Ἡ ἐμφάνιση τῆς Θεοτόκου στὸν δύσπιστο ἱερέα

 

Απόσπασμα από το βιβλίο «Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία». Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωροπός Αττικής 2022, σελ.46-48.

Ζούσε στή χώρα τῶν Ἀλαμανῶν* ἕνας ἱερέας πολύ ἐνάρετος, ὁ Πελάγιος, πού ἔτρεφε ξεχω­ριστή εὐλάβεια στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Ὁ διάβολος ὅμως τόν φθόνησε καί τοῦ ἔσπειρε λογισμό ἀπιστίας γιά τή θεία Κοινωνία. «Πῶς εἶναι δυνατόν», σκεφτόταν, «νά γίνονται τό ψωμί Σῶμα καί τό κρασί Αἶμα Χριστοῦ!»
Ἀπ’ τούς λογισμούς αὐτούς ἔπεφτε σέ μεγάλη θλίψη, ἀλλά δέν τολμοῦσε νά συμβουλευθεῖ κανέναν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό πρόστρεξε στήν ἴδια τήν Παναγία καί τήν παρακάλεσε νά τόν πληροφορήσει σχετικά.
Κάποια μέρα λοιπόν, ἐνῶ λειτουργοῦσε, ὅταν ἔφτασε στό «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας ἀχράντου...», ἐξαφανίστηκε ἀπό τό δισκάριο ὁ ἅγιος Ἄρτος. Ἐρεύνησε ὁ Πελάγιος τριγύρω, ἀλλά δέν Τόν βρῆκε.
– Παναγία μου! φώναξε τρομαγμένος, γνωρίζω ὅτι γιά τήν ὀλιγοπιστία... καί τήν ἀμφιβολία μου μέ σιχάθηκε ὁ Χριστός κι ἔφυγε ἀπό μπροστά μου γιά νά μην κοινωνήσω, ὁ ἀνάξιος. Ἐσύ ὅμως παρακάλεσέ Τον νά μέ συγχωρήσει!

Βλέπει τότε μπροστά στήν ἁγία τράπεζα τήν ὑπε­ρένδοξη Βασίλισσα μέ τό θεῖο Βρέφος στήν ἀγκα­λιά της νά τοῦ λέει:

– Αὐτό τό Βρέφος εἶναι ὁ Ποιητής τῆς οἰκουμέ­νης, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ· τέλειος Θεός καί τέ­λειος ἄνθρωπος. Αὐτός πέθανε στό Σταυρό γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου καί ἀναστήθηκε. Αὐτός καί τώ­ρα καθημερινά συγκαταβαίνει μέ θαυμαστό τρόπο στό σχῆμα τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, γιά τήν πολ­λή ἀγάπη Του στούς ἀνθρώπους, καί προσφέρεται σ’ αὐτούς γιά τόν ἁγιασμό τῆς ψυχῆς τους. Ψηλάφησέ Τον λοιπόν κι ἐρεύνησε ἄφοβα, γιά νά διαπιστώσεις ὅτι πρόκειται γιά ἀληθινή θεωρία, ὅτι εἶναι σῶμα πραγματικό μέ σάρκα καί αἶμα, καθώς Τόν γέννησα. Ἔτσι ἀκριβῶς γίνονται ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος ὅταν λει­τουργεῖς. Ἐπειδή ὅμως ἡ ἀνθρώπινη φύση δεν μπορεῖ νά φάει σάρκα ὠμή καί νά πιεῖ αἷμα, γι’ αὐτό μέ πάνσοφο τρόπο ὁ Παντοδύναμος προσφέρεται μέ τή μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, ὥστε νά μπορεῖ ὁ καθένας νά Τόν μεταλαμβάνει μέ λαχτάρα καί πό­θο. Κοινώνησε λοιπόν κι ἐσύ μέ εὐλάβεια καί πίστη, γιατί ὅποιος Τόν παίρνει μέσα του ἄξια, γίνεται μέ­τοχος τῆς θείας δόξας Του.

Μ’ αὐτά τά λόγια ἡ Δέσποινα ἀπέθεσε τό Βρέφος στήν ἁγία τράπεζα, κι ἀφοῦ Τό προσκύνησε ταπει­νά, ἔγινε ἄφαντη.

Τότε ὁ ἱερέας πῆρε μέ φόβο καί χαρά στά χέρια του τό θεῖο Βρέφος, Τό ἀσπάστηκε εὐλαβικά καί δια­πίστωσε πώς ἦταν πράγματι ἕνα ζωντανό βρέφος μέ ἀληθινή σάρκα. Ὕστερα Τό ἀκούμπησε στήν ἁγία τράπεζα, ἔπεσε στή γῆ καί προσευχήθηκε μέ δά­κρυα:

«Πιστεύω, Κύριε, καί ὁμολογῶ πώς Ἐσύ εἶσαι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, πού γεννήθηκες ἀπό τήν ἀειπάρθενη Μαρία. Σ’ εὐχαριστῶ γιά τή χάρη πού ἀξιώθηκα σή­μερα ὁ ἀνάξιος, καί παρακαλῶ νά μοῦ συγχωρέσεις τήν παλιά μου δυσπιστία. Καί τώρα ἀξίωσε με νά Σε κοινωνήσω ὄχι σάν βρέφος, ἀλλά σάν Ἄρτο».

Ἀφοῦ προσευχήθηκε ἔτσι μέ πίστη, σηκώνεται, καί βλέπει μπροστά του τόν ἅγιο Ἄρτο ὅπως καί πρίν. Μετέλαβε μέ εὐφροσύνη, καί συνέχισε σ’ ὅλη του τή ζωή νά ἱερουργεῖ τά θεῖα Μυστήρια μέ πε­ρισσή εὐλάβεια.

*Οἱ Ἀλαμανοί ἦταν Γερμανική φυλή πού ἐμφανίστηκε τό 2ο αι. Οἱ Ἀλαμανοί κατόρθωσαν νά συστήσουν τό δουκάτο τῆς Ἀλαμανίας τό 10ο αι., πού διαλύθηκε ὅμως τόν 11ο. 

pravoslavie

 

Ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος τάφηκε ζωντανός από τους Τούρκους το 1922!

 

Ο Επίσκοπος Μοσχονησίων Αμβρόσιος ( Πλειανθίδης), ο οποίος ανακηρύχθηκε άγιος στις 4 Νοεμβρίου του 1992 και η μνήμη του εορτάζεται από την Εκκλησία την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (όπως και των Χρυσοστόμου Σμύρνης, Γρηγορίου Κυδωνιών, Προκοπίου Ικονίου, Ευθυμίου Ζήλων, καθώς και των κληρικών και λαϊκών, που σφαγιάσθηκαν από τα Κεμαλικά στρατεύματα), τάφηκε ζωντανός το 1922, κατά τη Μικρασιατική καταστροφή από τους Τούρκους, μαζί με εννέα ιερείς.

Πιστός στις Ελληνορθόδοξες παραδόσεις, χειροτονημένος σε Επίσκοπο από τα χέρια του Σμύρνης Χρυσοστόμου, τον συνέλαβαν βίαια, σε ηλικία 50 ετών, λίγους μήνες μετά την επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του (το Φεβρουάριο του 1922, από το 1919 αναπλήρωνε τον γέροντα Επίσκοπο Φώτιο) ως Μητροπολίτης Μοσχονησίων.

Με φωτεινό βλέμμα κοίταξε τους διώκτες του και ξέροντας τι τον περιμένει, θαρεττά τους είπε: "Δε με φοβίζει να πεθάνω για το Χριστό μου και την Πατρίδα μου. Ας γίνει ό,τι έχει αποφασίσει, ό,τι θέλει ο Κύριός μου".

Προαισθάνθηκε το τέλος του, ένιωσε ότι το αίμα του θα ποτίσει τα ιερά χώματα της Μικρασίας, πάνω στο οποίο απλώθηκαν ματωμένες σελίδες, στις οποίες γράφτηκε ένα θλιβερό κομμάτι της νέας Ελληνικής ιστορίας.

Και μας έμαθε ότι η ανδρεία, το θάρρος και η δύναμη της ψυχής δεν λυγίζουν στη βία, αλλά συνοδεύουν το μαχητή ως το θάνατό του.

Εκτοπίστηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και τον οδήγησαν έξω από τις κυδωνιές.

Άνοιξαν ένα βαθύ λάκκο, έσπρωξαν το Μητροπολίτη και τους ιερείς για να πέσουν μέσα και ύστερα τους σκέπασαν με χώμα! 15 Σεπτεμβρίου του 1922 έδειχνε το ημερολόγιο

Μπορεί τόσο τραγικά να τους εξόντωσαν, ωστόσο η θυσία τους πέρασε τους ανέμους και τους αιθέρες και μεταφέρει το μήνυμα σε όλους τους κόσμους ότι η ιδέα της Ορθοδοξίας, η ιδέα της Ελλάδας είναι λάβα, που δεν σβήνει ποτέ.

Εκείνες τις ώρες τις οδυνηρές, όταν η αναπνοή του αγίου Αμβροσίου αργόσβηνε, μέσα στον τάφο, σε διάστημα δευτερολέπτων κύλησε στις φλέβες του ένας σπινθήρας, που έφερε θύελλα χριστιανικού και εθνικού οξυγόνου στην ψυχή του και με μισοσβησμένη φωνή, που ταυτόχρονα είχε αίσθημα και ορμή, φώναξε: Όλοι και όλα για τον Χριστό μας. Όλοι και όλα για Γένος μας.

Ο άγιος Αμβρόσιος Μοσχονησίων, όπως και οι υπόλοιποι Ιεράρχες, κληρικοί και λαϊκοί, που δολοφονήθηκαν κατά τη Μικρασιατική καταστροφή, είπε ναι στο χρέος και στην τιμή και όχι στο συμβιβασμό και στην απόδραση, τα οποία δεν τα σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή.

Με τη στάση του να μείνει δίπλα στο ποίμνιό του αρνήθηκε την ατιμία ενός εγκλήματος κι έδειξε πως είχε καρδιά. Πως είχε ψυχή. Πως είχε πίστη. Πίστευε στο Θεό τον δικαιοκρίτη...

Δεν τα έχασε μπροστά στο φρικτό θάνατό του, γνωρίζοντας ότι θα πάει στη ζωή, στον ουράνιο προορισμό του, με τη βοήθεια των εχθρών του!

Για τη λογική μας είναι ακατανόητο και ανεξήγητο αυτό. Ναι, είναι ακατανόητο και ανεξήγητο για όσους δεν ξέρουν της πίστης τα θαύματα, της πίστης τη δυναμική.

Και μέσα από τον τάφο λέει στους καιρούς μας ότι η ψυχή ζυγίζει πιο πολύ απ' όλα. Η ψυχή του Έθνους, που πιστεύει και αγρυπνεί. H ψυχή της Ορθοδοξίας, που δεν χάνει τη λάμψη της.

 

Αφιέρωμα στη μνήμη του Οσίου Ιερέως π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη

 

Συμπληρώνονται ἐφέτος πενήντα χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ἀγαθοῦ λευΐτου τῆς Ἐκκλησίας μας, πατρὸς Δημητρίου Γκαγκαστάθη, ἱερέως τοῦ χωριοῦ Πλάτανος, παλαιὰ Βάνια, τῶν Τρικάλων.

Ἂν καὶ ἁπλὸς καὶ ἀφανὴς ὁ παπα-Δημήτρης εἶναι εὑρέσως γνωστὸς στὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα γιὰ τὴν ὁσιότητα τοῦ βίου του, γιὰ τὰ θαυμαστά του σημεῖα καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν παρρησία ποὺ εἶχε στὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Αὐτοῦ πολλὲς φορὲς εἶχε νιώσει τὴν παρουσία καὶ εὐεργεσία του.

Ἦταν ὁ φύλακας καὶ προστάτης καὶ σωτήρας του.

Ἰδιαίτερα τὸν εὐλαβούνταν ὁ ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος καὶ οἱ ὁσιώτατοι Ἁγιορεῖτες ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὰ Ἅγια Μετέωρα, πατέρες τῆς ἀρετῆς ποὺ βρῆκαν τὴν πρᾶξιν εἰς θεωρίας ἐπίβασιν.

Χαρακτηριστικὸ μήνυμα ποὺ περνοῦσε σὲ ὅλους ὁ Παπα-Δημήτρης ἦταν:

Νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεόν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφόν. Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πιὸ χρησιμώτερον καὶ καιριώτερον καὶ ἡ ταπεινοφροσύνη.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχει αὐτὰ τὰ δύο προτερήματα ὁμοιάζει σὰν τὸ πουλὶ μὲ τὰς δύο πτέρυγας ποὺ πετᾶ, ὅπου θέλει.
Ἦταν ἱερέας ἀλλὰ καὶ βοσκός.

Ποιμένας λογικῶν καὶ ἀλόγων προβάτων. Ὅταν ἔκλεινε τὰ πρόβατα στὴν στάνη πήγαινε μὲ δάκρυα κατ’ εὐθείαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του, στοὺς ἀγαπημένους του Ταξιάρχες, γιὰ νὰ ζητήσει τὴν χάρη τους, νὰ τοὺς διακονήσει, νὰ τοὺς νιώσει κοντά του.

Κάποτε, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1945, ὁ ἐμφύλιος σπαραγμὸς κατέτρωγε τὰ σπλάγχνα τοῦ ἔθνους.

Ὁ Παπα-Δημήτρης μιὰ Κυριακὴ πρωῒ βλέποντας τὸν κίνδυνο ἐπιδρομῆς κτύπησε τὴν καμπάνα καὶ ἔφυγε πρὸς τὸ διπλανὸ χωριό.

Καβαλάρηδες, ὅμως, ἐπιδρομεῖς ἔτρεχαν ὀπίσω του καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ τὸν περικύκλωσαν.

Ὁ ἀγαθὸς λευΐτης ἔχοντας ἰσχυρὴ προστασία ἀπὸ τὸν οὐρανὸ σήκωσε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ φώναξε:

-Μιχαὴλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσέ με, κινδυνεύω.

Ἀμέσως τότε σὰν ἀστραπὴ παρουσιάσθηκε ὁ Ἀρχάγγελος, πλησίασε τὸν ἀρχηγό τους, ἔκοψε μὲ τὸ σπαθί του τὰ λουριὰ τῆς σέλας του καὶ τὸν ἔρριξε κάτω.

Οἱ ἄλλοι ἔμειναν ἀκίνητοι, σὰν νὰ τοὺς εἶχε κτυπήσει ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Πῆρε τότε τὸν λόγο ὁ ἀρχηγὸς καὶ τοῦ λέει:

-Παπά μου, νὰ μᾶς συγχωρᾶς. Πήγαινε στὸ καλό. Ἔχεις ἰσχυροὺς προστάτες!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

Πῶς ἐνεργεῖ ἡ χάρη; Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

 

Θυμᾶσαι, πιστεύω, ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος, ἀφοῦ διαμορφώνεται τόσο ἀπὸ τὴ φύση ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ χάρη. Πρέπει νὰ διευκρινίσω, ὅμως, ὅτι ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς δὲν σώζονται ὅλοι. Σώζονται, μπαίνουν δηλαδὴ στὴν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μόνο ἐκεῖνοι στοὺς ὁποίους ἐνοικεῖ ἡ χάρη, διαποτίζοντάς τους ὁλοκληρωτικά, μεταμορφώνοντας θὰ ἔλεγα, σύνολη τὴ φύση τους. Πρόσεξε τί λέει ὁ Κύριος! Λέει πὼς «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ προζύμι, ποὺ τὸ πῆρε μία γυναίκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μ’ ἕνα σακὶ ἀλεύρι, ὥσπου ζυμώθηκε ὅλο» (Ματθ. 13:33). Τὸ ζυμάρι δὲν φουσκώνει ἀμέσως μόλις ἀνακατωθεῖ μὲ τὸ προζύμι. Φουσκώνει στὴν ὥρα του, ἀφοῦ πρῶτα τὸ προζύμι διεισδύσει καὶ ἁπλωθεῖ σιγὰ-σιγὰ μέσα του. Τὸ ψωμὶ ποὺ γίνεται ἔτσι, εἶναι ἀνάλαφρο, εὐωδιστό, νόστιμο. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ χάρη. Ὅταν ἑνώνεται μὲ τὴ φύση μας, στὸ ἅγιο Βάπτισμα, δὲν τὴ διαποτίζει ἀμέσως. Ἁπλώνεται σιγὰ-σιγά. Κι ὅταν ἡ χάρη ἁπλωθεῖ παντοῦ, ὅταν σύνολη ἡ φύση μας χαριτωθεῖ, τότε, ὅλα ὅσα κάνουμε, παίρνουν ἕναν ἄλλο χαρακτήρα. Τότε οἱ ἐνέργειές μας, μολονότι φαινομενικὰ εἶναι οἱ ἴδιες μὲ ἄλλες ὅμοιες ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου, ἀποκτοῦν ἕνα ἰδιαίτερο ἄρωμα, μίαν ἰδιαίτερη γεύση, ἕναν ἰδιαίτερο ἦχο. Ὁ Θεὸς δέχεται μόνο αὐτὲς τὶς ἐνέργειες, ποὺ Τοῦ εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐάρεστες.

Θὰ κάνω ἄλλη μία παρομοίωση, γιὰ νὰ ἐξηγήσω τὸ πῶς ἡ χάρη, ὅταν τῆς δίνονται περιθώρια νὰ ἐνεργήσει, ἀφοῦ διαποτίσει σύνολη τὴ φύση μας, γίνεται καὶ ἐξωτερικὰ ὁρατὴ σὲ ὅλους ὅσοι εἶναι ἱκανοὶ νὰ τὴ δοῦν. Ἡ χάρη, λοιπόν, μοιάζει μὲ τὴ φωτιά, ποὺ διεισδύει στὸ σίδερο. Δὲν εἶναι μόνο μέσα στὸ σίδερο, μὰ καὶ στὸ ἐξωτερικό του. Τὴν πύρινη δύναμή της τὴ βλέπει ὁ καθένας. Ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὴ χάρη, ὅταν εἰσχωρήσει στὴ φύση μας. Γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπ’ ὅλους. Ὅλοι ὅσοι ἔρχονται σὲ ἐπαφὴ μ’ ἕναν θεοχαρίτωτο ἄνθρωπο, αἰσθάνονται ὅτι αὐτὸς ἔχει μίαν ἀσυνήθιστη δύναμη, ποὺ ἐκδηλώνεται ποικιλότροπα. Ὅταν ἀρχίζει νὰ μιλάει γιὰ ὁτιδήποτε πνευματικό, λάμπει σὰν τὸν μεσημεριάτικο ἥλιο, καὶ τὰ λόγια του πηγαίνουν κατευθείαν στὴν ψυχὴ τοῦ ἀκροατῆ, διαμορφώνοντας μέσα του μὲ αὐθεντία ἀνάλογα συναισθήματα καὶ διαθέσεις. Μὰ κι ὅταν ἀκόμα δὲν μιλάει, ἐκπέμπει μία θερμότητα, ποὺ ἐπηρεάζει τὰ πάντα γύρω του, καὶ μία παράξενη δύναμη, ποὺ ἐπενεργεῖ στὶς ψυχὲς καὶ τοὺς ἐμπνέει προθυμία γιὰ πνευματικὸ ἀγώνα.

Παίρνουμε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ νηπιακή μας ἡλικία μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ χάρη ἀρχίζει νὰ ἐνεργεῖ μέσα μας, μὲ τὴν προοπτικὴ καὶ τὴν ἐλπίδα ὅτι, μετὰ τὴν ἐνηλικίωση καὶ ὡρίμανσή μας, θὰ ἀναλάβουμε αὐτοθέλητα καὶ πρόθυμα τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ σωτηρία μας.

Ὅταν οἱ γονεῖς εἶναι εὐσεβεῖς καὶ ἀνατρέφουν τὰ παιδιά τους, ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος, «δίνοντάς τους ἀγωγὴ καὶ συμβουλὲς ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Κύριο» (Ἐφ. 6:4) , τότε ἡ θεία χάρη γεννάει τὴν εἰρήνη στὶς παιδικὲς ψυχές. Ἔτσι τὰ παιδιὰ γίνονται εὐγενικά, ταπεινά, ὑπάκουα, καλότροπα, θεοφοβούμενα. Παραδείγματα μπορεῖ νὰ δεῖ κανεὶς παντοῦ. Θὰ ἔλεγα πὼς κι ἐσὺ εἶσαι ἕνα τέτοιο παιδί, ἂν δὲν φοβόμουνα ὅτι θὰ τὸ ἔπαιρνες ἐπάνω σου, μολονότι κανένα χάρισμά σου δὲν ὀφείλεται σὲ δικές σου προσπάθειες. Ὑπάρχουν στὴν ψυχή σου πολλὰ καλὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ τὰ ἔχεις πάρει ἀπὸ ἄλλους· εἶναι δῶρα εἴτε τοῦ Θεοῦ εἴτε τῶν ἀνθρώπων, καὶ συγκεκριμένα τῶν γονιῶν σου, πού σοῦ τὰ κληροδότησαν ἤ σοῦ τὰ ἔδωσαν μὲ τὴν ἀνατροφή. Μπροστά σου βρίσκεται τώρα ἕνα καθῆκον: Ν’ ἀγαπήσεις ὅλα αὐτὰ τὰ καλὰ στοιχεῖα, νὰ τὰ κλείσεις στὴν καρδιά σου, κι ἔπειτα νὰ τὰ αὐξήσεις καὶ νὰ τὰ πολλαπλασιάσεις. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πατᾶς σὲ γερὰ θεμέλια καὶ ὅτι βρίσκεσαι στὸν σωστὸ δρόμο. Τίποτα, ὅμως, ἀπ’ ὅσα ἔχεις δὲν εἶναι καρπὸς τῆς ἐλεύθερης βουλήσεώς σου καὶ ἀποτέλεσμα ὑπεύθυνων ἀποφάσεών σου. Καὶ ἂν δὲν ἀρχίσεις τώρα νὰ καταβάλλεις τὶς δικές σου προσπάθειες γιὰ τὴ σταθεροποίηση τῶν καλῶν στοιχείων τῆς ψυχῆς σου, θὰ τὰ χάσεις ὅλα μὲ τὶς πρῶτες δυσάρεστες περιστάσεις. Ναί, θὰ σὲ ἐγκαταλείψουν, ἀφήνοντας πίσω τους μόνο μία γλυκειὰ – ἢ μήπως πικρή;- ἀνάμνηση.

Θυμᾶσαι τί ἔνιωσες, ὅταν βυθίστηκες στὴ δίνη τῆς κοσμικῆς ζωῆς; Πῶς ταλαιπωρήθηκες τότε; Πῶς ἡ λύπη πλημμύρισε τὴν καρδιά σου; Ὅ,τι καλὸ ἔχεις μέσα σου, τὸ πῆρες ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴν οἰκογένειά σου. Γιατί, λοιπόν, οἱ ἐμπειρίες σου ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ζωὴ σὲ στενοχώρησαν; Ἐπειδὴ ἄφησες τὸν ἑαυτό σου νὰ νιώσει κάποια συμπάθεια γιὰ τὴ ζωὴ αὐτή. Μολονότι δὲν τὸ ὁμολόγησες, εἶναι αὐταπόδεικτο ἀπὸ τὴ λύπη ποὺ σὲ ταλαιπώρησε ἀργότερα. Ἂν δὲν ὑπῆρχε συμπάθεια, δὲν θὰ ὑπῆρχε καὶ ταλαιπωρία. Σοῦ ἔγραψα ὅτι, ἂν κάποια ἀδήριτη ἀνάγκη σὲ ρίξει ξανὰ στὴν ἴδια δίνη, μὴν ἀφήσεις τὴν καρδιά σου νὰ προσκολληθεῖ σὲ κάτι ἀπ’ ὅσα βλέπεις ἢ ἀκοῦς ἐκεῖ. Ἂν ἡ καρδιά σου δὲν προσκολληθεῖ σὲ τίποτα, δὲν θὰ ξαναδοκιμάσεις λύπη. Δὲν ξέρω ἂν τώρα βρίσκεσαι πάλι σ’ αὐτὴ τὴ δίνη. Κι ἂν βρίσκεσαι, δὲν ξέρω ἂν τηρεῖς τὴ συμβουλή μου. Κάνε ὅ,τι νομίζεις. Εἶσαι αὐτεξούσια. Ὅπου νὰ ‘ναι, ἄλλωστε, ἐνηλικιώνεσαι.

Ἀπὸ τὴν πλευρά μου, πάντως, ὀφείλω νὰ σοῦ πῶ εἰλικρινὰ καὶ ξεκάθαρα ὅτι ἔχεις τρεῖς ἐπιλογές: Εἴτε νὰ γίνεις ἄνθρωπος πνευματικὸς καὶ θεοχαρίτωτος, εἴτε νὰ γίνεις ἄνθρωπος κοσμικός, κενός, ματαιόσχολος καὶ ἐμπαθὴς ὅσο ὅλοι σχεδὸν οἱ ἄλλοι, εἴτε, τέλος νὰ γίνεις ἄνθρωπος μετέωρος ἀνάμεσα στὴν πνευματικὴ καὶ τὴν κοσμικὴ ζωή. Ἐλπίζω καὶ εὔχομαι νὰ γίνεις ἄνθρωπος πνευματικός. Καὶ θὰ γίνεις, ἂν τὸ θελήσεις. Ἄνθρωπος κενὸς καὶ ματαιόσχολος, ἄνθρωπος κοσμικὸς καὶ ἄπιστος δὲν νομίζω ὅτι θὰ γίνεις ποτέ, γιατί σὲ γνωρίζω ἀρκετὰ καλά. Δὲν μπορῶ, ὡστόσο, ν’ ἀποκλείσω τὴν πιθανότητα τῆς τρίτης περιπτώσεως. Εἶναι πιθανὸ νὰ μὴ γίνεις οὔτε ἐντελῶς πνευματικὴ μὰ οὔτε καὶ ἐντελῶς κοσμική, οὔτε χριστιανὴ μὰ οὔτε καὶ ἄπιστη. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβεῖ, ἂν δὲν φυλάξεις τὴν καρδιά σου ἀπὸ τὴν ἕλξη τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Πρόσεξε! Μιλάω γιὰ ἕλξη καὶ ὄχι γιὰ συμμετοχὴ στὴν κοσμικὴ ζωή. Γιατί ἡ συμμετοχή, ὅπως λὲς κι ἐσύ, μερικὲς φορὲς εἶναι ἀναπόφευκτη. Ἂν λοιπόν, δὲν φυλάξεις τὴν καρδιά σου ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἕλξη, θὰ γεννηθεῖ μέσα σου μία συμπάθεια γιὰ τὴν κοσμικότητα, συμπάθεια ποὺ δὲν θὰ σὲ ἀποκόψει ἐντελῶς ἀπὸ τὶς χριστιανικὲς ἀρχές σου, ἀλλὰ θὰ σοῦ ἐμπνεύσει κάποια ψυχρότητα ἀπέναντί τους. Θὰ διατηρήσεις τὶς ἀρχές σου, ἢ μᾶλλον μερικὲς ἀπ’ αὐτές, ἀλλὰ μόνο ἀπὸ συνήθεια. Ἔτσι οὐσιαστικὰ δὲν θὰ βρίσκεσαι οὔτε στὸν κοσμικὸ χῶρο, οὔτε στὸν ἀληθινὰ πνευματικό· δὲν θὰ εἶσαι οὔτε κοσμικὸς οὔτε πνευματικὸς ἄνθρωπος.

Τὸ ἀποτέλεσμα ποιὸ θὰ εἶναι; Ὅποιο ἦταν καὶ γιὰ τὸν ἄγγελο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λαοδικείας, ποὺ καταδικάστηκε ἀπὸ τὸν Κύριο στὴν Ἀποκάλυψη: «Ξέρω καλὰ τὰ ἔργα σου. Δὲν εἶσαι οὔτε κρύος οὔτε ζεστός. Μακάρι νὰ ἤσουνα εἴτε κρύος εἴτε ζεστός! Ἐπειδή, ὅμως, δὲν εἶσαι οὔτε κρύος οὔτε ζεστὸς ἀλλὰ χλιαρός, γι’ αὐτὸ θὰ σὲ ξεράσω ἀπὸ τὸ στόμα μου» (Ἀποκ. 3:15-16). Πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς θερμὸς ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ σ’ ὅλα τὰ θεῖα, ἀλλὰ ψυχρὸς ἀπέναντι στὴν κοσμικότητα καὶ τὴν ἁμαρτία. Ἂν δὲν εἶσαι οὔτε ψυχρὴ ἀπέναντι στὴν κοσμικότητα οὔτε θερμὴ ἀπέναντι στὰ θεῖα, ἀλλὰ χλιαρὴ καὶ κρυερὴ ἀπέναντι σὲ ὅλα, ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἀποδοκιμάσει καὶ θὰ σὲ ἀπορρίψει.

Τί πρέπει, λοιπόν, νὰ κάνεις; Νὰ διαλέξεις μὲ τὴν καρδιά σου τὴν ἅγια καὶ θεάρεστη πνευματικὴ ζωή, τώρα μάλιστα ποὺ ἐνηλικιώνεσαι. Θὰ τὴ διαλέξεις; Ὁ Κύριος νὰ σὲ εὐλογήσει καὶ νὰ σὲ φωτίσει!

Πῶς ἐνεργεῖ ἡ χάρη; – ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ

 

Πατερικός

 

Σκέψεις επί των σκέψεων

 

Χτυπάει ο κακοποιός πολλές φορές την πόρτα μας, πάμε, βλέπουμε ότι είναι αυτός και δεν του ανοίγουμε.

          Δεν τον φοβόμαστε. Και καταπιανόμαστε, όπως έχουμε πει, πάντοτε με κάτι άλλο. Και εκεί που πάμε να τον αγνοήσουμε, ο κακοποιός φωνάζει και τους φίλους του…. Φωνάζει και άλλους.

          Και μας την πέφτουν όλοι μαζί.

Έρχεται μια σκέψη, έρχεται ένας λογισμός και όντως τον αγνοούμε.

          Για παράδειγμα: Λες να μην είμαι  καλή μαμά;

          Σκέψη μη παραγωγική    αρνητική.

          Και εμείς όντως την αγνοούμε. Και συνεχίζουμε τη δουλειά μας.

          Βλέπει όμως η σκέψη αυτή ότι την αγνοούμε και φωνάζει και τις φίλες της. Και μας την πέφτουν όλες μαζί οι σκέψεις.

          Και ενώ έχουμε αγνοήσει την πρώτη σκέψη, αρχίζουν τώρα και μας ενοχλούν οι επόμενες, σκέψεις επί της σκέψης μας.

          Έλα τώρα. Ποιον κοροϊδεύεις;

          Πιστεύεις ότι με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρεις να αγνοήσεις σκέψεις και να κάνεις διαχείριση;

          Ακόμα και να τα καταφέρεις τώρα, κάποια στιγμή θα πέσεις. Κάποια στιγμή δε θα αντέξεις και θα μπει η σκέψη.

          Και αν με αυτόν τον τρόπο υπεκφεύγεις; Και αν όντως δεν είσαι καλή μαμά;

          Αυτές και ένα σωρό άλλες.

          Πολύς κόσμος, αν και καταφέρνει και συγκεντρώνεται αλλού και κάνει διαχείριση, όταν έρχονται αυτές οι δεύτερες, οι μεταγνωστικές σκέψεις (σκέψεις επί των σκέψεων), εκεί είναι που παθαίνει πανικό, και τα χάνει.

          Θέλω να θυμάσαι όμως το εξής. Κάθε σκέψη που έρχεται φιλτράρεται αυτόνομα.

          Κάθε σκέψη κρίνεται.

          Καμία δεν μπαίνει έχοντας «ελευθέρας».

          Ελευθέριος Γ. Ελευθεριάδης

                             Ψυχολόγος

Για τα κινητά στα σχολεία

 

Η χρήση των κινητών από τα παιδιά και τους νέους στη ζωή τους είναι δεδομένη. Είναι εμφανές ότι πολλές φορές ζούνε για να φωτογραφίζονται και να φωτογραφίζουν, για να επικοινωνούν διαδικτυακά μέσω των κινητών, ενώ υπάρχει κίνδυνος έλλειψης σεβασμού των προσωπικών δεδομένων τόσο των ίδιων, όσο και των συμμαθητών τους. Το bullying με τα κινητά να μαγνητοσκοπούν, ώστε τα περιστατικά να αναρτηθούν ως ένδειξη μαγκιάς, έχει διογκωθεί. Το να αισθάνεται ένας εκπαιδευτικός ότι το κινητό ενός μαθητή θα παγώσει σε μία εικονική στιγμή, η οποία δεν εκφράζει απαραίτητα την μαθησιακή και σχεσιακή διαδικασία της σχολικής ζωής και θα προκαλέσει ποικίλες εντυπώσεις, είναι αφορμή φοβικής προσέγγισης της τάξης και γεννά άγχος και καχυποψία. Το να επικαλείται ακόμη κάποιος την τεχνοφοβία ως αιτία άρνησης χρήσης κινητών στο σχολείο, ενώ σχεδόν όλη η εκπαιδευτική διαδικασία στηρίζεται σε διαδραστικούς πίνακες και σε ψηφιακό υλικό, το οποίο συχνά παράγεται και στα σχολικά εργαστήρια πληροφορικής, είναι φτηνό επιχείρημα. Εξάλλου, εάν το σχολείο αποτελεί κατά πάντα μικρογραφία της στιγμής της κοινωνικής ζωής και δεν είναι και λίγο συντηρητικό, προβάλλοντας αξιακά πρότυπα που μιλούν στη συνείδηση των μαθητών και δεν αναπαράγουν απλώς το μεταμοντέρνο, είναι νοοτροπία η οποία έχει αποτύχει πανηγυρικά στην Ευρώπη.

Το σχολείο δεν έχει ανάγκη μόνο την ψηφιακή δημιουργία των μαθητών ή το ψηφιακό μάθημα. Έχει ανάγκη και την καλλιέργεια της κοινωνικότητας, του διαλόγου, της χαράς που λειτουργεί στα πλαίσια του αυθορμητισμού και όχι του οργουελικού φόβου ότι οτιδήποτε γίνεται, καταγράφεται. Το πείραμα του webex στα δύο χρόνια της πανδημίας, όπου η σχολική διαδικτυακή τάξη στην πραγματικότητα αποτέλεσε δύο χαμένα εκπαιδευτικά χρόνια δεν έχει διδάξει τίποτα όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να λειτουργούν «αντί-», ακόμη και στα αυτονόητα.

Ας αφήσουμε επιτέλους ένα μέρος της παιδικής και εφηβικής ζωής να βιωθεί στον αυθορμητισμό, τη δημιουργικότητα, την αποτυχία ακόμη, αλλά με το να κοιτιούνται δάσκαλοι και μαθητές στα μάτια. Να μπορούν ακόμη και να βαρεθούν. Να προσπαθήσουν να λύσουν, χωρίς τους εκβιασμούς που η εικόνα φέρνει, τα προβλήματα που προφανώς και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Χρειαζόμαστε όρια όλοι μας. Η επιτυχία ή μη του μέτρου δεν έχει να κάνει με την αξία του, αλλά με το πόσο όσοι ασχολούνται με την παιδεία θα θελήσουν να δούνε πέρα από ιδεοληψίες και λαϊκισμούς. Θα έχει ενδιαφέρον η νέα σχολική χρονιά.

 

themistoklismourtzanos.blogspot.com

 

Όποιος γυρεύει τα πολλά, χάνει και τα λίγα

 

– T’ αυγά μας είναι δίκροκα κι από κότες που τρώνε το αγνό τους καλαμποκάκι, το τρυφερό τους χορταράκι, πίνουν το καθαρό νεράκι της πηγής… Και συ ακόμα στην ίδια τιμή του τα πουλάς… Θα του ζητήσεις τα διπλά, ακούς;

– Mα γυναίκα, φτωχός άνθρωπος είναι κι αυτός μεροδούλι, μεροφάι…

– Μπα, έτσι σου λέει; Αυτός πηγαίνει στην πόλη και τα μοσχοπουλάει, γιατί τα δικά μας τα αυγά…

Ο καημένος ο χωρικός μας δεν άντεχε άλλο τη γκρίνια της γυναίκας του κι επειδή τα είχε ακούσει εκατό φορές τα ίδια…

– Αυτή τη φορά δεν μπορώ να σ΄ τα δώσω στην ίδια τιμή… Να μου δώσεις τα διπλά, γιατί αλλιώς δε σ΄ τα πουλώ, είπε στον έμπορο που συνεργαζόταν μαζί του χρόνια.

Καθώς εκείνος τον κοίταζε απορημένος, άρχισε να του αραδιάζει τα προσόντα των δίκροκων αυγών του κι όλα τα λόγια της γυναίκας του που τ΄ άκουγε καιρό τώρα κάθε μέρα.

– Βάλθηκες να γίνεις απότομα πλούσιος, μα ξέρεις πως κι εγώ είχα μια κότα που γεννούσε χρυσά αυγά, ένα κάθε μέρα…

– Και πού την πήγες; Δεν πιστεύω να την πούλησες;

Tα μάτια του χωρικού μας είχαν πετάξει φλόγες από την επιθυμία για μια τέτοια κότα.

– Αχ φίλε μου, δε μου έφτανε το καθημερινό χρυσό αυγό από την πολύτιμη κοτούλα μου. Θέλησα να της τα πάρω όλα μαζί και να πλουτίσω!

– Ε, και λοιπόν;

-Δεν έχει λοιπόν, γιατί η απληστία δεν έχει συνέχεια αλλά καταστροφή. Την έσφαξα την κοτούλα μου, περιμένοντας να βρω στην κοιλιά της όλα τα χρυσά αυγά που γεννούσε. Και φυσικά δε βρήκα τίποτα. Κι έτσι ούτε τα πλούτη που περίμενα βρήκα και στερήθηκα εκείνα που κέρδιζα κάθε μέρα… Γι΄ αυτό σου λέω…

Και τα «μάτια» του χωρικού μας άνοιξαν και κατάλαβε…

– Καλά δώσ΄ μου σήμερα τα ίδια για τ΄ αυγά και από την άλλη φορά βλέπουμε …

Μέχρι τότε είχε την ελπίδα ότι η γυναίκα του θα καταλάβαινε πως όποιος γυρεύει τα πολλά, χάνει και τα λίγα!

Απόδοση: Δ.Σ.
Αφήγηση: Μαρία Σαββοπούλου