Γέροντας Αιμιλιανός, η ευκαιρία της ζωής μας

 

Γεώργιος Σιδηρόπουλος, Καθηγητής Ιστορικής Γεωγραφίας Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Γνώρισα το Γέροντα στο Όρος. Η συνοδεία μόλις είχε εγκατασταθεί προερχόμενη από τα Μετέωρα. Εγώ με μια ομάδα ένδεκα γυμνασιόπαιδων, από την Ανάληψη στην Θεσσαλονίκη, με επικεφαλής τον Σκρέκα τον Αργύρη (αργότερα π. Στέφανο στην Κωνσταμονίτου). Το μοναστήρι ακόμα με το «χρώμα» της παλαιάς της συνοδείας. Ζητήσαμε τον ηγούμενο, είπαν ότι «δεν ήταν σίγουρο», αλλά ήρθε. Μας μίλησε έξω στο μπαλκόνι του συνοδικού..

Αργότερα πλησίασα περισσότερο την Σιμωνόπετρα όταν στενός φίλος (π. Βενέδικτος), προστέθηκε στην συνοδεία. Άρχισα να μαθαίνω για την βιωτή τους. Είχε μία φήμη στα πνευματικά. Συγχρόνως και ένα ρόλο στην επάνδρωση του Αγίου Όρους. Τις εσωτερικές μετακινήσεις – επανδρώσεις εντός της χερσονήσου, από τον πυρήνα του Γέροντα Ιωσήφ και του Γέροντα Παϊσίου, ακολούθησαν οι εισροές  απ’ έξω.  Οι Σιμωνοπετρίτες ήταν η πρώτη συνοδεία από αυτές το1973.

ρισκόμουν στο εξωτερικό για σπουδές. Τα διακυβεύματα επιτακτικά και μόλις είχα γνωρίσει την μέλλουσα γυναίκα μου.  Οι έσω αναζητήσεις, μου υποδείκνυαν να ανεβάσω τους ρυθμούς. Ο γάμος  έθεσε θέμα κοινής καθοδήγησης πνευματικής. Η διερεύνηση έγινε συστηματική. Γνωρίζοντας το μοναστήρι, ήθελα να βρεθώ μαζί τους, αλλά δεν φαίνονταν κάποιο παράθυρο ανοικτό.

Η τρίτη φορά το 1980, ήταν καθοριστική, οπότε και η σύνδεση με τον γέροντα Αιμιλιανό. Όχι τυχαία η ανάληψη κάποιου υπό την σκέπη του. Κανείς από τους φίλους μοναχούς δεν ήταν ενθαρρυντικός στο αν θα με αναλάμβανε ο Γέροντας, ούτε και οι ίδιοι φαίνεται ότι είχαν την ευλογία να προτείνουν. Ο Γέροντας είχε τα δικά του κριτήρια για το ποιος θα έμπαινε υπό την πνευματική του εποπτεία. Είχα δει τον γέροντα προηγουμένως μία, δυο φορές. Στη μία από αυτές με συμβούλεψε να παντρευτούμε ένα χρόνο νωρίτερα στα δεκαεννιά, απ’ ό,τι τελικά το κάναμε. Πλην όμως δεν ήξερα αν αυτό συνιστά υπαγωγή υπό την σκέπη του. Έθεσα το ερώτημα σε κάποιον γέροντα. Με ρώτησε, «σου διάβασε την ευχή;». Πράγματι μου την είχε διαβάσει σε εκείνη την επίσκεψη. Μου απάντησε «εντάξει, αυτό είναι».

Πράγματι έτσι ήταν. Μας σκέπασε στην αγκαλιά του. Το καταλάβαμε όχι μόνον πνευματικά. Σκέφτονταν τα μικρά πράγματα, τα υλικά. Δεχόμασταν επιστολές, μηνύματα, τηλεφωνήματά του. Γίναμε κοινωνοί του ενδιαφέροντος του, όχι όπως και όποτε νομίζαμε αλλά απροειδοποίητα. Εκ των υστέρων γίνονταν αντιληπτό ότι τότε έπρεπε. Μας ενίσχυσε και χρηματικά. Με μια περίεργη, όπως μου φάνηκε τότε λογική. Δεν έκανε καμία υπόδειξη πως θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα. Ήταν δώρο χωρίς υλική υπόσταση, δώρα αγάπης, δεν δεχτήκαμε χρήματα αλλά αγάπη. «Ὁ Θεός δίδει πᾶσιν ἀφειδῶς.» Άγ, Πέτρος Δαμασκηνός (Φιλοκαλία), «Ἡ ἀγάπη… οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α´ Κορ. 13,5). Πολύ αργότερα μιλώντας  μας σχετικά, και γνωρίζοντας τα περιορισμένα μας οικονομικά, μας συμβούλεψε «να κανονίζετε μόνο για το φαγητό και τα βιβλία σας».

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ «Μετανοείτε»

 

Κύριε, μας είπες: «Μετανοείτε και πιστεύετε εν τω Ευαγγελίω».

Αυτός είναι ο πρώτος , ο κύριος όρος μιας αληθινής σχέσης  μαζί Σου.

Πρέπει να Σου ομολογήσουμε ότι η πίστη μας στο Ευαγγέλιο δεν είναι πολύ μεγάλη. Την χτύπησαν και τη χτυπούν καθημερινά τόσα και τόσα. Συχνά μας φαίνεται υπερβολικό και ανεφάρμοστο. Συχνά το βλέπουμε πολύ απαιτητικό. Κι είναι ώρες που μας φαίνεται ότι το Ευαγγέλιο είναι πρόκληση για τη λογική και τη σύνεσή μας.

Δυσκολευόμαστε, Κύριε, να πιστεύσουμε  πλήρως και τελείως και ανεπιφύλακτα στο Ευαγγέλιο.

Ίσως  όμως η αιτία να βρίσκεται αλλού. Εσύ  μας είπες: «μετανοείτε και πιστεύετε εν τω ευαγγελίω». Εδώ κρύβεται ένα μεγάλο μυστικό. Η πίστη και αποδοχή του Ευαγγελίου προϋποθέτει  μια ριζικά αλλαγή στη σκέψη, τη νοοτροπία. Μια αλλαγή τρόπου αντικρίσματος των πραγμάτων, των προσώπων, των αξιών. Μας ζητάς να μετανοήσουμε, για να πιστεύσουμε. Στο σημείο αυτό βρίσκεται ο κόμπος.

Το καινούργιο δυνατό κρασί του Ευαγγελίου σου απαιτεί ανάλογα δοχεία. «Ουδέ βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς, αλλά οίνον νέον εις ασκούς βάλλουσι καινούς». Έτσι δε είπες;

Πρέπει ν’ αλλάξουμε. Αισθανόμαστε ότι πρέπει ν’ απαρνηθούμε την αμαρτωλή νοοτροπία μας, το φτωχό ορθολογισμό μας, τη στενόψυχη θεώρηση των πραγμάτων. Πρέπει να μετανοήσουμε. Να μας έδινες τη δύναμη και την απόφαση μιας τέτοιας μετάνοιας, μιας τέτοιας αλλαγής.

Να μας χάριζες το δώρο της εγκάρδιας αποδοχής του λόγου Σου, Κύριε. Να τοποθετούσες στην καρδιά και στα χείλη μας ένα ναι σαν απάντηση στο «μετανοείτε  και πιστεύετε εν τω ευαγγελίω»!..

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Aδάμ και Νηστεία (stereo)

 

Antifono.gr

Ο γιατρός του Αγίου Παϊσίου Γεώργιος Μπλάτζας

 

Ο γιατρός του Αγίου Παϊσίου, ο μακαριστός Γεώργιος Μπλάτζας είχε μιλήσει για τις τελευταίες στιγμές του Αγίου, την ασθένειά του, τα χειρουργεία του και για τον τρόπο που ο Άγιος αντιμετώπιζε τους πειρασμούς. Το ασκητικό φρόνημα του Αγίου ήταν αυτό που, όπως είχε πει, δε θα ξεχνούσε ποτέ Στη συνέντευξη είχε μιλήσει για το χαμόγελο του Αγίου Παϊσίου, που ήταν «το πιο γλυκό χαμόγελο στον κόσμο». Ο Γεώργιος Μπλάτζας εκοιμήθη εν Κυρίω την Δευτέρα της Διακαινησίμου, 3 Μαΐου 2021 κατά την εορτή του προστάτη του, Μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου. Δεν ήταν μόνο κορυφαίος χειρουργός, αλλά και συνεπής χριστιανός και ομολογητής της χριστιανικής πίστεως από τα εφηβικά του χρόνια και συνδέθηκε από νωρίς με το Άγιο Όρος και ιδιαίτερα με τον Όσιο Παΐσιο. Παρακολουθήστε τη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον δημοσιογράφο Δημήτριο Στρουμπάκο, το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Ορθοδοξία και την Πεμπτουσία. #ΑΓΙΟΣΠΑΙΣΙΟΣ #ορθοδοξία #αγιονόρος #pemptousiatv

Η αλήθεια του καθενός: Ελευθερία ή βρόχος; Θανάσης Παπαθανασίου

 

Η δυνατότητα να διαμορφώνουμε πεποίθηση για το τι «στέκει» και τι «δεν στέκει» (κοντολογίς, για το ερώτημα περί της αληθείας) είναι ειδοποιός διαφορά του ανθρώπου. Είναι ευθύνη, η οποία γεννά το κρίσιμο ερώτημα, τι συνεπάγεται το να μιλάς για αλήθεια. Καθόσον ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη ζωή μας: ότι η επίκληση της αλήθειας (σε ενικό) υπονοεί επιβολή της. Για πολλούς λοιπόν ο τρόπος αποφυγής αυτών των δυσκολιών είναι να απορρίπτεται καθαυτό το ερώτημα περί της αληθείας και να υψώνεται η σημαία του σχετικισμού. Το εργόχειρο λοιπόν στο οποίο χρειάζεται να κοπιάσουμε, είναι οι λεπτές διακρίσεις μεταξύ αναμέτρησης και μίσους, συγχώρεσης και κουκουλώματος, λυτρωτικής απο-ενοχοποίησης αλλά και ένοχης απο-ενοχοποίησης, θεοποίησης του τυράννου αλλά και μεσσιανισμού του ελευθερωτή.

Ράπερ ζητάει από το κοινό να φωνάζει «Ιησούς Χριστός νικά»!

 

Ραπ μουσική, είναι ένα κυρίως αφροαμερικανικό μουσικό είδος, που έχει γίνει μαζικό πολιτιστικό φαινόμενο της εποχής μας, όπου στην ουσία απουσιάζει η μουσική και κυριαρχεί η ρυθμική απαγγελία του στίχου.

            Γνωστός στους νεανικούς κύκλους  ράπερ με το καλλιτεχνικό όνομα RACK, σε κατάμεστη συναυλία του, ζήτησε από τους νέους θαυμαστές του να επαναλάβουν καθαρά, μετά από αυτόν, το «Ιησούς  Χριστός νικά»! Μάλιστα το ζήτησε να το πουν τρεις φορές, μία όλοι μαζί καθαρά, μία μόνο τα αγόρια και  μετά μόνο τα κορίτσια. «Τι γαρ; Πλην παντί τρόπω, είτε προφάσει είτε αληθεία, Χριστός καταγγέλλεται», ακούγεται διαχρονικά η φωνή του Αποστόλου Παύλου!

            Ο νεαρός ράπερ έχει εκφράσει δημόσια την πίστη του στον Θεό. Και προφανώς, αφού έχει τόσους θαυμαστές, θέλησε να κάνει  ομολογία πίστεως και γιατί όχι και ιεραποστολής !

            «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τ. 633

Τι είναι η Ορθοδοξία;

 

Η Ορθοδοξία δεν είναι δυνατό να περιγραφεί και να εκφρασθεί μέσα από την «σχολαστική θεολογία». Μέσα από τα «δυτικά» η δυτικίζοντα « Θεολογικά σπουδαστήρια», που εξαντλούν  την αλήθεια μέσα από ορθολογιστικά πρότυπα. Δηλαδή μέσα στα ξερά λογικά σχήματα, που έχει επινοήσει ο άνθρωπος, με αποτέλεσμα να περιορίζουν την απεραντοσύνη της ορθοδοξίας και να της καταστρέφουν την αποκαλυπτικότητα. Με μια λέξη, να την κάνουν γνωσιολογική και ανθρωποκεντρική.

          Η Ορθοδοξία δεν είναι θεωρία, επιστημονική γνώση, «ορθολογιστική», κηρυκτική φλυαρία, νοσηρή παρελθοντολογία, «νομική» ηθική, φανατισμός, «ιερά εξέταση», αυθαίρετες δοξασίες, συναισθηματισμός, φιλοσοφικές θεωρίες, ιδεολογία, σύστημα, σχήμα- καλούπι.

          Η Ορθοδοξία είναι εμπειρία, ζωή, «γεύση αθανασίας», θεοπτία, αποκάλυψη, σταυρός και ανάσταση, βίωμα του λαού του Θεού.

          Γι’ αυτό εκφράζεται με τη λατρεία, τα μυστήρια της Εκκλησίας, με την Χριστοκεντρική άσκηση, με τον Μοναχισμό. Με την βυζαντινή τέχνη- την αρχιτεκτονική- τον ήχο -την εικόνα.

          Και με τα ήθη και έθιμα των παραδόσεων, που εκφράζουν υψηλό ήθος. Δηλαδή, αγάπη, αλήθεια κι ελευθερία.

          Αυτό  είναι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

           ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ, ΤΙΜΟΘΕΟΥ Κ. ΚΙΛΙΦΗ