Παρέλαση με τους δαίμονες ... αντί να λιτανεύουμε τους Αγίους μας.

 

Αντί να λιτανεύουμε τους Αγίους να μας ελεήσει ο Θεός, κάνουμε παρέλαση με τους δαίμονες. Βλέπετε αγαπητοί μου σε αυτές τις εικόνες πουθενά χαρά, πολιτισμό, αγαλλίαση και αρετή; Δυστυχώς το καρναβάλι είναι ο πολιτισμός του σκουπιδαριού, του εξευτελισμού του ανθρωπίνου προσώπου και της προσκύνησης του διαβόλου.

Θα λιτανεύσουμε τα ομοιώματα των δαιμόνων με πρόσχημα την υποτιθέμενη χαρά των παιδιών; Πόλεις και χωριά κάνουν διαγωνισμούς ποιο παιδί θα καραγκιοζοποιήσουμε περισσότερο. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα γελοιοποιούν τους Ιερείς και τα Ιερά Μυστήρια. Αυτό έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας ; Αυτά τα πρότυπα έχουμε να τους θέσουμε ως δρόμους ζωής ;

Τελικά γιατί φέρνουμε ένα παιδί στο κόσμο; Απλά για να το μεγαλώσουμε σωματικά και ηθικά και να κοκορευόμαστε για κάποιες κοσμικές επιτυχίες στον έξω κόσμο; Πόσοι άραγε νοιάζονται αν τα παιδιά τους εξομολογούνται , κοινωνούν και έχουν πραγματική σχέση με τον Χριστό ; Βασανίστηκαν και μαρτύρησαν άνθρωποι κατά της ειδωλολατρείας και όλες αυτές τις σατανικές καταστάσεις και εμείς τις επαναφέρουμε με πρόσχημα κάποια χαρά. Ποιά είναι αυτή η χαρά και πού αποσκοπεί ;

Σε όλα αυτά έχουμε έτοιμη την απάντηση : «Δεν πειράζει», «Δεν βαριέσαι», «Σιγά μωρέ για λίγη πλάκα», αυτό είναι το δόγμα των ψυχών που θα πηγαίνουν προς την απώλεια. Με αυτές τις δικαιολογίες όχι πνευματική ζωή δεν κάνουμε αλλά πάμε ολοταχώς προς τον γκρεμό!

«Μα βρε παιδί μου λίγη χαρά !!! Για τα παιδάκια!»…Αν θεωρούμε ότι χαρά είναι η αγκαλιά με το σκοτάδι και την αμαρτία αλλά και να κοροϊδευουμε το Χριστό εξευτελίζοντας το ανθρώπινο πρόσωπο, τότε κάτι πάει στραβά τελικά.

Η Εκκλησία το Τριώδιο μας θέλει αγωνιστές της αγιότητος και εμείς γινόμαστε μιμητές των δαιμόνων! Κάθε χρόνο ακόμα και πιο χαμηλά…

Θα γίνουμε τσίρκο θα αλλοιώσουμε την εικόνα του Κυρίου και μετά θα πάμε να στολίσουμε τον Επιτάφιο και να ρίχνουμε κροκοδείλια δάκρυα όταν βγαίνει ο Εσταυρωμένος την Μ.Πέμπτη. Μετά λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι σε Ορθόδοξο κράτος. Ίσως τελικά είμαστε όντως για τα καρναβάλια. Και μετά λέμε να μας φωτίσει ο Θεός!
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!!

Για να μας φωτίσει ο Θεός οφείλουμε και εμείς να είμαστε δεκτικοί στην χάρη του Θεού και όχι να την πετάμε στο καλάθι των αχρήστων.

[ΠΗΓΗ π.Σπυρίδων Σκουτής- euxh.gr]

 

Ἰατρική Ἐπιστήμη καί Ὀρθόδοξη Πίστη

 

Ἡ πρόληψη εἶναι πάντα ἡ καλύτερη θεραπεία, καί μάλιστα τώρα ἐν καιρῷ κρίσεως πού τά πάντα γύρω μας καταρ­ρέουν, ἐπειδή «μαζί τά φάγαμε», ὅπως κυνικῶς οἱ ὑποτιθέμενοι ἄρχοντές μας μᾶς λένε.

Ἐπιτρέψτε μου νά θυμίσω τό ὑπέροχο θεόπνευστο κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «…καί εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν, καί ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί τῶν κτηνῶν καί πάσης  τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς.  καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.  καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.» (Γέν. Α΄ 26-31).  Ὁ ἐν Τριάδι Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀσχολεῖται προσωπικά μέ τήν ἐκ τοῦ χοός δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἐμφυσώντας πάνω του τή Θεϊκή Του πνοή.  Ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύοντας καί σχολιάζοντας τό θεό­πνευστο κείμενο τῆς Γενέσεως ὑποστηρίζει, ὅτι καθημερινῶς ὁ Θεός ἐπισκεπτόταν τό ζεῦγος τῶν πρωτοπλάστων, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, διαλεγόμενος μετ’ αὐτῶν ὡσάν φίλος πρός φίλον.  Ἤθελε ὁ Θεός ὄχι μόνο νά μένουν στό κατ’ εἰκόνα, ἀλλά καί νά ἀναπτύσ­σουν τά χαρίσματα, μέ τά ὁποῖα τούς προίκισε καί νά φθάσουν στό καθ’ ὁμοίωσιν, σταθεροποιημένοι καί ἀκλόνητοι αἰωνίως κοντά Του. 

28 Οκτωβρίου 1940 Ο Χ Ι !

 

Σπάνια μια μόνη λέξη έκλεισε μέσα της τόσα πολλά και τόσα μεγάλα νοήματα και γεγονότα. Το δισύλλαβο Ό Χ Ι του 1940 ήταν η έκφραση όλου του βάθους της ελληνικής Ιστορίας και της ελληνικής ψυχής.

            Το είπαμε με όλη τη συναίσθηση του τι λέγαμε την ώρα εκείνη. Αναμετρηθήκαμε με την υπεροχή της βίας και της διαστροφής. Νικήσαμε και τις δύο. Με τη λογική δε θα ‘πρεπε να πούμε το ό χ ι του ’40. Μα τα ό χ ι  της καρδιάς δεν μετριώνται με τα  ν α ί του μυαλού. ‘Όποιος δε θυσιάζεται, χλευάζεται.

            Τα εθνικά μας, όμως, ό χ ι  δεν είναι ανεξάρτητα με τα άλλα όχι της προσωπικής μας ιστορίας. Είναι το ίδιο βαθειά και συγκλονιστικά. Ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία. Είναι τα ό χ ι  εναντίον των παθών μας. Αυτά τα ό χ ι δίνουν νόημα και στα εθνικά  μας ό χ ι .

            Η καινούργια γενιά, χωρίς να φταίει και πολύ γι΄ αυτό, δεν έχει συνειδητοποιήσει την ενιαιότητα αυτών των ό χ ι. Τα γεγονότα του σαράντα έχουν γίνει θρύλος. Τα θεωρεί άπιαστα. Έτσι τα ζη σα παραμύθι. Οι τάφοι των πατέρων μας όμως είναι ακόμη νωποί. Οι ανάπηροι μέχρι πρότινος  γύριζαν στους δρόμους. Είναι έγκλημα να μην αναβαπτιστεί η νεολαία μας στο ό χ ι του σαράντα.

            Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μόνο γεωγραφικός χώρος. Υπήρξε πρώτα συνείδηση οικουμενική. Υπήρξε φως, αλήθεια, αποκάλυψη. Ο ελληνισμός είναι τρόπος ζωής. Είναι στάση απέναντι Θεού και ανθρώπων, ιδεών και πολιτισμών. Γι’ αυτό και τα ό χ ι της ξεπερνούν τα σύνορά της. Γίνονται φως του κόσμου. Η Ελλάδα και ο Χριστός συμπορεύτηκαν. Μπορούν να συμπορευτούν και σήμερα. Έτσι, οι ξένοι, όταν επισκέπτονται την Ελλάδα, δεν θα θαυμάζουν μόνο τους αρχαίους, αλλά και τους νεοέλληνες. Θα τους θαυμάζουν γιατί ξέρουν γιατί ζουν, ξέρουν τι σημαίνει αλήθεια και φως.

            Η Ελλάδα έχει αποστολή να είναι φωτεινή. Και χρέος μας είναι να μην τη σταματήσουμε εμείς.

            γ

Η Λαχτάρα και οι Ανύπαρκτοι. Συζήτηση για τον γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη

 

Ο ενθουσιασμός του Θεού

 

Η φυσική καταστροφή του εν επιγνώσει ανθρώπου είναι ο ενθουσιασμός. Η ετυμολογία της λέξης καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται το συναίσθημα με τη βαθιά ψυχή (ενθουσιασμός- εν θεός – Θεός= από το ρήμα Θέω= τρέχω, σπεύδω προς βοήθεια). Θεός =εκείνος που σπεύδει να βοηθήσει.

          Ο γνήσια χαρούμενος άνθρωπος δεν μπορεί  παρά να είναι έν-θεος. Η βαθιά, συνειδητή κι ακατάλυτη χαρά είναι το αναπόφευκτο επιστέγασμα της επίγνωσης μας πως δεν είσαι μόνος κι αβοήθητος γιατί βιωματικά ξέρεις πως ο Θεός είναι μαζί σου.

          Η ζωή σου ήταν ελλιπώς νοηματοδοτημένη πριν από την ένθερμη αναζήτησή Του. Κανείς και τίποτα δεν είναι σε θέση να δώσει πληρέστερο νόημα  στην ψυχική ζωή του ανθρώπου, περισσότερο απ’ ότι η επίγνωση πως ο Θεός απόλυτα και απροϋπόθετα αγαπά. Ο ενθουσιασμός είναι το ξεχείλισμα, το φυσικό εκπήγασμα της παραπάνω επίγνωσης, είναι το επιστέγασμα μιας  ζωής  που κυοφορεί και διέπεται από τα βιώματα της αβίαστης ευγνωμοσύνης και της ευχαριστιακής διάθεσης και προσφοράς. Μιας ζωής στην οποία η αίσθηση της ασφάλειας και της δύναμης έρχεται ως απόρροια της εκούσιας αποδοχής  κι αυτοπαράδοσης της προσωπικής   ανασφάλειας  κι αδυναμίας.

          Ο ενθουσιασμός είναι το σταθερό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που βλέπει καθαρά κι εμπνέεται από την αλήθεια, γιατί προηγουμένως αποδέχτηκε το γεγονός της ατομικής του τυφλότητας  και των περιορισμών. Ο πεπαιδευμένος άνθρωπος  δεν αντιστέκεται στο εγγενές νόημα των παραδόξων της ζωής αλλά, διατηρώντας  ενεργοποιημένες κι ακμαίες τις παιδικές ψυχικές του ποιότητες, τείνει να συνθέτει μέσα του τα φαινομενικά αντίθετα (θυμό, επιείκεια, θλίψη, χαρά, φόβο-θάρρος, άρνηση-επιτρεπτικότητα), υπερβαίνοντας εσωτερικά το σχίσμα της πολικότητας και της σύγκρουσης των αντιθέσεων.

          Κι όταν κανείς επιλύει εσωτερικά το φαινόμενο της σχάσης της παράδοξης αντιφατικότητας των ψυχικών καταστάσεων και των αξιών  του κόσμου, τότε το παράδοξο θα είναι να μην ζει αυτός ο άνθρωπος σε κατάσταση μακαριότητας, χαρούμενος, εν ειρήνη και ησυχία. 

          Γρηγόρης Βασιλειάδης

          Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

ΙΡΕΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ Το συσσίτιο των απόρων

 

Δεν μπορεί κανείς να νοιώθει ευτυχισμένος και ικανοποιημένος στη ζωή, εφ’ όσον υπάρχει έστω κι  ένας αδελφός που να πεινάει. Εμείς προσπαθούμε να ικανοποιήσαμε αυτή την ανάγκη στα όρια της Ενορίας μας. Σε προσκαλούμε κι εσένα σ’ αυτή την προσπάθεια.

          Όταν αγαπάει κανείς βρίσκει πολλούς τρόπους  για να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και να μεταγγίσει τα βάλσαμο της αγάπης σ’ αυτούς που την στερούνται.

 

«Προς βίον παλινδρομήσας…»

 

Το εξαποστειλάριο του Όρθρου του Σαββάτου του Αγίου Λαζάρου είναι το εξής:

            «Λόγω σου Λόγε του Θεού, Λάζαρος νυν εξάλλεται, προς βίον παλινδρομήσας, και μετά κλάδων οι λαοί σε, Κραταιέ γεραίρουσιν, ότι εις τέλος ολέσεις τον Άδην θανάτω σου».

            Το ρήμα εξάλλομαι (εξ+ άλλομαι, σημαίνει «πηδώ προς τα έξω- η προς τα εμπρός)». Το ρήμα παλινδρομώ σημαίνει κατά λέξη, με βάση το συνθετικό-που –«τρέχω πάλι προς το πίσω» και κατ΄ επέκταση «επανέρχομαι», «επιστρέφω». Με τη λέξη λαοί νοούνται εδώ μεγάλα πλήθη ανθρώπων. Το ρήμα γεραίρω σημαίνει «δοξάζω», «δοξολογώ». Το ολέσεις είναι μέλλοντας του ρήματος όλλυμι, που σημαίνει «καταστρέφω», εξολοθρεύω, εξοντώνω, σκοτώνω».

            Πρέπει να υπογραμμίσουμε την εκτεταμένη παρήχηση του –λ-  ολέσεις), του –ρ-  (Λάζαρος προς παλινδρομήσας  Κραταιέ γεραίρουσιν) και του –σ- (σου, Λάζαρος , προς, παλινδρομήσας σε γεραίρουσιν εις τέλος , ολέσεις σου). Και το τρίτο –λ- . –ρ-, και –σ-) υπάρχουν στο όνομα  Λάζαρος [στη λέξη παλινδρομήσας θα τα βρούμε και τα τρία].

            Η απόδοση του εξαποστειλαρίου θα μπορούσε να είναι η εξής:

            «Με τον λόγο σου, Λόγε του Θεού, ο Λάζαρος τώρα πηδά έξω από τον τάφο του και επανέρχεται/επιστρέφει στη ζωή και με κλαδιά σε δοξολογούν, Παντοδύναμε, αμέτρητα πλήθη κόσμου, διότι στο τέλος θα θανατώσεις με τον θάνατό σου τον Άδη».

            Ανδρέας Μοράτος, «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», φ. 1188