Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Νικολάου

 

Ὁ Νικόλαος, πρέσβυς ὢν ἐν γῇ μέγας, Καὶ γῆς ἀποστὰς εἰς τὸ πρεσβεύειν ζέει. Ἕκτῃ Νικόλεώ γε φάνη βιότοιο τελευτή.

 

          Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.), Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα, ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες. Ένας μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύκτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλίτωσαν από βέβαιη διαφθορά.

Στην συνέχεια αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, αρχικά με το αξίωμα του Ιερέα στα Πάταρα και συνέχεια με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή.

Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα.

Ο Άγιος Νικόλαος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας με το οποίο έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του το 330 μ.Χ. Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα - λόγω σφοδρών ανέμων - και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του. Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.

Περί των Ιερών Λειψάνων του Αγίου

Ο τάφος του Αγίου Νικολάου στη Βασιλική του Μπάρι, ανοίχθηκε αναγκαστικά το 1953 μ.Χ., κατά την διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών, την νύκτα της 5ης προς 6ης Μαΐου. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε επιτροπή από τον Πάπα, με Πρόεδρο τον τότε Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι Ερρίκο Νικόδημο, στην οποία ανατέθηκε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων του τάφου. Παράλληλα ο αναγνωριστικός έλεγχος και η καταμέτρηση των οστών ανατέθηκε στον Καθηγητή της Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι Λουΐτζι Μαρτίνο και τον βοηθό του Γιατρό Αλφρέντο Ρουγγίερι.

Τα Λείψανα μέσα στη λάρνακα έπλεαν σέ ένα διαυγές, άχρωμο και άοσμο υγρό, το οποίο είχε βάθος τρία περίπου εκατοστά. Η εξέταση του υγρού αυτού από τα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι απέδειξε, ότι επρόκειτο για καθαρό νερό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς! Η έρευνα απέδειξε, ότι το υγρό αυτό προήρχετο από τις μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστέων!

Η τρίτη ιστορικά ανακομιδή έγινε την νύκτα της 7ης προς 8ης Μαΐου 1957 μ.Χ., με σκοπό νέα αναγνώριση, καταμέτρηση, ανατομική και ανθρωπολογική μελέτη, πριν την οριστική κατάθεση στην λάρνακα, μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών. Στην ιατρική ομάδα συμμετείχε την φορά αυτή και ο Γιατρός Λουΐτζι Βενέζια. Τα αποτελέσματα της ανθρωπολογικής εξετάσεως των Ιερών Λειψάνων υπήρξαν εντυπωσιακά. Διαπιστώθηκε, ότι ανήκαν σέ ένα και το αυτό άτομο και μάλιστα σε άνδρα που είχε ύψος 1.67 περίπου, τρεφόταν κυρίως με φυτικά προϊόντα και πέθανε σε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. Το άτομο αυτό ανήκε στην λευκή Ινδοευρωπαϊκή φυλή.

Η κατάσταση ορισμένων οστών έδειξε ακόμη, ότι το άτομο στο οποίο ανήκαν, πρέπει να είχε υποφέρει πολύ κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, που του άφησαν σημάδια στην υπόλοιπη ζωή του. Η αγκυλωτική σπονδυλοαθρίτιδα και η διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση, πρέπει να κληρονομήθηκαν από κάποια υγρή φυλακή, όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία.

Η ιχνογραφική ανάπλαση του προσώπου, με την μέθοδο της υπερσκελετικής αναπλάσεως των μαλακών μερών της κεφαλής, απέδωσε επίσης θεαματικά αποτελέσματα. Τα σχετικά ιχνογραφήματα που δημοσίευσε ο Καθηγητής Μαρτίνο, βρίσκονται σε συμφωνία με τις παλαιότερες απεικονίσεις του Αγίου, εκείνη της Αγίας Μαρίας της Πρώτης (στη Ρώμη, 8ος ή 9ος αιώνας μ.Χ.) και αυτή του Παρεκκλησίου του Αγίου Ισιδώρου, στον Ναό του Αγίου Μάρκου (στη Βενετία, ψηφιδωτό του 12ου αιώνα μ.Χ.).

Δηλαδή, με τις εξετάσεις των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, πιστοποιήθηκε η γνησιότητά τους, αποδείχθηκε επιστημονικά η μυροβλυσία του και επίσης ότι η πάροδος του χρόνου δεν άμβλυνε την μνήμη των βασικών χαρακτηριστικών της μορφής του, όπως τα διέσωσε η Ορθόδοξη εικονογραφική παράδοση (πρόσωπο ασκητικό, ευγενικό, με αρμονικές αναλογίες, υψηλό και πλατύ μέτωπο, μεγάλα μάτια - ελαφρά βαθουλωτά - έντονα ζυγωματικά, φαλάκρα). (Βλ. Αντ. Μάρκου, «Τα Λείψανα του Αγ. Νικολάου Επισκόπου Μύρων της Λυκίας και οι ιστορικές τους περιπέτειες»· Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» Λευκωσίας, φ. 44/1994, σελ. 98 - 106· αγγλική έκδοση από το Κέντρο Παραδοσιακών Ορθοδόξων Σπουδών Έτνας Καλιφορνίας, 1994).

Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

 

«Ως ηγάπησα τον νόμον σου, Κύριε, όλην την ημέραν μελέτη μού έστιν» (Ψαλμ. ριη, 97).

        Ο νόμος του Θεού είναι ο ασφαλής οδηγός, ο σοφός διδάσκαλος και παιδαγωγός του ανθρώπου. Αρκεί  να έχουμε υπ’ όψη, ότι εκφράζει την αγάπη του Θεού, το ενδιαφέρον Του, τη στοργή Του, τη σοφία Του και την αγαθή θέλησή Του για  να μας μορφώσει και να μας κάνει ευλογημένους και ευτυχισμένους αιώνια.

        Εάν, λοιπόν, πρέπει να αγαπάμε το Θεό Πατέρα, κατά παρόμοιο τρόπο ν’ αγαπάμε τον νόμο Του. Μας συμφέρει να τον γνωρίσουμε, να μην τον λησμονούμε ποτέ, και να τον έχουμε παντοτινό σύμβουλο και οδηγό.

        Εάν προχωρούμε με τις δικές μας ιδέες και αντιλήψεις, είναι εύκολο να παρεκκλίνουμε και να σφάλλουμε. Εάν όμως συμβουλευόμαστε και ακούμε όσα ο Θεός κελεύει με τον νόμο Του, τότε βρισκόμαστε σε πλήρη ασφάλεια.

        Είναι ανάγκη, λοιπόν, να μελετούμε τον θείο νόμο, να μελετούμε, και όχι απλώς να διαβάζουμε, τη Βίβλο, πατερικά κείμενα και άλλα πνευματικά έντυπα που ερμηνεύουν το νόμο του Θεού. Η μελέτη και η υπακοή σ΄ αυτόν θα μας κρατά σταθερά και στενά ενωμένους  με τον Θεό Πατέρα και μας χαρίζει όλα τα αγαθά της αγάπης Του.

        Γ.

«Εξομολογείσθε…», το αργόν, Πέτρου Εφεσίου (+1840) | Χορός Βατοπαιδινών Πατέρων

 

«Εξομολογείσθε…», το αργόν, Πέτρου Εφεσίου (+1840) | Χορός Βατοπαιδινών Πατέρων Από τον Πολυέλεο αργόν «Εξομολογείσθε…» του Πέτρου Εφεσίου (+1840), οκτάηχο και δίχορο Ψάλλει ο Χορός των Βατοπαιδινών Πατέρων κατά την πανηγυρική αγρυπνία προς τιμήν των Αγίων Κτητόρων της Μονής Νικολάου, Αθανασίου και Αντωνίου 30 Δεκεμβρίου 2021 (ν. ημ.)

Holy Great Monastery of Vatopedi

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΆΡΑΣ ΚΑΙ ΟΣΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

ΣΑΒΒΑΤΟ ΕΣΠΕΡΑΣ: Ώρα 6 μ. μ. Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός μετ΄ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.

ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ: Ώρα 10- 1 μ. μ. Μεσονύχτια θεία λειτουργία μετά κηρύγματος  υπό του αρχιμανδρίτου Προκοπίου Κόρδα, ιεροκήρυκος της ιεράς Μητροπόλεως.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ: 7-10 π. μ. Πανηγυρική Αρχιερατική θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: Ώρα 5, 30 μ.μ. Εορτή του Οσίου ΣΑΒΒΑ. Μέγας πανηγυρικός εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου κηρύγματος.

ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΩΙ: Ώρα 7-10 π. μ. θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος υπό του αρχιμανδρίτου Γερβασίου παρακεντέ, ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως. 

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ο δημιουργός, ο διαχειριστής και ο ράθυμος

 

Οι νέοι έχουν όνειρα για επαγγελματική αποκατάσταση. Μπορεί  η εποχή να απογοητεύει με την μεγάλη ανεργία και  την ελάχιστη σύνδεση των σπουδών με την αγορά εργασίας. Ωστόσο, οι νέοι δεν παύουν να ελπίζουν. Αναζητούν την εργασία που θα τους βοηθήσει να αισθανθούν ότι εκπληρώνουν τον σκοπό των κόπων τους.

Δεν είναι όμως η υλική εργασία που αξίζει και σηματοδοτεί την ζωή. Είναι η καλλιέργεια των χαρισμάτων  μας, των ιδιαιτεροτήτων μας που μας καθιστούν ξεχωριστές προσωπικότητες. Είναι και η πνευματική εργασία, η απόφαση δηλαδή να παλέψουμε με τα πάθη μας και να καλλιεργήσουμε τις αρετές μας, έχοντας ζωντανή σχέση με τον Θεό, η οποία μας οδηγεί στην ελευθερία της ύπαρξης από την υποταγή στην ανάγκη, στην επιθυμία της αυτοθέωσης, στην προσκόλληση στο μάταιο.

Η υλική και πνευματική εργασία, όπως και η καλλιέργεια των χαρισμάτων απαιτούν από τον νέο να προσέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει, του δημιουργού, του διαχειριστή ή του ράθυμου.

Δημιουργός είναι αυτός που κάνει το παραπάνω. Που δεν επαναπαύεται στα όσα πετυχαίνει και την ασφάλεια που αισθάνεται στηριγμένος στα όσα έχει μάθει, στα όσα του προσφέρουν οι άλλοι, αλλά παλεύει να προσθέσει το καινούργιο. Είναι αυτός που δεν χορταίνει τον Θεό και την σχέση μαζί Του. Είναι όποιος δε χορταίνει αγάπη, αλλά ανοίγει την ύπαρξη του σ’ αυτήν ολοκληρωτικά. Όποιος δεν αρκείται στην γνώση του καινούργιου. Όποιος  δεν εφησυχάζει, αλλά έχει την καλήν ανησυχία στην καρδιά του. 

Διαχειριστής είναι αυτός που μπορεί να συνεχίσει ένα έργο, να ασκήσει στην πράξη την  επιστήμη που σπούδασε, μένοντας όμως στην αυτάρκεια. Αξιοποιεί τα χαρίσματά του, όχι για να κτίσει κάτι καινούργιο, αλλά για να κερδίσει από αυτά. Δεν θα τον θυμούνται για το κάτι παραπάνω, αλλά και δεν θα του αρνηθούν ότι κοπίασε στην ζωή του.

Τέλος, ράθυμος είναι αυτός ο οποίος φορτώνει στους άλλους την ευθύνη για την πορεία της ζωής. Για τα έργα τα οποία καλείται να κάνει, αλλά δεν έχει την διάθεση και αρνείται να καταβάλλει κόπο. Ζητά από τους άλλους τις λύσεις και καταγγέλλει τον κόσμο. Χωρίς να παλεύει να αλλάξει ούτε κάν τον εαυτό του. Αρκείται στην αγάπη των άλλων και θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένοι να του την προσφέρουν.

Στην ζωή της Εκκλησίας ακούμε για τον «ραθυμούντα». Η εποχή μας μπορεί να ομνύει στο δικαίωμα της εργασίας, έχει όμως εφεύρει και προβάλλει ισχυρούς τρόπους που οδηγούν στην ραθυμία. Η εικονική πραγματικότητα αφαιρεί τον κόπο από την σχέση, ακόμη και από την ηδονή. Αφαιρεί την κριτική σκέψη. Αφαιρει την δημιουργικότητα από την γλώσσα. Ακόμη και η φαντασία υποβαθμίζεται. Ο διαχειριστής πάλι θεωρείται ως αυτός ο οποίος δεν στερείται εξαιτίας του κόπου την ευχαρίστηση, διότι είναι ο μέσος όρος. Ο δημιουργός, τέλος, θεωρείται αποκλίνων. Ο Θεός όμως αποδέχεται τους γρηγορούντας. Εκείνους που δεν βολεύονται στην αυτάρκεια, αλλά τολμούν να ανοιχτούν. Εκκλησία, παιδεία και οικογένεια καλούνται να συνεργαστούν για να βοηθήσουν τους νέους να βγούνε από την ευκολία. Και ο καθένας μας να ξαναβρεί την καλή ανησυχία. Για να δημιουργήσουμε!

          Πρωτ. Θεμ. ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ

Κατάθεση ψυχής-Συνέντευξη του Καθηγουμένου της Ι. Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντος Εφραίμ

 

GREEKTV4E

GREEKTV