ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ !

του ενορίτου μας Νικολάου Βοϊνέσκου

                Μια ευχαριστιακή προσευχή, μελέτη για τα Άχραντα πάθη και τον Σταυρό του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Σε ευχαριστώ, Κύριέ μου, διότι για χάρη μου έπλυνες τα πόδια των αγίων Σου μαθητών.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου παρέδωσες στο Μυστικό Δείπνο το Πανάγιο Σώμα Σου και το Τίμιο Αίμα Σου, λέγοντας: «επιθυμία επεθύμησα τούτο το Πάσχα φαγείν μεθ’ ημών» (Λουκ. Κβ΄15). Συ Κύριε Πανάγιε και Παντοδύναμε έχεις την σφοδρά επιθυμία να ενοικείς μέσα σε μένα τον αμαρτωλό και άθλιο δούλο Σου; Σε παρακαλώ Κύριέ μου, αυτή τη μεγίστη δωρεά να χαρίζεις σε μένα τον αμαρτωλό και σε όλους τους ανθρώπους μέχρι τελευταίας μας αναπνοής. Τίποτε άλλο δεν σε παρακαλώ να μας χαρίζεις, Κύριέ μου. Τω πόθω σου τρώσον την αθλίαν μου ψυχή και τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ώστε προς δόξαν Σου, προς δόξαν του Παναγίου Σου Πατρός και του Παναγίου Σου Πνεύματος και προς δόξαν της Παναγίας Σου Μητρός και καταισχύνη του απαισίου και ανθρωποκτόνου δράκοντος και των απαισίων και μισανθρώπων δαιμόνων, όλοι να σωθούμε.

Σε ευχαριστώ Κύριέ μου, διότι για χάρη μου υπέμεινες την εγωιστική φιλονικία των μαθητών Σου, οι οποίοι μάλωναν για το ποιος είναι μείζων. Και Συ τους δίδαξες λέγωνˑ «όποιος θέλει να είναι μέγας, να είναι διάκονος και όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι δούλος».

Ταπεινοφροσύνη

Άγιος Μάρκος Ασκητής

Σημάδι της ταπεινοφροσύνης είναι ότι, ενώ έχει κάποιος κάθε σωματική και ψυχική αρετή, νομίζει πως χρωστά περισσότερα στο Θεό, γιατί με τη χάρη Του έλαβε πολλά χωρίς να είναι άξιος. Και αν του έρθει κάποιος πειρασμός, είτε από δαίμονες, είτε από ανθρώπους, θεωρεί τον εαυτό του άξιο γι’ αυτόν και για άλλους ακόμα περισσότερους, ώστε να εξοφληθεί λίγο από το χρέος του. Κι αν δεν πάθει κάτι τέτοιο, θλίβεται πολύ και αγωνιά και ζητά να βρει τρόπο να εξαναγκάσει τον εαυτό του.

Γερμανική Εισβολή στην Ελλάδα, 6 Απριλίου

Γιατί ο Θεός δημιούργησε τον Κόσμο ; π.Αστ.Χατζηνικολάου

Αρχιμανδρίτης π. Αστεέριος Χατζηνικολάου

 Η σύγχρονη επιστημονική θεώ­ρηση του Σύμπαντος, η οποία μελετά συστηματικά την πορεία του στον χρόνο και προβλέπει το πιθανό τέλος του, δημιουργώντας την ακράδαντη πεποίθηση ότι ο κόσμος είχε αρχή. Η πεποίθηση αυτή είναι σταθερά θεμελιωμένη στη συνείδηση των ειδικών μελετητών του Σύμπαντος και η ιδέα της δημιουργίας επιβάλλεται στη σκέψη τους ως γενικά παραδεκτή πραγματικότητα. Συνεπώς η αναζήτηση της αιτίας και του σκοπού της δημιουργίας είναι δικαιολογημένη και το ανήσυ­χο πνεύμα του ανθρώπου απαιτεί επίμο­να να βρει την απάντηση στα καίρια ερωτήματα: πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος και γιατί;

Ο δρόμος για την πίστη σε θεό-δημιουργό δεν είναι πια δύσκολος.

Γιατί : α) Στη Γένεση θεμελιώνεται ένα βασικό χριστιανικό δόγμα: ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός του παντός. β) Ο θεός δη­μιουργεί ωθούμενος από την άπειρη αγάπη Του προς τα όντα που δημιούρ­γησε, γ) Σκοπός τηςς υλικής δημιουργίας είναι ο άνθρωπος. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκουν ότι όλα δημιουργούνται για τον άνθρωπο. Τη διδασκα­λία αυτή επιβεβαιώνουν σήμερα ειδικοί κοσμολόγοι με τη διατύπωση της περίφημης «ανθρωπικής αρχής». δ) Ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, ο βασιλιάς μέσα στην ορατή κτίση. Η εξουσία του όμως δεν είναι ανεξέλε­γκτη και μπορεί να συνοψισθεί στη φρά­ση της Εκκλησίας «Ο κόσμος δια τον άνθρωπον, άνθρωπος δε δια Θεόν». Η λυτρωτική συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό είναι ο σκοπός της δημιουργίας και η συνάντηση αυτή επιτυγχάνεται στον τέ­λειο βαθμό στο πρόσωπο του θεανθρώπου Χριστού, ο οποίοςς αποτελεί και τον τελικό σκοπό της δημιουργίας. Με το έργο του θεανθρώπου ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος πετυχαίνει την αληθινή δόξα και ζωή και κερδίζει την αφθαρσία, την αθανασία, την αιωνιότη­τα, δηλαδή τη θέωσή του.

(Απόσπασμα από ομιλία στα Αρσάκεια Σχολεία )

Χαρ.Γ.Στανίτσας

Ο Δήμαρχος Πατρεών Δημήτριος Βότσης ( 1847--1917)

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1847 αλλά η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από την παραμυθιά της Ηπείρου. Ήταν γιος του Αθανασίου και της Ελένης Βότση, οι οποίοι ήταν από τους πρώτους οικιστές της πόλης μετά την ερήμωση της κατά την επανάσταση. Σπούδασε νομικά και αργότερα άσκησε την δικηγορία στην Πάτρα. Παράλληλα υπήρξε πάρεδρος του Πρωτοδικείου Πατρών.

Το 1891 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου. Το 1895 εκλέχτηκε βουλευτής με τον συνδυασμό του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου. Το 1899 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων ενώ επανεκλέχτηκε για άλλες δύο θητείες, το 1903 & το 1907. Η τελευταία του θητεία παρατάθηκε μέχρι το 1914 λόγω των Βαλκανικών πολέμων. Με την λήξη της θητείας του, το 1914, ξαναέθεσε υποψηφιότητα για την δημαρχία χωρίς όμως επιτυχία καθώς συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους απο τον αντίπαλό του Δημήτριο Ανδρικόπουλο Μπουκαούρη.

Επι ημερών του ξεκίνησε η ανέργεση του νέου ιερού ναού του Αγίου Ανδρέα, όταν ως βουλευτής εισηγήθηκε το θέμα στο κοινοβούλιο και το 1908  θεμελιώθηκε παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α'. Ίδρυσε τα δημοτικά σφαγεία στην Ακτή Δυμαίων, αγόρασε το σημερινό Δημαρχιακό μέγαρο αντί 121.000 δραχμών, ανήγειρε το πτωχοκομείο στην Ακτή Δυμαίων, ρυμοτόμησε τις συνοικίες της πόλης, κατασκεύασε νέα δεξαμενή στο Κάστρο που λειτουργεί ακόμα και σήμερα, το νέο υδραγωγείο, αλλά και υπονόμους μήκους 12 χιλιομέτρων. Αγόρασε τους στρατώνες στην συνοικία Σύνορα που υπάρχουν και σήμερα, φρόντισε την εμφάνιση της πόλης δεντροφυτεύοντας πλατείες, τοποθέτησε δημοτικούς φανούς, ξεκίνησε την ασφαλτόστρωση των δρόμων που μέχρι τότε ήταν χωμάτινοι και διαρρύθμισε την Πλατεία Όλγας. Έφερε τον ηλεκτρισμό στην Πάτρα το 1902  κατασκευάζοντας το εργοστάσιο αεριόφωτος στην Κρύα των Ιτιών και τοποθέτησε τους πρώτους λαμπτήρες στην Πλατεία Γεωργίου Α' και στην οδό Μαιζώνος. Το 1902 έφερε το Τραμ στην Πάτρα αντικαθιστώντας τους ιππήλατους σιδηρόδρομους που υπήρχαν με ηλεκτροκίνητους. Επίσης μείωσε την τιμή του νερού στους φτωχούς που το πλήρωναν στην μισή σχεδόν τιμή. Κατά την θητεία του η τότε κυβέρνηση επιχείρησε να αφαιρέσει τα έσοδα του Δήμου Πατρέων προς όφελος της κάτι το οποίο απέτρεψε ο Βότσης μετά από μεγάλο αγώνα.

Έχει βραβευτή από την Ιταλική κυβέρνηση με το παράσημο του Χρυσού σταυρού της Σωτήρος  για την εκπολιτιστική του δράση.

Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου του 1917 . Ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε δίνοντας το ονομά του σε μια οδό και στήνοντας την προτομή του στην Πλατεία Τριών Συμμάχων. Η προτομή του μεταφέρθηκε, το 2000 , στην πλατεία που υπάρχει στο κάτω μέρος της οδού που φέρει το όνομα του, επί της Όθωνος-Αμαλίας.

Wikipaidia

Τα 12 Ναυτικά Μίλια

Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, π.Γ.Στ.

          Η Υπεραγία Θεοτόκος ως το κατ’εξοχήν πρόσωπον της σωτηρίας του ανθρώπου έχει προφητευθεί αιώνες πριν γεννηθεί. Γι’αυτό και η ζωή της βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας και αποτελεί « το περιήχημα της προφητικής αγγελίας».

          Άπειρες είναι οι προτυπώσεις της Παλαιάς Διαθήκης οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Θεοτόκου.

          Ενδεικτικώς αναφέρουμε τις πιο χαρακτηριστικές.

          -Ο προφήτης Ιεζεκιήλ την ονομάζει « κεκλεισμένην πύλην». Προτυπώνει την περθενικήν μήτρα από την οποία θα διέλθει ο Χριστός και έκτοτε θα παραμένει « κεκλεισμένη», εννοώντας το αειπάρθενον της Θεοτόκου.

          _ « επτάφωτη λυχνία» που έκαιε στη σκηνή του μαρτυρίου. Η Θεοτόκος είναι φαεινή λυχνία-«η μητέρα του φωτός».

          _  «χρυσή στάμνα» που περιείχε το μάννα. Προεικονίζει την Θεοτόκο, η οποία ως άλλη χρυσή στάμνα έφερε μέσα της τον Ιησού που είναι ο «άρτος της ζωής».

          _ « κλίμαξ» την οποία είδε ο Ιακώβ να ενώνει τον ουρανό κα τη γη. Η Θεοτόκος ως μυστική κλίμαξ ένωσε τον ουρανό με τη γη με τη γέννηση του Χριστού.

          _  « άφλεκτη βάτος» η καιομένη και μη καταφλεγομένη που είδε ο Μωϋσής στο όρος Χωρήβ. Προτυπώνει την Θεοτόκο η οποία ως άλλη βάτος ακατάφλεκτη κράτησε μέσα της το « πυρ της θεότητος» χωρίς να φθαρεί η παρθενία της.

          _ «ολόφωτη νεφέλη» και « πύρινος στύλος» που φώτιζαν τους Ισραηλίτες ημέρα και νύχτα δείχνοντας το δρόμο προς τη γη της επαγγελίας. Αυτή ως «νεφέλη ολόφωτος» επισκιάζει «τους πιστούς απαύστως» και ως πύρινος στύλος οδηγεί τον νέο Ισραήλ στην αληθινή ζωή.

          _ « οι τρείς παίδες εν τη καμίνω» αποτελούν προτύπωση του θεομητορικού μυστηρίου. Όπως οι τρείς παίδες διεσώθησαν από τη φωτιά την οποία « ο πόκος της Θεοτόκου» μετέτρεψε τη φλόγα σε δρόσο, έτσι και η παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, αν και δέχθηκε το πυρ της θεότητος, έμεινε άφθορη.

          _ « η ράβδος του Ααρών» που βλάστησε ,προκαταγγέλλει την Θεοτόκο που φύτρωσε από τη ρίζα του γενεαλογικού δένδρου του Ιεσσαί. « ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εξ αυτής Χριστέ εκ της παρθένου ανεβλάστησας».

          Εκτός απ’αυτές τις προτυπώσεις υπάρχουν κι’άλλες προεικινίσεις της Π. Δ. που αναφέρονται στη Θεοτόκο όπως:

          _ η Κιβωτός του Νώε

          _ η προφητεία του Ησαϊα, « ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει».

          _ η σκηνή του Αβραάμ, στη οποία κατασκήνωσε ο Λόγος του Θεού.

          _ η Εδέμ, προτυπώνει τη νοητή Εδέμ- την Παναγία- στους κόλπους της οποίας κατοικεί ο νέος Αδάμ, ο Χριστός.

          Η Θεοτόκος που έγινε Μητέρα του Θεού δεν είναι μόνο το κέντρο των προφητειών και της μεσσιανικής

 προσδοκίας, αλλά και το κέντρο της ελπίδας των πιστών.

          Οι συμφορές και οι θλίψεις, τα βάσανα και οι  πειρασμοί του βίου είναι τόσοι, ώστε ο άνθρωπος να αναζητά την « κραταιάν σκέπην της Θεοτόκου».

          Η Θεοτόκος ως Μητέρα του Θεού έχει « άπειρον την προς τον Θεόν παρρησίαν, γι’αυτό « ουδείς προστρέχων προς αυτήν κατησχυμένος απ’αυτής εκπορεύεται, αλλ’αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως».

 

π. Γ. Στ.