Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2010

Γονεῖς συμπλεγματικοὶ

 Κωνσταντῖνος Γανωτῆς

Κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῶν ἀσιγήτων τύψεων τῶν καρδιῶν μας οἱ σύγχρονοι γονεῖς γίνονται συμπλεγματικοὶ καὶ ἡ συμπεριφορά τους στὰ παιδιὰ τους εἶναι ἀρρωστημένη. Σὰν χαλασμένο μηχάνημα κινεῖται ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο, ἀπὸ τὴν παραμέληση καὶ τὴν ἐγκατάλειψη στὴν ὑπερπροστατευτικότητα.
Κα
ὶ ἔρχονται οἱ ἀποτυχίες μας, τὰ οἰκογενεικὰ μας δράματα, τὰ διαζύγια, ἡ ἐπανάσταση τῶν παιδιῶν, ἡ διαστροφὴ τῶν παιδιῶν, ναρκωτικά, ὁμοφυλοφιλία, ἀναρχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια, γιὰ νὰ μᾶς εἰδοποιήσουν ὅτι χαλάσαμε μέσα μας καὶ γύρω μας τὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ.

«Τα έκλεψες», Δροσοσταλίδα


        Κάποτε ένα γεροντάκι, αξιόλογος άνθρωπος, πιστός, εξομολογούμενος σ’ εμένα (έχει κοιμηθεί τώρα, έχει πάει στη Βασιλεία του Θεού) ήταν κάπως σφικτός. Τον πίεζα να ανοίξει λίγο το χέρι του για να βοηθή τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν ανάγκη, ώστε και αυτός την ημέρα της Κρίσεως να ελεηθή. Με πολλή προσπάθεια και πειθώ τον κατάφερα να δίνη το δέκατο των εσόδων του. Ήλθε κάποιο μήνα και μου λέγει:
        - Ξέρεις, πάτερ, αυτό τον μήνα δεν τα έδωσα.
        - Γιατί; Τον ερωτώ.
        - Γιατί μου χάλασαν τα υδραυλικά και έδωσα ένα σωρό λεφτά στον υδραυλικό.
        - Ά όχι. Αυτά τα λεφτά τα οποία έδωσες στον υδραυλικό, τα έκλεψες.
        - Γιατί τα έκλεψα; Από πού;
        - Αυτά ήταν των φτωχών. Δεν είπαμε το δέκατο θα το δίνης στους φτωχούς; Αντί να πάρης από τα 9/10 τα δικά σου και να δώσης στον υδραυλικό, πήρες το 1/10 των φτωχών και το έδωσες.  Είναι κλεμμένα αυτά τα χρήματα. Τον άλλο μήνα να δώσης 20% στους φτωχούς. Γιατί, αν τούτο τον μήνα πληρώσουμε τον υδραυλικό, τον άλλο θα πληρώσουμε τον ηλεκτρολόγο, τον άλλο θα χαλάση η αποχέτευσις, οπότε οι φτωχοί θα πεινάνε, αν πάμε έτσι… Λοιπόν, όχι έτσι. Πρόσεξε! Δίνε!
        Πέρασε καιρός, τον έχασα. Μήνες αρκετούς δεν είχε εμφανισθή. Μετά πάροδο 7-8 μηνών εμφανίσθηκε. «Ά, του λέω. Τι έγινες ευλογημένε; Χάθηκες!». Άστα, πάτερ, τι έπαθα. Κάποια μέρα συνάντησα έναν παππούλη (ιερέα). Κάπως λέγαμε εκεί περί ελεημοσύνης κ.λ.π. και του είπα: «Ξέρεις, εμένα ο Πνευματικός μου μού έχει πει να δίνω το δέκατο των εσόδων μου στους φτωχούς». Και μου λέγει ο παππούλης: «Αι, όχι καημένε και το δέκατο. Να δώσης 100-200 δρχ. αρκετό είναι. Όχι και το δέκατο!». Α – είπα μέσα μου- να παπάς, να μάλαμα! Οπότε πήγαινα για εξομολόγησι σ’ αυτόν. Έδινα μερικά κέρματα κάθε μήνα κι ήμουν εν τάξει με την συνείδησί μου. Λοιπόν, πάτερ, μου μετά από ένα-δυο μήνες παθαίνει μια βαρειά πάθησι η γυναίκα μου. Την πηγαίνω στο Εξωτερικό, και χαλάμε περίπου διακόσιες χιλιάδες ( κάποια σημερινά εκατομμύρια), όσα θα έδινα τρία χρόνια στους φτωχούς με την δεκάτη μου! Και τότε είπα, ξαναγύρνα εκεί πέρα και δίνε το δέκατο, γιατί αν θέλη ο Θεός, σου παίρνει τα 100% κι όχι το 10%.Κι από τώρα θα δίνω με άνεσι το δέκατο».
«Αι, δόξα τω Θεώ –του λέω- χρειάσθηκε να σου δώση ένα σκαμπίλι για να συνέλθης. Πάλι καλά».
        Από τότε μέχρι που τον κάλεσε ο Κύριος, πολύ περισσότερο από το δέκατο έδινε και πολλά ακόμη έδωσε.

(Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου «Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»)
                                                                                                                                                                Δροσοσταλίδα

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010

Σηκώνω τον σταυρό μου !


 Άγ.Λουκάς Κριμαίας

Για να κάνει πράξη τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, για να ακολουθήσει την οδό του Χριστού, ό άνθρωπος πρέπει ταπεινά και ακούραστα να σηκώνει τον σταυρό του, να μην τον βρίζει αλλά να τον ευλογεί. Τότε μόνο τηρεί την εντολή του Χριστού, γιατί είχε, αρνηθεί τον εαυτό του. Σήκωσε τον σταυρό του και ακολούθησε τον Χριστό, τον ακολούθησε σ’ ένα μακρινό δρόμο, σ’ ένα δρόμο για τον οποίο ό Κύριος είπε, ότι στην Βασιλεία των Ουρανών οδηγεί τεθλιμμένη οδός ή αρχή της οποίας είναι ή στενή πύλη. Και εμείς θέλουμε να είναι ή οδός της ζωής μας ευρύχωρη, χωρίς λάκκους, πέτρες, αγκάθια και λάσπη. Θέλουμε να είναι στρωμένη με λουλούδια. Και ό Κύριος μας δείχνει μία άλλη οδό, την οδό του πόνου. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ότι σ’ αυτό το δρόμο, όσο δύσκολος και να είναι, αν με όλη την καρδιά μας στραφούμε στον Χριστό, τότε ό Ίδιος με έναν θαυμαστό και ανεξήγητο τρόπο μας βοηθάει. Μας στηρίζει όταν πέφτουμε. Μας δυναμώνει και μας παρηγορεί.

Υπερηφάνεια : ανοιχτό παράθυρο


 
Άγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η υπερηφάνεια είναι ένα ορθάνοιχτο παράθυρο, μέσα από το οποίο όλες οι αρετές -και τα καλά έργα ακόμη- εξανεμίζονται. Τίποτε δεν μας κάνει τόσο κενούς ενώπιον των ανθρώπων και τόσο ανάξιους ενώπιον του Θεού, όσο η υπερηφάνεια. Αν ο Κύριος δεν είναι υπερήφανος, γιατί να είμαστε εμείς; Ποιός να έχει περισσότερο δίκαιο να είναι υπερήφανος από τον ίδιο τον Κύριο, ο οποίος δημιούργησε τον κόσμο και ο οποίος τον συντηρεί με τη δύναμή Του; Δείτε! Εκείνος ταπεινώνει τον Εαυτό Του σαν δούλος και υπήκοος, ο οποίος διακονεί όλο τον κόσμο·  υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού!

ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ



Κική Δημουλά

Δὲν φτάνει ποὺ ἤσουν ἐρχομὸς θερμοκηπίων
ἐνόχλησες καὶ τὴν ὀρθογραφία μου.
Κατ
᾿ ἐπανάληψη λές, μ᾿ ἔπιασες νὰ γράφω
συνδιάζω
ἀντὶ συνδυάζω ποὺ σημαίνει
σύν-δυό, βάζω τ
ὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο
τ
ὰ δυὸ μαζὶ ἑνώνω - τὸ ζῶ τὸ ἀφήνουμε ἔξω
γι
ὰ μετά, ἂν πετύχει ὁ συνδιασμός.
Δ
ὲν εἶναι λάθος φίλε μου.
Ε
ἶναι μιὰ πρόωρη ἀνάπτυξη ἀδυναμίας.
Δε
ῖξε μου ἐσὺ ἕνα ὕψιλον
πο
ῦ νὰ κατάφερε ποτὲ σωστὰ νὰ μᾶς ἑνώσει.
Συνδιασμο
ὶ πολλοὶ ἀλλὰ πόσοι γνώρισαν
τ
ὴ ρηματικὴ τοῦ ζῶ ἀπεραντοσύνη.
Ἀπ᾿ τὴ σκοπιὰ τοῦ καθ᾿ ἑνὸς ἡ ὀρθογραφία.
Πάρε γι
ὰ παράδειγμα
τί κινητ
ὰ ποὺ γράφεται τὸ ψέμα:
ὅταν ἐσὺ τὸ ἐξακοντίζεις πρὸς τὸν ἄλλον
σωστ
ὰ τὸ γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.
Ὅμως ὅταν ἐσὺ τὸ δέχεσαι κατάστηθα
τότε τ
ὸ γράφεις ψαίμα.
Ρωτ
ᾷς ἀπὸ ποῦ ὡς ποῦ
γράφω τ
ὴ συμπόνοια μὲ ὄμικρον γιώτα.
Ποι
ὸς ξέρει θὰ μὲ παρέσυρε ἡ ἄπνοια
ὁ ἀνοίκειος τὸ ποίημα ἡ οἴηση
τ
ὸ κοιμητήριο ἡ οἰκουμένη τὸ οἰκτρὸν
κα
ὶ ἡ ἀοιδὸς ἐπιθυμία
ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ νὰ ξαναγραφόταν ὁ κόσμος.
Ἐξάλλου σοῦ θυμίζω ἡ συμπόνια
πρωτογράφτηκε λάθος
ἀπὸ τὸ θεό.

"ΠΑΤΡΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΤΥΠΟΝ ΤΟΥ ΓΗΙΝΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ"

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΕΞ ΟΙΚΟΝΟΜΩΝ
 

        « ….Αγαπητοί! Όλοι λέγομεν ότι έχομεν πατρίδας, ολίγοι όμως κατά δυστυχίαν καταλαμβάνουσι τι είναι πατρίς.
        Τι είναι η πατρίς, αδελφοί, και πώς να την ορίσωμεν κατ’αξίαν; Πατρίς είναι το αντίτυπον του γήίνου παραδείσου, εις την οποίαν έβαλεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ’αρχάς να τον εργάζεται και να τον φυλάττει. Πατρίς είναι το εξαίρετον στάδιον, εις το οποίον ετάχθη ο άνθρωπος παρά τω Δημιουργώ ν’αγωνισθεί τους αγώνας της αρετής. Πατρίς είναι το ασφαλέστερον άσυλον από των δυστυχιών, και το σταθερώτατον κέντρον της ευτυχίας του. Πατρίς είναι ναός ιερός, εις τον οποίον βλέπει κατά πρώτον ο άνθρωπος τα μεγάλα δημιουργήματα του της φύσεως πλαστουργού. Αυτού πρώτα θεωρεί τον ήλιο λάμποντα, τον μέγαν ουρανόν και τα νυχτερινά του φέγγη, της γης και της θάλασσας και όλου του κόσμου τα μέγιστα φαινόμενα….. Αυτού γνωρίζει τα πρόσωπα των ιδίων  γονέων, και ακούει την γλυκείαν αυτήν φωνήν. Αυτού μαθαίνει την πάτριον γλώσσα και τους νόμους τους πατρώους. Αυτού παραλαμβάνει παρά των προγόνων και μεταδίδει εις τους απογόνους την λαμπάδα της ζωής, δια της οποίας συνεχίζεται άσβεστος η του γένους σειρά. Αυτού συλλαμβάνει τας πρώτας και υψηλάς περί Θεού και θρησκείας εννοίας. Αυτού αναγεννάται δια των υπερφυεστάτων της πίστεως μυστυρίων και γίνεται μέλος της του Χριστού Εκκλησίας. Αυτού εν ενί λόγω διαπλάττεται και μορφώνεται και φυσικώς και ηθικώς, και διδάσκεται, ότι εγεννήθη του μεγάλου κόσμου πολίτης, όπως δουλεύει και λατρεύει δοξάζων τον Θεόν πρώτιστα και μάλιστα εις την οποία εγεννήθην γην.
        Ενώ λοιπόν υπάρχει τόσον μέγα δώρον του ουρανού εις τον άνθρωπον η πατρίς, συμπαιρένεται, αγάπητοί, ότι υπάχουν και μεγάλα, τα χρέη του ανθρώπου τα προς την πατρίδα. Ο άνθρωπος, ο χριστιανός μάλιστα χρεωστεί ν’αγαπά και να τιμά και να ευεργετεί την εαυτού γεννήσεως την χώραν. Τούτο είναι  χρέος απαραίτητον και θρησκευτικόν και φυσικόν και πολιτικόν….».

                        « Ανθολόγιον Λευτεριάς», Κ. Σαρδελή (1984)

π.Γ.Στ.

Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010

Πώς να μάθω τρόπους στο παιδί μου;


Δεν χρειάζεται να διαπραγματευτείτε τις αρχές σας περί σεβασμού και ηθικής. Χρειάζεται, απλώς, να τις επαναλαμβάνετε στο παιδί σας ξανά και ξανά, γιατί η κατάκτηση της ευγένειας απαιτεί σκληρή δουλειά, πρακτικά παραδείγματα και υπομονή. 
1. Επειδή, παρ’ ότι η εκμάθησή τους αρχίζει από πολύ μικρή ηλικία, οι καλοί τρόποι ενεργοποιούνται συνειδητά λίγο μετά την εφηβεία.
2. Επειδή οι αρχικοί κανόνες λειτουργούν σαν αυτοματισμοί (όπως το να λέει «καλημέρα»), ενώ κάποιοι άλλοι (όπως το να μη ζητά απαιτητικά ένα ποτήρι χυμό) γιατί γνωρίζει ότι έτσι θα υπάρξει ανταμοιβή. Οι υπόλοιποι πάντως (όπως το να χαμογελά όταν μια θεία του χαϊδεύει το κεφαλάκι) φαντάζουν στα μάτια του περιττοί. 
3. Επειδή δεν είμαστε συνήθως ρεαλιστές ως προς τις προσδοκίες μας. Π.χ., μπορούμε να ζητήσουμε από ένα παιδί κάτω των 3 ετών να χρησιμοποιεί μικρές «μαγικές» λέξεις όπως «γεια σας», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», ενώ δεν πρέπει να περιμένουμε να συστήνεται στο τηλέφωνο πριν από τα έξι. 
4. Επειδή το μπλοκάρουμε συνήθως με τις παρατηρήσεις μας (με φράσεις όπως «γιατί δεν χαιρετάς τον κύριο;»), δεν του δίνουμε το καλό παράδειγμα (αφού καταφεύγουμε σε αγοραίες εκφράσεις όποτε αισθανόμαστε ένταση) ή το φέρνουμε σε αμηχανία, σπεύδοντας να μιλήσουμε εμείς αντί γι’ αυτό. 
5. Επειδή τις περισσότερες φορές ξεχνάμε να επαινούμε τη συμπεριφορά που αποδεικνύει σεβασμό στις κοινωνικές ανάγκες και υπακοή.  
6. Επειδή δεν του αποσαφηνίζουμε τα -ομολογουμένως δύσκολα- όρια της ευγένειας και της ηθικής. Δεν του ξεκαθαρίζουμε δηλαδή γιατί, ανάλογα με το χώρο που βρισκόμαστε, ισχύουν άλλοι κανονισμοί! 
7. Επειδή γελάμε στο άκουσμα των πρώτων «κακών» λέξεων και, μόλις το παιδί αρχίσει να επηρεάζεται από τους φίλους του, αντιλαμβανόμαστε ότι η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου.  
Διορθώνοντας, λοιπόν, πρώτοι εμείς τα όποια λάθη μας και μειώνοντας στις απολύτως απαραίτητες τις απαιτήσεις μας, το παιδί θα μάθει σιγά σιγά να είναι ευγενικό, συνεργάσιμο και ομιλητικό. Χρειάζεται, ωστόσο, πολλή δουλειά και υπομονή.
Χρήσιμες συμβουλές
Μην απορείτε αν το παιδί φέρεται με υποδειγματική ευγένεια στα σπίτια των συγγενών ή των φίλων, ενώ στο δικό σας… χαλαρώνει: γνωρίζει ότι εσείς το αγαπάτε και το αποδέχεστε όπως είναι, οπότε το προσωπικό σας καταφύγιο λειτουργεί ως χώρος ζεστασιάς και ανοχής. Μπορείτε, πάντως, να επωφεληθείτε από αυτή του τη συνήθεια αφού: l επιτρέποντάς του να πηγαίνει συχνά σε «ξένα» σπίτια θα εξασκεί την καλή του διαγωγή l κάνοντας παρέα με πιο «ώριμους» συμμαθητές του θα παραδειγματιστεί l κερδίζοντας τους άλλους με τη συμπεριφορά του αντιλαμβάνεται τα οφέλη της ευγένειας και την υιοθετεί.