ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ

 

Εύλογο προβληματισμό γεννούν τα αποτελέσματα της μελέτης «Παιδιά της δεκαετίας του 2000» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στην Αγγλία. Σύμφωνα με τα πορίσματα της μελέτης, περίπου τα τρία τέταρτα των βρεφών ηλικίας  εννέα μηνών στην Αγγλία βρίσκονται καθημερινά μπροστά από οθόνες, για χρονικό διάστημα που σε περιπτώσεις υπερβαίνουν και τις τρεις ώρες ημερησίως. Και ενώ οι συνέπειες αυτή της πραγματικότητας δεν είναι εύκολο να μετρηθούν, αυτό που διαπιστώνει η μελέτη είναι ότι τα βρέφη με μεγάλο χρόνο έκθεσης στις οθόνες έχουν σημαντικά λιγότερες εμπειρίες από αυτές  που είναι πολύτιμες για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, όπως είναι η ανθρώπινη επικοινωνία, το τραγούδι, οι εκδρομές και άλλα. Με απλά λόγια. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο-ίσως μάλιστα δεν είναι τόσο- το τι προσλαμβάνει το παιδί μέσα από την έκθεσή του στις οθόνες, όπως αφελώς πιστεύουμε, όσο κυρίως το τι κάνει το παιδί, εξαιτίας της έκθεσής του σε αυτές. Και μια άλλη πλευρά του προβλήματος, όχι λιγότερη σημαντική: Μπροστά στην οθόνη το παιδί καταδικάζεται να μαθαίνει την παθητικότητα και να βυθίζεται σε αυτή – με συνέπειες βέβαια ανυπολόγιστες για όλη τη μετέπειτα ζωή του.

          «ΖΩΗ», τ.4412 

 

Στη Βασιλεία του Θεού….

 

Ο Θεός πατέρας του Χριστού είναι παράξενος και παράδοξος. Αγαπά τις εκπλήξεις και τις ολικές ανατροπές. Γι’ αυτό η Βασιλεία Του, είναι μια ολική ανατροπή των αντιλήψεων και πεποιθήσεων μας.

          Στη Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχουν τέλειοι αλλά μετανοούντες, όχι άψογοι αλλά ειλικρινείς, όχι ατσαλάκωτοι αλλά τσακισμένοι από τα βάσανα της ζωής. Συντετριμμένοι, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι, απελπισμένοι και προδομένοι, πενθούντες  και θλιμμένοι.

          Όλοι οι σταυρωμένοι της γης και της ιστορίας θα ενωθούν στο πρόσωπο του Χριστού με τη Χαρά και το Φως του Θεού. Δεν θα μείνει κανείς έξω από το πανηγύρι της δόξας του Θεού.

          Όσο εμείς θα επιμένουμε να πιστεύουμε στις «αρετές» και την «ηθική» μας  στις νίκες  και πνευματικές επιτυχίες μας, τόσο ο Θεός θα γεμίζει τον ουρανό από αμαρτωλές και τελώνες. «Αμήν λέγω υμίν ότι οι τελώνες και αι πόρναι προάγουσιν υμάς εις την βασιλείαν του Θεού».

          π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος.

Δέσποινα πρόσδεξαι, ήχ πλ. δ, Φωκαέως. Ψάλλει ο Γέρων Δαμασκηνός Νεοσκητιώτης και οι Μπουραζερίτες.

 

Η ψυχή ενός λαού…

Ένας λαός που έχει μέσα του μια ψυχή, όταν φτάσει στον τελευταίο βυθό τη απόγνωσης, βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει εναντίον του εαυτού του. Αντιδρά ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση και καμιά προετοιμασία του εδάφους. Μια ανόρθωση της ψυχής δεν είναι μια βαθμιαία εξέλιξη αλλά ένα απότομο ξύπνημα δυνάμεων που κοιμόντανε, μια βίαιη επιστροφή από το μαρασμό στη ζωή.

          Γιώργος Θεοτοκάς, «Ελεύθερο Πνεύμα»

«Οι άρχοντες…»

 

Όσοι κατέχουν μια κάποια κεντρική θέση μέσα στον πνευματικό, τον κοινωνικό και πολιτικό μας οργανισμό, φαίνεται να άρχουν πάνω στους άλλους. Γι’ αυτό και συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε άρχοντες.

            Πολλές φορές μερικοί απ’ αυτούς άρχοντες ,γίνονται αφεντάδες του παλιού καιρού.

            Ξεκινάνε από το λαό, για να είναι διάκονοί του, υπηρέτες του και καταντούν πάσες φορές να γίνονται οι περιφρονητές του. Γιατί ο λαός τους δίνει τη σάρκα του, το αίμα του και την καρδιά του ακόμα, τους δίνε  τη δύναμη και τα μέσα για να γίνουν οδηγοί του, για να φροντίσουν για το ψωμί του το υλικό και το πνευματικό. Τους βλέπει σαν σάρκα από τη σάρκα του, απ’ όπου και αν προέρχονται.

            Κι αυτοί τον εκμεταλλεύονται, στρατεύονται πολλές φορές σε ξένη στρατιά, αντίθετη  στα ενδιαφέροντα του λαού. Συνεργάζονται-χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν- με τους υπονομευτές του πνευματικού θησαυρού του λαού, ξεχωρίζοντας τον εαυτό τους από τον «λαουτζίκο», «τον όχλο» τον μη γινώσκοντα  τον νόμον».

            Στο λαό δίνουν μόνο μερικά ψίχουλα για να του κρατάνε το στόμα κλειστό, με χέρια δεμένα, για να μη τους συντρίψει.

            Και ο λαός απογοητεύεται, αηδιάζει και διασκορπίζεται σαν τα πρόβατα που έχασαν τον τσοπάνη τους.

            Αλλοίμονο! Όταν αντιστρέφονται οι όροι και οι διάκονοι του λαού γίνονται «άρχοντες» και αφεντάδες- όπως τόσο συμβαίνει-πως να δει  προκοπή αυτός ο τόπος.

            ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ Ιερομονάχου, «ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ»

Ο Θεός είναι εδώ!

 

Κάποτε νόμιζα πως ο Θεός ήταν κάπου μακριά. Ψηλά, ατάραχος, αυστηρός. Σαν να κοιτούσε από απόσταση τη ζωή  μου και να περίμενε μην και κάνω λάθος.

            Όμως, δεν ήταν έτσι, Μου πήρε καιρό να το καταλάβω…

            Δεν είναι θεός  θλίψης, είναι Θεός χαράς. Όχι κοσμικής , επιφανειακής χαράς, αλλά εκείνης  της ήσυχης, εσωτερικής χαράς, που γεμίζει την ψυχή και σε κάνει να χαμογελάς ακόμα και όταν γύρω σου όλα δείχνουν δύσκολα. Είναι η γαλήνη που νιώθω όταν του μιλάω. Είναι η ελπίδα που κρατιέται μέσα μου, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται να χάνονται.

            Τον ένιωσα σαν φως σε σκοτεινή στιγμή. Όχι γιατί εξαφανίστηκαν τα προβλήματα, αλλά γιατί μέσα τους υπήρχε πια Κάποιος. Κάποιος που με αγαπάει, που δεν με απορρίπτει, που δεν κουράζεται από τα σφάλματά  μου. Κάθε φορά που του ανοίγω την καρδιά μου, νιώθω ότι περιμένει να με ακούσει σαν στοργικός Πατέρας.

            Αυτός ο Πατέρας μου θυμίζει ποιος είμαι. Παιδί Του. Όχι μόνο όταν τα καταφέρνω, αλλά και όταν πέφτω. Είναι Εκείνος που δεν μου έχει κρατούμενα, που δεν με μετρά με μέτρα ανθρώπινα.

            Όταν Τον αφήνω να μπει μέσα μου, όλα φωτίζονται αλλιώς. Οι σχέσεις  μου, οι σκέψεις μου, ακόμα και οι πληγές  μου.

            Και ξέρεις τι συνειδητοποίησα; Ότι κοντά Του η ζωή έχει νόημα. Όχι για  μια στιγμή, όχι για ένα θαύμα, αλλά για όλη τη διαδρομή, κάθε μέρα που Τον κουβαλώ στην καρδιά μου νιώθω ασφάλεια και σιγουριά.

            Γιατί τελικά… ο Θεός είναι εδώ!

            Στη ζωή  μου.  Στην καρδιά  μου,

            « Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 636

           

«Καλά που έχω το παιδί μου, τον άντρα, τη γυναίκα μου…»

 

Πόσο τελικά αυτό το «δικό μου» ξεφτίζει μέσα μου την όντως αγάπη; Τελικά το παιδί είναι «δικό σου»;  Ο άντρας σου είναι «δικός σου;»

Αν μάθαινες να ζεις με τη σκέψη πως κανένας  και τίποτα  δεν είναι «δικό σου», πως θα είχαν άραγε διαμορφωθεί τα συναισθήματά σου για τους  σημαντικούς σου άλλους; Πόσο διαφορετικά θα είχε σμιλέψει την αγάπη σου η ελευθερία από τον καταιγισμό των ακατέργαστων και ασυνείδητων προσδοκιών σου;

Συνειδητοποιείς άραγε πως η ψευδαίσθηση της κατοχής σφετερίζεται την ερωτική φλόγα  του αληθινού δοσίματος αφού εξακολουθείς να περιμένεις από τους «δικούς σου»  να σου φερθούν όπως οι τίτλοι ιδιοκτησίας στον κάτοχό  τους;  Αν είχες αποποιηθεί τους «τίτλους σου», πόσο θα είχε ανθίσει άραγε μέσα σου η κλεμμένη, η στερημένη αγάπη….; Και πόσο κόσμο θα είχες στ’ αλήθεια ξεδιψάσει  με μια τέτοια αγάπη διαθέσιμη στη φαρέτρα σου!

Γρηγ. Βασιλειάδης, «ΠΌΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;»

(Ψυχοθεραπευτής)