«Της ζωής η άμπελος»

 

Και μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα των εκκλησιών μας ακούγονται οι στίχοι ενός υπέροχου τροπαρίου.

            «Μείνατε εν εμοί, ίνα βότρυν φέρητε. Εγώ γαρ είμι της ζωής η άμπελος». Μείνετε ενωμένοι μαζί  μου, για να φέρετε καρπούς σταφυλιού, γιατί εγώ είμαι της ζωής η άμπελος.

            Το ακούς και αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί μέχρι τώρα δεν έχεις δώσει καρπούς. Γιατί όσο κι αν θές ν’ αλλάξεις, εξακολουθείς να μένεις ο παλαιός γνώριμος εαυτός σου. Το νιώθεις βαθιά. Ο Χριστός μπορεί να σε αλλάξει. Να σε κάνει καρποφόρο σε έργα αρετής. Το πρόβλημα είναι απλά στη σύνδεση.

            «Μείνατε εν εμοί, ίνα βότρυν φέρητε», ηχούν ακόμα στ’ αυτιά σου το άσμα των ψαλτών. Και ένα βλέμμα στις μορφές που κοσμούν τον μισοσκότεινο ναό σε πείθει πως έτσι είναι. Στο πρόσωπο του Χριστού βλέπεις την Άμπελο και στις ιλαρές μορφές των αγίων τους καρπούς της. Που θα μπορούσες άραγε να φτάσεις;

            Όλα μέσα σε τούτο το ναό αυτή τη νύχτα σου το φωνάζουν δυνατά: Μείνε ενωμένος μαζί Του. Είναι ο Χριστός «της ζωής η άμπελος».

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ» τ. 637