Τρίτη, 20 Απριλίου 2021

Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου: Η κοίμηση, τα σημεία αγιότητας και οι τελευταίες υποθήκες του


Ο Άγιος Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (1888-1970) σε όλη του τη ζωή εβασανίζετο από αρρώστιες, ήταν ευαίσθητος στα κρυολογήματα και κάθε χρόνο τον επισκέπτετο η γρίππη.

Τέλη Μαρτίου 1970 προσεβλήθηκε από πνευμονία· ήταν Μ. Τεσσαρακοστή και με δυσκολία δέχθηκε να πάρη λίγο γάλα. Έδωσε σε όλους τις συμβουλές που ο καθένας είχε ανάγκη. Είχε το προορατικό χάρισμα.

Στην προσπάθεια των πνευματικών του παιδιών να τον κρατήσουν με ορούς λίγες μέρες στην ζωή, παρακαλούσε κι έλεγε: αφήστε με καλά μου παιδιά να φύγω, ήρθε η ώρα μου. Γιατί, Γέροντα, τούλεγα, δεν μένεις μαζί μας τούτο το Πάσχα; Δίσταζε να μου απάντηση, και δεύτερη και τρίτη φορά τον παρεκάλεσα να μου πη πώς ξέρει ότι θα φύγη σύντομα κι εκείνος με δυσκολία μου απεκάλυψε: ευλογημένε Παύλε, είδα την Παναγία και τον Θεολόγο προ ολίγου και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν «Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις, Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας» κι αυτό το λέγω σαν εξομολόγηση, επειδή με βιάζεις, μη το ειπείς σε άλλους.

Κι έφυγε από τον κόσμο της ματαιότητος, αφού έδωσε την ζωήν του για τους άλλους, αφού εργάσθηκε σαν καλός εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, αφού αρίστευσε στις εξετάσεις του στο στάδιο των πνευματικών ασκήσεων, αφού υπηρέτησε και Εκκλησία και Πατρίδα σαν καλός χριστιανός και ακέραιος Έλληνας. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου 1970 σε πλήρη διαύγεια των αισθήσεών του. Το λείψανό του πήρε μορφή ουράνια, όψι χαρούμενη κι ειρηνική, απέραντη γαλήνη βασίλευε στο ασκητικό του πρόσωπο, πράγματι αγιασμένου ανθρώπου έκφραση, που εκοιμήθη εν Κυρίω….

Αξίζει να προσθέσω ένα γεγονός που δείχνει πως εδέχετο μυστικές κλήσεις για την σωτηρία των άλλων και που θυμίζει τον μεγάλο Απόστολο των Εθνών που ήκουσε την φωνήν του Μακεδόνος «διαβάς βοήθησον ημίν». Ο αείμνηστος γέροντας ενώ ευρίσκετο στο κελλί του στην Μονή της Πάτμου, ακούει κάποια Ελένη από την Ικαρία να τον καλεί να σπεύση να την σώση. Δεν χάνει καιρό, κατεβαίνει στο λιμάνι του νησιού και ως εκ θαύματος ευρίσκει ιστιοφόρο που έφευγε για την Ικαρία. Θαλασσοδαρμένος φθάνει στον προορισμό του και αμέσως ερωτά αν υπάρχει κάποια Ελένη χήρα και πληροφορείται ότι προ ήμερων έχασε τον άνδρα της· αμέσως ρώτησε να μάθη τον δρόμον που ωδηγούσε στο σπίτι της χήρας γυναικός.

Δεν εζήτησε να ανάπαυση το κουρασμένο σαρκίο του, αλλά σπεύδει χωρίς καθυστέρηση, η φωνή της Ελένης τον ενοχλεί. Εκεί που βάδιζε βλέπει μια έξαλλη γυναίκα να τρέχη απελπισμένη, την φωνάζει με το όνομα της και λέγει: «Ελένη που πηγαίνεις, για σένα ήλθα». Και η πονεμένη γυναίκα συνέρχεται, βλέπει τον πνευματικό, σκέπτεται αυτό που θα έκαμνε και εξομολογείται ότι την στιγμή εκείνη επήγαινε να πνιγή στην θάλασσα. Η γυναίκα εσώθη, το θαύμα έγινε, όπως η ίδια μου το εξιστόρισε…

Η αδελφή Ευφροσύνη με εβεβαίωσε ότι όταν πήγε να ασπασθή τον τάφο του Γέροντα, ησθάνθη τέτοια ευωδία, ώστε στην συνείδηση της στέκει σαν ένας πατερικός άγιος, ο οποίος πράγματι έχει αγιάσει.

Ένα άλλο πνευματικό του τέκνο, η Μ.Κ. μου διηγήθη ότι τον Νοέμβριο του 1954 επισκέφθηκε τον Γέροντα στην Πάτμο και την φιλοξένησε στο ι. Κοινόβιο του Ευαγγελισμού. Επί δύο ήμερες παρέμενε στον πύργο του Μοναστηριού· την τρίτη ημέρα ο αείμνηστος επέμενε να μη κοιμηθή πλέον στο μέρος αυτό, πράγμα που έγινε. Την νύκτα εκείνη έπεσε ακριβώς σε αυτό το κρεββάτι κεραυνός. Ημπορεί να θεωρηθή τυχαίο γεγονός η σωτηρία ενός ανθρώπου με την επιμονή του πνευματικού πατρός;

Τελευταίες υποθήκες του αειμνήστου Πατρός Αμφιλοχίου

14 Απριλίου 1970, 10η μ.μ.

Στην βασιλεία των ουρανών βασιλεύει η ειρήνη και η χαρά παιδί μου.

Να έχετε αγάπη μεταξύ σας, να παρακαλήτε τον Θεόν να με συγχωρήση, διότι δεν σας έδωσα τίποτε ως πατέρας… (Γερόντισσα συγκεκινημένη). Το παν, Γέροντα, μας έδωσες.

Τη Γερόντισσα ν’ αγαπάτε. Ο Θεός να σας ενισχύη να οδηγήσητε καλώς το ποίμνιον που σας έδωκε να διευθύνετε. Θα αισθάνομαι πολλήν χαράν όταν σας βλέπω να προχωρήτε. Να παρακαλήτε να με βάλη και με ο Κύριος εις την θέσιν σας. Πάντα θα εύχωμαι να ζήσουμε αεννάως εις την δόξαν του Παραδείσου. Θέλω να συνέχισης πιστά το έργον μου όταν θα φύγω. Θα χαίρωμαι όταν θα βλέπω ότι προχωρείτε εις τις άγιες γραμμές του Μοναχισμού….

15 Απριλίου 1970

Πρέπει να είσθε παιδιά της αγάπης. Δεν θα φοβήσθε τον διάβολον.

Να έχης υπομονήν, ταπείνωσιν και αγάπην.Θα έχετε αρχαίαν ανάμνησιν για την συνάντησιν με τον Γέροντά σας.

Ο Θεός ευλόγησε να έλθουν όλα τα παιδιά μου.

Δεν έχω άλλην χαράν και άλλον πόθον, να σας δω μέσα στον Παράδεισον. Ο Θεός να σας αξιώση της δόξης Του. Έχω μεγάλην συγκίνησιν που έχω πλάι μου όλα μου τα παιδιά. Άλλη χαρά δεν έχει ο πατέρας.

(Πνευματικό παιδί: πολύ τον αγαπάς, Γέροντα, τον Θεολόγον).

Από μικρό παιδί τον έβλεπα, τον αγαπούσα, προσευχόμην και παρακαλούσα να γίνω ένας μαθητής του και οπαδός του. Και έγινε.

Να ζήσετε βίον ειρηνικόν και άγιον, να κρατήσετε τις γραμμές των πατέρων σας, να ζήσετε τον χριστιανικόν και ελληνικόν βίον…

Ανδρίζεσθε και κραταιούσθε, για να μην έλθετε εις πειρασμόν. Μη δίδετε σημασίαν εις τον κόσμον. Ο κόσμος εξ αρχής και τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους τους έπιασε για τρελλούς «…και εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν». Να έχωμεν την ομόνοιαν και την ειρήνην. Αυτά ευλογεί ο Θεός.

Ο Θεός να σας ευλογήση, να είναι πάντα κοντά σας στις εργασίες σας, στις σκέψεις σας. Να μην αναμιγνύεσθε ούτε στα κομματικά, ούτε στα προσωπικά. Πάντοτε να λέγετε: Ο Θεός να σας φωτίζη να κάνετε ό,τι είναι καλύτερον για τον τόπον μας.

Ημών το πολίτευμα εν «ουρανοίς υπάρχει». Εδώ ψευτοζούμε, λοιπόν να μη στενοχωρούμεθα ό,τι και να μας συμβή…

Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν. Εμείς αυτό πρέπει να λέγωμε είτε καλά έχομε είτε κακά.

Όπου εγωισμός εκεί Πνεύμα Θεού δεν υπάρχει.

Δεν ημπορεί να λέγεται Χριστιανός εκείνος όπου δεν έχει αγάπην. Προσποιείται τον Χριστιανόν…

16η Απριλίου, 12η μεσημβρινή (Εις τον ιατρόν της Πάτμου)

Το Πνεύμα του Θεού να είναι πάντοτε μαζύ σας, όλες οι διαγνώσεις σας να είναι φωτισμένες. Να είσαι ευχάριστος και εις τους ανθρώπους και εις τον Θεόν. Εύχομαι εκ καρδίας να γίνης ένας Ιεραπόστολος ιατρός, διότι το πλησίασμα του Χριστιανού ιατρού εις τον άρρωστον παίζει σπουδαίον ρόλον. Εγώ σε αγαπώ διότι έχεις εντός σου εθνικότητα και θρησκευτικότητα. Δεν σε θεωρώ ως ιατρόν, αλλ’ ως ιδικόν μου πρόσωπον.

Εκοιμήθη μετ’ ολίγον (2.15 μ.μ.) εν Κυρίω. Οποία όντως πνευματική διαύγεια!

Η αληθινή προσευχή

 

Αληθινή προσευχή σημαίνει να προσφέρεις τα αιτήματά σου με ευχαριστία και δοξολογία και να πιστεύεις πως ο Θεός είναι παρών και σε ακούει. Πρέπει να έχεις φόβο Θεού, να μην ολιγοπιστείς και να μην έχεις μέσα σου την παραμικρή αμφιβολία πως ο Θεός εισακούει τα αιτήματά σου στο ουράνιο και νοερό θυσιαστήριο κι απαντά σ’ αυτά. Νάσαι απόλυτα σίγουρος πως ο Θεός θα μας δώσει κατά “την καρδίαν” μας, καθώς είναι παντοδύναμος και πάνσοφος, αλλά και περισσότερα απ’ όσα ζητάμε. Η καρδιά όμως που ρέπει προς το φαγητό και το πιοτό, που είναι άπληστη κι αδύναμη πνευματικά, δεν έχει τέτοια πίστη. Όπως τέτοια πίστη δεν έχει κι η καρδιά που μέσα της κρύβονται το μίσος κι η έχθρα ή που την βαρύνουν η φιλοχρηματία, η πλεονεξία κι ο φθόνος, ωσότου ελευθερωθεί από τις αδυναμίες της αυτές και καθαριστεί.

          Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης, “Η εν Χριστώ Ζωή μου”

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

Ο Αντρέα Σενιέ σύμβολο καταδίκης της τρομοκρατίας

 

Ο Αντρέα Σενιέ σύμβολο καταδίκης της τρομοκρατίας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Τις ημέρες αυτές και έως τις 31 Ιουλίου προβάλλεται μέσω διαδικτύου από την Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) η όπερα του ιταλού μουσουργού Ουμπέρτο Τζορντάνο «Αντρέα Σενιέ». Πρόκειται για τον μεγάλο ελληνογάλλο ποιητή ( η μητέρα του ήταν Ελληνίδα), ο οποίος στα 32 του χρόνια υπήρξε θύμα της τρομοκρατίας της Γαλλικής Επανάστασης.

Από την ΕΛΣ ανακοινώθηκε πως η παρουσίαση της εν λόγω όπερας αποτελεί τη συμμετοχή της στην 200ή επέτειο από την Εθνεγερσία. Κάποιοι Έλληνες, οπαδοί του Ροβεσπιέρου, υποστηρίζουν τον παραλογισμό ότι η όπερα αυτή δείχνει την επίδραση της Γαλλικής Επανάστασης στην Ελληνική του 1821. Η αλήθεια είναι πως ο Αντρέα Σενιέ (1762-1794) και η όπερα του Τζορντάνο καταδικάζουν την τρομοκρατία της Γαλλικής Επανάστασης. Ο Σενιέ ετάχθη υπέρ της Γαλλικής Επανάστασης, καταδίκασε όμως ανοιχτά την τρομοκρατία. Γι’ αυτό εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα, γαλλική εφεύρεση για τη βιομηχανοποίηση του αποκεφαλισμού Γάλλων πολιτών. Υπενθυμίζεται ότι ο Κωλέττης βέβαιος για την σε θάνατο καταδίκη των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα εισήγαγε γκιλοτίνα για να εκτελεσθούν...

Είναι λυπηρό πως σήμερα Έλληνες δικαιολογούν την τρομοκρατία της Γαλλικής Επανάστασης. Λ.χ. παραγωγός εκπομπής στο Γ΄ Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας μιλώντας με τον σκηνοθέτη της παράστασης της ΕΛΣ υποστήριξε πως δεν γίνονται επαναστατικές αλλαγές χωρίς να χυθεί αίμα... Δικαιολόγησε δηλαδή την εγκληματική νοοτροπία του Fouquier-Tinville, προέδρου του επαναστατικού δικαστηρίου που καταδίκασε σε θάνατο τον αθώο Σενιέ, γιατί «η Επανάσταση δεν έχει ανάγκη τους ποιητές». Ο Σενιέ αγαπούσε την Ελλάδα και τη Δημοκρατία και ορθώς η ΕΛΣ τον τιμά.

Εδώ και πολλά χρόνια η αριστερή ιντελιγκέντσια της χώρας μας υπερτονίζει την επίδραση της Γαλλικής Επανάστασης στην Ελληνική και επιδιώκει να μεταφέρει στη σύγχρονη Ελλάδα το γεμάτο ιδεολογικό μίσος καθεστώς, που οι Ιακωβίνοι προώθησαν στους Γάλλους. Ως παραδείγματα επιρροής της Γαλλικής Επανάστασης στην Ελληνική αναφέρονται οι Αδαμάντιος Κοραής και Ρήγας Βελεστινλής. Αλλά και οι δύο ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση είχαν με την ολοκληρωτική νοοτροπία και με το ταξικό και ιδεολογικό μίσος, που προώθησαν στη χώρα τους οι Γάλλοι επαναστάτες. ΠΟΥΘΕΝΑ δεν επικροτούν την τρομοκρατία. ΠΟΤΕ δεν σκέφθηκαν να προτείνουν τη δημιουργία άθεου κράτους, με διωγμούς σε βάρος των χριστιανών. Αντίθετα, ΠΑΝΤΟΤΕ υποστήριζαν την Ορθοδοξία.

Ο Ρήγας επικαλείται τη βοήθεια του Θεού για την απελευθέρωση των Ελλήνων και έβλεπε την Ορθοδοξία ως την πνευματική βάση λειτουργίας του ελεύθερου κράτους. Ο Κοραής εις τας «Πολιτικάς Παραινέσεις προς τους Έλληνας» σημειώνει πως «στη νέα πολιτεία των Γραικών οι κοσμικοί άνδρες και γυναίκες πάσης τάξεως άνθρωποι, πρέπει να υποχρεώνωνται με ποινήν ατιμίας να διδάσκωσι τα τέκνα των την εύκολον τριμερή ταύτην παιδείαν αντάμα με της θρησκείας την κατήχησιν». Ο Κοραής στην Αυτοβιογραφία του αντίθετα καταδικάζει την τρομοκρατία των άθεων Γάλλων Επαναστατών και τους κατηγορεί ότι έτσι παρέδωσαν την εξουσία εις «δημαγωγόν δεινότερον», τον Ναπολέοντα, ο οποίος προτιμούσε «τα βρομερά των βρομερών κολάκων θυμιάματα».-

Κυριακή, 18 Απριλίου 2021

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

 

Με τυραννεί η πείνα της ευτυχίας

Ιησού Χριστέ, με τυραννεί η πείνα της ευτυχίας. Αίτηση, για χαρά είναι η προσευχή μου.

Μέχρι σήμερα, Κύριε, έχω πονέσει πολύ. Οι μέρες μου ήταν γκρίζες ή σκοτεινές ως τώρα. Η θλίψη, το ξέρεις, έγινε μόνιμος ίσκιος μου.

Θάνατοι, ανέχειες, αποτυχίες δεν έλειψαν ποτέ απο το σπίτι.

Κάτω από την πίεση του πόνου, Ιησού, ζήτησα πολλές φορές τη χαρά σε εύκολους δρόμους. Μ’ έβλεπες. Οι πρόχειρες μικρές ευτυχίες, που προσφέρει η σύγχρονη ζωή, μου έγιναν προσφιλείς. Δεσμεύτηκα σε χαρές φθηνές, αμαρτωλές.

Μα πάντα, το γνωρίζεις, Θεέ μου, έμενα πεινασμένος. Δεν χόρτασε η καρδιά μου.

Οι μέρες, οι μήνες της οδύνης καταβρόχθισαν τα δευτερόλεπτα  της χαράς και της απόλαυσης. Μόνιμη γεύση του στόματός μου η πίκρα.

 Θεέ μου, πεινώ για ευτυχία. Δεν με λυπάσαι; Ρίξε μου το μάννα της χαράς Σου. Τη χαρά Σου δεν την χωράνε οι ουρανοί. Θ’ ανεχθεί η αγάπη Σου να μείνω πεινασμένος, δυστυχισμένος;

 Επί τέλους δεν φταίω εγώ, αν με τόση σφοδρότητα  ποθώ τη χαρά. Συ μου φύτεψες τον πόθο. Συ κάνεις τα χέρια μου ν’ απλώνονται για να ψηλαφίσουν την ευτυχία. Συ, Θεέ μου, κάνεις τα μάτια μου να την ψάχνουν παντού.

 Ιησού, μας υποσχέθηκες τη χαρά Σου, “ίνα έχωσι την χαράν την εμήν πεπληρωμένην εν αυτοίς”. Τώρα θ’ αρνηθείς;

 Αν χρειάζεται να κάνω κάτι για την απόκτησή της, δείξε μου τι είναι αυτό. Οδήγησέ με πως να ενεργήσω.

Αν η ευτυχία Σου υπάρχει ήδη στον κόσμο μας, πολύ κοντά μας, βοήθησέ μα να την αναγνωρίσω, Κύριε, ανάμεσα στις τόσες απομιμήσεις της.

Θεέ μου, Κύριε της μακαριότητος, χορήγησέ μου λίγη από την ευτυχία Σου.

Μία σταγόνα χαρά Σου ισοδυναμεί με ωκεανό ευτυχίας.

Στάξε τη σταγόνα αυτή στα φρυγμένα χείλη μου, Θεάνθρωπε.

          ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρχιεπισκόπου πρώην Αμερικής

Σάββατο, 17 Απριλίου 2021

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ Μαρκ. 10, 32-45

Η εξουσία ως διακονία

          Η Εκκλησία μας λίγο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα και του Πάσχα κάνει λόγο για το Πάθος του Κυρίου, προετοιμάζοντας κατ’ αυτόν το τρόπο τους πιστούς εν όψει των αγίων εορτών.

          Ο Χριστός πορεύεται με τους δώδεκα Μαθητές στα Ιεροσόλυμα και προλέγει το επικείμενο  Πάθος Του. Δύο απ’ αυτούς, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, συμμερίζοντας μάλλον κοσμικές μεσσιανικές ιουδαϊκές αντιλήψεις ζητούν από τον Ιησού να τους δώσει τιμητικές θέσεις στην ένδοξη βασιλεία του.

          Ο Χριστός δεν εξοργίζεται, ούτε αγανακτεί για το παράλογο αυτό αίτημα των μαθητών του. Βέβαια η τάση προς την εξουσία και τα πρωτεία φαίνεται ότι είναι έμφυτη μέσα στον άνθρωπο. Διότι ανεξάρτητα από το να εκδηλώνεται ή όχι η τάση της εξουσίας, υπάρχει μέσα στην ψυχή μας, ότι της αρέσει να εξουσιάζει, αν όχι πάντοτε τουλάχιστον σε κάτι. Θέλουμε σε κάτι να πρωτεύουμε. Έτσι και ο Χριστός φαίνεται να θεωρεί ανθρώπινη την επιθυμία τους. Αλλά τους εξηγεί ποια λογής  εξουσία είναι η δική του και ποιος είναι ο δικός τους ρόλος, αν πρόκειται  να τον ακολουθήσουν. Αυτού του είδους την εγωιστική φιλοπρωτία και εξουσία καταδικάζει ο Χριστός.

          “Ουχ ούτως έσται εν υμίν”. Γι’ αυτό τους καλεί να πορευθούν τον δρόμο της διακονίας και της θυσίας και του Πάθους. Η συμπόρευση με το Χριστό και η μαθητεία κοντά Του έχει κατά κάποιο βαθμό και την έννοια της μιμήσεως, με την οποία και συμπληρώνεται. Η συμπόρευση με το Χριστό μέσα στην ιστορία προετοιμάζει την είσοδο στην αιώνια δόξα Του.

          Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του, αλλά και σε όλους όσους θελήσουν να γίνουν δικοί του μαθητές, αν θέλουν να γίνουν πρώτοι δεν πρέπει να κατακυριεύουν των άλλων, ούτε να τους κατεξουσιάζουν. Οι δικοί Του ακόλουθοι πρέπει να κρατηθούν μακριά από οποιαδήποτε  εγωιστική εκμετάλλευση της εξουσίας που κατέχουν.

          Ο άνθρωπος ως γνωστόν μετά την πτώση δημιούργησε μια εξουσιαστική κοινωνία. Δηλαδή ο άνθρωπος απόκτησε μια επιθυμία να εξουσιάζει και να δείχνει τη δύναμή του σε όλες τις φάσεις της εξουσίας. Από τους άρχοντες  και τους φορείς της εξουσίας, στον επαγγελματικό χώρο, στο σχολείο, στην οικογένεια, στους φιλικούς και γνωστούς κύκλους, επιδιώκουμε την εξουσιαστική, εγωιστική μας νοοτροπία.

          Βέβαια ο Χριστός δεν απαγορεύει τη φιλοπρωτία και την άσκηση της εξουσίας, όταν την χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος για την καλύτερη εξυπηρέτηση ατόμων, οικογενειακών και κοινωνικών συμφερόντων, αλλά αυτού του είδους την εγωιστική φιλοπρωτία καταδικάζει ο Χριστός.

          Το μήνυμα του Χριστού ανατρέπει όλη αυτή την νοθευμένη άσκηση της εξουσίας και φιλοπρωτίας. Ο Χριστός εισάγει την έννοια της διακονίας στην άσκηση της εξουσίας, η οποία πρέπει να θεωρείται πλέον ως ένα δομικό στοιχείο της εκκλησιαστικής διακονίας.

          Η Εκκλησία  δεν ασκεί εξουσία, αλλά διακονεί το λαό και τον κόσμο σε όλες της μορφές της ζωής. Αυτό  πραγματικά σημαίνει, ότι δεν απαιτώ μια θέση “εκ δεξιών και εξ ευωνύμων”, κάποια εξουσία, αλλά μιμούμαι και συντάσσομαι με την πορεία προς το Πάθος και γίνομαι μιμητής των παθών του Κυρίου.

          Εξ άλλου αυτό είναι και το νόημα και η επιλογή της σημερινής ευαγγελικής διηγήσεως λίγο πριν από το Πάθος του Κυρίου. “Ο Υιός του Ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι”, και αυτό πρέπει  να γίνει περιεχόμενο της ζωής μας.

          Μπορεί να φαίνεται ίσως κάπως παράλογη αυτή η άποψη του Χριστού, γιατί πράγματι εισάγει μια νέα λογική στα θεολογικά και πνευματικά πράγματα. “Ος αν θέλει μέγας γενέσθαι εν υμίν, έσται υμών διάκονος και ος να θέλει υμίν γενέσθαι πρώτος έσται πάντων δούλος”.

          Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο Χριστός είπε στους μαθητές του αυτό τον λόγο, κι όμως νιώθουμε μεγάλη δυσκολία να το κατανοήσουμε. Αυτό μας βοηθάει να κατανοήσουμε  κάπως ποια ανατροπή και επανάσταση σήμαινε για τον τρόπο σκέπτεσθαι της εποχής εκείνης. Και “πάντων δούλος” σημαίνει δούλος όχι μόνο  των καλών,αλλά και των κακών και των πονηρών και των ιδιοτελών. Και το ακόμη δυσκολότερο: ότι θα γίνει κανείς δούλος όλων των άλλων όχι από ανοησία ή δειλία ή φόβο, ούτε από υπολογισμό,αλλά προς χάριν της προόδου του έργου της Βασιλέας  του Θεού επί της γης. Γι’ αυτό το σκοπό θα γίνει κανείς “πάντων δούλος”.

          Κι’ όμως  αυτό το βλέπουμε στην όλη ζωή του Ιησού Χριστού,

 ο Οποίος το εφάρμοσε μέχρι τέλος και αυτό το ήθος προτείνει στους μαθητές Του και σε όλους όσους θέλουν να Τον ακολουθήσουν.

          Ο Χριστός έκανε μια πράξη που την εποχή εκείνη έκαναν οι δούλοι και οι υπηρέτες: έκανε υπακοή μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού”.

          Τα λόγια του σημερινού ευαγγελίου λέγονται από τον Χριστό λίγο πριν από το πάθος του, και η Εκκλησία όρισε την ανάγνωση του  μια εβδομάδα πριν από την εβδομάδα των Παθών, για να θυμίσει, ότι η προσοχή μας πρέπει να είναι στραμμένη στο Σταυρό και το Πάθος του Χριστού για να γίνουμε συνοδοιπόροι Του, αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί μαθητές Του.

          π. γ. στ.

Η νηστεία είναι καλός δάσκαλος

 


Και να γιατί:

Α) Σύντομα βοηθάει αυτόν που νηστεύει να καταλάβει πως ο άνθρωπος έχει πραγματική ανάγκη από λίγη τροφή κι ότι γενικά είμαστε άπληστοι και τρώμε  πολύ περισσότερο απ’ όσο έχει ανάγκη η φύση μας.

Β) Η νηστεία δείχνει καθαρά και φανερώνει όλες τις ψυχικές μας αδυναμίες, τις ελλείψεις, τις αμαρτίες και τα πάθη. Είναι όπως ακριβώς όταν αρχίζει  να καθαρίζει κανείς το βρώμικο νερό και βλέπει όλα τα ερπετά και τις βρώμικες ουσίες που περιέχει.

Γ) Μας φανερώνει την ανάγκη να στρέψουμε στο Θεό μ’ όλη μας την καρδιά και να επιζητήσουμε το έλεός Του, τη βοήθειά Του και τη σωτηρία μας.

Δ) Η νηστεία αποκαλύπτει όλη την πανουργία, την πονηρία και την κακία των ασωμάτων δυνάμεων. Εκείνων που ως σήμερα υπηρετούσαμε ασυνείδητα και των οποίων η πονηρία, τώρα που φωτιστήκαμε από το φως της χάρης του Θεού, φαίνεται καθαρά. Και τώρα που τις εγκαταλείψαμε, μας κυνηγούν ανελέητα.

          Αγίου Ιωάννου της ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ, “ Η εν Χριστώ Ζωή  μου”

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΙΚΕΡΩΝΑ

 

- Πτωχός εργάζεται.

- Ο πλούσιος τον εκμεταλλεύεται.

- Ο στρατιώτης προστατεύει και τους δύο.

- Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις.

- Ο απατεώνας εκμεταλλεύεται και τους τεσσάρες.

- Ο μεθύστακας πίνει στην υγεία και των πέντε.

- Ο τραπεζίτης εξαπατάει και τους έξι.

- Ο δικηγόρος αγορεύει  εξαπατώντας και τους επτά.

- Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ.

- Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα.

- Και ο πολιτικός ζει σε βάρος και των δέκα. 

Διαπίστωση: Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει εδώ και 2021 χρόνια!

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Η ανεκτίμητη προσφορά του Ορθόδοξου Κλήρου στην επανάσταση του 1821

 

Δειγματοληπτικά αναφέρουμε τις απόψεις δυο σπουδαίων συγγραφέων

Α. “..... το δε ζώπυρον ετηρήθη, πλην των ενετοκρατουμένων  μερών του Έθνους ημών, εν τη εστία αυτή εν τοις κόλποις της Αγίας Μητρός ημών Εκκλησίας, προς ην ει μεν ως Χριστιανοί οφείλομεν σεβασμόν, ως Έθνος όμως ευγνωμοσύνην απαράγραπτον, διότι γενόμενοι εκ των περιστάσεων κέντρον θρησκευτικόν άμα και πολιτικόν, περιβάλλουσα δια της αγάπης και προνοίας Αυτής, οία περ σωστική κιβωτός, διεβίβασεν ημάς σώους δια του τοσούτων αιώνων διαστήματος, τω μεν γάλακτι της ευσεβείας εκτρέφουσα, τη δε ελπίδι παραμυθουμένη.

  Κατά την μακράν ταύτην και οδυνηράν της ιστορίας ημών περίοδον οι λειτουργοί της Εκκλησίας ήσαν οδηγοί και ποιμένες του ως επί το πλείστον αγραμμάτου ποιμνίου, οι δε ιεραί Μανοί και τα θυσιαστήρια της χάριτος εγένοντο τα καταγώγια της αρετής, της ικανότητος ενίοτε, φυτώρια των γραμμάτων, και ταις Σχολαίς την γλώσσαν των αρχαίων, προχέουσα όσον ενήν Αυτή καθαρά και διαυγή τα νάματα της σοφίας, σκοπούσα την εμφύτευσιν σωτηρίων και βιωφελών γνώσεων και αποσκοράκισιν των εν της αμαθείας κακών, περιέθαλψε τα γράμματα, ανερρίπισεν, εις σύστασιν Σχολείων συνέδραμε λόγω και έργω, ιδίαν δε Πατριαρχικήν (Μεγάλην του Γένους )Σχολήν συνέστησε και διετήρησεν, εις δε την εύρεσιν των αξίων διδασκάλων των τότε διαπρεπόντων ενήδρευε, και τούτοις προϊστη πάντοτε”.

(Ματθαίος Παρανίκας, “Σχεδίασμα περί της εν των Ελληνικώ Έθνει καταστάσεώς των Γραμμάτων.......” ΚΠ 1867”)

Β. “Ο Ελληνικός κλήρος, ήτο προωρισμένος άνωθεν δια να ευρεθή τόσον φιλόπατρις και να σώσει ολόκληρον το Έθνος, διότι άμα η Βυζαντινή Αυτοκρατορία εχάθη, ο κλήρος εδέχθη την κηδεμονίαν έθνους απροστατεύτου, και μη έχοντος άλλο στήριγμα και άλλην παρηγορίαν, ει μη μόνον την θρησκείαν. Ο κλήρος εσυμβούλευε και ενουθέτει το απελπισμένον Έθνος την καρτερίαν και την υπομονήν. Ο λαός εις την θρησκείαν  του εύρισκε  την ανάπαυσίν του, υποφέρων όλα τα δεινά της τυραννίας μαζύ με τον κλήρον του.

Κατά δε την επανάστασιν πρώτος ο κλήρος εφάνη εις τον αγώνα με τον σταυρόν και με την σπάθην εις τας χείρας  δια να σώσει το πλανημένον ποίμνιον και οδηγήσει αυτό εις την ελευθερίαν του φυσικώς, πολιτικώς και θρησκευτικώς. Αυτός εφύλαξε τα γράμματα και την γλώσσαν”.

(Φωτάκος, Αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821, “Απομνημονεύματα” )

(Από “Ενοριακή ευλογία)

ΝΗΣΤΕΙΑ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ


 

ΝΗΣΤΕΙΑ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ

π. Δημητρίου Μπόκου

Νηστεία σήμερα; Στην εποχή μας; Μα πού βρισκόμαστε;

Σε δεύτερη μοίρα δυστυχώς έχει υποβαθμισθεί στη συνείδηση πολλών Χριστιανών το σπουδαιότατο θέμα της νηστείας. Δίνοντας δήθεν σημασία σε πιο «πνευματικά» θέματα, και στο ελαφρά τη καρδία διατυμπανιζόμενο, ότι δεν βλάπτουν τα εισερχόμενα από το στόμα, αλλά τα εξερχόμενα από την καρδιά, κάποιοι καταργούν εντελώς τη νηστεία ή της δίνουν ελάχιστη σημασία. Ακόμη και ιερείς και θεολόγοι καταθέτουν δυστυχώς παρόμοιες απόψεις. Κάποιοι, παρεξηγώντας τον διαχωρισμό μεταξύ αληθούς και ανωφελούς νηστείας, στον οποίο επιμένουν ιδιαίτερα οι αγιογραφικές και πατερικές παραινέσεις, περιφρονούν τη νηστεία απερίφραστα και την εξοβελίζουν εντελώς από τη ζωή τους.

Αναδιφώντας όμως στον ιερό λειμώνα του Τριωδίου, ανακαλύπτουμε πολύ νωρίς το πόσο εξαίρεται η αρετή της νηστείας. Ήδη στο θαυμάσιο δοξαστικό των Αίνων της Κυριακής της Απόκρεω γίνεται θερμή προτροπή να νηστέψουμε. «Προκαθάρωμεν εαυτούς, αδελφοί, τη βασιλίδι των αρετών· ιδού γαρ παραγέγονε, πλούτον ημίν αγαθών κομίζουσα, των παθών κατευνάζει τα οιδήματα, και τω Δεσπότῃ καταλλάττει τους πταίσαντας».

Όχι μόνο δεν περιθωριοποιείται η νηστεία, αλλά ούτε λίγο ούτε πολύ ονομάζεται βασίλισσα των αρετών. Μήπως όμως φαντάζει λίγο υπερβολικό αυτό; Συνήθως ο τίτλος αυτός διεκδικείται από πολλές άλλες σπουδαίες αρετές. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος π. χ. αναγορεύει την προσευχή σε βασίλισσα των αρετών. Ο Χρυσόστομος εκθειάζει την ελεημοσύνη: «Πολλή χρησώμεθα τη ελεημοσύνη. Αύτη γάρ εστιν η βασίλισσα των αρετών». Ο άγιος Αντώνιος και άλλοι ονομάζουν βασίλισσα και αρετή των αρετών τη διάκριση. Ο δε Παύλος στεφανώνει πάνω από όλα την αγάπη (βλ. και άρθρο μας: Η αδελφή της νηστείας, Σαρακοστή 2019).

Και ότι ταύτα ούτως έχουν, ουδείς αντιλέγει. Πώς λοιπόν και η εγκράτεια αποκαλείται βασιλίδα των αρετών; Επειδή ακριβώς κομίζει «πλούτον ημίν αγαθών». Αυτή μας εισάγει στις άλλες αρετές. Είναι η αρχή των πάντων. Όλα τα πνευματικά επιτεύγματα των αγίων έχουν αφετηρία τους τη νηστεία. Ο Μωυσής «θεόπτης εχρημάτισε» και «τω Κτίστη συνόμιλος» και «θεατής των αρρήτων», αφού πρώτα καθάρισε τα μάτια της ψυχής του με τη νηστεία. Ο Ηλίας «τη νηστεία λαμπρυνθείς ανεφέρετο επί το ύψος το ουράνιον… Άρμα πυρός έλαβεν Ηλίαν τον θαυμαστόν νηστεία οπλισάμενον». Οι άγιοι Τρεις Παίδες έσβησαν τη φλόγα της καμίνου «νηστείας πυρί στομωθέντες», επειδή η ψυχή τους είχε γίνει κοφτερή (ακονίσθηκε) με τη φωτιά της νηστείας. Η νηστεία τους «έσβεσε δύναμιν πυρός». Η νηστεία του Δανιήλ «έφραξε στόματα λεόντων». Η νηστεία ανέδειξε τον Παύλο «φρικτόν ουρανοδρόμον». Όλοι οι άγιοι, «αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα», πέτυχαν θαυμαστά κατορθώματα.

Αναφερόμαστε βέβαια πάντοτε όχι στη νηστεία που μισεί και αποστρέφεται ο Θεός, αλλά στη συνολική εγκράτεια που ασκεί ο «μη μόνον γαστρός, αλλά και των άλλων εισόδων της αμαρτίας κρατών». «Αληθής νηστεία η των κακών αλλοτρίωσις». Μόνο αυτή η νηστεία είναι προϋπόθεση, αναγκαία και σημαντική, των άλλων αρετών. Οι αναφορές του Κατανυκτικού Τριωδίου σ’ αυτήν είναι τόσο έντονες, που εκπλήττουν ευχάριστα. Έτσι, η εγκράτεια οδηγεί:

Εις «παγκαρπίαν των θείων εντολών του Χριστού».

Μας εισάγει στον Παράδεισο. «Ποθήσωμεν εγκράτειαν, ίνα μη έξω θρηνήσωμεν του Παραδείσου, αλλ' εις αυτόν ελευσώμεθα».

Κατευνάζει τα πάθη μας. «Νηστεύοντες, τας καμίνους πάντων παθών κατασβέσωμεν».

Είναι μάχαιρα, «ήτις εκτέμνει από καρδίας πάσαν κακίαν».

Είναι «η των πνευματικών αγώνων αρχή, η κατά των δαιμόνων νίκη, η πάνοπλος εγκράτεια, η των Αγγέλων ευπρέπεια, η προς Θεόν παρρησία».

«Ο Κύριος εν νηστεία είλε (=νίκησε) τον εχθρόν, εν τούτω (με τη νηστεία) και ημείς θραύσωμεν αυτού τα βέλη και ένεδρα».

Η είσοδος της νηστείας είναι «ημέρα σωτήριος».

«Υπερευλογημένη και πολύφωτος χάρις» είναι η νηστεία και αναλάμπει «ηλίου φαιδρότερον».

Αποτελεί «στερρόν» και «θαυμαστόν όπλον».

Αποκαλείται «άμωμος, πάνσεπτος, σωτήριος», και είναι «των ψυχών σωτηρία, μήτηρ της σωφροσύνης, κατήγορος της αμαρτίας και συνήγορος της μετανοίας, πολιτεία των αγγέλων, φαιδροτέρα των αρετών, συμπολίτις των ουρανών».

Θαυμαστοί όντως χαρακτηρισμοί για τη νηστεία και την εγκράτεια! Παντού ονομάζεται «τρυφή» και «φαιδρότης», δηλαδή απόλαυση και όχι ταλαιπωρία. Είναι αυτή που μας ξανακάνει οικήτορες του Παραδείσου, από όπου μας είχε εξώσει η ακρασία του Αδάμ. Ο ίδιος ο Κύριος υπέδειξε να νικήσουμε «διά νηστείας» τον διάβολο, ενδυόμενοι «τον φωτεινόν της νηστείας χιτώνα», αντί να θεοποιούμε την γαστέρα.

Πώς τα καταφέρνει τόσο όμορφα, τόσο αποτελεσματικά η νηστεία;

Απλούστατα, επειδή οδηγεί άμεσα στη βάση της όλης πνευματικής ζωής, την ταπείνωση. Λέγει στο Γεροντικό: «Η οδός της ταπεινώσεώς εστιν οι κόποι οι σωματικοί εν γνώσει» και το να βάζεις τον εαυτό σου κάτω από όλους και το να προσεύχεσαι αδιάλειπτα στον Θεό. Η σωματική άσκηση, η νηστεία, η εγκράτεια, ανήκουν στους σωματικούς κόπους. Σκληραγωγούν το σώμα. Γιατί όμως λέγει ότι οι σωματικοί κόποι (όταν φυσικά γίνονται με σωστό φρόνημα, «εν γνώσει») προξενούν την ταπεινοφροσύνη; Πώς σχετίζεται ο σωματικός κόπος με την ψυχική διάθεση; Μας το εξηγεί θαυμάσια ο αββάς Δωρόθεος.

«Μετά την πτώση του ανθρώπου η ψυχή αιχμαλωτίσθηκε στη φιληδονία και εγκλωβίστηκε στην ψεύτικη αυτονομία της. Αγάπησε τα σωματικά πάθη. Έγινε ολόκληρη σάρκα. Ας θυμηθούμε τί λέγει ο Θεός για τους προ του κατακλυσμού ανθρώπους: Δεν θα παραμείνει το πνεύμα μου στους ανθρώπους αυτούς, «διά το είναι αυτούς σάρκας» (Γεν. 6, 3). Έτσι λοιπόν η ψυχή έφτασε να συμπάσχει με το σώμα και να ταυτίζεται με τη δική του διάθεση. Και πράγματι, άλλη διάθεση έχει η ψυχή του υγιούς και άλλη του αρρώστου. Άλλη του πεινασμένου και άλλη του χορτάτου. Άλλιώς αισθάνεται αυτός που είναι καβαλάρης σε άλογο, αλλιώς αυτός που είναι σε γαϊδουράκι. Αλλιώς αυτός που κάθεται σε θρόνο, αλλιώς αυτός που κάθεται χάμω. Αλλιώς αυτός που φοράει καλά και ακριβά ρούχα, αλλιώς αυτός που ντύνεται με κουρέλια».

Όταν λοιπόν για κάποιο λόγο ταπεινώνεται το σώμα, συνταπεινώνεται και η ψυχή. Και ο κόπος είναι μια απ’ τις αιτίες που ταπεινώνουν το σώμα Πολύ σωστά λοιπόν διδάσκουν οι άγιοι, ότι οι σωματικοί κόποι οδηγούν στην ταπείνωση. Και η νηστεία (η εγκράτεια γενικά) είναι άριστη σωματική άσκηση, κακοπάθεια, κόπος. Άρα και άριστος τρόπος για να καλλιεργεί ο άνθρωπος το «μη υψηλοφρονείν παρ’ ο δει φρονείν». Η νηστεία δηλαδή γίνεται είσοδος και πύλη για όλο το πνευματικό μας οικοδόμημα, αφού το να μη φρονούμε τα υψηλά είναι το θεμέλιο της πνευματικής ζωής. Το πόσο σημαντικό είναι αυτό, φαίνεται από τα τραγικά αποτελέσματα της υψηλοφροσύνης, η οποία φτάνει στο να περιφρονεί και να απορρίπτει όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά ακόμα και τον Θεό. Ο αββάς Δωρόθεος πάλι μας δίνει ένα παράδειγμα.

-  Είδα κάποτε, λέγει, κάποιον που έφτασε σ’ αυτή την ελεεινή κατάσταση. Όταν του έλεγε κανένας κάτι, αυτός τον έφτυνε, δηλαδή τον περιφρονούσε και έλεγε: «Σιγά και κάτι μας είπες τώρα! Ποιος είσαι συ; Δεν αξίζει κανένας, παρά μόνο ο Ζωσιμάς και οι μαθητές του». Μετά άρχισε να τούς περιφρονεί και αυτούς λέγοντας: «Κανένας δεν αξίζει, παρά μόνο ο Μακάριος». Μετά από λίγο: «Και τί είναι ο Μακάριος; Ένα τίποτε. Μόνο ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αξίζουν». Κατόπιν άρχισε να τους περιφρονεί και αυτούς λέγοντας: «Και τί είναι ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος; Κανένας άλλος δεν αξίζει, παρά μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος». Του λέω λοιπόν: «Σίγουρα, αδελφέ, θα τους περιφρονήσεις κι αυτούς». Ε, πιστέψτε με, μετά από λίγο καιρό άρχισε να λέει: «Και τί είναι ο Πέτρος και ο Παύλος; Κανένας δεν αξίζει, παρά μόνο η Αγία Τριάδα». Ύστερα όμως περηφανεύθηκε και εναντίον του ίδιου του Θεού και τρελλάθηκε τελείως (Αββά Δωροθέου, Διδασκαλία Β΄, Περί ταπεινοφροσύνης).

Και να, που μόλις πρόσφατα γίναμε δυστυχώς μάρτυρες τέτοιων τραγικών καταστάσεων. Είδαμε τον άνθρωπο να ορθώνει ιταμό το ανάστημά του μπρος στον Θεό με υπερφίαλο παραλήρημα. Στις 8 Μαρτίου 2021 στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων υπέρ διαβόητου τρομοκράτη, νεαροί διαδηλωτές, με προεξάρχουσα καθηγήτρια Πανεπιστημίου, έσκισαν με αλαζονικούς καγχασμούς εικόνα της Παναγίας, ποδοπατώντας την μαζί με τον Σταυρό στο έδαφος. Πώς πρόλαβε να αλαζονευτεί τόσο πολύ ο νέος άνθρωπος, να γίνει αυτοείδωλο και να υψώνεται υπεράνω του Θεού;

Να, από τι φοβερά πράγματα μας προφυλάττει η ταπείνωση. Και να, γιατί η νηστεία, επειδή ακριβώς μας οδηγεί στην ταπείνωση, τιτλοφορείται επάξια βασίλισσα των αρετών.

Με αδιάπτωτη λοιπόν την ψυχική μας εγρήγορση, ας διαπλεύσουμε το μέγα πέλαγος της πνευματικής μας βιοτής, ευθυδρομώντας στα κύματα των πολλών μας παθών με το πηδάλιο των σωτηρίων προσταγμάτων του ιερού Τριωδίου: «Εγκρατεία την σάρκα ταπεινώσαι πάντες σπουδάσωμεν, το θείον υπερχόμενοι στάδιον της αμώμου νηστείας. …Σταυρώσωμεν τα μέλη δι’ εγκρατείας. …Εγκρατεία τα πάθη νεκρώσωμεντη νηστεία το πνεύμα πτερώσωμεν προς ουρανόν».

Σαρακοστή 2021

Α ν τ ι ύ λ η

Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504

e-mail: antiyli.gr@gmail.com

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Που πας, αν δεν νιώθεις πως είσαι ένα πρόβατο και δεν λαμβάνεις υπόψη σου ότι έτσι σε θέλει, έτσι σε στέλνει ο Κύριος ανάμεσα σε λύκους; Ποιος από μας το πιστεύει αυτό και ζει έτσι; Όταν πας χωρίς να λαμβάνεις υπόψη σου αυτή την πραγματικότητα και στηρίζεσαι στις δικές σου ανθρώπινες δυνάμεις, στα εφόδιά σου και στην προετοιμασία σου, τότε το όποιο έργο κάνεις θα εγκλωβιστεί στη δική σου σκέψη, στο δικό σου πρόγραμμα. Σήμερα δεν είμαστε, ως Εκκλησία, καθόλου ως πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Έχουμε δύναμη, δικαιώματα. Είμαστε εφοδιασμένοι, οπλισμένοι, ταμπουρωμένοι.  Πως θα έχουμε τη χάρη του Θεού έτσι;

          Θεέ μου, εσύ τι λες, τι θέλεις; Ποια είναι η βουλή σου, ποιο είναι το θέλημά σου; Θέλω εσύ, Θεέ μου, να βασιλέψεις μέσα μου, εσύ να είσαι Θεός μέσα μου, θέλω δική σου ζωή να είναι μέσα μου.

          Ο πνευματικός

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821

 

“Τελικά η μεγάλη ιδέα του Γένους μας είναι η μεγάλη ιδέα του ανθρωπίνου γένους. Δεν είναι η κατάληψη ενός γεωγραφικού τόπου αλλά η ανάληψη σε μια λειτουργική ελευθερία. Σκοπός είναι να σωθεί ο άνθρωπος. Να νικήσουν όλοι. Να μην μείνει κανείς νεκρός επί μνήματος”.

          Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

ΤΟ “ΑΝΗΛΙΚΟ” ΕΓΚΛΗΜΑ- ΑΝΑΓΚΗ......ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ

 

Μεγάλο προβληματισμό προκαλούν τα επίσημα στοιχεία της ΕΛ. ΑΣ, σε συνδυασμό μάλιστα με τα όλο και περισσότερα αποτρόπαια περιστατικά εγκληματικότητας  ανηλίκων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Χαρακτηριστικά είναι λίγα μόνο αποκαλυπτικά παραδείγματα: Οι ανθρωποκτονίες από πρόθεση με δράστες ανηλίκους ήταν 1 το 2018, 2 το 2019 και 7 το 2020. Σε μια εποχή που έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για εκθετική αύξηση των κρουσμάτων της φονικής πανδημίας, τα στοιχεία  εύγλωττα αποκαλύπτουν μια εξίσου εκθετική αύξηση του “ανηλίκου” εγκλήματος. Εύλογος ο προβληματισμός: Μήπως, όπως μιλάμε για ανάγκη εμβολιασμού απέναντι στη φονική πανδημία, θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε  επιτέλους  και την ανάγκη εμβολιασμού των παιδικών ψυχών; Και αν αναγνωρίσουμε αυτή την τόσο αδήριτη, όπως προκύπτει, ανάγκη, θα έχουμε κάνει το πρώτο και αποφασιστικό βήμα. Και το δεύτερο βήμα, που επιβάλλεται να συμπληρώσει το πρώτο, είναι η αναζήτηση του κατάλληλου “εμβολίου”. Και ποιο άλλο, αλήθεια, τέτοιο “εμβόλιο” μπορεί να παρέχει πιο αποτελεσματική και διαρκή προστασία, πιο αποτελεσματικά “αντισώματα”, από την πίστη στον Θεό; Ανάγκη, λοιπόν, “εμβολιασμού”!

          “ΖΩΗ”, τ. 4355

Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

Ασκητές μέσα στον κόσμο: Τα τάματα πρέπει να εκπληρώνωνται

 

Μί­α ἱ­ε­ρα­τι­κή οἰ­κο­γέ­νεια σ᾿ ἕ­να χω­ριό τῆς Τρι­πό­λε­ως, κοντά στό μο­να­στή­ρι τῆς πά­νω Χρέ­πας, πή­γαι­νε μέ τό κάρ­ρο στό χω­ρά­φι ἔ­χοντας καί τό μι­κρό κο­ρι­τσά­κι τους μα­ζί. Στόν δρό­μο ἔ­πε­σε ἡ μι­κρή ἀ­πό τό κάρ­ρο, χτύ­πη­σε καί ἔ­τρε­χε αἷ­μα ἀ­πό τά αὐ­τιά της.

Οἱ γο­νεῖς φο­βού­με­νοι μήν πε­θά­νη ἔ­τα­ξαν νά τήν ἀ­φι­ε­ρώ­σουν στό Μο­να­στή­ρι τῆς Πα­να­γί­ας στήν πά­νω Χρέ­πα, νά γί­νη μο­να­χή ὅ­ταν με­γα­λώ­ση. Ἡ κό­ρη τους ἔ­γι­νε κα­λά καί ὅ­ταν λί­γο με­γά­λω­σε, χω­ρίς νά ξέ­ρη τί­πο­τε γι­ά τό τά­μα τῶν γο­νέ­ων της ἔ­φυ­γε πρίν ἀ­κό­μη ἐ­νη­λι­κι­ω­θῆ καί πῆ­γε νά μεί­νη στήν πά­νω Χρέ­πα. Οἱ γο­νεῖς της τήν ἀ­νε­ζή­τη­σαν, τήν βρῆ­καν καί τήν ἔ­φε­ραν στό σπί­τι. Αὐ­τή ἀρ­ρώ­στη­σε. Τό­τε πά­λι ἀ­να­νέ­ω­σαν τό τά­μα τους καί ἡ κό­ρη τους, ἀ­φοῦ ἔ­γι­νε κα­λά, ξα­να­έ­φυ­γε γι­ά τό Μο­να­στή­ρι.

Παρ᾿ ὅλα αὐτά τήν ­πῆ­ραν πά­λι ξε­χνώντας τό τά­μα τους. Τό­τε πά­λι ἀρ­ρώ­στη­σε καί πλέ­ον κα­τε­νό­η­σαν ὅ­τι ὁ Θε­ός ζη­τᾶ τήν ἐκ­πλή­ρω­ση τοῦ τά­μα­τος. Πλέ­ον τήν ἄ­φη­σαν ἐ­λεύ­θε­ρη νά ἀ­φι­ε­ρω­θῆ στόν Θε­ό καί νά ὑ­πη­ρε­τή­ση τήν Πα­να­γί­α στό Μο­να­στή­ρι της.

Πράγ­μα­τι ἔ­γι­νε μο­να­χή καί Ἡ­γου­μέ­νη ἀρ­γό­τε­ρα καί πρό­κο­ψε στήν μο­να­χι­κή ζω­ή. Εἶ­ναι ἡ εὐ­λα­βέ­στα­τη καί ὁ­σί­ας μνή­μης γε­ρόντισ­σα Φι­λο­θέ­η πού ἐκοι­μή­θη τήν ἡ­μέ­ρα τῆς ἁγί­ας Φι­λο­θέ­ης.

Αἰ­ω­νί­α της ἡ μνή­μη. Τήν εὐ­χή της νά ἔ­χου­με. Ἀ­μήν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο» και την ενότητα: «Θαυμαστά και διδακτικά περιστατικά», ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2008, Κεντρική διάθεση βιβλίου: Ιερόν Ησυχαστήριον «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής)

(Πηγή ηλ. κειμένου: enromiosini.gr) 

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

ΘΕΜΑΤΑ: ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

Θυμάμαι τι μου έκανες, δεν θυμάμαι τι σου έκανα

          “Αυτός που προσεύχεται για τους εχθρούς του, δεν έχει μέσα του μνησικακία” (Αββάς Δωρόθεος).

          Η οικογένεια είναι πάνω από την αλήθεια ή χρειάζεται τα μέλη της να βλέπουν την πραγματική απήχηση των επιλογών και της συμπεριφοράς τους; Είναι ένα ερώτημα το οποίο δύσκολα απαντιέται, καθώς ο οικογενειακός δεσμός είναι ίσως ο πιο δυνατός στην ζωή.

          Έτσι οι γονείς θεωρούν καθήκον τους να υπερασπιστούν τα παιδιά τους όταν αισθάνονται ότι αδικούνται στο σχολείο, πραγματικά ή φαντασιακά, όταν η πολιτική και η κοινωνία δεν μπορούν να εκτιμήσουν τα προσόντα των παιδιών τους, όταν επικαλούνται την ελεημοσύνη των ισχυρών για να βρούνε τα παιδιά τους εργασία, όταν τα συντηρούν, συχνά χωρίς εμφανή λόγο, μόνο γιατί τα παιδιά τους περιμένουν “να πιάσουν την καλή”.

          Συχνά στο σχολείο διαπιστώνουμε το φαινόμενο τα παιδιά να συμπεριφέρονται αντίθετα με τους κανόνες της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Οι δάσκαλοι τα επιπλήττουν ή τα τιμωρούν με μικρές  ποινές, όπως η ωριαία αποβολή. Κάποτε, κατεβάζουν και τους βαθμούς. Οι γονείς θυμώνουν όχι με τα παιδιά τους, τα οποία πάντοτε δικαιολογούν, με την φράση “ μα είναι παιδιά”, αλλά με τους δασκάλους  οι οποίοι είναι άδικοι και αυστηροί. Οι γονείς αποδέχονται οποιαδήποτε δικαιολογία των παιδιών τους και σπεύδουν στο σχολείο να τα υπερασπιστούν, να καταγγείλουν τους δασκάλους, να υποβαθμίσουν την δυνατότητα παρέμβασής τους στη ζωή των παιδιών τους, καθώς αυτά αποθρασύνονται, έχοντας τις πλάτες των γονέων τους ως στήριγμα.  Τα παιδιά δεν θυμούνται τι έκαναν στους δασκάλους τους, , στους συμμαθητές τους, το κακό που τελικά κάνουν στον ίδιο τον εαυτό τους, καθώς δεν αφήνονται  στην διαδικασία της κοινωνικοποίησης εν αληθεία.

          Όμως ό, τι κάνουν εκτός σπιτιού τα παιδιά θα το επαναλάβουν και εντός. Θα θυμούνται πραγματικές ή φαντασιακές αδικίες των γονέων τους και δεν θα θυμούνται τις αιτίες τη συμπεριφοράς τους, είτε διότι δεν καταλαβαίνουν τα σφάλματά τους είτε διότι συμπεριφέρονται εγωκεντρικά, θεωρώντας τους εαυτούς τους κέντρο του κόσμου. Η ίδια νοοτροπία θα διαχυθεί και στην μετέπειτα πορεία τους, στις σχέσεις τους, φιλικές και ερωτικές. Θα θυμούνται το του κάνουν οι άλλοι και θα λησμονούν τι κάνουν τα ίδια.

          Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας ζητά να προσευχόμαστε για τους εχθρού μας. Ζητά δηλαδή από εμάς, ακόμη κι αν διαπιστώνουμε  αδικία, εχθρότητα, κακία, να μην ανταποδίδουμε, αλλά να συγχωρούμε. Δείχνει έτσι η Εκκλησία ότι το κλειδί για την ζωή της οικογένειας είναι η αλήθεια και η αγάπη. Όταν μπορούμε να προσευχόμαστε για όσους αρνούνται τα χαρίσματα, τον κόπο, ακόμη και το δίκιο μας, τότε μπορούμε να ξεχάσουμε τι μας έχουν κάνει.

          Αυτός ο δρόμος έχει μια βαθιά ευλογία από τον Θεό: αυτήν της δικής Του αγάπης, την οποία μοιραζόμαστε. Και η αγάπη δίνει και ποιότητα  στην ζωή μας, αλλά και χρόνο, καθώς η καρδιά μας δεν ταλαιπωρείται από λογισμούς εις βάρος των άλλων.

          Η κακή συμπεριφορά των μελών της οικογένειας, μικρότερων και μεγαλύτερων, έναντι της κοινωνίας, δεν χρειάζεται πάντοτε να αποδοκιμάζεται εν δήμω. Μπορεί και εν οίκω να επισημανθεί. Η ενότητα της οικογένειας δεν αποδεικνύεται από την ανοχή στο κακό, αλλά από την αντοχή σ’ αυτό. Και τα μέλη της οικογένειας είναι σπουδαίο να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους για ό, τι κάνουν και ό, τι σκέπτονται, για να μην παρασύρονται σε μια μνησίκακη εκδικητική λογική έναντι των άλλων, η οποία δεν ευλογείται.

          Πρωτ. Θεμιστοκλής ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ