Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ



Στην υπακοή μπορεί να είναι κανείς εντελώς αναπαυμένος, όπως ένα μικρό παιδί που σκεπάζεται από  την αγάπη των γονιών του, αλλά και από την πλευρά ότι ο Θεός δεν θα σου στερήσει τίποτε. Εάν αργεί, σημαίνει ότι εμπόδιο είναι η ψυχή. Γι’ αυτό, μόλις βλέπετε να θέλει η ψυχή σας να δικαιολογηθεί, να αυτοδικαιωθεί, καθόλου να μην τα δέχεσθε αυτά. Έχει την τάση ο άνθρωπος να επηρεάζεται από τον εαυτό του και να μην μπορεί να δει τις δωρεές του Θεού. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη ενώπιον του Θεού σας λέω: Μην το κάνετε αυτό. Να δέχεσθε ανεπιφύλακτα την αλήθεια του Θεού. Να μην επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο εαυτός σας. Να μην επιτρέπεται να χρησιμοποιεί ο εαυτός  σας το δικό του φίλτρο.

          Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2021

Μνήμη, δηλαδή βούληση

 

Η απόδοση τιμής μνήμης στα θύματα της γενοκτονίας, που βάδισαν με απίστευτη για τα σημερινά μέτρα γενναιότητα προς τον μαρτυρικό θάνατο, περιφρονώντας τον άλλο δρόμο, της υποταγής και του εκτουρκισμού-όλοι γνωρίζουμε πως συγκροτήθηκε το τουρκικό έθνος στα αιματοπότιστα χώματα της Μικρασίας- δεν είναι μόνο στοιχειώδες ηθικό καθήκον προς εκείνες τις ψυχές αλλά και αναγνώριση πως χωρίς μνήμη δεν υπάρχει αξιοπρέπεια και χωρίς αξιοπρέπεια δεν έχει νόημα η ζωή. Η μνήμη όμως δεν μεταφέρεται μηχανικά-το βλέπουμε ακόμη και σε απογόνους θυμάτων που συναγελάζονται με τον θύτη, κι όχι από χριστιανική μεγαλοψυχία αλλά από ταπεινές ενορμήσεις.

          Χωρίς βούληση η μνήμη παύει να είναι αυτό το λυπημένο μα αξιοπρεπές φως και γίνεται κάρβουνο, κάποτε και στάχτη. Εύκολα τότε εξαφανίζεται-πανάρχαια μέθοδος για να μη πονάς- και υποκαθίσταται από ιδεολογίες ή και από συμφέροντα. Για τούτο οφείλουμε να μη ξεχνάμε και εκείνους που διαφύλαξαν την ιερή μνήμη των θυμάτων. Γιατί, όσο κι αν μοιάζει εξωφρενικό σε νεώτερους, είχαμε φτάσει στην κατάντια, πριν σαράντα χρόνια, να εορτάζονται αυτήν ακριβώς την ημέρα, στο λεγόμενο “σπίτι του Κεμάλ” στη Θεσσαλονίκη, παρουσία Ελλήνων επισήμων, τα εκατό χρόνια από την γέννηση του Τούρκου Αδόλφου. Έλειψε η μνήμη; Όχι. Έλειψε η βούληση. Η βούληση  να υπερασπιζόμαστε εμπράκτως την μνήμη των θυμάτων αρνούμενοι κάθε συνδιαλλαγή με τους θύτες μέχρι την ημέρα που κάποιος πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας θα γονατίσει μπροστά σ’ ένα μνημείο της γενοκτονίας, σ’ ένα μνημείο στην Σαμψούντα, εκεί που πριν από εκατόν δύο χρόνια αποβιβάστηκε ο Κεμάλ για να ολοκληρώσει  ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Κ. Χατζηαντωνίου, “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” Αρ. Φυλ. 1079

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2021

Το τάγμα των μοναχών είναι φοβερό στους δαίμονες, Από το Γεροντικό

 

Εγώ – έλεγε κάποιος γέροντας από τη Θηβαΐδα – ήμουν γιος ενός ιερέα των ειδωλολατρών. Όταν λοιπόν ήμουν παιδί, είδα μια μέρα τον πατέρα μου να μπαίνει ως συνήθως στον ναό των ειδώλων για να προσφέρει θυσία, και μπήκα και εγώ ξοπίσω του. Είδα τότε τον σατανά καθισμένο και γύρω του να στέκεται όλη η στρατιά του, και στη συνέχεια ένας από τους αξιωματικούς του προχώρησε στο κέντρο και τον προσκύνησε.

Εκείνος τον ρώτησε: «Από πού έρχεσαι;» «Ήμουν στην τάδε χώρα», αποκρίθηκε, «και ξεσήκωσα πολέμους και έκανα να χυθεί πολύ αίμα, και ήρθα να σου το αναφέρω». «Σε πόσο διάστημα το έκανες αυτό;» είπε ο διάβολος. Αυτός απάντησε: «Σε τριάντα μέρες». Όταν το άκουσε ο σατανάς, πρόσταξε να τον μαστιγώσουν, λέγοντας: «Σε τόσο διάστημα αυτό μόνο έκανες;»

Πλησίασε έπειτα ένας άλλος και είπε: «Εγώ ήμουν στη θάλασσα και ξεσήκωσα ανεμοθύελλες και βούλιαξα πλοία και έπνιξα πολλούς ανθρώπους, και ήρθα να σου το αναφέρω». Τον ρώτησε και αυτόν σε πόσον καιρό το έκανε και μαθαίνοντας ότι σε είκοσι μέρες, πρόσταξε να τον μαστιγώσουν όπως τον πρώτο, επειδή σε τόσο διάστημα δεν κατόρθωσε τίποτε άλλο.

Παρουσιάστηκε στη συνέχεια άλλος· αυτός, σε κάποια πόλη που γινόταν γάμος, προκάλεσε μάχη ανάμεσα στους καλεσμένους, ώστε να χυθεί πολύ αίμα, και έκανε να σκοτωθούν ακόμη και ο γαμπρός και η νύφη. Και έλεγε ότι αυτό το πέτυχε σε δέκα μέρες. Και αυτός όμως, όπως και οι προηγούμενοι, κατηγορήθηκε για χάσιμο χρόνου και μαστιγώθηκε.

Μετά από αυτούς λοιπόν προχώρησε στο κέντρο και ένας άλλος, και ο διάβολος τον ρώτησε: «Από πού έρχεσαι και εσύ;» «Ήμουν στην έρημο», απάντησε, «εδώ και σαράντα χρόνια και πολεμούσα έναν μοναχό· και τη νύχτα αυτή τον έριξα στην πορνεία».

Μόλις το άκουσε ο διάβολος, σηκώθηκε αμέσως, τον φίλησε, και βγάζοντας το στέμμα που φορούσε, το έβαλε στο κεφάλι του. Και έφεραν έναν θρόνο, τον έβαλαν κοντά στον δικό του και τον κάθισε εκεί, ευχαριστώντας τον και λέγοντας: «Μπόρεσες να κάνεις αυτό το μεγάλο κατόρθωμα!»

Βλέποντας λοιπόν αυτά εγώ – συνέχισε ο γέροντας – κατάλαβα πόσο μεγάλο είναι το τάγμα των μοναχών και πόσο φοβερό στους δαίμονες, και έφυγα με τη χάρη του Θεού και έγινα μοναχός.

 Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση ΛΒ’ (32), σελ. 310. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2001.

https://www.koinoniaorthodoxias.org

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2021

Όσιος Πορφύριος: όταν αναπαύουμε τον αδελφό μας, αναπαύουμε τον ίδιο τον Θεό μας

          Κάποια φορά – διηγείται η γερόντισσα Χριστονύμφη, Ιερά Μονή Ευαγγελισμού, Πάτμος – που είχα πάει με την σεβαστή Γερόντισσά μου (την μακαριστή γερόντισσα Ευστοχία) στον άγιο Πορφύριο, τον ρώτησα για ένα θέμα που με απασχολούσε εκείνο το διάστημα. Επειδή η Γερόντισσα ήταν πλέον ηλικιωμένη και αρκετά κουρασμένη απ’ όλες τις υπευθυνότητες της Μονής μας αλλά και του Ορφανοτροφείου της Ρόδου, αδυνατούσε να καλή τις αδελφές σε εξαγόρευση τακτικά. Συχνά λοιπόν έρχονταν οι αδελφές σε εμένα, επειδή με εμπιστεύονταν, να μου πουν κάτι που τους απασχολούσε ή όταν είχαν ένα πρόβλημα να τις αναπαύσω. Αυτό το γνώριζε η Γερόντισσα.

Όμως εγώ, επειδή δεν είχα πολύ χρόνο διαθέσιμο, και είχα την ανάγκη και να προσευχηθώ, όταν πήγαινα στο κελλί μου για προσευχή και μάλιστα την ώρα της απομονώσεως (μία ώρα 5.30′-6.30′ μετά τον Εσπερινό που καθιέρωσε ο γέροντας Αμφιλόχιος να την αφιερώνουμε στην μελέτη του Θείου λόγου, στην προσευχή και στην αυτοεξέταση πριν την δύση του ηλίου), δυσανασχετούσα, όταν οι αδελφές έρχονταν αμέσως και μου χτυπούσαν την πόρτα για να μου μιλήσουν, και συχνά δεν τις άνοιγα.

Έλεγα μάλιστα με τον λογισμό μου ότι, εφ’ όσον δεν είμαι ηγουμένη, δεν έχω ευθύνη. Υπάρχουν μεγαλύτερες σε ηλικία αδελφές, μπορούν να πάνε σ’ αυτές όσες θέλουν να μιλήσουν και ν’ αναπαυτούν. Εγώ πού θα βρω χρόνο για προσευχή, αν χάσω αυτήν την ώρα της απομονώσεως; Έτσι καθησύχαζα τον εαυτό μου και δεν άνοιγα την πόρτα μου και συχνά οι αδελφές έφευγαν λυπημένες.

Ρώτησα λοιπόν τον άγιο Πορφύριο αν πράττω σωστά, διότι ένοιωθα παράλληλα και την συνείδησή μου να με ελέγχη, όταν δεν ανέπαυα την αδελφή μου. Και ο άγιος Γέροντας μου απάντησε:

– Δεν μου λες, παιδί μου, όταν φεύγη η αδελφή εσύ συνεχίζεις την προσευχή σου; Μπορείς και προσεύχεσαι;

– Όχι, Γέροντα, του απαντώ, γιατί αρχίζω και σκέφτομαι ότι μπορεί να έχω πληγώσει την αδελφή, η οποία όντως να είχε ανάγκη κι εγώ την περιφρόνησα.

– Να, λοιπόν που το βρήκες μόνη σου, αδελφή Χριστονύμφη. Σε παρακαλώ, στο εξής ν’ ανοίγης την πόρτα σου. Πιο καλά ν’ αναπαύσης την αδελφή σου παρά ν’ αναπαύης τον εαυτό σου. Κι εσένα θα σε αναπαύση ο Χριστός. Όταν αναπαύουμε τον αδελφό μας, αναπαύουμε τον ίδιο τον Θεό μας, συνέχισε ο Όσιος. Και πράγματι από τότε τήρησα την συμβουλή του.

Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)». Α’. Μαρτυρίες. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» (απόσπασμα από το “β’. Πώς γνώρισα τον άγιο Πορφύριο”).

https://www.koinoniaorthodoxias.org/gerontes/osios-porfyrios-otan-anapayoume-ton-adelfo-mas-anapayvoume-ton-idio-ton-theo-mas/

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

Άγιοι και Εκκλησία

 

Συχνά στον λόγο μας επικαλούμαστε τους Αγίους, οι οποίοι κατά διαφόρους βαθμούς μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού και ο Θεός δι’ αυτών επιτελεί θαύματα, αποκαλύπτει το θέλημά Του.

          Στην θεολογική παράδοση επικρατεί σε θεολογικά ζητήματα η συμφωνία των Πατέρων. Φυσικά, εννοείται ότι αυτό σχετίζεται με την εμπειρία, αφού υπάρχει ταυτότητα εμπειριών μεταξύ Προφητών, Αποστόλων και Πατέρων, αλλά κια καθένας απο  αυτούς εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τα χαρίσματα του και την παιδεία του.

          Όταν ανακύπτουν διάφορα θέματα, τότε οι εμπειρικοί θεολόγοι-Επίσκοποι συνέρχονται σε Συνόδους και αποφασίζουν όχι μόνον για την εμπειρία, αλλά και για την ορολογία.

          Με τον τρόπο αυτόν απαρτίσθηκε το Σύμβολο της Πίστεως, το λεγόμενο “Πιστεύω”, το οποίο απαγγέλλουμε σε κάθε ιερά ακολουθία και σε κάθε μυστήριο και δεν διανοείται κανείς ούτε επιτρέπεται να αλλάξει μία λέξη ή μία συλλαβή, ούτε να αφαιρέσει ούτε να προσθέσει.

          Είναι ευνόητον ότι η αλήθεια της πίστεως εκφράζεται από του Αγίους και μάλιστα συνοδικά, δηλαδή εκκλησιαστικά. Η Εκκλησία συνέρχεται εν Συνόδω , με την παρουσία των Αγίων και με τις διδασκαλίες τους και αποφασίζει για τους όρους, και για όλα τα θέματα που απασχολούν την Εκκλησία. Έτσι συνδέονται στενότατα η Εκκλησία με τον συνοδικό θεσμοί της, οποίος έχει απαρτισθεί από τους Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων, και τους Αγίους, και δεν μπορεί να χωρισθεί το ένα από το άλλο.

          Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και κοινωνία θεώσεως γεννά Αγίους Πατέρες και οι άγιοι Πατέρες ως τέκνα της Εκκλησίας ζουν μέσα στην Εκκλησία ομολογούν την Ορθόδοξη πίστη και αγιάζονται στην Εκκλησία.

          Έτσι, οι Άγιοι ως οργανικά μέλη της Εκκλησίας, θεωρούν την Εκκλησία, που εκφράζεται συνοδικά, ως μητέρα τους και την δοξάζουν με όλη τους την ζωή. Ζουν μέσα στην Εκκλησία, αγιάζονται από την κεφαλή της που είναι ο Χριστός, πορεύονται “συν πάσι  τοις αγίοις” και κοιμούνται εν Χριστώ μέσα στην Εκκλησία. Τρέφονται από την Εκκλησία, αναπνέουν τον πνευματικό της αέρα Και εισέρχονται και στην ουράνια Εκκλησία.

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2021

Τι είναι η ζωή

 

Το θέμα περί του ανθρώπου, ο οποίος έχει ψυχή και σώμα, απασχόλησε πολύ την θεολογία και την επιστήμη. Τα ερωτήματα που τέθηκαν είναι: Τι είναι ζωή, πια είναι η σχέση μεταξύ της ψυχής  και της ζωής, ποια είναι η διαφορά μεταξύ της ζωής τον άνθρωπο και στα άλογα ζώα, όπως και ποια είναι η διαφορά μεταξύ των ζωντανών οργανισμών και της άψυχης ύλης....

          Με την ανακάλυψη του DNA και των γονιδίων άρχισε η εποχή της “δικτατορίας” των γονιδίων και είχε αρχικά θεωρηθεί ότι εκεί βρίσκεται όλο το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Αργότερα έγινε φανερό ότι τα γονίδια υπόκεινται και αυτά σε σημαντική επίδραση  από το περιβάλλον και περάσαμε στην εποχή της επιγενετικής και άρχισαν να ανακαλύπτονται οι βιολογικοί μηχανισμοί αυτής της επίδρασης, όμως το τι είναι η ζωή παραμένει αναπάντητο.....

          Παρά ταύτα, το ερώτημα παραμένει για το τι η επιστήμη θεωρεί ως ζωή. Δεν μπορεί κανείς να δώσει έναν ακριβή ορισμό για την ζωή, γι’ αυτό και κάνουν λόγο για την ζωτική ενέργεια......

          Όπως είναι δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα τι είναι η ζωή, έτσι είναι δύσκολη η απάντηση στο ερώτημα τι είναι ο θάνατος, η καλύτερα  τι είναι το φαινόμενο της γήρανσης. Μάλιστα, έχουν διατυπωθεί περίπου 300 θεωρίες για το φαινόμενο  της γήρανσης των οργανισμών και εξακολουθεί αυτό το γεγονός να είναι αίνιγμα για τους επιστήμονες.....

          Η Ορθόδοξη θεολογία διδάσκει ότι ο Θεός είναι η πηγή της ζωής. Αυτός  έδωσε την ζωή σε όλα τα όντα και μέσα σε όλη την κτίση υπάρχουν οι μικροί “λόγοι”, δηλαδή η άκτιστη ενέργεια του Θεού, που δίνει την ζωή σε όλη την κτίση.

          “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”, τ. 298

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2021

ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΩ Ή ΝΑ ΣΚΟΤΩΘΩ;

 

Μέγα  το ερώτημα και δίλημμα για κάθε χριστιανό, αν βρεθεί σε τέτοια ώρα, όταν δηλαδή συναντηθεί με άνθρωπο, που θέλει να τον σκοτώσει. Τι πρέπει να κάνει; Να σκοτώσει για να σωθεί ή να μην αντιδράσει και να σκοτωθεί ο ίδιος; Να αμυνθεί, όπως λένε τα ένστικτα  και η λογική του κόσμου τούτου, ή όχι; Χρέος έχει βέβαια να σεβαστεί την ζωή του άλλου και του εαυτού του. Ο Χριστός μας είπε ξεκάθαρα να μη φοβόμαστε: “Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι. Φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα απολέσαι εν γεέννη”. Η θυσία της ζωής μας χάριν υπακοής στο θείον λόγον και χάριν αγάπης προς τον άλλον άνθρωπον είναι το χρέος του πιστού χριστιανού. Διότι πάνω από την γήινη αυτή ζωή είναι η εντολή του Θεού, που σώζει αληθινά και την ψυχή και το σώμα. Γι’ αυτό και ο Μέγας Άγιος Σισώης, όταν τον ρώτησαν , εξήγησε  την εντολή με τα εξής:

- “Κάποιος από τους Πατέρες της ερήμου ερώτησε μια μέρα τον Αββά Σισώη, λέγοντας: “Αν είμαι στην έρημο και έλθει ένας βάρβαρος θέλοντας να με σκοτώσει και τον καταβάλω, να τον σκοτώσω”; Και απάντησε ο γέροντας: “Όχι. Να μην τον σκοτώσεις, αλλά να τον παραδώσεις στον Θεό. Όποιος πειρασμός και αν έλθει στον άνθρωπο, ας λέγει ότι εξ αιτίας των αμαρτιών μου συνέβη αυτό. Αν δε συμβεί κάτι καλό, να λέγει ότι αυτό είναι οικονομία του Θεού”.

          Πόσες φορές όμως εμείς δεν σκοτώνουμε τους άλλους , όχι με όπλα, αλλά με πολλούς έμμεσους τρόπους  και δεν έχουμε συναίσθηση ότι αφαιρούμε τις ζωές των άλλων και ξεχνούμε την εντολή του Θεού και δεν δείχνουμε πίστη, ελπίδα, αγάπη, ταπεινοφροσύνη......

          “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ”. Π. Μ. Σωτήρχος