Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή, Γ.Ρίτσος

Γιάννης Ρίτσος

«Ετούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,
σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια
σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ’ αμπέλια του
σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Μονάχα φως.

Ο δρόμος χάνεται στο φως κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

Μαρμάρωσαν τα δέντρα, τα ποτάμια κι οι πηγές μες στον ασβέστη του ήλιου
Η ρίζα σκοντάφτει στο μάρμαρο. Τα σκονισμένα σκοίνα. Το μουλάρι κι ο βράχος. Λαχανιάζουν. Δεν υπάρχει νερό. Όλοι διψάνε. Χρόνια τώρα.

Όλοι μασάνε μια μπουκιά ουρανό πάνω απ’ την πίκρα τους».

Περικοπές για όλους!

Θάνατος, Ευάγριος

«Κράτα διαρκώς στο νου σου τον επικείμενο θάνατό σου και την Κρίση κι έτσι θα διαφυλάξεις την ψυχή σου από την αμαρτία».

Ο Μητροπολίτης Πατρών ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ για την συγκέντρωση τροφίμων

Πρός

τόν εὐσεβῆ Λαόν

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

    Τό Ἅγιο Πάσχα πλησιάζει. Ὅλοι μας ἑτοιμαζόμαστε νά γιορτάσωμε τή μεγάλη γιορτή. Ὅμως κοιτᾶξτε, σᾶς παρακαλῶ, τήν φρικτή πραγματικότητα γύρω μας. Συνάνθρωποί μας, Ἕλληνες καί Μετανάστες πεινοῦν καί περιφέρονται μέ τόν πόνο ζωγραφισμένο στά πρόσωπά τους. Οἱ δυσκολίες τῶν καιρῶν, κτύπησαν νοικοκυριά, ἀφήρεσαν ἐργασίες, ἄφησαν συνανθρώπους μας στούς δρόμους.

 Κάθε ἡμέρα γινόμαστε μάρτυρες θλιβερῶν σκηνῶν, ἐξ αἰτίας τῆς φτώχειας καί τῆς ἀνέχειας.

 Ἴσως δέν περιμέναμε ποτέ, νά φτάσωμε μέχρις ἐδῶ. Ὅμως δυστυχῶς ἐκάναμε κακούς ὑπολογισμούς.

Τώρα εἶναι ἀνάγκη, νά ἑνώσωμε τίς δυνάμεις μας καί νά βροῦμε τρόπους, ὥστε νά ἀπαλύνωμε τόν πόνο τῶν συνανθρώπων μας, πού ὑποφέρουν.

 Γι αὐτό σᾶς παρακαλῶ, νά ἔλθετε ἀρωγοί στήν προσπάθεια συγκεντρώσεως ἀγαθῶν πρώτης ἀνάγκης, τά ὁποῖα θά διανεμηθοῦν στούς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας.

 Σέ ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, θά συγκεντρωθοῦν τρόφιμα, τά ὁποῖα ἀντέχουν ἐκτός ψυγείου, ὥστε μέσῳ τῆς Τραπέζης Τροφίμων καί μέσῳ τῶν Ἱερῶν Ναῶν, νά διανεμηθοῦν στούς ἐνδεεῖς ἀδελφούς μας, συντοπίτες μας ἤ καί ἄλλους πού εὑρίσκονται στήν πόλη μας, ἐξ’ αἰτίας δυσμενῶν συνθηκῶν στίς χῶρες τους.

 Ἀπό σήμερα, ὅλοι πρέπει νά συστρατευθοῦμε σ’ αὐτή τήν πανστρατειά τῆς ἀγάπης. Πιστεύω, ὅτι κανείς δέν θά ὑπάρξῃ, ὁ ὁποῖος θά μείνῃ ἔξω ἀπό αὐτή τήν ἱερά προσπάθεια.

 Πῶς θά ἀντέξωμε, ἀδελφοί μου, ἐμεῖς νά ἔχωμε φαγητό στό πασχαλινό τραπέζι καί συνάνθρωποί μας, νά προσπαθοῦν νά βροῦν τροφή στούς κάδους τῶν σκουπιδιῶν; Πῶς θά τό ἀντέξῃ αὐτό ἡ ψυχή μας; Τί λόγο θά δώσωμε στό Θεό;

 Πιστεύω ἀκράδαντα, ὅτι καί αὐτή τή φορά θά ἀκούσωμε τήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, γιά τήν ἔμπρακτη προσφορά τῆς ἀγάπης μας.

 Εἶμαι βέβαιος, ὅτι οἱ Ἱεροί Ναοί μας θά γεμίσουν ἀπό τά ἀγαθά, τά ὁποῖα θά προσφέρετε ἀπό τήν καρδιά σας, ὥστε νά γιορτάσουν καί οἱ ἀδελφοί μας, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν, ποῦ νά ἀκουμπήσουν τό κεφάλι τους. Οἱ ἀδελφοί μας πού δέν ἔχουν στόν ἥλιο μοῖρα.

Στόν πίνακα ἀνακοινώσεων τοῦ Ναοῦ σας, ἔχει ἀναρτηθῇ κατάλογος μέ τά εἴδη, τά ὁποῖα μπορεῖτε νά προσφέρετε.

 Ἀδελφοί μου, ὁ Θεός ἁπλώνει τό χέρι Του, μέσα ἀπό τούς ἐμπεριστάτους συναθρώπους μας, καί μᾶς ζητάει ἐλεημοσύνη. Μᾶς ζητάει τήν ἀγάπη μας. Δέν προσφέρομε στούς ἀνθρώπους, στό Θεό προσφέρομε.

Σᾶς εὐχαριστῶ γιά ὅ,τι ἔχετε κάνει μέχρι τώρα καί γιά ὅ,τι θά κάνετε ἀπό ἐδῶ καί πέρα.

 

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

  

Τα είδη που μπορείτε να προσφέρετε είναι :

·      ΖΥΜΑΡΙΚΑ

·      ΡΥΖΙ

·      ΛΑΔΙ

·      ΓΑΛΑ

·      ΝΤΟΜΑΤΟΠΟΛΤΟ

·      ΖΑΧΑΡΗ

·      ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΑ κλπ.

 

Οι γονείς πρέπει να εμπνέουν στα παιδιά τους την αγάπη

Επ.Ειρηναίος Αικατέρινμπουργκ

Καλλιεργήστε στις ψυχές των παιδιών σας, από τη βρεφική ακόμη ηλικία, την αντίθετη προς το φθόνο αρετή, την ευγένεια και την καλή διάθεση σε όλους και, γενικότερα, εκείνη την αγάπη προς τον πλησίον, η όποια φέρεται πάντοτε σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου: «πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Ματθ. Ζ’, 12).

Οι γονείς πρέπει με λόγια και έργα να εμπνέουν στα παιδιά τους την ειλικρινή και έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να βοηθούν τους φτωχούς και, γενικά, όσους έχουν ανάγκη. Να συγχωρούν τις αδυναμίες των άλλων, να είναι εξυπηρετικά και καλοκάγαθα προς όλους. Πρέπει ακόμη να μάθουν κατά τούς λόγους του Αποστόλου, το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων». (Ρωμ. ιβ’, 15). Ας μάθουν επίσης τα παιδιά να ανέχονται τα ελαττώματα των άλλων και να μη μαρτυρούν τις αταξίες των φίλων τους ή των συμμαθητών τους.

Προ πάντων όμως τα παιδιά πρέπει να μάθουν από τη βρεφική ηλικία να εφαρμόζουν την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον, στην όποια ο Κύριος δίνει την ίδια αξία με την αγάπη προς το Θεό και την οποία θέτει ως γνώρισμα των γνησίων μαθητών Του λέγοντας: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι έμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις». (Ιωάν. Ιγ’, 35).

Καμαρώνω πάρα πολύ που είμαι Έλληνας, Ιάκωβος Καμπανέλλης

Ιάκωβος Καμπανέλλης

Αντρέχοντας στην παιδική μου ηλικία πάντα πηγαίνει ο νους μου στο αγαπημένο μας παιχνίδι: να φτιάχνουμε καραβάκια. Το μέρος όπου μεγάλωσα, η Χώρα της Νάξου, είναι παραθαλάσσιο. Επειδή τότε δεν είχαμε ούτε καν μία μπάλα για ποδόσφαιρο, τα παιχνίδια μας ήταν πάντα με τη Φύση και πάντα τα φτιάχναμε μόνοι μας. Πηγαίναμε σε μια ακρογιαλιά – Ορώντα έλεγαν το μέρος. Ήταν η «αποθήκη» των υλικών μας εκεί. Χρησιμοποιούσαμε τα ξύλα που ξεβράζει η θάλασσα. Παίρναμε ένα κομμάτι σανίδι, το κόβαμε λίγο, το διορθώναμε. Ενα κομμάτι από τενεκεδοκούτι έμπαινε στην πρύμνη, για τιμόνι. Πανιά ήταν τα φτερά από τα κοράκια συνήθως, άλλες φορές από γλάρους. Έτοιμο το καραβάκι μας. Το ρίχναμε στη θάλασσα και, ανάλογα με τον καιρό, πιστεύαμε ότι το έβρισκαν παιδιά από τη Μύκονο ή την Πάρο απέναντι. Αυτή είναι μια εικόνα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό. Οπως και ένα άλλο παιχνίδι που κάναμε: πηγαίναμε σε ένα λόφο κοντά στη θάλασσα που ανέφερα πριν και σκάβαμε αυλάκια – κάτι λαγούμια, στενά μεν, αλλά με μεγάλο μήκος. Στη συνέχεια, τα σκεπάζαμε από πάνω με χώμα, φύλλα ή ό,τι άλλο βρίσκαμε. Ήταν για να κυκλοφορούν το χειμώνα, οι σαύρες και τα μυρμήγκια, χωρίς να βρέχονται. Αισθανόμασταν ότι κάνουμε κάτι σημαντικό έτσι – δεν ήταν μόνο για να περάσει η ώρα.

Για μένα Ελλάδα σημαίνει τα παιχνίδια που ανέφερα, οι γονείς μου, η υπέροχη γλώσσα μας, η ομορφιά αυτού του τόπου που δυστυχώς καταστρέφεται, η καταπληκτική μυθολογία και η ιστορία της, πράγματα που αποτελούν και το ατομικό μου παρελθόν.

Καμαρώνω πάρα πολύ που είμαι Έλληνας. Και έχουμε μια μεγάλη περιουσία, την οποία δεν διαχειριζόμαστε καλά. Σκεφθείτε το εξής: πηγαίνεις στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας και βλέπεις την αγράμματη κυρούλα, να πηγαίνει την Κυριακή στην εκκλησία, να ακούει τα Ευαγγέλια που γράφτηκαν τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν και να καταλαβαίνει. Πόσοι λαοί σ’ αυτό τον πλανήτη έχουν το χάρισμα αυτής της κυρούλας; Λοιπόν, αυτή τη σπουδαία γλώσσα μιλάμε, αλλά δυστυχώς την αφήνουμε να κακοποιείται – είτε μέσα από τη λανθασμένη χρήση της, είτε μέσα από το περιορισμένο λεξιλόγιο, είτε ακόμη και χρησιμοποιώντας ξένες λέξεις στη θέση των ελληνικών. Είναι σαν να μην καμαρώνεις επειδή ο μπαμπάς σου ήταν κάποιος σπουδαίος άνθρωπος.

(απο την Εφημερίδα Καθημερινή)

ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

 Γεροντικόν 

          Ένας καλός ιερέας κάθε Κυριακή μετά τη Λειτουργία μάζευε τους φτωχούς της Ενορίας του και τους μοίραζε τα χρήματα, που μάζευε το «κιβώτιο των πτωχών».

          Μία Κυριακή πήγε μία γυναίκα με παλιά ξεσκισμένα ρούχα και με ύφος κακομοίρικο. Ο ιερέας τη λυπήθηκε. Έβαλε το χέρι του στο κιβώτιο με την πρόθεση να της δώσει όσα χρήματα χωρούσε η παλάμη του.

          Όταν το τράβηξε έξω, είδε πως είχε πιάσει λίγα κέρματα. Βιάστηκε να της τα δώσει, γιατί πίσω της περίμενε άλλη να πάρει φιλοδώρημα. Αυτή φορούσε περιποιημένα φορέματα. Ο ιερέας σκέφθηκε πως ήταν από κείνες που χωρίς λόγο ζητιανεύουν. Θα της έδινε λίγα, για να μην την αφήσει να φύγει έτσι και της έμενε η ντροπή. Έβαλε πάλι το χέρι του στο κιβώτιο κι’ η χούφτα του γέμισε χρυσά νομίσματα.

          Σαν ευλαβής που ήταν κατάλαβε τη θεία επέμβαση. Ζήτησε πληροφορίες και για τις δύο εκείνες γυναίκες. Έμαθε τότε πως η μία που φαινόταν καλοντυμένη, ήταν από καλή οικογένεια, που τελευταία από διάφορα ατυχήματα φτώχυνε και υπέφερε πολύ. Από αξιοπρέπεια φορούσε περιποιημένα ρούχα. Η άλλη έβαζε κουρέλια, όταν έβγαινε να ζητιανέψει, για να της δίνουν ευκολότερα.

π.Γ.Στ.