Μονολόγιστη

 

Όταν η νύχτα θρυμματίζει τις υδρίες

του ηλίου, πίνοντας όλο το φως, ραγίζοντας

τη στέρεη μορφή της μέρας, σπάζοντας

περήφανα και ταπεινά πρόσωπα, κι όλα

τα ρίχνει αδιακρίτως στην απέραντη

θάλασσα της σιωπής, εγώ σαλεύω σαν κλωνάρι

πάνω απ’ το χώμα, πίσω απ’ τα χορτάρια,

κι ορθώνοντας ψιθυριστά τη μονολόγιστην

ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με,

αρχίζω ν’ ανεβαίνω, να περνώ τα σύνορα

της νύχτας. Κι αιφνιδίως μι’ ανθισμένη

πορτοκαλιά μου ρίχνει τ’ άνθη της στο πρόσωπο!

ΑΝ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ...

ο Χριστός αναστήθηκε, τίποτε άλλο δεν έχει σημασία

Αν Χριστός δεν αναστήθηκε, τίποτα δεν έχει νόημα.

Λούντβιχ Βίγκενσταϊν

Στον ξέφρενο αιώνα

 

Στον ξέφρενο αυτό αιώνα

μην ενδώσεις.

Φλόγες κύκλωσαν τον ιερό

περίβολο των ψυχών.

Από παντού κραυγές μαρτυρίου.

Στο βάθος θα προβάλλουν

Νέρωνες που θα απολαμβάνουν

μοναδικά την τέφρα των ελπίδων.

 

`                                               Γαλάτεια Ι. Βέρρα

Πόλεμος

Πόλεμος στο εσωτερικό

των ανθρώπων.

Αρετές και κακίες

σε παρατάξεις ετοιμότητας

έγινε η καρδιά

το κέντρο των αναμετρήσεων.

Το αποτέλεσμα; Μια κραυγή:

περισσότερο φως!

 

Γαλάτεια Ι. Βέρρα

Ανάσα ικεσίας

Ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο.

Εσύ αόρατος στους ορίζοντες της αναβλύζουσας ιστορίας.

Δύνασαι μα δεν μιλάς.

Πάντοτε σου άρεσε η σιωπή. Μια σιωπή που πλέκει τον ιστό μιας πραγματικότητας που εξελίσσεται δίχως τέλος να γνωρίζει.

Τα χείλη σου σφραγίζουν το μυστικό της ζωής.

Κινείσαι στα λεπτότατα όρια της αφής ελαχίστων.

Χαμογελάς στα πρόσωπα αυτών που προόρισες για τα υψηλά. Απλώνεις το χέρι για να χαϊδέψεις την αθωότητα.

Άκουσέ με. Σ’ το ζητώ σαν χάρη.

Σαν ύστατη χάρη.

Γαλάτεια Βέρρα, “Χρώματα Αλήθειας”

Μη γυρίσεις πίσω

             

Μη γυρίσεις πίσω.

          Μην κοιτάξεις.

          Κινδυνεύεις.

          Ξέρεις πόσο στοιχίζει

          ένα απρόσεκτο βλέμμα;

          Μιαν αιωνιότητα.

          Γαλάτεια Βέρρα, “Στον καμβά των αιώνων”

Λόγια πάντα αληθινά και επίκαιρα

“Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μονίμως ως επάγγελμα την

σωτηρία της Πατρίδας.

Δι’ ο και αποφεύγουν επιμελώς να την σώσουν.

Μετά την σωτηρίαν, δεν θα έχουν επάγγελμα!”

Γεώργιος  Σουρής

Δεν έχω άνθρωπο Κύριε.......

Δεν έχω άνθρωπο να μιλήσω. Ψάχνω για ένα λόγο βαθύ, για ένα λόγο που φέρνει κατ’ ευθείαν σ’ εσένα. Χάσαμε τους ποιητές μας, χάσαμε τους σοφούς μας, χάσαμε τους προφήτες μας. Χάσαμε τις γέφυρες που οδηγούν σ’ Εσένα.

 Ένας λόγος βαρύς, σαν τον ίσκιο της καρυδιάς, είναι που μας λείπει. Ο Λόγος Σου.

          Χρ. Μαλεβίτσης

ΚΕΡΔΙΣΕ ΟΥΡΑΝΟ

                                      Η γριούλα που ευλαβικά

                                      σκουπίζει τη μικρή αυλή.

                                      Ο οδοκαθαριστής που σιωπηλά

                                      επιτελεί το ιερό του έργο.

                                      Ο μικρούλης που ανάβει το κερί

                                      στην αγκαλιά της μητέρας.

                                      Ο άνομος που δάκρυα

                                      μετανοίας αφήνει.

          Από τη νέα ποιητική συλλογή της Γαλάτειας Βέρρα

Η παράξενη λογική Σου

.... Με τρελαίνει η παράλογη λογική σου:

          Να μου ζητάς να μη μεριμνάω

          Να μου ζητάς να ταΐζω αυτούς που δεν μπορούν να μου το ανταποδώσουν

          Να μου ζητάς να δανείζω σ’ αυτούς  που δεν μπορούν να μου τα επιστρέψουν.

          Με τρελαίνει η παράλογη λογική σου:

          Να με καταρώνται και να ευλογώ

          Να με μισούν και να αγαπώ

          Να με αδικούν και να συγχωρώ

          Να νικάω επ’ αγαθώ

          Να γυρίζω το μάγουλο για το δεύτερο ράπισμα

          Να επιλέγω την έσχατη θέση,

          ενώ μπορώ να έχω την πρώτη.

          Με τρελαίνει η παράλογη λογική Σου:

          Να αρνηθώ, ποιον;

          τον εαυτό μου

          Να αγαπήσω, ποιον;

          τον σταυρό μου

          Να παραδεχτώ πως, για το κακό που γίνεται,

          εγώ φταίω.

          Με τρελαίνει η παράλογη λογική Σου:

          να σταυρωθώ εγώ για να μην σταυρωθούν άλλοι

          Να πτωχύνω για να πλουτίσω

          Να χάσω για να κερδίσω

          Να πεθάνω για να ζήσω......

                   Μαρία Μουρζά, “Αγάπησα τα θνητά σαν αθάνατα”

“Σε συγχωρώ” , Μάρως Βαμβουνάκη

Υπάρχουν τα συγχωρώ τα γεμάτα έπαρση. Εννοούν: εγώ ο καλότατος, ο γενναιόκαρδος, ο άριστος, ο ακομπλεξάριστος, συγχωρώ βέβαια εσένα, ο οποίος, σαν μυρμήγκι που είσαι, τι βλάβη θα μπορούσες να μου προξενήσεις…

Υπάρχουν τα συγχωρώ του καλόπαιδου του Θεού!

Δες, Θεέ μου, πόσο εντάξει δούλος Σου είμαι, πόσο καλός μαθητής, Σε υπακούω, ακολουθώ τις διδαχές Σου, μιμούμαι το παράδειγμα Σου, και φρόντισε να με ανταμείψεις σύντομα.

Υπάρχουν τα συγχωρώ τα πανεύκολα

Τώρα πλέον που το πρόβλημα το οποίο μου προκάλεσες δεν υφίσταται -εσύ με απάτησες μεν, αλλά εγώ τώρα βρήκα έναν άλλο πανέμορφο και πλούσιο άντρα, ευτυχώς δηλαδή που με απάτησες και σώθηκα, άνοιξαν τα μάτια μου-, σου απευθύνω ένα μεγαλειώδες «σε συγχωρώ»! Καμαρώνω μειώνοντας σε.

Προσφέρω συγγνώμη άκοπη, χωρίς κόστος, χωρίς θυσία• με αυταρέσκεια. Κυρίως δε στοιχίζει, δεν πονάει διότι όλες οι συνθήκες άλλαξαν, αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που σε συγχωρώ.

Και ασφαλώς, το πιο συνηθισμένο, υπάρχουν συγχωρώ που δεν τα εννοούμε. Τα πετάμε αμέσως, επιπόλαια, τυπικότατα, άδεια σαν φακέλους δίχως επιστολή μέσα, σαν φέιγ βολάν διαφήμισης, σαν ένα ψυχαναγκαστικό και κούφιο χαιρετισμό. Οι ψυχαναγκασμοί είναι πάντα κούφιοι. Μιμούνται ένα περιεχόμενο, αλλά είναι κενοί.

«Τι κάνετε;»

«Καλά! Εσείς;»

«Κι εμείς καλά!»

«Χαίρετε!»

«Πολύ καλημέρα σας!»

«Επίσης!»

«Τα όμοια!»

Ούτε καλά είμαστε, ούτε να χαίρεστε εσείς έχουμε όρεξη, ούτε να είναι καλή η μέρα σας ευχόμαστε όταν εμείς περνάμε μια τόσο ζόρικη μέρα. Τα επίσης δεν έχουν αντιστοιχίες, τα όμοια εννοούν εντελώς ανόμοια. Ετσι άστοχα λέμε τα συγχωρώ, ιδίως άμα θέλουμε να ξεφορτωθούμε κάποιον που θεωρεί χρέος του να ζητάει συγγνώμες, προκειμένου να κοινωνήσει για παράδείγμα, και οφείλει να συλλαβίσει λέξεις: «Συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό».

Αξία έχει να μπορείς να συγχωρείς εκείνον που σε πόνεσε, ενώ ο πόνος διαρκεί και καίει. Η πιο αληθινή, η πιο σπαραχτική συγγνώμη που δόθηκε ποτέ ήταν η συγγνώμη πάνω σε σταυρό από έναν αιμορραγοΰντα νεαρό σταυρωμένο. Τότε μόνο. Ενόσω υποφέρεις από την αδικία που σου έγινε να συγχωρείς, να το εννοείς με καθαρή καρδιά για εκείνον που σε αδίκησε. Να συγχωρείς διότι καταλαβαίνεις ίσως την πρόθεση του τη διαφορετική από την πράξη του.

Διότι υποψιάζεσαι το «δεν ξέρει τι κάνει»…

Διότι δέχεσαι πως είναι πλάσμα ατελές και ταλαίπωρο ακριβώς όπως εσύ, πέφτει σε λάθη από αδυναμίες και ανοησίες προπατορικές. Το σπουδαιότερο, διότι δέχεσαι ότι κι εσύ έχεις πράξει ακόμη χειρότερες αδικίες, ακόμη πιο επικίνδυνες κουταμάρες, ασυναισθησίες αλλά και αναισθησίες με εγωισμό εξωφρενικό.

Τότε μετράει. Τότε συγχωρείς, τότε λύνεις δεσμά και αποδεσμεύεσαι. Πονώντας.

Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει: Ναι, αυτό είναι το καλό: να συγχωρείς το κακό. Δεν υπάρχει άλλο καλό.

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη “Σιωπάς Για να Ακούγεσαι”, Εκδόσεις Ψυχογιός

το βρηκα:ενόριον

“ΑΠΡΙΛΗΣ" Κωστή Παλαμά

Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ’ στη Χώρα.

          Στην εκκλησιά, στον κλίβανο, στο σπίτι, σταργαστήρι,

          παντού, στο κάστρο, στην καρδιά, ταποκαϊδια,οι στάχτες...........

                             Κι από κατάκρυα χόβολη μεστή η γωνιά, κι ακόμα

                             και πιο πολύ από τη γωνιά που του σπιτιού η καρδιά είναι,

                             κακοκατάντησε η καρδιά του ανθρώπου. Κρίμα. Κρίμα.        

Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ’ στη Χώρα

          Τραγούδι των ηρώων! Εμπρός, τραγούδι των ηρώων!

          Απάνου από ταπόσταχτα, άναψε, ω φλόγα, λάμψε...........       

          Γιατί θά’ ρθει κάποιος καιρός, και κάποια αυγή θα φέξει,

          θα φυσήξει μια πνοή μεγαλοδύναμη,άκου!

          Από ποιο στόμα ή από ποιο χάος θα χυθεί; Δεν ξέρω.         

Δεν  ξέρω πως θά ρθει, και με το πέρασμά της,

μέγα και θείο μυστικό κι ανεξήγητο, θα σκύψουν

          οι κορφές όλες, οι φωτιές θα ξαναδώσουν όλες.

          Στην εκκλησιά, στον κλίβανο, στο σπίτι, σταργαστήρι,

                          στο κάστρο, στην καρδιά, παντού, σταποκαϊδια, απρίλης

        ( Σκόρπιοι στίχοι για παρηγοριά και έμπνευση και πίστη για εθνική αναγέννηση   και  ανάσταση του γένους ν’ ακουσθεί και σήμερα, μια και βιώνουμε παράλληλους καιρούς με τους δικούς του, “τραγούδι των ηρώων”.

          “ Η Δράση μας”, Απρίλιος 2017

Η Πίστη

                   Δεν έχεις Πίστη, όταν τα στάχυα σου

                   προσμένεις να  γεννούν σιτάρι,

                   κι από τ’ άκαρπο δεντρί, που κέντρισες,

                   προσμένεις καρπερό βλαστάρι!

                   Πίστη έχεις, όταν από το χέρσωμα

                   κι από τα αστραποκαμένα ξύλα,

                   προσμένεις τους καρπούς ολόδροσους

                   να φέξει η αυγή ροδογελάστρα.

                   Πίστη έχεις, όταν-όσο αλόγιστο

                   και πλάνο ο νους σου κι αν ξέρει-

                   προσμένεις ήλιο τα μεσάνυχτα

                   κι αστροφεγγιά το μεσημέρι.

                   Δεν έχεις Πίστη, όταν, πιστεύοντας,

                   ρωτάς την κρίση και τη γνώση!

                   Δεν έχεις Πίστη, όταν την πίστη σου

                   στο λογικό έχεις θεμελιώσει!

                   Πίστη έχεις, όταν κάθε σου όνειρο

                   το ανάφτεις στο βωμό της τάμα,

                   κι αν κάποιο τάμα σου είναι αδύνατο,

                   προσμένεις να γενεί τα θάμα.

                              Γεώργιος Δροσίνης

Ὁ φόβος τοῦ θανάτου

Ἡ Κική Δημουλᾶ εἶναι κορυφαία ποιήτρια καί τακτικό μέλος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν. Ὡς ποιήτρια εἶναι εὐαίσθητη ἀπέναντι στήν ζωή καί στόν θάνατο.

Σέ μιά συνέντευξή της ἀναφέρθηκε καί στόν θάνατο, ὁ ὁποῖος βασανίζει ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἰδιαίτερα τούς εὐαίσθητους. Σέ ἐρώτηση ὅτι ἡ ζωή χωρίζεται σέ δύο κομμάτια, στό πρῶτο κυριαρχεῖ ἡ ἐπιθυμία γιά εὐτυχία καί στό δεύτερο κυριαρχεῖ ὁ φόβος, εἶπε αὐτό συμβαίνει:«Γιατί ἔχουμε ἀρχίσει νά ἔχουμε ἐπαφή μέ τό ἀπώτατο μέλλον πού εἶναι ὁ θάνατος. Γιά μένα δέν ὑπάρχει ἄλλος φόβος ἐκτός ἀπό αὐτόν. Ὁ ὁποῖος ταυτόχρονα εἶναι καί μιά κινητήρια δύναμη. Σέ κάνει νά παραλύεις ἀλλά καί τήν ἴδια στιγμή λές "ἄθλιε θά σέ καταπολεμήσω". Ὅσο γιά τήν ψυχή, ἄμα πεθάνη τό σῶμα, τά τίναξε ἀπό τήν ἀπελπισία της».

Σέ ἄλλη σχετική ἐρώτηση, ἀπάντησε:«Δέν μπορῶ νά καταλάβω γιατί ποθοῦμε νά ζοῦμε. Ποῦ σκόνταψε ἡ φύση καί δέν προέβλεψε οἱ ἄνθρωποι νά ζοῦν γιά πάντα. Ἤ ὅσο ζοῦν γιατί δέν εἶναι νέοι; Γιατί νά γίνεται αὐτή ἡ ἀπογοητευτική ἀλλοίωση πού στέλνει οἰκειοθελῶς τόν ἄνθρωπο στόν θάνατο; Ἐκεῖ εἶμαι μέχρι ἀφελείας ἔκπληκτη. Ὑπολόγισε ἡ φύση ὅτι ἡ Γῆ δέν θά μπορέσει νά σηκώσει τό βάρος μιᾶς ἀθανασίας;».Ὅταν ἐρωτήθηκε ἄν θά ἔστρεφε τό βλέμμα της «σέ μιά μετέπειτα ζωή», ἀπάντησε:«Δέν μπορῶ νά ἀπιστήσω στήν ἀβεβαιότητα. Δέν ξέρω τίποτε γιά τήν μετέπειτα ζωή. Ὄφειλαν τά πράγματα νά ἔχουν ἀποδείξει ὅτι ὑπάρχει, διότι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος θά λυτρωνόταν ἀπό τόν φρικτό φόβο τοῦ "μετά". Αὐτόν τόν φόβο τοῦ θανάτου πού σημαίνει τό "τίποτα"».Βέβαια, αὐτός ὁ φόβος τοῦ θανάτου εἶναι ὤθηση γιά δημιουργία, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά τόν ξεπεράση μέ ἄλλα ἔργα. Εἶπε: «Γι’ αὐτό γράφουμε ποιήματα, μουσική. Τό κίνητρο εἶναι ὅτι ἡ ζωή τελειώνει» (Τό Βῆμα 27-9-2015).Ὁ θάνατος φοβίζει αὐτούς πού δέν συνδέονται μέ τόν Χριστό, τόν νικητή τοῦ θανάτου, τόν ἀρχηγό τῆς ζωῆς, αὐτούς πού ἔχουν ἀπολυτοποιήσει τήν βιολογική ζωή, αὐτούς πού δέν ἔχουν ἀποκτήσει μιά ἐμπειρική αἴσθηση τῆς ζωῆς μετά τόν θάνατο. Ἑκατομμύρια ἅγιοι μάρτυρες, ὅσιοι, ἀσκητές ἔζησαν μέ τήν χαρά τῆς συναντήσεώς τους μέ τόν Χριστό καί ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο αὐτόν μέ τήν βεβαιότητα τῆς αἰώνιας ζωῆς καί τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων, μέ τήν πίστη: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».Αὐτή εἶναι ἡ διαφορά μεταξύ τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν ἐν Χριστῷ καί τῶν ἀνθρώπων πού ταυτίζονται μέ τήν παροῦσα ζωή. Ἡ ἴδια ἡ ποιήτρια κάνει λόγο γιά τήν μεγάλη ἐξαπάτηση πού τῆς ἔκανε τό σῶμα. «Μέ ἐξαπάτησε ὅτι θά εἶναι πάντα νέο καί σφριγηλό»Γνώρισα ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν μέ τήν ἐλπίδα τῆς αἰώνιας ζωῆς, πού τούς ἔδινε μεγάλη δύναμη, καί ὅταν πλησίαζε τό τέλος τῆς βιολογικῆς ζωῆς ἦταν γεμάτοι χαρά γιατί θά συναντοῦσαν τόν Χριστό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους. Αὐτό δέν εἶναι οὔτε ἐξαπάτηση οὔτε ψευδαίσθηση, ἀλλά πληρότητα ζωῆς. Στήν Ἐκκλησία μαθαίνουμε πῶς νά ζοῦμε μέ τήν προοπτική τοῦ ἔσχατου, καί πῶς νά πεθαίνουμε μέ τήν ἐλπίδα τῆς ζωῆς.

Ν.Ι.

http://www.parembasis.gr/index.php/menu-teyxos-238/4524-2016-238-07

ΑΝΑΣΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ανάσα Κυριακής,

δανεισμένη από ολόφωτες δεσμίδες

ακριβού μειδιάματος,

προβάλλεις με το κίτρινο μαντό

σαν χρυσάνθεμο προσευχών

σε δεσποτικούς ανέμους.

Γαλάτεια Βέρρα

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ

Τέλος χρόνου!

φώναξε ο φύλακας άγγελος.

Μα πόσα νομίσματα αγάπης

πρέπει να καταβάλω

για να σωθώ;

Γαλάτεια Βέρρα

AΔΕΛΦΩΣΥΝΗ Μιχαήλ Στασινοπούλου

                             -Μάνα, είν’ ένα παιδί στην πόρτα

                             και περιμένει και ζητά.

                             -Ψωμί και γάλα πήγαινέ του,

                             Γιατί δεν κάνει να πεινά.

                             -Παιδάκι του καλού Θεούλη,

                             πες του, σαν πας,

                             πως έξω απ’ τη δική μας πόρτα

                             μάταια δεν ήρθες να ζητάς.

                             -Μάνα, ένας γέρος στέκει απ’ έξω

                             Και περιμένει και ζητά.

                             -Γρήγορα, φώναξέ τον μέσα

                             Για να ‘ βρει λίγη ζεστασιά.

                              Παππούλη, στον καλό Θεούλη,

                              Πες του, σαν πας,

                              Πως έξω απ’ τη δική μας πόρτα

                              Μάταια δεν ήρθες να ζητάς.

                               -Κάποιος κακός, μάνα, στην πόρτα,

                               Συχώρεση ζητά.

-         Φώναξέ τον και το χέρι

δώστε του μ’ όλη την καρδιά.  

-Φίλε μου, του καλού Θεούλη,

πες του, σαν πας,

πως κάθε πλάσμα Του εδώ κάτου

κι εν’ αδελφάκι είναι για μας.