρουσίασε όλες τις εμφανίσεις Του σε Αποστόλους και ανθρώπους της εποχής Του. Αλλά η ουσία της μυστικής ενώσεως έγκειται σ’ αυτό που είπε: “Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με. Ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου και εγώ αγαπήσω αυτόν… και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσωμεν” (Ιω. 14:21-23). Λοιπόν, κατά το μέτρο της καθαρότητας γίνεται και η ένωση.

Ο αγώνας πρέπει να είναι συνεχής και μάλιστα νόμιμος. Μπορούμε να λυτρωθούμε από τις απάτες του δαίμονα με τη γνώση της διδασκαλίας των Πατέρων. Διαβάζουμε και φωτιζόμαστε και μαθαίνουμε τις παγίδες και μεθοδείες του διαβόλου και κάνουμε αγώνα. Είτε στον κόσμο είσαι, είτε στην κορυφή του Άθω, είσαι πολεμιστής και πρέπει να προσέχεις. Προφανώς στον κόσμο, όπου είναι περισσότερα τα αίτια του σκανδαλισμού και της αμαρτίας, επιβάλλεται ο αγώνας να είναι εντονότερος και ασυγκατάβατο

Όλες οι αρετές είναι συνδεδεμένες η μία με την άλλη. Προπαντός το θεμέλιο είναι η ταπείνωση. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ορίζει την ταπείνωση ως την αληθινή γνώση του εαυτού μας.

Όποιος μετανοεί, μετέχει της σωτηρίας. Μόνιμο γνώρισμα της αρετής των Αγίων είναι η αυτομεμψία. Ακόμη και σε ύψη αρετών ν’ ανέβεις, έχεις ανάγκη μετανοίας. Τα δάκρυα της μετανοίας είναι τα τελευταία, όπως λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, και το πιο τελευταίο είναι το μαρτύριο, το οποίο δεν μολύνεται με άλλες αμαρτίες και ηθικούς ρύπους. Λοιπόν, μακάριος είναι εκείνος, ο οποίος έχει το χάρισμα των δακρύων. Μας βοηθούν διότι είναι καθαρτικά. Καθαίρουν και λαμπρύνουν την ψυχή. Βοηθούν στην προσευχή. Ο πατήρ Παΐσιος ήταν ένας κλασικός ασκητής. Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή· και μυαλωμένος άνθρωπος. Απέφευγε τις ακρότητες. Ολιγογράμματος μεν, αλλά πολύ φωτισμένος.

Το ζητούμενο από εμάς είναι η μετά ταπεινώσεως και συντριβής υποταγή μας στο θέλημα του Θεού για τη σωτηρία μας.

Προπαντός, προσοχή στους λογισμούς, διότι από εκεί αρχίζουν οι αμαρτίες και οι αρετές. Να έχουμε συνεχή επιτήρηση του νου για τους διαφόρους λογισμούς, που περνούν και ζητούν να μπουν μέσα και να διαστρέψουν το ηγεμονικό της ψυχής μας. Οι Πατέρες έχουν κάνει μία διάκριση στον ψυχοδιανοητικό κόσμο. Διακρίνουν τον νου σε διάνοια, φαντασία, αίσθηση και δόξα (δοξασία, γνώμη). Μία απ’ αυτές τις δυνάμεις έχει πολλή ισχύ, διότι άγει και φέρει τον άνθρωπο σε διάφορες καταστάσεις. Κι αυτή είναι η αίσθηση. Βλέπετε ανθρώπους, που είναι ενώπιον του θανάτου ή άλλων μεγάλων γεγονότων, φαίνεται εξωτερικά ότι συμμετέχουν, αλλά εσωτερικά πόρρω απέχουν. Διότι, εάν η αίσθηση αυτή δεν πνευματοποιηθεί, σε οδηγεί εκεί που είναι. Η αίσθηση αυτή δημιουργείται και διαμορφώνεται με την συνήθεια.Όσοι δέχονται τον Θεό επιφανειακά είναι έξω από την αληθινή αγάπη και πίστη στον Θεό. Δεν μπορούμε πρώτα να αγαπήσουμε τον άνθρωπο και μετά τον Θεό, αλλά πρώτα τον Θεό και μετά τον άνθρωπο.

Όταν γευθείς τον Χριστό, δεν θέλεις να ξεκολλήσεις μετά τον νου σου απ’ Αυτόν. Θαυμάζεις το έργο Του. Τι έκανε, τι αγάπη έχει και συνεχώς ποθείς να ζεις με ερωτικές πνευματικές σχέσεις μαζί Του. Η σύντομη ευχή του Ιησού είναι σοφή, διότι ζητάμε το έλεος, το οποίο θα εκδηλωθεί ανάλογα με την ανάγκη που έχουμε. Λέμε: “Χριστέ μου, ελέησέ με. Εσύ ξέρεις από τι έχω ανάγκη και κατά το έλεός Σου, δος μου.”

Είναι δύο ειδών φόβοι. Είναι ο φόβος της κολάσεως και δεύτερος φόβος είναι η συναίσθηση της υπεροχής, του μεγαλείου του Θεού. Μας συνέχει φόβος και τρόμος καθώς σκεπτόμαστε και βλέπουμε τα μεγαλεία του Θεού ενώπιόν μας. Όταν έχεις ακατάκριτη την συνείδηση, δεν φοβασαι τον θάνατο, νομίζεις ότι πηγαίνεις σε πανηγύρι. Το πρώτο μου βράδυ στο Άγιον Όρος, αφού κοιμήθηκα, είδα την Παναγία ολοζώντανη μέσα στην εκκλησία της. Καθόταν μία νέα μοναχή σε μία καρέκλα δίπλα στην Εικόνα της. Στο δάπεδο της εκκλησίας ήταν πολλά κατά σειρά φέρετρα και οι άνθρωποι που ήσαν μέσα έδιναν μία άσχημη υποψία για την ζωή τους. Την ρώτησα:

– Τι είναι αυτό το θέαμα;

– Έτσι θα γίνεις και συ, παιδί μου.

Και εννούσε η Παναγία μας την νέκρωση των παθών μέσω της μοναστικής οδού. “Την νέκρωσιν του Κυρίου εν τω σώματι ημών περιφέροντες”.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Λ. κ. 15, 11-32

 

Θέλει τόλμη και ηρωισμό η επιστροφή

          Έχουν πει, ότι αν τα Ευαγγέλια είναι η καρδιά των Άγιων  Γραφών, τότε η παραβολή του Ασώτου υιού είναι η καρδιά του Ευαγγελίου. Και δεν έχουν άδικο. Διότι αν η πηγή της χριστιανικής Αποκαλύψεως και η ουσία της είναι η αγάπη του Θεού προς τον “πεπτωκότα” άνθρωπο, δε θα υπήρχε ωραιότερη διήγηση για να παρουσιάσει ανάγλυφα αυτή την αγάπη.

          Με την παραβολή αυτή ο Θεός απευθύνεται σ’ αυτούς που έφυγαν από κοντά Του. Σ’ αυτούς  που τον αρνήθηκαν, τον πολεμούν, τον υβρίζουν και τον σταυρώνουν καθημερινά. Και απευθύνει ένα μήνυμα ελπίδας αποκαλύπτοντας τον ωκεανό της αγάπης Του και της ευσπλαχνίας Του, υπενθυμίζοντας πως καμία ανθρώπινη πτώση δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη απο το δικό Του έλεος.

          Ο “άσωτος υιός” της παραβολής αποτελεί ένα σύμβολο ανθρώπου κάθε εποχής, ιδιαίτερα τη σύγχρονης εποχής. Στο πρόσωπό του μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας και τη δική μας φυγή απο το πατρικό σπίτι. Συχνά φεύγουμε κι εμείς από το “σπίτι του Πατέρα”, απομακρυνόμαστε από την ορθή πίστη και χριστιανικές αρχές και αξίες και αποδημούμε “εις χώραν μακράν” για αναζήτηση ευτυχίας και ικανοποίηση των ποικίλων παθών μας. Έτσι μπαίνουμε στην περιπέτεια και στα αδιέξοδα. Και εκεί σπαταλούμε τις ικανότητές μας, τον μόχθο τη εργασίας μας, τα πνευματικά μας χαρίσματα, την αξιοπρέπεια μας και την τιμή μας. Δηλαδή “την ουσία μας”. Ξεκινάμε για τον επίγειο παράδεισο της τρυφής και στο τέλος γευόμαστε το μαρτύριο της μοναξιάς και της απογοήτευσης. Το ταξίδι που επιχειρήσαμε μας οδήγησε στο βόρβορο των χοίρων. Έτσι είναι. Ο κατήφορος είναι πάντα ο πιο εύκολος δρόμος, όμως έχει οδυνηρές συνέπειες.

          Ο μικρός υιός της παραβολής έφυγε, έφθειρε τη ζωή του, έχασε τα πάντα και κατέβηκε στην άβυσσο, κι εκεί μέσα το σκοτάδι της ζωής του “ήλθεν εις εαυτόν”. Ξαναβρήκε τον εαυτόν του και έκανε το μεγάλο άλμα. “Αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού”.

          Ποιο είναι το σημαντικό  λοιπόν; Όλοι είμαστε άνθρωποι που πολλές άφορες χάνουμε το στόχο μας, τον δρόμο μας και την αλήθεια στη ζωή μας. Και η Εκκλησία μας έρχεται να μας υπενθυμίσει σήμερα να καταλάβουμε την πνευματική έρημο μέσα στην οποία βρισκόμαστε, ν’ αναγνωρίσουμε τη γυμνότητά μας, να επιθυμήσουμε την αυθεντική και γνήσια ζωή που χάσαμε με την επιπολαιότητά μας. Ο άσωτος πήρε τον δύσκολο δρόμο της επιστροφής, αποδεικνύοντας, ότι μέσα στην πληγωμένη ψυχή του δεν είχε πεθάνει ακόμα το ηρωικό στοιχείο. Μπορεί να δείλιασε για λίγο, κουράστηκε, αλλά τελικά επιχείρησε αυτή την ηθική νεκρανάσταση, ξεπέρασε τα σχόλια, τις ειρωνείες των άλλων, και την ειρωνική ματιά του πρεσβυτέρου αδελφού. Πάντα τα μεγάλα εμπόδια για τον αμαρτωλό άνθρωπο που θέλει να ξαναγυρίσει στον ίσιο δρόμο, είναι τα σχόλια και η αποδοκιμασία ακόμη και αυτών των “χριστιανών” που μονοπωλούν την αρετή και την ευσέβεια.

          Το δικό μας δράμα είναι ότι έχει πεθάνει μέσα μας ο ήρωας. Έτσι ενώ αντιγράφουμε τον άσωτο στην πορεία της αποστασίας του, δεν έχουμε την τόλμη να τον μιμηθούμε και στον ανήφορο σωτηρίας.

          Ο άνθρωπος είναι αγωνιστής και είναι φυσικό να τραυματίζεται, να οπισθοχωρεί και να πέφτει. Αυτό δεν σημαίνει έχασε και τη μάχη. Αν σηκωθεί μπορεί να θεραπεύσει τις πληγές του και να ξαναρχίσει τον αγώνα. Νικημένος είναι εκείνος που εμμένει στην πτώση του. Γι’ αυτό είναι ανεπίτρεπτο να μένει κανείς στην πτώση του. Τότε χρειάζεται να σηκώσει το κεφάλι και να πει: “Αναστάς πορεύομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ... ήμαρτον”.

          Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι είναι δύσκολο να ομολογήσομε τα λάθη μας και ακόμη πιο δύσκολο να τα διορθώσουμε. Όμως η σκέψη αν είναι στο τέρμα του δύσβατου δρόμου, εκεί  που βρίσκεται ο Θεός με ανοιχτή την αγκαλιά, αυτό  θα πρέπει  να μας ενθαρρύνει, γιατί ποτέ δεν έπαψε να δέχεται μετανοημένους ασώτους. Μπορεί να πει κανείς, ότι αυτό δεν είναι δίκαιο. Ναι, αλλά η δικαιοσύνη  είναι το μέτρο των ανθρώπων, ενώ η αγάπη  είναι  το μέτρο του Θεού. Οι πιο μεγάλοι ανάμεσα στους αγίους της Εκκλησίας είναι παραστρατημένοι αμαρτωλοί. Ένας ξένος θεολόγος έγραφε, “πως αν υπάρχει ένα βιβλίο που να περιγράφει τα λάθη των αγίων θα ήταν πιο διδακτικά από εκείνα που διηγούνται τις αρετές τους, γιατί θα ήταν ένα λεύκωμα μετανοίας”.

          Σε μας απομένει να νοσταλγήσουμε την ομορφιά της χριστιανικής ζωής, όπως την έδωσε ο Χριστός στον κόσμο. Έχουμε το περιθώριο της ελευθερίας  να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα. Όποια κι αν είναι  η τελική μας επιλογή ας μην λησμονούμε, ότι την προδομένη σχέση ο Κύριος είναι πάντοτε έτοιμος  α τη συγχωρέσει και να μας πει όπως ο πατέρας της παραβολής στον πρεσβύτερο γιο του, πρέπει να ευφρανθείς και να χαρείς, γιατί ήσουν νεκρός και ξανάζησες, ήσουν χαμένος και βρέθηκες. Δεν θα σε ρωτήσω τίποτε άλλο. Μου είναι αρκετό που ήρθες στην οικία του πατρός.

          Ο πρώην Άσωτος είχε την τόλμη να πει και πάλι την όμορφη λέξη “Πατέρα”. Αυτό  σημαίνει, ότι επέστρεψε στη ρίζα της υπάρξεώς του  και έγινε ένα πάλι με τον πατέρα του.

          Η Εκκλησία  σήμερα μας υπενθυμίζει , ότι στο τέλος της επιστροφής από την εξορία μας περιμένει η αγάπη του Θεού Πατέρα, των Αγίων που κάνουν αισθητή τη στοργή και το φως του Χριστού. “Χωρίς αυτή την αγάπη η ζωή πάνω στη γη σκοτεινιάζει και μοιάζει με την κόλαση. Ευτυχώς όμως υπάρχει πάντοτε ο Πατέρας που μας γέννησε, μας πονά και μας σώζει. Οπότε το σύμπαν είναι κατοικήσιμο, εφόσον έχουμε τον Θεό Πατέρα και τον συνάνθρωπο αδελφό μας”.

          Καλό Τριώδιο

          π. γ. στ.

Συνοπτικὴ ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας, Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 


Τὴν χαρήκαμε, ἀγαπητά μου παιδιά, πραγματικὰ τὴν λειτουργία μας σήμερα. Ἀκόμη δὲν ἔχει φέξει καὶ τελειώσαμε. Εἶναι εὐκαιρία τώρα νὰ ποῦμε δύο σκέψεις, διότι πολλὲς φορὲς παραπονεῖσθε ὅτι δὲν μπορεῖτε νὰ χαρῆτε τὴν λειτουργία, δὲν τὴν εὐχαριστιέστε, δὲν τὴν καταλαβαίνετε, δὲν μπορεῖτε νὰ προσευχηθῆτε. Ἄλλες ὅμως φορὲς χαρούμενες μοῦ λέτε: Σήμερα λειτουργήθηκα πολὺ καλά· τὴν ἔζησα τὴν λειτουργία.

Ἄραγε πότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὴν ζήσαμε καὶ πότε τὸ λέμε χωρὶς νὰ εἶναι ἀλήθεια; Προσευχόμεθα εἰς τὴν λειτουργίαν, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ζητοῦμε; Ἢ μᾶλλον τί μᾶς παρέχει ἡ θεία λειτουργία, γιὰ νὰ τὸ ζητήσωμε καί, ὅταν τὸ λάβωμε, νὰ ἔχωμε τὴν βεβαιότητα ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή μας;

Ἀναμφιβόλως ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς θείας λειτουργίας εἶναι ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν θείαν ζωήν, εἶναι ἡ δόσις καὶ ἡ ἀντίδοσις, νὰ δώσωμε καὶ νὰ πάρωμε. Τί νὰ δώσωμε; Τὰ δῶρα, «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ δίνομε εἰς αὐτόν. Εἶναι δικά του καὶ τοῦ τὰ προσφέρομε. Τοῦ προσφέρομε ἄρτον καὶ οἶνον.

Γιατί ἄραγε; Μὲ τὰς θυσίας ποὺ προσέφερον οἱ «παλαιοί», οἱ Ἰουδαῖοι, προσέφερον πάντοτε καὶ δῶρα, ὅπως χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ σκεύη, ἀπαρχάς, δηλαδὴ τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς γῆς, ἢ «ζῶα τῶν ἐδωδίμων», ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τρώει ὁ ἄνθρωπος.