Θάνατος: Η στάση μας μπροστά στο αναπόφευκτο αυτό γεγονός

Η στάση του ήρεμου ρεαλισμού με την οποία πρέπει να αντιμετωπίζουμε το γεγονός του θανάτου, εκφράζεται από τον Αββά το Σύρο:

«Ετοίμασε την καρδιά σου για την αναχώρηση. Η σοφία σου θα φανερωθεί στο αν περιμένεις αυτή την αναχώρηση κάθε στιγμή. Κάθε μέρα να λες στον εαυτό σου: «Δες, ο άγγελος που έρχεται να σε πάρει βρίσκεται ήδη έξω από την πόρτα. Γιατί στέκομαι αργός; Πρέπει να αναχωρήσω για πάντα. Δεν μπορώ να ξαναγυρίσω». Πήγαινε στο κρεβάτι μ’ αυτές τις σκέψεις κάθε βράδυ, και έχε τις μπροστά σου ολόκληρη τη μέρα. Κι όταν έρθει η ώρα της αναχωρήσεως, πήγαινε χαρούμενος να τον συναντήσεις, λέγοντας: «Έλα εν ειρήνη. Ήξερα πως θα έρθεις και δεν έχω παραμελήσει τίποτε απ’ όσα θα με βοηθήσουν στο ταξίδι».

           

Μεγάλη Παρασκευή

                                                                

                      

                   Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας.

                   Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται ο των αγγέλων βασιλεύς.

                   Ψευδή προρφύραν περιβάλλεται,  

                   ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφάλαις.

                   Ράπισμα κατεδέξατο ο εν Ιορδάνη ελευθερώσαι τον Αδάμ.

                   Ύλοις προσηλώθη,ο Νυμφίος της Εκκλησίας.

                   Λόγχη εκεντήθη ο Υιός της Παρθένου.

                   Προσκυνούμεν σου τα πάθη Χριστέ.

                   Δείξον ημίν, και την ένδοξον σου Ανάστασιν.

          Τη αγία και Μεγάλη Παρασκευή τα άγια και σωτήρια και φρικτά πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Χριστού επιτελούμεν: τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, το σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς εκών κατεδέξατο. Έτι δε και του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω σταυρώ ομολογίαν.

Στίχοι εις την Σταύρωσιν

Ζων ει Θεός συ, νεκρωθείς εν ξύλω.

Ώ νεκρέ, γυμνέ και Θεού ζώντος Λόγε.

Εις τον ευγνώμονα ληστήν

Κεκλεισμένος ήνοιξε τας πύλας.

Βαλών ο ληστής κλείδα το μνήσθητι μου.

 Τη υπερφυεί και περί ημάς παναπείρω σου ευσπλαχνία, 

Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου τω τιμίω σου αίματι. Τω σταυρώ προσηλωθείς, και την λόγχην κεντηθείς, την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις. Σωτήρ ημών, δόξα σοι.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου

 

Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου.

Η Σταύρωσις του Χριστού

          Η σημασία της

     Η σταύρωσις του Ιησού αποτελεί την κεφαλαιώδη πράξιν Αυτού προς σωτηρίαν του ανθρώπου.

    Η μεταγενεστέρα θεολογία συστηματοποίησε το δόγμα, ότι το σωτήριον έργον του Ιησού, εις ότι αφορά το αρχιερατικόν αξίωμα Αυτού, έχει ως κέντρον το γεγονός, ότι προσήνεγκεν εαυτόν ιλαστήριον θυσίαν υπέρ των αμαρτιών του κόσμου, καταλλάξας ούτως τω Θεώ και δωρησάμενος ημίν την αιώνιον ζωήν, ου έργου τύπος υπήρξε το των αρχιερέων της Π. Διαθήκης, προσφερόντων «δώρα τε και θυσίας υπέρ αμαρτιών» ( Εβρ. 5,1).

      Βεβαίως εις την σωτηρίαν συνήργησε και η ενανθρώπησις και άπασα η επίγειος ζωή του Χριστού. Επίσης δια της αναστάσεως ωλοκληρώθη το έργον της σωτηρίας. Ουχ ήττον όμως η ενανθρώπησις και άπας ο επίγειος βίος του Ιησού, ει και δύνανται να υπαχθούν και ταύτα εις το αρχιερατικόν αξίωμα, εχρησίμευσαν μόνον ως προπαρασκευή και βαθμιαία ανάβασις εις την μεγάλην θυσίαν, την σταυρικήν, όθεν το πάθος του Χριστού παραμένει η βάσις της σωτηρίας και η κατ’ εξοχήν ιλαστήριος θυσία.

Πηγή: Γ. Γαλίτη, Ομ. Καθ. Παν. Αθηνών

Καθημερινά προδίδουμε τον Χριστό

Στιχηρό των αίνων  Μ. Πέμπτης

  

 «Δύο και πονηρά εποίησεν ο πρωτότοκος υιός μου Ισραήλ. Εμέ εγκατέλειπε, πηγήν ύδατος ζωής και ώρυξεν εαυτώ φρέαρ συντετριμμένον. Εμέ επί ξύλου εσταύρωσεν, τον δε Βαραββάν  ητήσατο και απέλυσεν. Εξέστη ο ουρανός επί τούτο, και ο ήλιος τας ακτίνας απέκρυψεν. Συ δε Ισραήλ ουκ ενετράπης αλλά θανάτω με παρέδωκας. Άφες αυτοίς, πάτερ άγιε, ου γαρ οίδασι τι εποίησαν».

          Καθημερινά Τον προδίδουμε και πορευόμαστε κατά τα θελήματα των καρδιών ημών, τα οποία πόρρω απέχουν των εννοιών του Θεού. Χρησιμοποιούμε την ελευθερία που μας προίκισε για να στραφούμε εναντίον Του και να Τον προδώσουμε με έργα και ενέργειες αντίθετες από το θέλημά Του.

          Επί πλέον εγείρουμε δικαιώματα και απαιτήσεις σε έναν Πάτερα, ο οποίος φροντίζει για μας πριν ακόμη εκφράσουμε τις επιθυμίες μας, αλλά εμείς παραμένουμε ανικανοποίητοι αποδεικνύοντας ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε και τι μας γίνεται. Αδυνατούμε να κατανοήσουμε την παιδαγωγική του πρόνοια και καταφερόμαστε εναντίον Του μόλις συμβεί κάτι διαφορετικό απ’ ό, τι θα επιθυμούσαμε…Έτσι αποδεικνυόμαστε πολύ χειρότεροι του πρωτοτόκου υιού, δεδομένου μάλιστα ότι ζούμε στην περίοδο χάριτος. Ουσιαστικά δεν επιτρέπουμε στη χάρη του Θεού να εισέλθει μέσα μας και να μας ανακαινίσει ριζικά και ουσιαστικά.

          Εξομολογούμαστε και κοινωνούμε τακτικά, σκορπιζόμαστε σε ποικίλες πνευματικές ευκαιρίες, δεν επιτρέπουμε ωστόσο στο Θεό και στον πνευματικό να καλλιεργήσει την ψυχή μας, παραμένοντας άβουλοι και χλιαροί, παραπαίοντας μεταξύ πνευματικού και υλικού, αδυνατώντας να θέσουμε σαφή και ξεκάθαρα όρια…

Πηγή: Ιερά Μονή Τ. Προδρόμου Ανατολής Αγιάς

Μεγάλη Πέμπτη

 

          Την Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση:

         

-Της νίψεως των ποδών των Μαθητών από τον Κύριο.

-Του Μυστικού Δείπνου

-Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον πατέρα Του, και

-Της προδοσίας του Κυρίου από τον μαθητή του Ιούδα.

          Το βράδυ αυτό τελείται ο Μυστικός Δείπνος, από τον οποίο φεύγει ο Ιούδας για την προδοσία, και ο Χριστός νίπτει τα πόδια των μαθητών του. Στη συνέχεια μεταβαίνουν στην κοιλάδα των Κέδρων, όπου, μετά την αρχιερατική προσευχή, καταφθάνει ο Ιούδας με τη συνοδεία του και με φίλημα προδίδει τον Διδάσκαλο του.

     Κατόπιν ο Ιησούς φέρεται στους αρχιερείς Άννα και Καϊάφα, οι μαθητές σκορπίζονται, πλην του Ιωάννου και του Πέτρου, ο οποίος όμως τον αρνείται τρις. Στο Συνέδριο καταδικάζεται επειδή ομολογεί ότι είναι ο Χριστός, ο απεσταλμένος του Θεού, και στη συνέχεια εμπαίζεται με πολλούς τρόπους.

      Τη Μ. Πέμπτη τελείται η Θ. Λειτουργία του Μ. Βασιλείου σ’ ανάμνηση της πρώτης Λειτουργίας, η οποία παραδόθηκε το εσπέρας της ημέρας αυτής από τον Κύριο στο Υπερώο της Ιερουσαλήμ. Τελείται δε η λειτουργία του Μ. Βασιλείου, διότι αυτή συνάπτεται με τον Εσπερινό και γίνεται το πρωί της Μ. Πέμπτης αντί το, εσπέρας, επειδή το απόγευμα θα γίνει ο Όρθρος της Μ. Παρασκευής.

Μεγάλη Τετάρτη

          Την ημέρα αυτή επιτελούμε την ανάμνηση τριών γεγονότων:

-          Της αλείψεως του Κυρίου από γυναίκα αμαρτωλή με μύρο τριακοσίων δηναρίων.

-          Της συγκλήσεως του Συνεδρίου των Ιουδαίων για την καταδίκη του Χριστού και

-          Της αναχωρήσεως του Ιούδα προς τους αρχιερείς με τους οποίους συμφώνησε την τιμή της προδοσίας.

Στο τέλος της ακολουθίας ψάλλεται και το περίφημο «Τροπάριο της Κασσιανής», της λογίας αυτής υμνογράφου του Βυζαντίου, την οποία κακώς έχουν ταυτίσει με την πόρνη γυναίκα.

Η Κασσιανή ήταν ποιήτρια και για λογαριασμό αυτής της αμαρτωλής γυναίκας έγραψε αυτό το ανεπανάληπτο εκκλησιαστικό ποίημα, η οποία άλειψε με μύρα τα πόδια του Ιησού.

Το απόγευμα της Μ. Τετάρτης- πριν από την ακολουθία του Νυμφίου- τελείται και το Μυστήριο του ι. Ευχελαίου προς αγιασμό των πιστών.

          Γ.