25 Ιανουαρίου: ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ :

         

          Ο Γρηγόριος γεννήθηκε το 329μ.Χ. στην Ναζιανζό της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Γρηγόριος με την επιρροή και την προσευχή της ευσεβούς συζύγου του Νόννας προσελκύσθηκε στον χριστιανισμό και αναδείχτηκε σε επίσκοπο της Ναζιανζού. Την εποχή αυτή εκλέγονταν σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας και έγγαμοι επίσκοποι. Ο Γρηγόριος μεγάλωσε στην Ναζιανζό, όπου και έμαθε τα πρώτα γράμματα κάτω από την επίβλεψη της μητέρας του μέσα σ’ένα εκκλησιαστικό περιβάλλον.

ΣΠΟΥΔΕΣ

         

Φοίτησε στις σχολές της Καισαρείας της Καππαδοκίας, της Παλαιστίνης, της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία, νομικά, αριθμητική, γεωμετρία και μουσική. Του προσφέρθηκε καθηγητική έδρα στην Αθήνα όπου δίδαξε ένα χρόνο.

          Στην Αθήνα ήταν συμμαθητής με τον Βασίλειο, τον οποίο είχε γνωρίσει στην Καππαδοκία. Η φιλία τους υπήρξε υποδειγματική. Στην ίδια πόλη γνώρισε και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη τον μετέπειτα αυτοκράτορα.

ΔΡΑΣΗ

          Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του προβληματίζονταν ανάμεσα στην μοναχική ζωή και την κοινωνική δράση. Ενδοστρεφής χαρακτήρας με πόθο για τον Θεό, αγαπούσε την ασκητική ζωή, την αυτοσυγκέντρωση, τη μελέτη και την προσευχή. Ασκήθηκε με τον Βασίλειο για ένα έτος και έπειτα ο πατέρας του τον χειροτόνησε πρεσβύτερο, για να τον βοηθάει στο ποιμαντικό του έργο.

          Ο Βασίλειος που είχε ήδη γίνει αρχιεπίσκοπος Καισαρείας, τον χειροτόνησε επίσκοπο Σασίμων μιας ασήμαντης κωμόπολης στην οποία ποτέ δεν πήγε να ποιμάνει ο Γρηγόριος.

          Το 379 σύνοδος ορθοδόξων επισκόπων στην Αντιόχεια της Συρίας του ζητάνε να μεταβεί και να ενισχύσει τους αγώνες των ορθοδόξων κατά των αρειανών στην Κωνσταντινούπολη. Σ’ενα μικρό Ναό της Αγίας Αναστασίας, ο Γρηγόριος κηρύττει και αμέτρητα πλήθη συγκεντρώνονται για να ακούσουν το λόγο του καταπληκτικού εκκλησιαστικού ρήτορα.

          Οι αιρετικοί οργανώνουν βίαιες επιθέσεις εναντίον του στις οποίες τραυματίστηκε και ο ίδιος ο Γρηγόριος. Αντιμετώπισε τις προκλήσεις με μακροθυμία, πραότητα και επιείκεια, χωρίς φανατισμό. Οι πέντε θεολογικοί του λόγοι ανασκεύασαν και κατέδειξαν σε βάθος τις πλάνες των αιρετικών.

          Τον Νοέμβριο του 380 ο Γρηγόριος αναδείχτηκε αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης. Όταν όμως κάποιοι επίσκοποι αμφισβήτησαν την εκλογή του για καθαρά τυπικούς λόγους, ο ειρηνοποιός Γρηγόριος παραιτήθηκε για την ειρήνευση της Εκκλησίας. Τι υπέροχο παράδειγμα επισκοπικής συμπεριφοράς  αλήθεια!

          Επέστρεψε στην Καππαδοκία, όπου πέρασε τα  τελευταία χρόνια της ζωής του με αυτοσυγκέντρωση και άσκηση. Πέθανε το 390 αφήνοντας την περιουσία του στους φτωχούς της Ναζιανζού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ

          Ο Γρηγόριος αντιμετωπίζοντας τον Ιουλιανό τον Παραβάτη και τις ειδωλολατρικές  του αντιλήψεις, γράφει για το ήθος των χριστιανών: « στους χριστιανούς είναι ευχάριστο να υποφέρουν για χάρη της ευσέβειας, ακόμα και όταν οι άλλοι δεν το γνωρίζουν, περισσότερο απ’όσο αρέσει σε κάποιους άλλους να τιμώνται και μάλιστα για την ασέβεια τους. Γιατί λίγο ενδιαφερόσαστε για την αναγνώριση των ανθρώπων, αφού επιθυμούμε την τιμή από τον Θεό. Πολύ περισσότερο οι αληθινοί φιλόσοφοι και φιλόθεοι επιθυμούν να γίνει βίωμα τους το καλό για χάρη του ίδιου του καλού και όχι για να γνωρίσουν τις τιμές που προέρχονται από τη διάπραξη του.  

          Γιατί όσοι κάνουν το καλό, απολαμβάνοντας σαν αμοιβή και την ανταπόδοση αποτελούν δεύτερη κατηγορία επαινεμένων, όπως και εκείνοι που αποφεύγουν το κακό, εξ αιτίας του φόβου για την τιμωρία, αποτελούν μια τρίτη κατηγορία.

          Όταν οι χριστιανοί είχαν την δύναμη και ο εθνικός ειδωλολατρικός κόσμος βρισκόταν σε αναταραχή και αστάθεια, πότε έγινε από τους χριστιανούς κάτι σε βάρος των εθνικών, από αυτά που συνέβησαν από τους ειδωλολάτρες πολλές φορές εναντίον των χριστιανών; Ποια ελευθερία σας στερήσαμε; Εναντίον ποίων ξεσηκώσαμε φανατισμένα πλήθη; Σε ποιους τοποθετήσαμε άρχοντες οι οποίοι έκαναν κατάχρηση της εξουσίας τους; Ποιών απειλήσαμε τη ζωή τους; Περισσότερο όμως, ποιους διώξαμε από την εξουσία και τις άλλες τιμητικές θέσεις που κατείχαν, οι οποίες ανήκουν στους αρίστους;

          Και για να είμαι σύντομος: σε ποιόν κάναμε κάτι τέτοιο από αυτά που εσείς οι ειδωλολάτρες αλλά μεν μας τα κάνατε και με άλλα μας απειλούσατε; Δεν μπορείτε να μας κατηγορείτε για όλα αυτά και ταυτόχρονα για πραότητα και φιλανθρωπία».

(Κατά Ιουλιανού Στηλιτευτικός)

π.Γ.Στ.

Κική Δημουλά

Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Άρα δεν είναι φήμη ο ουρανός, υπάρχει...
Και δεν είναι το χώμα λοιπόν η μόνη λύση,
όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός...

Ψυχή ζώσα

Ο Παπαδιαμάντης κατακεραυνώνει τους πολιτικούς!

«Εις οιωνός άριστος. Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;

Ημήνθυσαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους; Αμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι, ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά. Αμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών, η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις, η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος, και η πρόληψις της χρεοκοπίας.

Τις ημύνθη περί πάτρης; Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια. Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος. 

 Και σήμερον, νέο έτος άρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα. Μόνον ο λαός λέγει: "Κάθε πέρσι καλύτερα". Ας ευχηθώμεν το αρχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον». 

  «Οιωνός» στην εφημερίδα «Ακρόπολις», 1η Ιανουαρίου 1896

Η σημασία ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ

του Σταύρου Λυγερού

 
Το καλοκαίρι, υπό την πίεση δημοσιευμάτων, η ελληνική διπλωματία άρθρωσε δημοσίως τον όρο Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Η απάντηση της Αγκυρας ήταν άμεση. Στις 12 Ιουλίου 2010 εξέδωσε αναγγελία για υποθαλάσσιες έρευνες του Πίρι Ρέις στην ανατολική Μεσόγειο. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί. Στις 13 και 14 Νοεμβρίου 2008, η Αγκυρα είχε εκδώσει δύο αναγγελίες για διεξαγωγή γεωλογικών ερευνών στην ίδια περιοχή. Επειτα από λίγο, ειδικό ναυλωμένο νορβηγικό σκάφος είχε μεταβεί στην περιοχή συνοδευόμενο από τουρκική φρεγάτα. Και οι δύο τουρκικές κινήσεις είχαν σκοπό να αποτρέψουν την Ελλάδα από την ανακήρυξη ΑΟΖ.
Η ΑΟΖ είναι το δικαίωμα παράκτιου κράτους να εκμεταλλεύεται κατ’ αποκλειστικότητα μία θαλάσσια ζώνη πλάτους μέχρι και 200 μιλίων. Πιο συγκεκριμένα, να εκμεταλλεύεται το υπέδαφος του βυθού, τον βυθό, τα ύδατα (αλιεία) και την επιφάνεια της θάλασσας (ακόμα και με τη δημιουργία τεχνητών νησιών). Από οικονομικής απόψεως, η υφαλοκρηπίδα είναι σε γενικές γραμμές υποσύνολο της ΑΟΖ. Στην πραγματικότητα, η τάση διεθνώς είναι οι δύο αυτές θαλάσσιες ζώνες να οριοθετούνται ταυτοχρόνως και τα όριά τους να ταυτίζονται. Το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά ότι νησιά με οικονομική δραστηριότητα έχουν δικαίωμα ΑΟΖ, όπως οι ηπειρωτικές περιοχές. ΑΟΖ έχουν ανακηρύξει σχεδόν 140 παράκτιες χώρες. Μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, συμπεριλαμβάνοντας βεβαίως και την ΑΟΖ όλων ανεξαιρέτως των νησιών τους (1983).
Η σημασία ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ αποτυπώνεται στη δήλωση-προειδοποίηση του Τούρκου αρχηγού Ναυτικού Μετίν Ατάτς: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα. Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ ένα δεύτερο Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει» (Οκτώβριος 2008).
Οι σχετικές ενδείξεις επιβεβαιώθηκαν στην ΑΟΖ της Αιγύπτου και του Ισραήλ και έχει ήδη δρομολογηθεί η εξόρυξη. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την ΑΟΖ της Κύπρου. Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου έσπευσε να ανακηρύξει ΑΟΖ και να συνάψει συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο (εκκρεμεί η κύρωσή της από το λιβανικό Κοινοβούλιο). Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε ανταποκριθεί στο κυπριακό αίτημα να συνάψει αντίστοιχη συμφωνία οριοθέτησης, για να μην προκαλέσει την αντίδραση της Αγκυρας.
Με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου εξασφαλίζει την επαφή της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ. Οι δύο αυτές παρεμβάλλονται μεταξύ τουρκικής και αιγυπτιακής, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Προς το παρόν, όμως, ελληνική ΑΟΖ δεν υπάρχει, επειδή η Αθήνα δεν την έχει ανακηρύξει. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ένα παράκτιο κράτος αποκτάει ΑΟΖ με μονομερή δήλωση ανακήρυξης. Στη συνέχεια, συνάπτει συμφωνίες οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη. Εάν δεν καταστεί δυνατή η συμφωνία οριοθέτησης, ο τρόπος με τον οποίο οι γειτονικές χώρες λύνουν τη διαφορά τους είναι με παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο.
Υπενθυμίζουμε ότι η Αγκυρα αμφισβητεί ότι τα ελληνικά νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα με τον γεωλογικού τύπου ισχυρισμό ότι επικάθονται σε τουρκική υφαλοκρηπίδα. Ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να προβληθεί εάν η Ελλάδα ανακηρύξει ΑΟΖ και η διαπραγμάτευση διεξαχθεί σ’ αυτό το πεδίο. Η ΑΟΖ είναι οικονομική και όχι γεωλογική έννοια, όπως η υφαλοκρηπίδα. Αυτός είναι ο λόγος που η τουρκική διπλωματία επιμένει να μιλάει για υφαλοκρηπίδα.
Το περίεργο είναι ότι και η ελληνική διπλωματία συνεχίζει να μιλάει για υφαλοκρηπίδα και να μην ανακηρύσσει ΑΟΖ. Σύμφωνα με πληροφορίες, η τουρκική πλευρά έχει απειλήσει με διακοπή των διερευνητικών επαφών. Αυτό, όμως, που πραγματικά φοβάται η Αθήνα είναι ότι οι Τούρκοι θα σπεύσουν να πραγματοποιήσουν γεωλογικές έρευνες νοτίως του Καστελλόριζου (κι όχι μόνο), με σκοπό να αμφισβητήσουν εμπράκτως την ελληνική ΑΟΖ. Υπενθυμίζουμε ότι από τη δεκαετία 1970, η Αγκυρα χρησιμοποιεί τη διεξαγωγή ερευνών ως μηχανισμό πρόκλησης κρίσης, για να αποτρέψει την Ελλάδα από την άσκηση νομίμων δικαιωμάτων της.

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΔΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΜΟΥ.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΔΩΡΟ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΕΝΙΣΧΥΣΑΤΕ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟΝ ΥΠΟΤΡΟΦΙΩΝ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΣ

   

Ἐπειδή συνηθίζεται στίς ἑορτές νά προσφέρωνται δῶρα σέ ἔνδειξη ἐκτιμήσεως καί ἀγάπης, παρακαλῶ θερμῶς τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβῆ Πατραϊκό Λαό νά μή μοῦ προσφέρουν δῶρα στήν Ἑορτή μου ( 27 – 1 – 2011 ), ἀλλά ὅποιος ἐπιθυμεῖ, ἀντί γιά δῶρο σέ μένα, νά προσφέρῃ ἔστω καί τό ἐλάχιστο, ἀπό τήν καρδιά του, στό Ταμεῖο Ὑποτροφιῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας (Γραφεῖο Γενικοῦ Φιλοπτώχου – Βότση 34), ὥστε νά συνεχίσωμε ἀπρόσκοπτα τήν βοήθειά μας στούς 18 Ὑποτρόφους τῆς Μητροπόλεώς μας, Φοιτητές καί Φοιτήτριες, ποῦ φοιτοῦν σέ Πανεπιστήμια τοῦ Ἐσωτερικοῦ καί τοῦ Ἐξωτερικοῦ.

Ἡ ἐνίσχυση τοῦ συγκεκριμένου Ταμείου ἀποτελεῖ μέριμνά μου καθημερινή.

Σᾶς εὐχαριστῶ καί σᾶς εὐλογῶ μέ ἀγάπη πατρική

 

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 

Ο Πατρών Χρυσόστομος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΛΟΥΚΑ ( Του Τυφλού) ( Λκ. 18,35-43)

ΤΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ

Ο τυφλός της σημερινής ευαγγελικής διήγησης οπωσδήποτε κίνησε σε όλους μας την συμπάθεια καθώς ακούσαμε την μονότονη ικετευτική  φωνή του : « Ιησού υιέ Δαβίδ ελέησον με». Όταν πληροφορήθηκε « ότι Ιησούς ο Ναζωραίος παρέρχεται» μια λάμψη ελπίδας φώτισε το πονεμένο πρόσωπο του. Στύλωσε τα απλανή μάτια του προς το μέρος όπου έρχονταν ο Χριστός και με όλη τη δύναμη της φωνής του άρχισε να τον παρακαλεί να του δώσει το φως του. Μερικοί, όμως όχι εχθροί του Χριστού, αλλά ενθουσιώδεις οπαδοί Του, στην προσπάθεια του τυφλού να προσεγγίσει τον Κύριο, αντί να τον βοηθήσουν « επετίμων αυτόν ίνα σιωπήσει».

        Και τυφλός θεραπεύτηκε. Μένει όμως ένα ερώτημα: πως αυτοί οι άνθρωποι που με τόσο ενθουσιασμό συνόδευαν τον Χριστό, έδειξαν τόση σκληρότητα σ’έναν απόκληρο της ζωής;

        Η περίπτωση δεν είναι μεμονωμένη. Συμβαίνει άνθρωποι της Εκκλησίας που θα έπρεπε να είναι υποδείγματα αγάπης και συμπόνιας, παρουσιάζονται σκληροί και ανάλγητοι μπροστά στον ανθρώπινο πόνο. Και τα περιστατικά που διασώζουν οι ι. ευαγγελιστές είναι αρκετά. Σ’ολες αυτές  τις περιπτώσεις οι περισσότεροι ευσεβείς άνθρωποι της εποχής εκείνης, αντί να χαρούν μαζί με τον θεραπευμένο και να δοξάσουν τον Θεό, θύμωναν και το χειρότερο προσπαθούν να υπονομεύσουν Εκείνον που έδειχνε την θαυματουργική αγάπη Του στα θύματα των ποικίλων ασθενειών.

        Αλλά όλα αυτά έγιναν από τους εχθρούς του Χριστού, από εκείνους που το μίσος τους είχε κλείσει τα μάτια χειρότερα από τα μάτια του δυστυχισμένου τυφλού της σημερινής διήγησης. Το θλιβερότερο είναι, ότι στο σημερινό περιστατικό πρόκειται για οπαδούς και θαυμαστές του Χριστού, ο Οποίος έρχονταν να δώσει νέα ζωή στην μεγάλη εντολή της αγάπης. Αυτό πράγματι προκαλεί μεγαλύτερη λύπη ακόμη και από την τύφλωση του τυφλού.

        Υπάρχει όμως και κάτι θλιβερότερο από αυτό : ότι από τότε που συνέβη αυτό έχουν περάσει πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια και τα περιστατικά αυτού του είδους όχι μόνο δεν έλειψαν, αλλά έγιναν περισσότερα.

        Το « πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη» έχει σχεδόν παραθεωρηθεί. Και ενώ ο Χριστός ήλθε να ενώσει με την πίστη με την αγάπη, εμείς οι λεγόμενοι « μαθητές» Του χωρίσαμε και πάλι την αγάπη από την πίστη και φθάσαμε στο σημείο να νομίζουμε, ότι είμαστε ευάρεστοι στο Θεό, αν υποτεθεί ότι έχουμε πίστη, χωρίς να έχουμε καθόλου αγάπη. Και λησμονήσαμε, ότι πίστη χωρίς  αγάπη έχει ακόμη και ο διάβολος « και τα δαιμόνια πιστεύουσιν» ( Ιακ. 2,19), αλλά τα δαιμόνια δεν έχουν κανένα ίχνος αγάπης. Μια τέτοια λοιπόν πίστη καταντήσαμε δυστυχώς να έχουμε, όταν την έχουμε βέβαια κι’ αυτή.

        Με τον τρόπο αυτό όμως όπως μαρτυρεί η ιστορία έφθασε να υπάρχουν άνθρωποι που έφεραν το όνομα του χριστιανοί και μισούνταν θανάσιμα μεταξύ τους. Ή νόμιζαν, ότι λόγω αυτής της πίστης μπορούσαν να συκοφαντήσουν ή και να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους, για να διασώσουν όπως ισχυρίζονταν την πίστη. Έτσι φθάσαμε τον μεσαίωνα στο φαινόμενο της Ιερής Εξέτασης εν ονόματι και προστασία τάχα της χριστιανικής πίστης στη διάπραξη εγκλημάτων τα οποία θα παραμένουν αιώνιο στίγμα για τον ανθρώπινο πολιτισμό.

        Και είναι αλήθεια, ότι σήμερα δεν γίνονται τέτοιου είδους εγκλήματα στο όνομα της χριστιανικής πίστης. Η νοοτροπία όμως εξακολουθεί να παραμένει και επιτρέπει να νομίζουμε, ότι είμαστε εντάξει με την αγάπη προς τον Θεό, παρά το γεγονός, ότι δεν είμαστε διόλου εντάξει με την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον.

        Έτσι φθάσαμε ακόμα και σήμερα στο σημείο να συναντούμε χριστιανούς που νομίζουν ότι είναι απόλυτα σωστά με την Εκκλησία, επειδή κάνουν το σταυρό τους, την προσευχή τους, ή γιατί εκκλησιάζονται, νηστεύουν και κοινωνούν τακτικά. Και μάλιστα θεωρούν τον εαυτό τους ένοχο, αν συμβεί ποτέ να παραλείψουν κάτι από όλα αυτά. Όμως αδιαφορούν τελείως και ούτε υποψιάζονται νε εξετάσουν μήπως κατά λάθος ως προς την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον τους, που ο Χριστός την ήθελε μόνιμο και αχώριστο σύντροφο της πίστης, δηλ. την αγάπη μας προς τον Θεό.

        Όσοι από εμάς που έχουμε την τιμή να ονομαζόμαστε χριστιανοί δεν προσπαθήσαμε να συνδυάσουμε την πίστη με την αγάπη, πρέπει να φοβούμαστε ,ότι η πίστη μας θα παραμένει νεκρή. Γιατί όπως μας λέγει ο ευαγγελικός λόγος  « ώσπερ…το σώμα χωρίς πνεύματος νεκρόν έστιν, ούτω και η πίστης χωρίς των έργων νεκρά έστιν». ( Ιακ.2,26».

        Είθε ο Κύριος που συνδύασε την πίστη με την αγάπη να μας δώσει την δύναμη να ζωοποιήσουμε αυτό το δίδυμο των αρετών, ώστε να ζωντανέψουμε τη ζωή μας και τον κοινωνικό μας περίγυρο.

π.Γ.Στ.

Σώφρων λογισμός

Μ.Βασίλειος

Ἀξίζει ὅμως νὰ χρησιμοποιήσουμε τὸ ἀποθεμένο στὶς καρδιὲς μας δῶρο τοῦ Θεοῦ, ἐννοῶ τὸ σώφρονα λογισμό. Αὐτὸς ὁ λογισμὸς ξέρει νὰ ὁρίζει μέτρα στὶς ψυχές μας γιὰ τὰ εὐχάριστα περιστατικά. Ξέρει καὶ νὰ μᾶς θυμίζει, στὰ δυσάρεστα, τὴν ἀνθρώπινη εὐπάθεια. Ἔτσι, μᾶς διδάσκει, ἀπ' ὅσα εἴδαμε κι ἀπ' ὅσα ἀκούσαμε, ὅτι ἡ ζωὴ βρίθει ἀπὸ τέτοια δεινά. Ὅτι πολλὰ εἶναι τὰ παραδείγματα τῶν συμφορῶν ποὺ βρίσκουν τοὺς ἀνθρώπους. Καί, πάνω ἀπ' ὅλα, ὅτι ὁ Θεὸς προστάζει αὐτοὺς ποὺ εἶναι πιστοὶ στὸ Χριστό, νὰ μὴ τρέφουν λύπη γιὰ ὅσους κοιμήθηκαν. Γιατί ἐλπίζουμε στὴν ἀνάσταση. Κι ἀκόμα, ὅτι τὴ μεγάλη ὑπομονὴ περιμένουν μεγάλοι στέφανοι δόξας στὰ χέρια τοῦ Ἀθλοθέτη.