Πέμπτη 21 Μαΐου 2026

Γιώργος Παξινός: «Δεν υπάρχει ο όρος ψυχή, στον εγκέφαλο οι ερεθισμοί γίνονται αισθήσεις και πλάθεται η αγάπη»!!!!


 

Γιώργος ΠΑΞΙΝΟΣ

[Δεν υπάρχει ψυχή, όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο λέει ο κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας...]

Συνοπτικά...

-Όλα ρυθμίζονται από τον εγκέφαλο; Δεν υπάρχουν συναισθήματα;

[...] Συναισθήματα έχουμε. Εάν μου πατήσεις το πόδι, αισθάνομαι πόνο, εάν μου πεις ότι πέθανε κάποιος συγγενής μου θα έχω μία θλίψη, μπορεί να πέσω και σε κατάθλιψη, αγαπάω, παίρνω τα εγγόνια μου και τα βάζω στην κούνια και ευχαριστιέμαι που τα βλέπω, όταν τα αγκαλιάζω ή με αγκαλιάζουν με ευχαριστεί. Αυτά υπάρχουν.

Η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα. Αυτό που δεν ξέρουμε όμως είναι τι είναι αυτό που δημιουργεί την αγάπη, την ζήλεια, το μίσος, την βαρεμάρα. Αλλά ο εγκέφαλος ευθύνεται για αυτά και τίποτα άλλο. Δεν χρειάζεται να επικαλεστείς τίποτα άλλο.

-Τελικά δεν υπάρχει ψυχή ή δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι υπάρχει ψυχή;

Δεν μπορούμε να αποδείξουμε εάν υπάρχει ή όχι ψυχή.

Αλλά η ευθύνη είναι σε αυτόν που ισχυρίζεται ότι υπάρχει ψυχή να δείξει τουλάχιστον μία ένδειξη.

Έχει πεθάνει τόσος κόσμος, τόσες ψυχές θα έπρεπε να είναι εδώ πέρα.

Δεν παρουσιάστηκε μία!

-Ένας άνθρωπος πεθαίνει και πολλοί λένε ότι αισθάνομαι ότι η ψυχή του είναι εδώ.

Κοίταξε να δεις.

Πολύς κόσμος αισθάνεται πολλά πράγματα, λίγοι είναι αυτοί που τα βλέπουν και τεκμηριωμένα ψυχολογικά κανένας.

Οι ψυχολόγοι ούτε καν ασχολούνται με αυτά τα φαινόμενα.

Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι δεν υπάρχουν ψυχές αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι υπάρχουν.

Κανείς δεν σου δίνει χρηματοδότηση στο εξωτερικό να μελετήσεις τέτοια θέματα. Είναι αστείο πλέον.

Θα σου πω το εξής:

Εάν σου δώσω αυτή τη στιγμή ηρωίνη ή μορφίνη και εσένα η καρδιά σου, ο εγκέφαλός σου θα φτερουγίζουν, θα βλέπεις όνειρα μπροστά σου…

Η ηρωίνη και η μορφίνη δεν λειτουργούν επάνω στην ψυχή, λειτουργούν επάνω στον εγκέφαλο.

Δεν είναι ανάγκη να επικαλεστείς κάτι άλλο.

Ο εγκέφαλος είναι αρκετός.

Αυτό το είπε και ο Ιπποκράτης εδώ και 2.500 χρόνια.

Η χαρά, η ευχαρίστηση, το γέλιο, ο πόνος, η θλίψη, τα δάκρυα προέρχονται από τον εγκέφαλο και μόνο[...] 

Πηγή: https://www.lifo.gr/podcasts/akou-tin-epistimi/giorgos-paxinos-den-yparhei-psyhi-ola-pigazoyn-apo-ton-egkefalo

Γιώργος Παξινός: «Δεν υπάρχει ο όρος ψυχή, στον εγκέφαλο οι ερεθισμοί γίνονται αισθήσεις και πλάθεται η αγάπη»

...

- Οι επιστημονικές σας αναζητήσεις σας κρατούν αρκετά χρόνια μακριά από την Ελλάδα. Ποιοι ήταν οι βαθύτεροι λόγοι που σας ώθησαν να παραμείνετε στο εξωτερικό;

Υπέθετα ότι στην Ελλάδα δεν θα τα κατάφερνα. Μην έχοντας οικονομικούς πόρους, δεν προσπάθησα να δώσω Πανελλαδικές Εξετάσεις, για να μπω στο Πανεπιστήμιο, αφού ήμουν από επαρχία και δεν είχα την απαιτούμενη φροντιστηριακή βοήθεια. Φεύγοντας να σπουδάσω, σκεφτόμουν τα Μαθηματικά. Προχωρώντας, το ενδιαφέρον μου πήγε στην Ψυχολογία και προσδοκούσα να πάρω ένα μάθημα επιλογής με το θέμα αυτό. Από τότε και μετά, τα Μαθηματικά δεν με συγκινούσαν. Μέχρι και σήμερα η Ψυχολογία παραμένει το μάθημα που αγαπώ και το οποίο με οδήγησε να ασχοληθώ με τη Νευροανατομία και τις Νευροεπιστήμες. Μάλιστα, σε όλα μου τα μυθιστορήματα η Ψυχολογία είναι αυτή που με ώθησε να τα γράψω και όχι η Νευροανατομία.

Απρόσμενα, σε μικρή ακόμη ηλικία, έπεσε στην αντίληψή μου μία ζωγραφιά ενός παιδιού με έναν εγκέφαλο. Αμέσως πίστεψα ότι, όπως το παιδί είχε ζωγραφίσει τον εγκέφαλο με διαφορετικά χρώματα, έτσι θα μπορούσα και εγώ με μία χρώση να καταφέρω να φτιάξω άτλαντες του εγκεφάλου. Έτσι και έγινε. Ο πρώτος μου χάρτης εγκεφάλου προερχόταν από τον αρουραίο, ενώ πριν μελετήσω τον εγκέφαλο του ανθρώπου, μελέτησα τον πίθηκο και τα πτηνά.

- Υπήρξε κάποιο άτομο στη ζωή σας, το οποίο αποτέλεσε το ερέθισμα, για να ξεκινήσετε να ασχολείστε με την Ψυχολογία;

Ένας χαρισματικός καθηγητής, που ξεσκόνισε όλες τις αράχνες του εγκεφάλου μου σχετικά με την τηλεπάθεια και όλα τα παραψυχολογικά ζητήματα. Μου είπε καθαρά και ξάστερα: Η Ψυχολογία έχασε την ψυχή της το 1930. Δεν υπάρχει φάντασμα μέσα στον άνθρωπο, που να το δείχνει ένα μηχάνημα εξέτασης. Να θεωρείτε τον όρο σαν ένα προϊόν δύο συνιστωσών: Του γενετικού προικίσματος, που προήλθε από τους γονείς του και του περιβάλλοντος, που λάξευσε αυτό το γενετικό προίκισμα. Δηλαδή, όπως ο Φειδίας από ένα παριανό μάρμαρο λάξευσε τον Απόλλωνα στον ναό του Διός στην Ολυμπία, έτσι και το περιβάλλον λαξεύει και διαμορφώνει τον χαρακτήρα του ανθρώπου.

- Το 1983 ο Howard Gardner διατυπώνει τη Θεωρία της Πολλαπλής Νοημοσύνης, που υποστηρίζει πως η νοημοσύνη είναι προϊόν μακράς και συμμετοχικής αλληλεπίδρασης μεταξύ φύσης και ανατροφής. Η θεωρία αυτή αποτελεί έναν αντίλογο στην άποψη ότι ο άνθρωπος γεννιέται με μία νοημοσύνη, την οποία δεν έχει τη δυνατότητα να αλλάξει. Ποια θεωρία προσεγγίζει με μεγαλύτερη επιτυχία για εσάς την ανθρώπινη νοημοσύνη;

Δεν νομίζω ότι κανένας ψυχολόγος θα υποστήριζε τη δεύτερη άποψη, ότι είναι, δηλαδή, κρυσταλλιασμένη η νοημοσύνη και ότι δεν μπορεί να διαμορφωθεί περαιτέρω. Μάλιστα, ο όρος που χρησιμοποιείται σήμερα στην Ψυχολογία για την περιγραφή της νοημοσύνης, που είναι βασικό στοιχείο της προσωπικότητας ενός ατόμου, είναι η φύση μέσω της ανατροφής. Τα μεγάλα μυαλά, όπως ο Νεύτωνας και ο Αϊνστάιν, δεν γεννήθηκαν στην Αφρική για ευνόητους λόγους.

- Ο Αλκμαίων στην Αρχαιότητα είναι ο πρώτος που εντοπίζει τη σχέση μεταξύ του νου και του εγκεφάλου. Σαφώς από τότε διεξάγονται πολυεπίπεδες και διαρκείς έρευνες, οι οποίες, όμως, δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητές στο ευρύ κοινό. Είναι, τελικά, ο εγκέφαλος η έδρα της νοημοσύνης και ποια η σχέση που τα συνδέει;

Δεν υπάρχει αμφιβολία στους επιστήμονες ότι η καρδιά δεν σχετίζεται με τον έρωτα. Οι Αιγύπτιοι έδιναν μεγάλη σημασία στις νεκρικές τιμές τους στην καρδιά, πετώντας απερίσκεπτα το κεφάλι, στέλνοντας, έτσι, γενεές Φαραώ χωρίς εγκέφαλο στη μεταθανάτια ζωή. Το νήμα πέρασε από το Κροτόνε της Ιταλίας, όπου ζούσε ο Αλκμαίων, στην περίφημη Κω και τον πατέρα της Ιατρικής, τον Ιπποκράτη. Ο Ιπποκράτης ξεστόμισε τον μεγαλύτερο ύμνο για τον εγκέφαλο, λέγοντας πως οι άνθρωποι οφείλουν να γνωρίζουν ότι από τον εγκέφαλο και μόνο από αυτόν πηγάζουν η ευχαρίστηση, η χαρά, το γέλιο και η λύπη, ο πόνος και τα δάκρυα.

- Τις τελευταίες δεκαετίες η Παγκόσμια Ιατρική Κοινότητα εκφράζει την έντονη ανησυχία της σχετικά με διάφορες νευροεκφυλιστικές νόσους, για τις οποίες, όμως, η Θεραπευτική Ιατρική δεν έχει βρει λύση. Μία από αυτές είναι και η άνοια, που στατιστικώς βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει φάρμακο που θα ανοσοποιήσει την ασθένεια, πώς ο άνθρωπος θα χτίσει την άμυνά του απέναντί της;

Πριν απαντήσω στο ερώτημα αυτό, πρέπει να σκεφτούμε ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει αυξηθεί και, έτσι, έχουν αυξηθεί και οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αν κάτι μπορεί να σου πει αν έχεις άνοια, αυτό είναι σίγουρα η ηλικία. Ωστόσο, αν ψάξεις να βρεις το ποσοστό που αναλογεί στους ανθρώπους που έχουν άνοια στα 80 τους στη σημερινή εποχή συγκριτικά με το παρελθόν, θα δεις ότι είναι μικρότερο. Αυτό οι νευροεπιστήμονες το αποδίδουν στους καρδιολόγους, οι οποίοι παροτρύνουν τον κόσμο να προσέχει διάφορα πράγματα για την υγεία της καρδιάς. Όμως, ό,τι ευνοεί την καρδιά, ευνοεί και τον εγκέφαλο. Έτσι, επειδή δεν υπάρχει φάρμακο για τη θεραπεία της άνοιας, το μόνο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, για να προστατευτεί, είναι να καθυστερήσει την έλευσή της με την καθημερινή άσκηση και τη σωστή διατροφή.

- Στη σημερινή εποχή, η τεχνολογία έχει διεισδύσει σε κάθε κομμάτι της σύγχρονης πραγματικότητας, ενώ γίνεται λόγος για την προσφιλή σε πολλούς τεχνητή νοημοσύνη. Ποιες είναι οι αλλαγές που μπορεί να επιφέρει στη ζωή του ανθρώπου και στη μεταμόρφωση της κοινωνίας;

Για να είμαστε ρεαλιστές, δεν πιστεύω ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποκτήσει ποτέ αντίληψη και συνείδηση. Δεν έχω δει κάποιο ρομπότ να ερωτεύεται κάποιο άλλο, ούτε έναν υπολογιστή έναν άλλον! Μπορεί να διευκολύνουν ή και να δυσκολέψουν τη ζωή των ανθρώπων στο μέλλον. Ένα παράδειγμα που με ενδιαφέρει πολύ είναι το περιβάλλον. Οι επιστήμονες πίστευαν πως η τεχνολογία θα καταφέρει να λύσει το περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις, γι’ αυτό και όσα δεδομένα υπάρχουν δείχνουν ότι η τεχνολογία μάλλον έχει δράσει αρνητικά στο κομμάτι αυτό. Άρα, είναι στο χέρι του ανθρώπου το πώς και κατά πόσο θα φανεί η τεχνολογία χρήσιμη ή επικίνδυνη για τη ζωή του.

- Έχετε υποστηρίξει πολλές φορές ότι ο άνθρωπος είναι δέσμιος του εγκεφάλου του, απορρίπτοντας κατά κάποιον τρόπο την ελεύθερη βούληση. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Φαίνεται παράδοξο να πεις ότι δεν έχουμε καμία ελευθερία και πως οι πράξεις μας καθορίζονται από το χθες. Ρώτησα μία φορά μία κυρία αν έχει ελεύθερη βούληση και μου είπε πως αυτή έχει, αλλά δεν είναι σίγουρη για τους υπόλοιπους. Στην πραγματικότητα, η Νευροεπιστήμη θεωρεί ότι δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση, δηλαδή πως οι αποφάσεις μας σήμερα είναι καθορισμένες από το γενετικό μας προίκισμα και από τις εμπειρίες που είχαμε μέχρι χθες, κοινώς είμαστε σκλάβοι του παρελθόντος. Αν πάρουμε το παράδειγμα των Γερμανών, θα διαπιστώσουμε ότι η Ιστορία που γράφτηκε με τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους τους άλλαξε, καθώς σήμερα, παρότι έχουν τα ίδια γονίδια με το παρελθόν, έζησαν πράγματα που σήμερα τους έκαναν εξαιρετικούς πολίτες και φιλικά προσκείμενους προς το περιβάλλον. Ο εγκέφαλος δεν είναι αμετάβλητος, αλλάζει και αλλάζει με τις εμπειρίες.

- Ποια είναι η θέση της θρησκείας στη ζωή σας και πώς μπορεί να επηρεάσει τις Επιστήμες;

Πιο εύκολα να σου απαντήσω το δεύτερο. Το έργο της θρησκείας, με το να βοηθάει τον κόσμο σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους και να απαλύνει τον πόνο τους, έρχεται σε αντίθεση με το ότι η Εκκλησία δεν βρήκε κανένα εμβόλιο για την αντιμετώπιση του COVID-19. Δεν βλέπω κάποιο θετικό στη θρησκεία για τις επιστήμες, αν αναλογιστείς ότι και στην Ελλάδα έγιναν πολλές παραβιάσεις από ιερείς που ήταν πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει μεταδοτικότητα του ιού μέσα στην εκκλησία.

Καταναγκαστικά με έβαλαν στην κολυμπήθρα και φαινομενικά είναι μία παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Παραπονέθηκα τότε, όπως παραπονιούνται και όλα τα παιδιά που έχω δει! Σίγουρα μία τέτοια εμπειρία δεν με άλλαξε προς το κακό σαν άνθρωπο, ωστόσο, αν το επεκτείνουμε συνολικά στη ζωή του ανθρώπου, αυτός ευθύνεται για το αν μία κατάσταση θα τον αλλάξει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο. Τα παιδιά τα δικά μου από μόνα τους αποφάσισαν να βαφτιστούν, όταν ήταν σε ηλικία 15 χρονών. Όσον αφορά διάφορα κηρύγματα της σημερινής Εκκλησίας, με βρίσκουν αντίθετο, αλλά ο Ιησούς σαν άνθρωπο με εντυπωσίασε και ήταν και ο λόγος που με ώθησε να γράψω το τελευταίο μου μυθιστόρημα με τίτλο Ο Αμαζόνιος ανάμεσά μας. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ο Ιησούς δεν έκανε ποτέ διακρίσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά ούτε και μεταξύ των ομοφυλόφιλων και των ετεροφυλόφιλων.

- Ποια πρέπει να είναι η στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον για να διατηρήσουμε την ελπίδα ότι τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσουμε να ζούμε;

Χιουμοριστικά αναφέρει ότι πρέπει να είμαστε Άγιοι απέναντι στο περιβάλλον. Πρώτα θα πρέπει να ακούσουμε την Επιστήμη, αυτήν που αγαπά τον άνθρωπο και θέλει να τον προστατέψει και όχι εκείνους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να θησαυρίσουν. Στεκόμαστε σαστισμένοι απέναντι στο περιβάλλον και οφείλουμε να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντί του, για να καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον στα παιδιά μας.

- Αναφέρατε ότι η Ψυχολογία έχασε την ψυχή της το 1930. Επομένως, θα θεωρούσαμε ότι όλα όσα αποδίδουμε στον όρο ψυχή δεν υπάρχουν;

Η ψυχή είναι άχρηστη για την Ψυχολογία. Αν η ψυχή βρίσκεται εκεί που οι ερεθισμοί γίνονται αισθήσεις, που εδρεύει η λογική, που παίρνονται οι αποφάσεις, που πλάθεται η αγάπη και που αποθηκεύεται η μνήμη, τότε δεν υπάρχει λόγος να υποστηρίζουμε ότι υπάρχει ψυχή, γιατί υπάρχει ήδη ένα όργανο που εκτελεί αυτές τις λειτουργίες, ο εγκέφαλος.

- Μένοντας στην ακαδημαϊκή σας καριέρα, έχοντας πραγματοποιήσει σπουδαίες ανακαλύψεις δομών του εγκεφάλου, έχοντας τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με 9 διεθνή βραβεία, σας επηρέασε ποτέ αυτή η επιτυχία, και αν ναι, πώς το διαχειριστήκατε;

Δεν με επηρέασε αρνητικά, γιατί έχω γαλουχηθεί από τη μητέρα μου, που, όταν της είπα ότι μελετώ τους αρουραίους, μου απάντησε: «Μα με ποντικούς, βρε Γιώργο μου; Ύστερα από τόσα χρόνια σπουδών;». Στην Επιστήμη μπορεί, όταν λάβεις ένα βραβείο, να δεχτείς συγχαρητήρια. Όμως, όταν λάβεις μεγάλη αναγνώριση, ο άλλος που δεν θεωρεί την εργασία σου σημαντική και θεωρεί ότι η δικιά του αξίζει να λάβει την αναγνώριση που εσύ έλαβες, ίσως σε επηρεάσει. Ωστόσο, δεν έμεινα σε αυτά. Η αναγνώριση που έλαβα στις Νευροεπιστήμες οδήγησε στο να έχω μεγάλη απήχηση και στη συγγραφική μου πορεία, μιλώντας για τα μυθιστορήματα που έγραψα, αφού ως βάση αυτών ήταν η Νευροεπιστήμη.

- Ποια είναι τα μελλοντικά βήματα του Γιώργου Παξινού;

Αυτή είναι μία ερώτηση που κάνω και εγώ συχνά στους μαθητές μου, γιατί σε βοηθάει να επαναπροσανατολιστείς και να δεις τι κάνεις σωστά και τι λάθος. Θέλω να συνεχίσω την πορεία μου στη Νευροανατομία και τις Νευροεπιστήμες, καθώς μετά από 45 περίπου χρόνια, πλέον καταλαβαίνω τι κάνω. Θέλω να συνεχίσω και με το κομμάτι της χαρτογράφησης του εγκεφάλου του ανθρώπου. Τον επόμενο καιρό θα έρθει ένας συνάδελφος, εδώ στην Ελλάδα, για να ολοκληρώσουμε τον χάρτη και να αποκτήσουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για το όργανο αυτό, που λέγεται εγκέφαλος. Δεν θα γράψω άλλο μυθιστόρημα. Έφερα όσα γνώριζα και έμαθα μέσα από το ταξίδι μου στη Nευροεπιστήμη και την Ψυχολογία και ο κύκλος αυτός έχει πια κλείσει για εμένα.

«Ψηλαφήσατέ με»!

 


Ήδη από την εποχή του Ομήρου, μια από τις βασικές σημασίες του ρήματος ψηλαφάω/ψηλαφώ είναι  «προσπαθώ να διαπιστώσω/ ελέγξω/ εξακριβώσω κάτι με τις άκρες των δακτύλων μου» (όπως συμβαίνει κατεξοχήν με κάποιον που είναι τυφλός/τυφλωμένος ή βρίσκεται σε σκοτεινό χώρο)….

          Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Θωμά –Ιωάν.20.19-31, ο Θωμάς απαντά στην ρητή πρόσκληση εκ μέρους του Αναστημένου Κυρίου «φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου και βάλε στην πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος , αλλά πιστός» με τη φράση «ο Κύριός μου και ο Θεός μου», χωρίς να λέγεται ρητά ότι Τον ψηλάφησε. Στη συνείδηση ωστόσο της Εκκλησίας η ψηλάφηση αυτή έλαβε χώρα  καθώς στο Συναξάρι του Όρθρου αναφέρεται: «Τη αυτή ημέρα, Κυριακή Δευτέρα από του Πάσχα….εορτάζομεν…την του αγίου Αποστόλου Θωμά ψηλάφησιν».

          Πάντως η ψηλάφηση του Αναστημένου Χριστού δεν ήταν μόνο αίτημα του Θωμά, αλλά προτροπή του ίδιου του Αναστημένου Χριστού στους Μαθητές Του, όπως αναφέρεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο: «ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ είμι. Ψηλαφήσατέ με και ίδετε, ότι πνεύμα σάρκα  και οστέα ουκ έχει καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα» [= «δείτε  τα χέρια μου και τα πόδια μου-και  διαπιστώσετε- ότι εγώ ο ίδιος είμαι. Ψηλαφήσετέ και δείτε ότι δεν είμαι πνεύμα= φάντασμα] , διότι ένα πνεύμα-φάντασμα δεν έχει σάρκα καο οστά, όπως με βλέπετε εμένα να έχω»].

          Έτσι, δεν μας κάνει εντύπωση η δήλωση του Ιωάννη (όχι του Θωμά) στην αρχή κιόλας της Επιστολής του-Α΄ Ιωάν. 1.1-, «ο ακηκόαμεν, ο εωράκαμεν τοις οφθαλμοίς ημών, ο εθεασάμεθα και αι χείρες ημών εψηλάφησαν…» [= «αυτό που έχουμε ακούσει, αυτό που έχουμε δει με τα μάτια μας, αυτό που παρατηρήσαμε/εξετάσαμε από κοντά και ψηλάφησαν τα χέρια μας..»].

          Υπόψιν, ότι το ρήμα θεάομαι / θεώμαι (του οποίου αόριστος είναι το εθεασάμεθα, που έχουμε εδώ) δεν σημαίνει απλώς βλέπω, αλλά εξετάζω με θαυμασμό, παρατηρώ, εξετάζω.

`Ανδρέας Μοράτος, «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», φ. 1189

Τετάρτη 20 Μαΐου 2026

Η ασθένεια της φιλαργυρίας

 


Η ασθένεια της φιλαργυρίας εκδηλώνετε με τρεις τρόπους, τους οποίους καταδικάζουν τόσο οι θείες γραφές , όσο και οι διδασκαλίες των Πατέρων. 

          Ο πρώτος τρόπος είναι  αυτός που κάνει τους ελεεινούς να αποχτούν και να μαζεύουν αυτά που δεν είχαν στον κόσμο. Ο δεύτερος είναι αυτός εκείνος που κάνει να ζητούν πίσω, αφού μια φορά απαρνήθηκαν τα χρήματα, ό, τι πρόσφεραν στον Θεό. Και ο τρίτος τρόπος είναι αυτός που, αφού κατ΄ αρχήν δέσει τον μοναχό με απιστία και χλιαρότητα, δεν του επιτρέπει να απαλλαγεί εντελώς από τα πράγματα του κόσμου, αλλά του υποβάλλει φόβο της φτώχειας και απιστία στην πρόνοια του Θεού.

          Αξιοκατάκριτα παραδείγματα των τριών αυτών τρόπων και μορφών φιλαργυρίας, όπως τα εξής:

          Ο Γιεζεί προσπαθώντας να αποχτήσει χρήματα που δεν είχε, έχασε το προφητικό χάρισμα, το οποίο ο διδάσκαλός του, ο Ελισσαίος ήθελε να του αφήσει ως κληρονομιά. Και έτσι αντί για ευλογία κληρονόμησε την κατάρα του προφήτη λέπρα αγιάτρευτη. ( Δ΄Βας. 5, 27).

          Και ο Ιούδας, όταν θέλησε να πάρει χρήματα, που προηγουμένως ακολουθώντας το Χριστό τα είχε πετάξει από πάνω του, όχι μόνο  ξέπεσε από την ομάδα των αποστόλων ξεγλιστρώντας  στην προδοσία του Δεσπότη Χριστού, αλλά και την ίδια τη σωματική του ζωή, έχασε δίνοντάς της βίαιο τέρμα (Ματθ. Κζ΄5).

          Ο Ανανίας και η Σαπφείρα πάλι, επειδή κράτησαν μερικά από αυτά που είχαν αποχτήσει, τιμωρήθηκαν με θάνατο που τον απάγγειλε το αποστολικό στόμα (Πραξ. Ε΄ 5-10).

          «ΜΙΚΡΗ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ»

Αναστάσιμες ανταύγειες» - Ομιλία του πατρός Σπυρίδωνος Βασιλάκου, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

 


Άγιος Νικόλαος Φιλοπάππου

Τρίτη 19 Μαΐου 2026

Εσύ μήπως είσαι βολεμένος;

 


ΚΑΘΕ ΑΓΙΟΣ όταν είναι ζωντανός βρίσκεται πάντα ΕΠΙ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ, διότι ως αληθινός και τίμιος είναι πάντα απρόβλεπτος και μία ωρολογιακή βόμβα για τα ανθρώπινα στεγανά καθεστώτα.(Βλ.Άγιο Αθανάσιο ,Άγιο Νεκτάριο, Άγιο Γαβριήλ εκ Γεωργίας κ.α.)

Μετά Θάνατον όμως καθίσταται εξ αντιθέτου ΑΝΑ-ΚΗΡΥΓΜΕΝΟΣ αφού ως νεκρός είναι ακίνδυνος και ασφαλής για την ψευτιά αυτού του κόσμου.
Κάθε Χριστιανός λοιπόν ως μιμητής του ίδιου του αντιλεγόμενου Χριστού(Λουκ.β΄,34) πρέπει πάντα να είναι και ετούτος αντιλεγόμενος ,μη προσδιορίσιμος σε ανθρώπινα καλούπια, κατηγορίες και ομοιομορφίες και να μην τον συλλαμβάνει κανένας πουθενά , ως αεικίνητο μέσα στην Θεϊκή απέραντη αλήθεια , πράγμα το οποίο θα τον καθιστά πάντα απρόβλεπτο και επικίνδυνο λαμβάνοντας μοιραίως τον δρόμο της απόρριψης και της αποδοκιμασίας.
Εσύ λοιπόν είσαι αντιλεγόμενος 
ή έχεις εξασφαλιστεί ήδη στα αεροστεγή συρταράκια και την επιδοκιμασία των ανθρώπων ;
π.Διονύσιος Ταμπάκης

Δευτέρα 18 Μαΐου 2026

Xρ. Γιανναράς: Η διαχρονία του Ελληνικού τρόπου


 1) Τι σήμαινε «κατ’ αλήθειαν βίος» για τους αρχαίους Έλληνες; Πώς σχηματίζεται το κατόρθωμα της πόλεως και της κοινωνίας των σχέσεων; Υπάρχουν δείγματα αυτής της προτεραιότητας σε μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους της πατρίδας μας;

2) Πώς κατέστη δυνατός ο πολιτιστικός εξελληνισμός, η ένδοθεν άλωση της πανίσχυρης Ρωμαικής Αυτοκρατορίας; 3) Πώς απάντησε ο χριστιανισμός στις μεταφυσικές αναζητήσεις του ελληνισμού; 4) Είναι η γλώσσα μας το πιο απτό τεκμήριο της διαχρονικής μας συνέχειας; Πώς η αρχαία ελληνική γλώσσα υπηρέτησε το άθλημα της πολιτικής τέχνης στην κλασσική περίοδο, αλλά και το πρωταρχικό βιωματικό περιεχόμενο της χριστιανικής εκκλησιαστικής εμπειρίας; 5) Υπάρχει σύνδεση του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού λόγου με τον λόγο των Πατέρων της Εκκλησίας; 6) Η Βυζαντινή εκκλησίας των πιστών είχε στοιχεία πολιτικού γεγονότος; Είχε αυτή η κοινωνία σχέσων διοικητικές προεκτάσεις; 7) Υπάρχει ποιοτική συνέχεια μεταξύ βυζαντινής και αρχαιοελληνικής τέχνης; 8) Πως μπορεί να εξηγηθεί η διατήρηση της ελληνικής συνειδήσεως και η αξιοθαύμαστη αντοχή της στα 400 χρόνια σκλαβιάς κατά την τουρκοκρατία; 9) Έχετε αναφέρει ότι για να ερμηνεύσει κανείς τα γραφόμενα του Στρατηγού Μακρυγιάννη χρειάζεται να έχει γνώση της εκκλησιαστικής εμπειρίας. Πως συνέβη να έχει ο Μακρυγιάννης αυτήν την εμπειρία μετά τα 400 χρόνια σκλαβιάς και ο σύχρονος έλληνας να την έχει χάσει σε πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα και σε συνθήκες ελευθερίας ως επί το πλείστον; 10) Ποιός ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας που οδήγησε στην σημερινή πολιτιστική αλλοτρίωση; Τι τους έκανε να αδιαφορήσυον για το μεγαλείο και την χαρά που τους έδινε η πατροπαράδοτη πολιτιστική τους πρόταση και να ζηλέψουν μια πρόταση που απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα του ανθρωπίνου γένους; 11) Πως θα μπορούσε ο σύγχρονος άνθρωπος να νιώσει την ανάγκη για συμμετοχή στην κοινωνία των σχέσεων και νιώσει την χαρά του αθλήματος όντας απόλυτα προσηλωμένος στον υλικό κόσμο της χρησιμοθηρίας; 12) Είναι δυνατόν να μεταλαμπαδευθεί ο έρωτας για την μεταφυσική; Διαδικτυακή συζήτηση την Κυριακή 17 Οκτωβρίου του 2021, με την ελληνική κοινότητα στο Pawtucket, της πολιτείας του Rhode Island των ΗΠΑ. (   • Η διαχρονία του Ελληνικού τρόπου (Συζήτηση)  ) ► Κάντε εγγραφή (Subscribe) 🙏 στο κανάλι του αντιφώνου. 📌 Ιστοσελίδα: www.Antifono.gr 💪 Υποστήριξη: www.antifono.gr/support 😁 Facebook: www.facebook.com 📩 Στείλτε μας μήνυμα: antifono@gmail.com

Κυριακή 17 Μαΐου 2026

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει - π. Χριστοφόρου Χρόνη



 «Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, 

αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει
 
Πρωτοπρεσβυτέρου Χριστοφόρου Χρόνη
Κληρικού Ι. Μ. Αιτωλίας κ΄ Ακαρνανίας 
(Εφημερίου Ι. Ν. Αγίου Χριστοφόρου Αγρινίου)
Επίκουρου Καθηγητή στο ΕΚΠΑ
Θεολογική Σχολή-Τμήμα Θεολογίας
 

         Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

         Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

        Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

        Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.

         1. Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

         Σύμφωνα με την ποιμαντική πρακτική, ο «χριστιανός άθεος» παρουσιάζει ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα (αναφέρονται επιγραμματικά, καθώς η αναλυτική παρουσίασή τους θα υπερέβαινε κατά πολύ τα όρια του παρόντος σύντομου κειμένου), τα οποία μαρτυρούν ασυνέπεια μεταξύ ομολογίας πίστεως και καθημερινής ζωής. Έτσι, ένας «χριστιανός άθεος» μπορεί να:

1. Πιστεύει στον Θεό χωρίς να Τον γνωρίζει σε προσωπικό επίπεδο.

2. Πιστεύει στον Θεό, ωστόσο δεν προσεύχεται.

3. Πιστεύει στον Θεό, αλλά δεν Τον εμπιστεύεται στις πρακτικές επιλογές της καθημερινότητας.

4. Πιστεύει στον Θεό, αλλά αμφιβάλλει για την δικαιοσύνη και την αγάπη Του.

5. Πιστεύει στον Θεό, αλλά εκφράζει αμφιβολίες ή απορρίπτει την Εκκλησία ως θεσμό.

6. Πιστεύει στον Θεό, όμως εμπιστεύεται περισσότερο τα χρήματα.

7. Πιστεύει στον Θεό, αλλά αδυνατεί να συγχωρεί τους συνανθρώπους του.

8. Πιστεύει στον Θεό, αλλά ζει κυρίως για την προσωπική του άνεση και υλική ευημερία.

9. Πιστεύει στον Θεό, αλλά αποφεύγει την ενεργή μυστηριακή ζωή.

10. Πιστεύει στον Θεό, αλλά απομακρύνεται από τη ζωντανή συμμετοχή στη ζωή της εκκλησιαστικής κοινότητας.

11. Πιστεύει στον Θεό, αλλά αγνοεί την Αγία Γραφή.

12. Πιστεύει στον Θεό, αλλά δεν ενσωματώνει τις χριστιανικές αξίες στις καθημερινές ηθικές και υπαρξιακές επιλογές του.

13. Πιστεύει στον Θεό, όμως αδυνατεί να υπομένει τον πόνο, τις δοκιμασίες και τους πειρασμούς.

14. Πιστεύει στον Θεό, αλλά απορρίπτει την έμπρακτη μετάνοια.

15. Πιστεύει στον Θεό, αλλά αγνοεί συστηματικά τη σημασία της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αγάπης προς τον πλησίον και της φιλανθρωπίας.

16. Πιστεύει στον Θεό, αλλά επιδιώκει μια επιφανειακή θρησκευτικότητα χωρίς ριζική μεταμόρφωση του νου και της καρδιάς, του «έσω ανθρώπου».

17. Πιστεύει στον Θεό, αλλά περιορίζεται σε «από μηχανής» θρησκευτικές συνήθειες.

18. Πιστεύει στον Θεό, αλλά συγχέει την πνευματική ζωή με μια αόριστη ηθικολογία.

19. Πιστεύει στον Θεό, όμως δεν θεωρεί τη σχέση μαζί Του ως ζωντανή κοινωνία, αλλά ως απλή ιδεολογική αναφορά.

20. Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό….

         2. Ποιμαντική προοπτική

         Η απλή παράθεση των χαρακτηριστικών του φαινομένου του «χριστιανού αθέου» δεν αποσκοπεί στην καταδίκη ή τον στιγματισμό, αλλά παρακινεί και καθοδηγεί την ποιμαντική διακονία με στόχο την ενίσχυση της αυθεντικής και βιωματικής σχέσης του πιστού με τον Θεό. Η ποιμαντική προσέγγιση απαιτεί διάκριση, ευαισθησία και συστηματική καθοδήγηση από τον ποιμένα ή τον κάθε λαϊκό χριστιανό, ο οποίος οφείλει να προσεγγίζει όσους βιώνουν αυτήν την πνευματική αντίφαση με μεθόδους ικανές να στηρίζουν την προσωπική μεταμόρφωση και την ενεργό συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας.

        Η ποιμαντική διακονία απέναντι στον «χριστιανό άθεο» χρειάζεται να είναι βαθιά εμπνευσμένη από το πνεύμα της Ορθόδοξης παράδοσης και του Ευαγγελίου, με καρδιά ανοιχτή και χέρια που αγκαλιάζουν. Πρωταρχικός στόχος είναι η αγαπητική, αλλά σταθερή καθοδήγηση του «χριστιανού αθέου» προς τη ζωντανή πίστη, μέσα από την αναγνώριση και την αποδοχή των πνευματικών αδυναμιών και των στρεβλώσεών του. Αυτό σημαίνει ότι ο πιστός καλείται να εισέλθει στην πνευματική άσκηση της ταπεινής και καθοδηγούμενης αυτοκριτικής, μέσα στην ζωντανή αγκαλιά της Εκκλησίας. Εκεί, μέσω του ιερού μυστηρίου της Μετανοίας και Εξομολογήσεως, φανερώνεται η ιαματική δωρεά του Θεού, η οποία διαλύει τα σκοτάδια, ελευθερώνει από την εσωτερική ξηρασία και γεμίζει την ψυχή με το φως και τη δύναμη της θείας χάριτος.

        Η καθημερινή προσευχή οφείλει να γίνει το βασικό στοιχείο της ζωής του πιστού, ως συνάντηση της ψυχής με τον ζωντανό Θεό. Τα μυστήρια της Εκκλησίας, από το Βάπτισμα μέχρι τη Θεία Κοινωνία, να γίνουν γέφυρες μυστικής ένωσης με τον Χριστό, αναγεννώντας τον άνθρωπο εκ των έσω, ώστε η πίστη να φανερώνεται όχι μόνο ως θεωρία, αλλά ως βιωμένη πραγματικότητα και πηγή εκκλησιαστικής ενότητας.

        Επιπρόσθετα, ο διάλογος και η συμβουλευτική είναι συστατικά μέρη της ποιμαντικής προσέγγισης. Με υπομονή και αγάπη, ο ποιμένας ακούει τον πιστό, στέκεται δίπλα του στα αδιέξοδα και στις εσωτερικές συγκρούσεις, και μέσα από την πνευματική νουθεσία και την ποιμαντική συμβουλευτική, φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της ψυχής, ώστε να γεννηθούν η ελπίδα και η πνευματική ωριμότητα.

        Τέλος, η ενορία, ως ζώσα εκκλησιαστική κοινότητα, καλείται να στηρίξει τον «χριστιανό άθεο» με ζεστή αγκαλιά, ενισχύοντας την ενεργό συμμετοχή του στα φιλανθρωπικά και κοινωνικά έργα, εκεί όπου γίνεται πράξη η πίστη και ζωντανεύει το Ευαγγέλιο στο πρόσωπο του άλλου. Η ποιμαντική διακονία λειτουργεί ως σπόρος ενσυνείδητης και ευαγγελικής ζωής, βοηθώντας τον πιστό να παίρνει καθημερινές αποφάσεις που αναδεικνύουν την πίστη ως τρόπος ζωής και όχι ως απλή θεωρία.

         Η ποιμαντική τέχνη και επιστήμη δεν αποβλέπει απλώς σε εξωτερικές αλλαγές, αλλά στην αναγέννηση της πίστης ως απτής και βιωμένης εμπειρίας του ζωντανού Θεού, η οποία μεταμορφώνει τον άνθρωπο ολοκληρωτικά και τον καθιστά φως στον κόσμο, ζωντανή μαρτυρία της Εκκλησίας ως σώμα Χριστού. Μόνο έτσι ένας «χριστιανός άθεος» μπορεί να μεταμορφωθεί σε «ὑπηρέτη Χριστοῦ καὶ οἰκονόμο τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ».[4]



[1] Δύο κατατοπιστικές μελέτες για τον όρο «χριστιανός άθεος» είναι 1) Craig Groeschel, The Christian Atheist: Believing in God but Living As If He Doesn’t Exist, Zondervan, ePub Edition 2010, και 2) Brian Mountford, Christian atheist: Belonging without believing, O-Books 2011.
[2] Ιακ. 2,17 «οὕτω καὶ  πίστιςἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃνεκρά ἐστι καθἑαυτήν».
[3] Ματθ. 15,8 «ἐγγίζει μοι λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσίν με τιμᾷ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπἐμοῦ».
[4] Α΄ Κορ. 4,1

Αναστάσιος: «Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει - π. Χριστοφόρου Χρόνη