Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Εξαπόστειλον το φως σου και την αλήθειά σου-αυτά με ωδηγήσαν» (ψαλμ.42,3).

 

Άχρηστα και σκοτεινά καταντούν τα ανθρώπινα μάτια, όταν δεν υπάρχει απ’ έξω το φως. άχρηστος και σκοτεινός ο νους, όταν δεν έχει τον φωτισμό του Θεού. Ο ανθρώπινος βίος είναι μια πορεία γεμάτη κόπους, ανησυχίες, πειρασμούς και κινδύνους, και θλίψεις. Για να βαδίσουμε με ασφάλεια, χρειαζόμαστε μια καθοδήγηση. Έχουμε ανάγκη από ανάλογο φως.

        Το φως, λοιπόν, αυτό μόνον ο Θεός είναι σε θέση να μας το δώσει. Αυτός είναι ο επουράνιος  Πατέρας, που έχει θερμό  ενδιαφέρον και αγάπη προς τα πλάσματά του. Αυτός είναι ο πάνσοφος και παντοδύναμος κυβερνήτης της ανθρώπινης ζωής. Αυτός είναι ο ασφαλής φωτοδότης και οδηγός του ανθρώπου.

        Πρέπει όμως να θέλουμε  και να ζητάμε το φως και την καθοδήγηση του Θεού. Όπως μας στέλνει καθημερινά το φως της ημέρας, παρόμοια πρέπει να Του ζητάμε να μας στέλλει κι τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Για να γνωρίζουμε το θέλημά  Του, και να διακρίνουμε το καλό από το κακό, για να προφυλαγόμαστε από την αμαρτία και να πράττουμε το καλό.

        Γ.

25 Ιανουαρίου, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

Απολυτίκιον, Ήχος Α΄ 

Ο ποιμενικός αυλός της θεολογίας σου τας των ρητόρων

ενίκησε σάλπιγγας, ως γαρ τα βάθη του πνεύματος                                                εκζητήσαντι και τα κάλλη του φθέγματος προσετέθη σοι.

Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθήναι                         τας ψυχάς ημών.

          Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά  μια μεγάλη κι εξαιρετική προσωπικότητα. Τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό. Πρόκειται για μια σπουδαιότατη εκκλησιαστική   φυσιογνωμία, με σπάνια πνευματικά χαρίσματα. Γεννήθηκε στην Αριανζό, χωριό της Ναζιανζού της Καππαδοκίας, το 329 μ. Χ. Εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε πρώτα από την ευσεβή μητέρα του Νόννα. Σπούδασε σε πολλές Σχολές της περιφερείας του και τέλος ήλθε στην Αθήνα μαζί με τον ισάδελφό του Βασίλειο. Στη φιλοσοφούσα Αθήνα σπούδασε τα ελληνικά γράμματα και γνώρισε,  όσο κανένας άλλος, την ελληνική φιλοσοφική σκέψη.

          Μετά τις σπουδές του ήλθε και έμεινε στην έρημο του Πόντου μαζί με τον Βασίλειο. Η αυτοσυγκέντρωση της ερήμου τον βοήθησε να κατανοήσει το βάθος της χριστιανικής θεολογίας. Στη συνέχεια ήλθε κοντά στον πατέρα του. Ο πατέρας του,  επίσης Γρηγόριος καλούμενος, με την βοήθεια της συζύγου του Νόννας, έγινε χριστιανός  και κατέλαβε την επισκοπή της Ναζιανζού. Είναι η εποχή ακόμη των εγγάμων επισκόπων. Πολύ αργότερα επεκράτησε η υποχρεωτική αγαμία των επισκόπων.

          Το 372 ο Βασίλειος, επίσκοπος της Καισαρείας, χειροτόνησε τον Γρηγόριο επίσκοπο Σασίμων, μιας άσημης κωμοπόλεως στην οποία δεν μετέβη, γιατί όπως, “τα μεγάλα αξιώματα είναι πλήρη ζάλης και αστικών θορύβων”. Το 379, μετά τον θάνατο του αρειανίζοντος  αυτοκράτορος Ουάλεντος, οι Ορθόδοξοι της Κπόλεως τον κάλεσαν να τους ενισχύσει στην πρωτεύουσα. Οι Αρειανοί τότε είχαν καταλάβει όλους τους ορθόδοξους ναούς και παρέμεινε στους Ορθόδοξους μόνο ο μικρός ναός της Αγίας Αναστασίας. Εκεί ο Γρηγόριος εξεφώνησε τους περίφημους λόγους του περί της θεότητος του Υιού και Λόγου του Θεού, από τους οποίους ονομάστηκε Θεολόγος.

          Ανέπτυξε πλουσιότατη και καρποφόρα εκκλησιαστική δράση, η οποία προκάλεσε τη μήνη των Αρειανών και το Πάσχα του 379, ενώ ιερουργούσε , εισόρμησαν στο ναό της Αγίας Αναστασίας, κακοποίησαν τους Ορθοδόξους και τραυμάτισαν τον Γρηγόριο.

          Ο Θεοδόσιος, διάδοχος του Ουάλεντος, έθεσε τέρμα στις ραδιουργίες των Αρειανών και απέδωσε  τους κατειλημμένους από τους Αρειανούς  ναούς στους Ορθοδόξους. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Κπόλεως τον

Γρηγόριο και η εκλογή του επικυρώθηκε από την Β΄ Οικ. Σύνοδο, στην οποία  μάλιστα μετά τον θάνατο του Μελετίου Αντιοχείας, εξελέγη πρόεδρος. Δυστυχώς οι ραδιουργίες κάποιων επισκόπων, εξανάγκασαν τον Γρηγόριο να παραιτηθεί χάριν της ειρηνευσης της Εκκλησίας. Αποσύρθηκε στην πατρίδα του όπου επεδόθη σε γόνιμη συγγραφή μέχρι τον θάνατό του το 390, σε ηλικία εξήκοντα ετών.

          Ο Γρηγόριος διακρίθηκε ως σπουδαίος εκκλησιαστικός ρήτορας, θαυμαστός συγγραφέας και ανέπτυξε ένα πλούσιο κοινωνικό έργο. Ο Γρηγόριος είναι εισηγητής των επικήδειων λόγων σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικός ρητορικής. Εκφώνησε επικήδειους  στον πατέρα του, στον αδελφό του Καισάριο, στην αδελφή του Γοργονία και στον αδελφικό του φίλο Μ. Βασίλειο. Επίσης με επιστολές επικοινωνούσε με φιλικά του πρόσωπα και έδινε κατάλληλες συμβουλές. Διακρίθηκε ως ποιητής και τα ποιήματά του φανερώνουν την οξύνοια της σκέψεώς του για την λογοτεχνική του δεινότητα.

          Τα ποιήματά του είναι γραμμένα σε αρχαΐζουσα ελληνική διάλεκτο ου δείχνουν τη βαθύτατη γνώση της ελληνικής γλώσσας, αλλά και την αγάπη του στον ελληνικό πολιτισμό. Η βαθύτατη γνώση της ελληνικής γλώσσας και της  φιλοσοφικής ελληνικής  σκέψεως από τους μεγάλους Ιεράρχες καταρρίπτει τα

 έωλα επιχειρήματα των φανατικών ελληνολατρών. Η Εκκλησία με τους μεγάλους Ιεράρχες της αγκάλιασε τον Ελληνισμό και τον αναζωογόνησε και Χριστιανισμός και Ελληνισμός συμπορεύτηκαν και θα συμπορεύονται διηνεκώς.

          π. Γ.

Κυριακή μετά τα Φώτα

Επιτρέπονται οι υπερβολές στους χριστιανούς;

          Τίποτε δεν πρέπει να κάνουμε με διάθεση υπερβολής. Ούτε συντηρητικοί να είμαστε αλλ’ ούτε και φιλελεύθεροι στα πνευματικά θέματα. Ακόμη και στις κοσμικές υποθέσεις μας να ενεργούμε συνετά. Πάντοτε ν’ ακολουθούμε τη μέση οδό που διατηρεί η Εκκλησία μας. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο Χριστός, όπως φαίνεται μέσα στην ευαγγελική διήγηση της σημερινής Κυριακής μετά τα Φώτα.

          Ας αναφέρουμε κάποια παραδείγματα.

          Ας δούμε τι γίνεται με το θέμα της νηστείας.

          Άλλοι νηστεύουν πολύ άκριτα, κι άλλοι, ίσως οι πιο πολλοί, καθόλου. Ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης λέγει πως ο άνθρωπος οφείλει να είναι “δόκιμος ζυγοστάτης”, δηλαδή καλή ζυγαριά. Ούτε την ασιτία να επικροτήσει, γιατί θα τον οδηγήσει στην ατονία και την κατάρρευση, αλλ’ ούτε και την πολυφαγία, γιατί θα τον οδηγήσει στην ασωτία. Οι διάφορες πνευματικές ασκήσεις της αρετής να είναι σύμμετρες με τις δυνάμεις μας για να έχουμε κανονική πνευματική πρόοδο. Πολλές φορές άνθρωποι που πρωτογνώρισαν τον Χριστό, έπεσαν με τα μούτρα στην πνευματική ζωή κι όταν έφυγε ο ζήλος ξαναγύρισαν στις προηγούμενες συνήθειες τους κι έγιναν χειρότεροι. “Και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου χείρονα των πρώτων”.

          Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα ζητήματα. Δεν πρέπει να βλέπουμε παντού εχθρούς της Εκκλησίας, αλλ’ ούτε και να αμνηστεύουμε αυτούς που την διαβάλλουν και την συκοφαντούν. Στην πνευματική ζωή να υπάρχει ένα μέτρο. Στη συναναστροφή μας με τους άλλους να έχουμε διάκριση, ώστε να αντιληφθούμε  ποιος είναι ο κατάλληλος καιρός για να μιλήσουμε στον άλλο για  τον Χριστό και για πνευματικά θέματα. Ενδέχεται αντί για καλό να κάνουμε κακό.

          Το παράδειγμα  του Κυρίου μας διδάσκει να είμαστε άνθρωποι του Θεού συνετοί και σώφρονες.

          π. γ. στ.

Η νέα σπορά

Ήδη από την 1η Σεπτεμβρίου άρχισε το νέο Εκκλησιαστικό έτος. Παράλληλα με τη φυσική καλλιέργεια των αγρών, που αρχίζει την εποχή αυτή,  Η  Εκκλησία μας αρχίζει την επίσημη έναρξη της πνευματικής καλλιέργειας. Καλούνται όλοι όσοι έχουν τη δυνατότητα και τις προϋποθέσεις, από το Θεό να εργασθούν για την καλλιέργεια και τον καταρτισμό των πιστών.

          Η πρόσκλησή Του ακούγεται επίμονα: “Τίνα αποστείλω και τις πορεύσεται προς τον λαόν μου;”. Στο μεγάλο αυτό έργο, το έργο της σωτηρίας των ψυχών, ο Θεός ζητά τη δική μας συνεργασία. Στο προσκλητήριο Του πρέπει όλοι να δώσουμε το παρών. Όσοι έχουν την κλίση και τον καταρτισμό θα εργασθούν όπως λέμε [1]στην  γραμμή, στα χαρακώματα, σαν κατηχητές, ιεροκήρυκες κ. λ. π. Δεν πρέπει κανείς να λυπηθεί τον κόπο και ας μην απελπιστεί από τα αποτελέσματα της σποράς. Ας αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις με επιμονή, υπομονή και προσευχητικά στον αμπελώνα που μας εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Κι’ αν το έδαφος πολλές φορές είναι σκληρό και τα αγκάθια των παθών και των μεριμνών του βίου αντιστέκονται στο έργο μας και την κάνουν κοπιαστική, δεν πρέπει να λυγίζουμε. Ας μην μας διαφεύγει, ότι ο σπόρος που έπεσε στο γόνιμο έδαφος έφερε καρπό εκατονταπλασίονα και κάλυψε τη χαμένη σπορά.

          Αλλά στο προσκλητήριο αυτό εκτός από τους εντεταλμένους στο έργο αυτό- κατηχητές, κήρυκες του θείου λόγου,-καλούνται όλοι οι πιστοί να πλαισιώσουν με ενδιαφέρον την πνευματική εργασία της νέας χρονιάς. Πως; Με το να φέρει ο καθένας μια νέα ψυχή κοντά στο Θεό. Πολλές φορές προσκαλούμε συνανθρώπους μας σε άλλους ψυχοφθόρους τόπους, όπου  αντί να βρουν τον εαυτό τους τον χάνουν ανεπανόρθωτα και η ευθύνη μας είναι μεγάλη.

          Κι ακόμη ας προσευχηθούμε ο Θεός να μας αποκαλύψει ψυχές που ενδιαφέρονται να Τον γνωρίσουν.

          Η Εκκλησία ξεκινά το έργο της και προσκαλούμαστε σε αυτή την σταυροφορία της ιεραποστολής στον κόσμο.

π.γ.στ

---

Η ναρκομανής κοινωνία μπορεί να μας σώσει από τα ναρκωτικά;

Πόσοι νέοι ναρκομανείς άρχισαν τα ναρκωτικά, ενώ ζούσαν μια ζωή προσφοράς και αγάπης προς την κοινωνία; Βεβαίως, κανείς. Αν  ήμασταν κτηνοτρόφοι και νοιαζόμασταν για τα μοσχάρια μας που ψοφούν, θα είχαμε βρει κιόλας τη θεραπεία. Κι όμως, μια τόσο απλή, απλούστατη και προφανής αλήθεια δεν την δεχόμαστε και την αποσιωπούμε. Οι πολιτικοί μας αποσιωπούν την αλήθεια, γιατί έχει πολιτικό κόστος, και όλοι μας γιατί έχει προσωπικό κόστος. Δεν είναι λίγο πράγμα να μετανοήσεις για τις αμαρτίες σου, να αποφασίσεις να γεράσεις με την ίδια γυναίκα πλάι σου, να ξυπνάς πρωί-πρωί την Κυριακή να πηγαίνεις στην Εκκλησία, να σταματάς μπροστά στους ζητιάνους, να κάνεις την προσευχή σου σαν παιδάκι, να καλοδέχεσαι όσα παιδιά σου δίνει ο Θεός, να ανέχεσαι τους γέρους γονείς σου στο σπίτι, να μη μεθάς, να μη χαρτοπαίζεις, να νηστεύεις, να σταυροκοπιέσαι  όταν περνάς έξω από μια Εκκλησιά, να περιμένεις τα παιδιά σου το βράδυ και να σε βρίσκουν στο σπίτι. Λίγα ακόμη χρειάζονται για να συνθέσουν την εικόνα ενός ντεμοντέ τύπου, που κάθε μοντέρνος άνθρωπος δεν αντέχει να τον υποδυθεί. Να δώσω, σου λέει, ένα ποσό, και μεγάλο ακόμα, για τα παιδιά μου το αντέχω, όχι όμως  και να μεταμορφωθώ σε κοσμοκαλόγερο και να μη χαρώ τη ζωή μου, για να γίνει το παιδί μου ευτυχισμένο και καλό.....

          Κ. Γανωτής, “ πειραϊκή ΕΚΚΛΗΣΙΑ”, τ. 116

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Το μυστήριο της Εκκλησίας συνδέεται με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής. Ο Κύριος είχε υποσχεθεί στους μαθητές του την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος, για να υπενθυμίζει στο λαό του Θεού όλα όσα είπε και έκανε. Από τη γενέθλια μέρα Εκκλησίας, την Πεντηκοστή, ο Παράκλητος αποκαλύπτει το πρόσωπο του Χριστού και τελεσιουργεί το μυστήριο της σωτηρίας των ανθρώπων στο χώρο της Εκκλησίας. Ιδιαίτερα στη Θεία Ευχαριστία-Κοινωνία, το κατ’ εξοχήν γεγονός φανέρωσης της Εκκλησίας, ο πιστός έρχεται σε λυτρωτικό διάλογο με το Χριστό και σε κοινωνία με τους συνανθρώπους του. Ο Χριστός γίνεται “βρώσις” και “πόσις” και οι άνθρωποι γίνονται αδελφοί και συμμέτοχοι της θείας επικοινωνίας.

          Η μαρτυρία-διδασκαλία των Αποστόλων παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση και πορεία της εκκλησιαστικής ζωής. Η πίστη της Εκκλησίας στηρίζεται στην Καθολική παράδοση, που σημαίνει εσωτερική ενότητα πίστης από των εποχή των Αποστόλων μέχρι των συγχρόνων αγίων.

          Η Παράδοση δεν είναι απλά ιστορικό ζήτημα, επιστροφή στο παρελθόν, αλλά σύνδεση με την εμπειρία της Εκκλησίας. Όλοι οι χριστιανικοί αιώνες αποτελούν ομόκεντρους κύκλους με κοινό κέντρο την Αποστολική πίστη και παράδοση. Οι αιώνες που ακολούθησαν την Αποστολική εποχή έθεσαν νέα ερωτήματα, τα οποία η Εκκλησία με το θεσμό των Οικουμενικών Συνόδων απάντησε, χωρίς να αφίσταται της Αποστολικής Παράδοσης. Αυτή η συστηματική ανάπτυξη της χριστιανικής Παράδοσης έγινε αποδεκτή γιατί πιστεύεται  ότι το Άγιο Πνεύμα είναι διαρκώς παρόν και κατευθύνει την πορεία της Εκκλησίας “εις πάσαν την αλήθεια”. Ένα άλλο στοιχείο που  ενώνει την ιστορική συνέχεια της Εκκλησίας  με την Αποστολική Παράδοση είναι η Αποστολική διαδοχή. Η κανονική ανάθεση της επισκοπικής ευθύνης από τους Αποστόλους, με την επίθεση των Αποστολικών, τους υποψηφίους επισκόπους (χειροτονία), που συνεχίζεται δια μέσου των αιώνων συνδέει τους Επισκόπους και  το Ιερατείο με τους Αποστόλους. Κάθε τοπική Εκκλησία συνδέεται με την κοινή πίστη και προσήλωση στην Παράδοση της Εκκλησίας και έτσι διατηρείται η ενότητα  και ομοψυχία της Οικουμενικής Εκκλησίας. 

         π. Γ.

Όταν κάποιος φεύγει

Όταν κάποιος φεύγει από τον κόσμο αυτό για την αιωνιότητα, συνηθίζουμε να προσέχουμε αυτόν, τη ζωή και τα έργα του. Κάποτε, ιδίως σε καιρούς τέτοιας καλπάζουσας μωρίας, χρειάζεται να στρέφει κανείς το βλέμμα του και να κοιτάζει τους ζωντανούς. Να τους ζητά να αιτιολογήσουν τα έργα τους μπροστά στο θάνατο. Είναι μια μεγάλη και θεάρεστη ευεργεσία που επιδαψιλεύει  ο νεκρός στους ζωντανούς. Για εκείνον πια δεν υπάρχει καμία ανάγκη. Για μας υπάρχει γιατί γινόμαστε αποτρόπαιοι όταν λησμονούμε πως δεν πεθάνουμε, γινόμαστε άσχημοι και παράλογοι από κακία. Μέσα μας ακούμε μια φωνή που μας βεβαιώνει για την αιωνιότητα μας. Απομένει ν’ αντιληφθούμε ότι γδούπος του θανάτου δεν είναι ξένος αλλά οικείος στη φωνή αυτή. Τούτο φυσικά σημαίνει πως θα  πρέπει να  έχουμε, με αγωνία και δάκρυ, κερδίσει τον Θεό. Αλλ’ όσοι έχουν χάσει το Θεό, αφού πια δεν μπορούν να καθαρίσουν το βίο τους με την αγάπη, ας τον καθαρίσουν  με το φόβο και την έγνοια του θανάτου. Πάντως απελευθέρωση του ανθρώπου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη συνείδηση του θανάτου, του προσωπικού μας τέλους στη γη.

          Κ. Τσιρόπουλου, “Η Μαρτυρία του Ανθρώπου”

Σήμερα μας χρειάζεται ο Χριστός;

          Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται ως εποχή της τέχνης των επιστημών, του πολιτισμού, της προόδου σ’ όλα τα επίπεδα. Κατά κάποιο τρόπο ο άνθρωπος φαίνεται ότι είναι πλήρης και μπορεί να λύνει τα προβλήματά του. Οπότε έρχεται εύλογα το ερώτημα: Του χρειάζεται σήμερα ο Χριστός;

          Εξ άλλου έχουμε τόσες αφθονίες. Ναι,αλλά έχουμε και αφθονία κακού!

          Ειδικότερα σήμερα:

          Αμφισβητείται η πίστη.

          Διαλύεται ο Θεσμός της οικογένειας.

          Διαστρέφεται η αλήθεια.

          Ξεπέφτει  η αυθεντία.

          Συσκοτίζεται το φως.

          Χάνεται το δώρο της ελευθερίας.

          Κυριαρχεί η τυραννία.

          Υποχωρεί το αίσθημα της ευθύνης.

          Εξευτελίζεται  η ανθρώπινη προσωπικότητα.

          Χάνεται η αιδώς.

          Σήμερα η ανθρωπότητα ζει τη μοναξιά της και κρίνεται η τύχη της

          Οπότε; Θέλει και ρώτημα αν μας χρειάζεται ο Χριστός; Οπωσδήποτε και μας χρειάζεται.

          Γιατί;

          Γιατί μας δίνει το φως το αληθινό.

          Γίνεται ο αλάνθαστος και απλανής οδηγός μας.

          Μπορεί να μας κάνει αθώους σαν τα μικρά παιδιά.

          Μας γεμίζει με αλήθεια και με αγάπη την καρδιά.

          Ο Χριστός μας χρειάζεται για να χρησιμοποιούμε σωστά την τέχνη, την επιστήμη, τον πολιτισμό και να κάνουμε ευχαριστιακή χρήση του κόσμου.

          Ο άνθρωπος έχει πολλά πράγματα και αναζητάει περισσότερα.

Όλοι ζητάμε κάτι άλλο στη ζωή μας. Και αυτό είναι, έστω κι αν δεν το καταλαβαίνουμε ο Ιησούς Χριστός. Αυτόν πεινάμε, Αυτόν διψάμε, Αυτόν αναζητούμε.

          Μήπως τα εφετινά Χριστούγεννα ήρθε η ώρα να λυτρωθούμε από την πείνα και τη δίψα της αναζήτησή μας και να συναντήσουμε το Θ. Βρέφος.

        π. Γ.

Η σημασία των δώρων

Ένα παιδί είναι λογικό να ζητά ό, τι του αρέσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί και να το αποκτήσει. Είναι σημαντικό να το εκπαιδεύουμε να μάθει να εκτιμά ό, τι του προσφέρεται. Ένα παιδί που κατακλύζεται από πολλά δώρα χάνει το ενδιαφέρον του γι’ αυτά, αφού δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με αυτά που έχει, και τα βαριέται. Το αποτέλεσμα είναι να μην το εκτιμά, και ο γονιός τότε απογοητεύεται......

          Μια κατηγορία γονιών επιλέγει τα πολλά και μεγάλα δώρα, ως απόδειξη μεγάλης αγάπης. Ίσως με αυτήν την εκλογή να βγαίνουν αισθήματα ενοχής, διότι ο χρόνος παρουσίας του πατέρα στο σπίτι έχει μειωθεί στις μέρες μας. Ίσως πάλι ο γονιός να θέλει να νοιώσει το παιδί του ισότιμο με τα άλλα παιδιά, και να πέσει στην παγίδα των προτύπων που η καταναλωτική κοινωνία προβάλλει. Μπορεί, ακόμα, η επιλογή του να απαντά στις δικές  του ανάγκες, μέσα από τα παιδικά του βιώματα.

π.γ.στ

Ομιλία στην αγ.Βαρβάρα Πατρών

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Ο   Μ   Ι   Λ   Ι   Α

Α   Ν   Α   Κ   Ο   Ι   Ν   Ω   Σ   Η

          Ανακοινώνεται, ότι την προσεχή Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016-10-2016, αρχίζει το κατηχητικό και κηρυκτικό έργο της Ενορίας μας.

          Προς τούτο στην αίθουσα ομιλιών του πνευματικού μας κέντρου θα τελεσθεί Αγιασμός και στη συνέχεια θα επακολουθήσει ομιλία από τον πρωτοπρεσβύτερο

π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟ    ΣΤΑΝΙΤΣΑ

          με θέμα: « ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ

ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ» 

          Ώρα: 6 μ. μ

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ