Η σημασία της ζωής του «αναμεταξύ»

           

 Η ζωή του «αναμεταξύ» είναι μία παράξενη περίοδος που δεν ανήκει στον παρόντα πονηρό αιώνα, στο χρόνο της κυριαρχίας του πονηρού, ούτε στον μέλλοντα αιώνα που εξακολουθούμε με λαχτάρα να περιμένουμε, όταν προσευχόμαστε «ελθέτω η βασιλεία σου». Αυτό το «αναμεταξύ» μας υποβάλλει έναν περίεργο τρόπο ύπαρξης, μεγάλης όμως σημασίας για μας και τον κόσμο.

            Ενώ το εξωτερικό σχήμα του κόσμου ουσιαστικά δεν αλλάζει, παραμένει περίπου το ίδιο, κάτι αλλάζει εσωτερικά με τη δύναμη της επιβολής του επάνω μας. Ενώ δεν μπορούμε να ξεφύγουμε  από τους καταναγκασμούς του γνωστού σε όλους μας κόσμου, μπορούμε να ζούμε «ως εάν» ο κόσμος να έχει αλλάξει. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια διαδικασία αλλαγής και μεταβολής. Τα τέκνα του Θεού ζουν το δικό τους παρόν, όχι κάτω από τις επιρροές του παρελθόντος, αλλά υπό την επήρεια των δυνάμεων του νέου κόσμου που περιμένουμε. Με το ένα πόδι πατάμε στο παρόν, ενώ με το άλλο πατάμε «ως εάν» να βρισκόμαστε στο μέλλον που περιμένουμε.

            H  ζωή αυτή του «αναμεταξύ» δεν έπαψε  ν’ αποτελεί βασικό κανόνα ζωής του χριστιανού, η καθυστέρηση όμως της έλευσης της Βασιλείας του Θεού σε πολλούς μέσα στην Εκκλησία αναπόφευκτα μείωσε την ένταση στη σχέση παρόντος και μέλλοντος και ατόνησε η έννοια  της ύπαρξης στο «αναμεταξύ» σαν έννοια ριζοσπαστικού τρόπου ζωής. Τον  τρόπο αυτό οικειώθηκε μόνο ο μοναχισμός σαν φύλακας της παράδοσης και σε κάποιες ομάδες λαϊκών.

            Συνέπεια του παραμερισμού του «αναμεταξύ» είναι να διασώζονται κυρίως οι ατομοκρατικές αξίες και  παύει να ενδιαφέρει το αδιάσπαστο του ανθρώπου με τον κόσμο και οδήγησε σε διάφορα είδη εκκοσμίκευσης.

          Η εσχατολογική στάση της Εκκλησίας έναντι του κόσμου είναι διατυπωμένη στην Κ. Δ. και ακολουθούν η θεολογία του 2^ου μ. Χ. αιώνα, τα λειτουργικά κείμενα, οι βίοι των Αγίων και των Μαρτύρων, ο Μοναχισμός και η εικονογραφία της Ορθοδοξίας, στην οποία είναι αποτυπωμένη όχι μόνο η μέλλουσα δόξα των Αγίων μέσα σε μία κοινωνία και αναμενόμενο χρόνο, αλλά και ο αγώνας του μέλλοντος προς το παρόν που οδηγεί στο «τέλος». Οι Άγιοι της Εκκλησίας δεν ήταν αριστοκράτες που βρήκαν τρόπους διαλογισμού, αλλά αγωνιστές εντός του «αναμεταξύ» βιώνοντας με ένταση την εισβολή του μέλλοντος στο δικό τους παρόν ο καθένας. Ο Μοναχισμός εξ άλλου αποτελεί ζωντανή ύπαρξη του χριστιανικού ριζοσπαστισμού της χριστιανικής ύπαρξης του «αναμεταξύ».

            Η Εκκλησία στα διάφορα φληναφήματα ότι η ανθρωπότητα έφθασε στην εκπλήρωση του εαυτού της με την ανάπτυξη της ελεύθερης οικονομίας, προβάλλει την ελπίδα του Ιησού Χριστού και τη δική της, και φέρνει στην συνείδηση των πιστών τη ζωή του «αναμεταξύ» καθώς πορεύεται συνεχώς προς το μέλλον της Βασιλείας του Θεού. Ο κόσμος έπαψε να πιστεύει στους μεγάλους σχεδιασμούς της οικονομίας και της κοινωνίας, γιατί περιέπεσε στη ηθική υποβάθμιση του ΛΟΤΟ και του ΠΡΟΠΟ κ. α. π.

            Ο κόσμος πρέπει να μάθει για τη χριστιανική ελπίδα περί της Βασιλείας του Θεού που έρχεται, ενώ σε κάποιο βαθμό μπορεί να είναι δική μας σε κάθε στιγμή.

Πηγή: Σ. Αγουρίδης, καθ. Θεολ. Σχ. Παν. Αθηνών. «Θεολογία και Επικαιρότητα»

Η νέα εκκλησιαστική και εκπαιδευτική χρονιά

            Με το μήνα Σεπτέμβριο αρχίζει ο Εκκλησιαστικός χρόνος και το εκπαιδευτικό σχολικό έτος. Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο  και πολλές Μητροπόλεις γιορτάζουν την 1^ην Σεπτεμβρίου ως αρχή  του έτους και με δοξολογία και Θ. Λειτουργία υποδέχονται τον νέον «ενιαυτόν» (έτος) του Κυρίου.

            Ταυτόχρονα αρχίζουν και τα μαθήματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, με τους καθιερωμένους Αγιασμούς σε όλα τα εκπαιδευτήρια. Ευλογία Θεού. Όλοι περιμένουν την επίσκεψη των επισκόπων και των ιερέων  για την τέλεση του Αγιασμού για ευόδωση του σπουδαίου έργου της εκπαίδευσης.

            Περισσότερο απ’ όλους χαίρονται τον Αγιασμό τα παιδιά των Δημοτικών Σχολείων και των Νηπιαγωγείων, σαν τα πιο αθώα πλάσματα του Θεού.

 Μια ενδεικτική σκηνή στον Αγιασμό σε Δημοτικό Σχολείο.

Οι μαθητές παραταγμένοι περιμένουν την έναρξη του Αγιασμού. Οι Δάσκαλοι πέριξ του ιερέα. Ο ιερέας τέλεσε τον Αγιασμό και αγίασε με το αγιασμένο νερό τους Δασκάλους, τους  μαθητές που δέχονταν με ενθουσιασμό τις σταγόνες του αγιασμού και ασπάζονταν τον Τίμιο Σταυρό. Ο ιερέας στο τέλος απεύθυνε ευχές και νουθεσίες στους δασκάλους και μαθητές και συγκινημένος συνεχάρη τους Δασκάλους για το επίπονο έργο τους, και τους διαβεβαίωσε ότι η Εκκλησία θα βρίσκεται στη διάθεση τους  για οποιαδήποτε συνεργασία. Δικαιώνεται ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που μιλούσε και βοηθούσε για την ίδρυση σχολείων με τέτοιους ένθεους δασκάλους.

            Καλή, ευλογημένη και καρποφόρα χρονιά σε εκπαιδευτικούς και μαθητές.

            Πρωτ. Γερ. Στανίτσας  

Εκκλησία και Λατρεία

            Ο χριστιανισμός είναι θρησκεία λειτουργική. Η Εκκλησία πάνω απ’ όλα είναι λατρεύουσα κοινότητα. Η λειτουργική εμφάνιση του χριστιανισμού ανήκει εμφανώς στην ορθόδοξη ανατολική παράδοση. Γι’ αυτό ο όρος « ορθοδοξία» σημαίνει ορθή δοξολογία, ορθή λατρεία του Θεού.

            Κέντρο αυτής της λατρείας είναι η Θ. Ευχαριστία. Η Ευχαριστία είναι μία αποκάλυψη του Χριστού και θέτει μπροστά μας με τη βοήθεια  συμβολικών εκφράσεων και πράξεων ολόκληρη τη Ζωή Του. Και η συμβολική αυτή παρουσία δεν είναι απλώς μία υπενθύμιση κάποιων γεγονότων, αλλά μία « αναπαράσταση» δηλ. μία πράξη που κάνει κάτι και πάλι παρόν. Και σ΄ αυτό το παρόν του Χριστού μετέχουμε συνειδητά εμείς οι πιστοί. Η χριστιανική λατρεία δεν είναι ούτε μαγεία ούτε θρησκευτική τελετή, αλλ’ είναι η « λογική λατρεία» και χρειάζεται ο λογικός άνθρωπος να συμμετέχει συνειδητά. Γι’ αυτό πρέπει να ξέρουμε τι σημαίνει η φράση « πηγαίνω στην Εκκλησία» ή « δεν πηγαίνω στην Εκκλησία».

            « Πηγαίνω στην Εκκλησία» σημαίνει, ότι πηγαίνω να ενωθώ με τους άλλους πιστούς, για να συναποτελέσουμε την Εκκλησία και να δείξουμε ότι είμαστε παιδιά του Θεού. Σημαίνει ότι δεν είμαστε διασκορπισμένοι, αλλά αποτελούμε ένα σώμα με κεφαλή το Χριστό και αποτελούμε το λαό του Θεού.

            « Πηγαίνω στην Εκκλησία» σημαίνει ότι πηγαίνω για να πάρω ενίσχυση, χαρά, δύναμη, χάρη, φως. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι Εκκλησία είμαστε εμείς και ο Χριστός εν μέσω των « συνηγμένων» μαθητών Του.

            Κληρικοί και λαϊκοί αποτελούμε το λαό του Θεού. Όλοι είμαστε « γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον». Όλοι ανήκουμε στο λαό, αλλά σε ορισμένους ο Θεός έχει αναθέσει βαρύτατο έργο, να ποιμαίνουν, να διδάσκουν, να κατηχούν, να προΐστανται της κοινοτικής σύναξης , να «εικονίζουν» τον Χριστό.

            Ακόμη « πηγαίνω στην Εκκλησία» σημαίνει, ότι πηγαίνω να αγιασθώ. Η Εκκλησία είναι Αγία και η αγιότητα  δεν είναι άθροισμα  της αγιότητας των μελών της, αλλά η αγιότητα του Χριστού στην οποία μετέχουμε με το βάπτισμα μας και πρέπει να αυξάνουμε διαρκώς.

            Όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη σημαίνει « πηγαίνω στην Εκκλησία». Και η στέρηση όλων αυτών σημαίνει η φράση « δεν πηγαίνω στην Εκκλησία». Γι’ αυτό όποιος βιώνει τη λατρεία της Εκκλησίας σωστά, γίνεται ο ίδιος αληθινός, υγιής, ισορροπημένος και ικανός να ζήσει σωστά.

            Αν συμμετέχουμε στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας τότε ολόκληρη η ζωή μας θα είναι μία « λογική λατρεία», « θυσία ζώσα, αγία, ευάρεστη τω Θεώ» (Ρωμ. 12,1).

π.Γ.στ.