Αν οι μεγάλοι σκεφτόμασταν όπως τα παιδιά, τότε δε θα υπήρχαν προβλήματα. Ούτε οικονομική κρίση, ούτε αναπτυγμένος κι υποανάπτυκτος κόσμος, καταστροφή του περιβάλλοντος και τόσα άλλα.
Ιάνθη
Είμαι μονάχα ένα μικρό παιδί
που σήμερα έκλαψα πολύ
γιατί είχα ένα τραινάκι και μου χάλασε.
Μου λεν συχνά «Φτωχό παιδί,
γεννήθηκες σε λάθος εποχή »
μα δεν καταλαβαίνω το γιατί.
Λένε και λένε για πυρηνικά…
πως φτάνει η τελική καταστροφή.
Μα εγώ δε νιώθω τίποτα απ’ αυτά.
Εγώ θέλω το τραινάκι μου που χάλασε.
Και λένε ακόμα πως πολλά
πεινούν στον κόσμο μας και παιδιά.
Κι είπα μ’ ολόκληρη καρδιά:
Πάρτε και το δικό μου το ψωμί
στείλτε το σ’ όποιον πεινά στη γη!
Η απάντηση ίδια και στεγνή.
« Είσαι πολύ-πολύ παιδί
γεννήθηκες σε λάθος εποχή ».
Το συλλογιέμαι απ’ το πρωί
κι όλα τα βρίσκω πιο απλά.
Αν φτιάξουν το τραινάκι μου που χάλασε
τότε εγώ δεν θα κλαίω πια!
Αν στείλουμε όλοι απ’ το ψωμί μας στα παιδιά
κανείς δε θα πεινά στη γη.
Τάχα γιατί να φταίει η εποχή;
Δροσοσταλίδα
Τὸ κυριότερο γνώρισμα τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ ὅπου ἀντλεῖται ἡ ἄποψή του γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ἡ αἴσθηση μὲ τὴν ὁποία πλησίαζε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ σαφῶς λέγεται ἡσυχαστική, φιλοκαλική, εἶναι ὅτι ὅλη του ἡ προσωπικότητα εἶναι λιβανισμένη, καὶ αὐτὸ τὸ ἄρωμα τοῦ ἁγιορείτικου λιβανιοῦ βγαίνει καὶ προχέεται ἀπὸ τὴν καρδιά του στὸ σῶμα, στὰ δάκτυλα, στὸ μολύβι καὶ στὰ γραπτά του. Τὰ κείμενά του εἶναι «λιβανάτα» ἀπὸ τὸ μοσχοθυμίαμα τῆς λατρείας, τῆς προσευχῆς. Ἔχει τὸ ἦθος τῆς λατρείας, τῆς ὑμνῳδίας. Αὐτὴ ἡ λατρεία τὸν ἔκανε νὰ παραμείνη ὀρθόδοξος στὸ φρόνημα, στὸ ἦθος σὲ ὅλη του τὴ ζωή.
