Επιτρέπεται το διαζύγιο ;

 Δημ.Καραγιάννης

Μια σχέση δεν δημιουργείται για να κόβεται, ούτε πρέπει με όρους μαρτυρίου να τιμωρηθούμε, επειδή κάποτε τη δεχτήκαμε. Υπάρχουν σαδομαζοχιστικές συζυγικές σχέσεις με διαρκείς εκατέρωθεν προσβολές που «τρώνε» τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους. Σύντροφοι που δεν θα πάρουν ποτέ διαζύγιο, αλλά που διαλύουν τους εαυτούς τους και διαλύουν τα παιδιά τους και διαλύουν και τους πάντες γύρω. Δεν είναι τα πράγματα: Χωρίζουμε, δεν χωρίζουμε! Κάθε διακοπή σχέσης, κάθε διαζύγιο, κάθε χωρισμός, έχει κανείς να το δει στα όρια της ταπείνωσης. Εάν το διαζύγιο ή η διακοπή μιας σχέσης χρεώνεται μόνο στον άλλο ή στις καταστάσεις ή τέλος πάντων μόνο στην κακή επιλογή, τότε και η επόμενη σχέση θα είναι ίδια ή και ακόμα χειρότερη. Ο κάθε χωρισμός αποτελεί μια ευκαιρία για προσωπική ανασύνταξη, για ανασκόπηση της προσωπικής μας πορείας. Είναι μια αφορμή να ξανασυναντήσουμε το Θεό, να ξανασυναντήσουμε τον αυθεντικό εαυτό μας. Δεν ευχόμαστε να γίνεται κάτι τέτοιο, αλλά αν γίνει, αυτός είναι ο τρόπος για να κερδίσουμε απ' αυτόν.

Μετενσάρκωση

Μ. Βασίλειος

Διῶξε μακριά τίς φλυαρίες τῶν σοβαρῶν φιλοσόφων, πού δέν ντρέπονται νά ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ψυχές τους καί οἱ σκυλήσιες ψυχές εἶναι ὁμοειδεῖς μεταξύ τους, πού λέγουν ὅτι οἱ ἴδιοι ὑπῆρξαν κάποτε καί γυναῖκες καί θάμνοι καί ψάρια θαλασσινά. Ἐγώ δέ δέν λέγω ὅτι ὑπῆρξαν ποτέ ψάρια˙ τό λέγω ὅμως καί τό ὑποστηρίζω ὅτι, ὅταν ἔγραφαν αὐτά τά πράγματα ἦταν ἀλογώτεροι καί ἀπό τά ψάρια»

(Ὁμιλία στήν Ἑξαήμερο 8, 2).

Ομιλία π.Γερ.Στανίτσα στην Χριστιανική Εστία

Στην Χριστιανική Εστία Πατρών

(Μιαούλη 57)

την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

και ώρα 6.00 μ.μ. θα ομιλήσει

ο Πρωτοπρεσβύτερος

π. Γερασιμάγγελος Στανίτσας

με θέμα

«Η Ευχαριστιακή ζωή

και ο σύγχρονος άνθρωπος»

Ομιλία κ.Σωκράτη Νίκα στο Πνευματικό Κέντρο

            Την προσεχή  Δευτέρα,  23 Ιανουαρίου 2012, και στην αίθουσα ομιλιών του Πνευματικού μας  Κέντρου, θα ομιλήσει ο

            κ. ΣΩΚΡΑΤΑΤΗΣ ΝΙΚΑΣ, θεολόγος, πρ. Σχολ. Σύμβουλος, συγγραφέας, με θέμα :

« Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΚΡΙΣΕΩΣ»

ΩΡΑ : 6 μ.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ’ ΛΟΥΚΑ, Λκ.19, 1-10

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ : ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΣΎΜΒΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΙΑΤΡΟΣ

            Καθώς πλησιάζουμε προς την κατανυκτική περίοδο του Τριωδίου, η Αγία μας Εκκλησία αρχίζει να μας προετοιμάζει γι’ αυτή. Ένα τμήμα αυτής της προετοιμασίας αποτελεί η σημερινή ευαγγελική διήγηση με το παράδειγμα της μετάνοιας του γνωστού μας Ζακχαίου. Πρόκειται για  μια συγκλονιστική περίπτωση, μετάνοιας με συνέπειες  όχι μόνο προσωπικές , αλλά και σε όλο το περιβάλλον του.

            Ο Ιησούς έρχεται στην Ιεριχώ και καθώς περιδιαβαίνει την πόλη πλήθη λαού συρρέουν για να τον δουν από κοντά. Ανάμεσα τους είναι κι ένας τελώνης ή μάλλον αρχιτελώνης που ονομάζονταν Ζακχαίος. Ασκούσε ένα επάγγελμα που τον έκανε μισητό, γιατί ήταν φοροεισπράκτορας με αυξημένες όμως επιβαρύνσεις των φόρων. Είχε πλούτο που ήταν καρπός αδικίας, συκοφαντίας και αρπαγής, κάτι που τον έκανε αντιπαθή στα μάτια του λαού.

            Ο άνθρωπος όμως αυτός κατά παράδοξο τρόπο ζητούσε « ιδείν τον Ιησούν τις έστιν». Μπορεί ίσως στο βάθος της καρδιάς του να ένοιωθε κενό, αλλά η δίψα του για τον Θεό δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί με καμία δύναμη ή με τον πλούτο.  

            Δεν μπορούσε όμως να Τον προσεγγίσει « ότι τη ηλικία μικρός ην». Είχε χαμηλό ανάστημα. Ουσιαστικά όμως το πραγματικό εμπόδιο ήταν ο ίδιος ο εαυτός του ή μάλλον η παλιός εαυτός του. Αυτόν έπρεπε πρώτα να νικήσει. Τον κρυμμένο του εγωισμό, τα διάφορα συμπλέγματα και την απληστία του πλούτου να συντρίψει, για να μπορέσει να συναντήσει τον Χριστό.

            Και πράγματι με μία ασυνήθιστη κίνηση  λόγω της θέσης που κατείχε « προδραμών έμπροσθεν ανέβη επί  συκομορέαν, ίνα ίδη αυτόν, ότι δι’ εκείνης ήμελλε διέρχεσθαι». Φαίνεται ότι ήταν έτοιμος για όλα.

            Ονομάζονταν Ζακχαίος και προέρχεται από το Ζαχαρίας που σημαίνει στην Εβραϊκή γλώσσα : Ο Θεός με θυμήθηκε. Σήμερα λοιπόν ήταν η σειρά του να θυμηθεί και κάθε μέρα  ο Θεός με αγάπη όλους τους ανθρώπους. Ήλθε λοιπόν  η σειρά του να θυμηθεί τα λάθη του, τις αδικίες που έκανε στους αδελφούς του. Και επειδή τίποτε δεν είναι ικανό να εμποδίσει την αγάπη του Θεού να φανερωθεί στις κουρασμένες από την αμαρτία ψυχές, έρχεται σήμερα ο ίδιους ο Υιός του Θεού να αποκαλυφθεί στο Ζακχαίο και να του ζητήσει τη φιλοξενία του. « Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι. Σήμερον εν τω οίκω σου δει με μείναι».

            Ο Ζακχαίος βέβαια θα είχε κάνει πολλές δεξιώσεις στο σπίτι του και πολλοί τελώνες και πλούσιοι θα είχαν παρακαθίσει σε τιμητικά γεύματα και δείπνα. Η σημερινή όμως φιλοξενία είναι πρωτότυπη. Διότι ο φιλοξενούμενος είναι άγνωστος  περνώντας από την Ιεριχώ. Ακόμη δεν καλείται σε φιλοξενία ούτε παρακαλεί ζητώντας την, αλλά απαιτεί: σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου.

            Από το άλλο μέρος ο φιλοξενών Ζακχαίος τρέχει να προετοιμάσει την υποδοχή του άγνωστου διαβάτη και προσφέρει εκτός από την υλική ευωχία και καρπούς μετάνοιας και να λάβει ως αντιπαροχή το « σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο».

            Ήταν μεγάλη η ευλογία για το σπιτικό του Ζακχαίου που αξιώθηκε να έχει ένα τέτοιο φιλοξενούμενο να πάρει τέτοια ευλογία και να ν’ αποκτήσει οικογενειακό φίλο τον Ιησού Χριστό.

            Το ζητούμενο όμως είναι: πως αυτό το αγαθό θα γίνει κτήμα και στα σύγχρονα σπιτικά μας;

            Κάθε οικογένεια έχει ένα ορισμένο κύκλο οικογενειακών προσώπων, όπως ο γιατρός, ο συγγενής οι φίλοι, οι γνωστοί και οι άγνωστοι. Πάνω όμως από κάθε άλλο να πρώτο οικογενειακό φίλο την πρώτη θέση έχει ο  Ιησούς Χριστός.  Αυτό είναι απαίτηση του ίδιου του Κυρίου, αλλά και συμφέρον δικό μας. Την φιλοξενία δεν την ζητούσε από τον Ζακχαίο ως χάρη, αλλά την πρόβαλλε ωα απαίτηση. Και δεν πρόκειται για την μοναδική περίπτωση

            Η απαίτηση αυτή κατ’ άνθρωπο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως αδιάκριτη. Θεοπρεπώς όμως θεωρείται  ευγενής και ωφέλιμη. Γιατί η επίσκεψη του Χριστού μετέβαλλε τον τόπο από έρημο σε κατ’ οίκον Εκκλησία.

            Αυτό δείχνει πως ο Χριστός είναι ανάγκη να μείνει στο σπίτι μας, στο κάθε σπίτι. Αλλά με πια όμως ιδιότητα και μορφή θα γίνει αυτή η είσοδος του Χριστού στο σπιτικό μας; Γιατί δεν πρέπει να επαναπαυθούμε σε μια εικονική ή συμβολική παρουσία, αλλά δυναμική και ζωντανή.

            Η πρώτη μας υποχρέωση είναι να κάνουμε τον Χριστό οικογενειακό Σύμβουλο, Δάσκαλο και Παιδαγωγό προς τον Οποίο θα καταφεύγουμε κάθε φορά για να Τον συμβουλευτούμε, να μαθητεύσουμε παρά τους πόδας Του,         για να γνωρίσουμε την αλήθεια και να φέρουμε στη συνέχεια τα παιδιά μας κα να τα ανατρέψουμε « εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

            Εκτός όμως από νομικός σύμβουλος ο Χριστός πρέπει να γίνει και οικογενειακός γιατρός. Η οικογένεια οφείλει να επισκέπτεται ή να προσκαλεί  τον γιατρό των ψυχών και των σωμάτων για να επιδεικνύει τα πάσης φύσεως τραύματα με απόλυτη εμπιστοσύνη δια του μυστηρίου της ιεράς Εξομολόγησης. Ο λυτρωτικός διάλογος των μελών της οικογένειας  με τον Ιησού Χριστό όταν γίνεται κατά το πρότυπο του Ζακχαίου, θα επισφραγίζεται με τα λόγια του Χριστού: « σήμερον σωτηρία τω οίκω τούτω εγένετο».

            Ακόμη ο Χριστός θα εισέλθει στο σπιτικό μας ακόμη και με μια άλλη ιδιότητα: του προμηθευτή μας που θα εξασφαλίζει όχι μόνο την υλική τροφή, αλλά κυρίως με την τροφή του παντός κόσμου « τον Άρτον της Ζωής» και το « καινόν πόμα». Και το θαυμαστό είναι, ότι « αυτός έστιν ο προσφέρων και προσφερόμενος» και ο « εσθιόμενος,  και μηδέποτε δαπανώμενος, τον δε μετέχοντα αγιάζων».

            Τέτοιες πνευματικές χαρές και απολαύσεις πρόσφερε και προσφέρει και διατηρεί η Εκκλησία με την παρουσία του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων και των Αγίων της Ορθοδοξίας.

            Γίνεται λοιπόν φανερό, ότι είναι επιτακτική ανάγκη ο Ιησούς Χριστός να γίνει ο πρώτος οικογενειακός φίλος, ο φιλοξενούμενος που πρέπει να γίνει ο οικοδεσπότης του οίκου μας. Εξ άλλου το ζητεί ο Ίδιος όταν λέγει: « ιδού έστηκα επί την θύρα και κρούω».

Καλή Κυριακή

π.γ.στ.

Ὁ Παρακλητικὸς Κανὼν τῆς Παναγίας Παραμυθίας



Ανεβαίνοντας τη σκάλα που βρίσκεται στα αριστερά της κεντρικής πύλης του καθολικού της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου υπάρχει  παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Παναγία την Παραμυθία. Μέσα σ’ αυτό μεταφέρθηκε μετά την τέλεση του θαύματος, που θα περιγράψουμε, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, τοιχογραφία του 14ου αι. που βρισκόταν άλλοτε στη  δεξιά άκρη τοῦ εξωνάρθηκα.
Παλαιά υπήρχε η συνήθεια, βγαίνοντας οι πατέρες από το Καθολικό, μετά το τέλος της ακολουθίας του Όρθρου, να ασπάζονται την εικόνα της Παναγίας που υπήρχε στον εξωνάρθηκα. Εκεί ο Ηγούμενος έδινε τα κλειδιά της κλεισμένης για τις βραδυνές ώρες πύλης της Μονής στον θυρωρό για να ανοίξει.
Κάποια χρονιά, αρχές του 14ου αι., στις 21 Ἰανουαρίου, τελείωσε ο Όρθρος. Οι πατέρες αποσύρθηκαν στα κελλιά τους για να αναπαυθούν, μέχρι να αρχίσουν τα καθημερινά τους διακονήματα. Τότε θα ανοιγόταν και η πύλη της Μονής. Δεν γνώριζαν ότι έξω από αυτήν παραμόνευαν πειρατές,- τότε ήταν μάστιγα στο Αιγαίο πέλαγος-, που την είχαν περιλυκλώσει, έτοιμοι να εισβάλλουν για να καταστρέψουν τα πάντα.
Στο ναό βρισκόταν μόνος ο Ηγούμενος, αφοσιωμένος στην προσευχή του. Πετάχτηκε ξαφνικά ακούοντας μια φωνή, που δεν έμοιαζε με φωνή ανθρώπου. Έντρομος κοίταξε γύρω του. Δεν είδε κανένα. Έξάλλου κανένας δεν ήταν μέσα στό ναό. Και όμως κάποιος μίλησε. Συγκέντρωσε την προσοχή του και γεμάτος φόβο κατάλαβε ότι η φωνή προερχόταν από την εικόνα της Θεομήτορος. Με ευλάβεια τέντωσε το αυτί του για να ακούσει. Άκουσε τότε τη φωνή της Παναγίας να λέει: «Μην ανοίξετε σήμερα την πύλη της Μονής, αλλά αφού ανεβείτε στα τείχη, να διώξετε τους πειρατές».
Κατάπληκτος ο Ηγούμενος προσήλωσε τα μάτια του στην εικόνα της Θεοτόκου. Αντίκρυσε τότε ένα εκπληκτικό θαύμα.
Η μορφή της Παναγίας ήταν ζωντανή. Το βρέφος Ιησούς που κρατούσε στα χέρια της πήρε και αυτό ζωή. Κίνησε το δεξί του χέρι και έκλεισε το στόμα της αγίας Μητέρας του, στρέφοντας προς αυτήν το φωτεινό πρόσωπό του.
Μια γλυκιά παιδική φωνή ακούστηκε να λέει: «Μη,  Μητέρα μου, μην τους το λες. Άφησε τους να τιμωρηθούν, όπως τους αξίζει, γιατί αμελούν τα μοναχικά τους καθήκοντα».
Τότε η Κυρία Θεοτόκος με μεγάλη μητρική παρρησία  προς τον μονογενή Υιόν της, σήκωσε ελαφρά το χέρι, συγκράτησε το χεράκι του, έκλινε λίγο προς τα δεξιά το θείο της πρόσωπο και επανέλαβε πιο έντονα : «Μην ανοίξετε σήμερα την πύλη της Μονής, αλλά αφού ανεβείτε στα τείχη, να διώξετε τους πειρατές…Και κοιτάξτε να μετανοήσετε, γιατί ο Υιός μου είναι οργισμένος μαζί σας». Επανέλαβε δε και για τρίτη φορά την προειδοποίηση: «Σήμερα, μην ανοίξετε την πύλη της Μονῆς…». Μετά το διάλογο η Κυρία Θεοτόκος και το Πανάγιο Βρέφος της αποκαταστάθηκαν πάλιν σαν εικόνα.
Ο Ηγούμενος γεμάτος θαυμασμό συγκάλεσε όλους τους Πατέρες, διηγήθηκε σ’ αυτούς τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν και τους επανέλαβε τα λόγια που είχε ακούσει από τα χείλη της Παναγίας και του Θείου Βρέφους προς την Μητέρα του.
Όλοι με κατάπληξη στράφηκαν προς το μέρος της θαυματουργού εικόνας. Και η κατάπληξη τους αυξήθηκε. Η παράσταση της εικόνας ειχε μεταμορφωθεί. Η σύνθεση μεταβλήθηκε ολοκληρωτικά και δεν έμοιαζε καθόλου με την παλαιά εικόνα. Διατηρήθηκε η μορφή όπως φαίνεται σήμερα. Η Παναγία να κρατά το χέρι του Χριστού κάτω από το στόμα της και να κλίνει το κεφάλι της δεξιά για να το αποφύγει. Η έκφραση του προσώπου της είναι γεμάτη απέραντη επιείκεια, αγάπη, συμπάθεια και μητρική στοργή. Ο Χριστός παρόλο που παριστάνεται ως βρέφος έχει αυστηρό πρόσωπο ως Κριτής.
Η εικόνα αυτή είναι πράγματι αχειροποίητος, διότι κατασκευάστηκε στη μορφή που είναι σήμερα, όχι από ανθρώπινο χέρι, αλλά από τη Χάρη του Θεού, μετά τη θαυματουργική επέμβαση της Παναγίας μας για τη διάσωση της Μονής. Ονομάστηκε «Παναγία Παραμυθία», δηλαδή Παρηγορήτρια. Και δικαίως· διότι όπως λένε οι προσκυνητές της Μονής, που δεν χορταίνουν να την βλέπουν, η θέα της γλυκιάς έκφρασης του προσώπου της Παναγίας ξεκουράζει, αναπαύει, γαληνεύει και παρηγορεί τη ψυχή του ανθρώπου.
Με το θαύμα αυτό φανερώνεται για άλλη μια φορά η μητρική παρρησία της Θεοτόκου στο να μεσιτεύει για τις αμαρτίες των ανθρώπων «προς τον Υιόν και Θεόν της» και οι σωτήριες πρεσβείες της με τις οποίες απαλάσσονται από τα δεινά που δίκαια τους αξίζουν για το πλήθος των αμαρτιῶν τους.
Η εικόνα μεταφέρθηκε στο ιδιαίτερο παρεκκλήσιο της Παραμυθίας. Μπροστά σ’ αυτήν οι μοναχοί διατηρούν ακοίμητο κανδήλι, ψάλλουν καθημερινά Παράκληση και τελείται κάθε Παρασκευή Θεία Λειτουργία. Παλαιότερα υπήρχε η συνήθεια οι κουρές των μοναχών να γίνονται σ’ αυτό το παρεκκλήσιο.
Με αυτή την εικόνα συνδέεται και ο βίος του Ὁσίου Νεοφύτου, ο οποίος διετέλεσε «προσμονάριος», δηλαδή φύλακας και διακονητής του παρεκκλησίου  της  Παραμυθίας.
Ο Ὅσιος βρισκόταν σε αποστολή και υπηρεσία εκ μέρους της Μονής για ένα χρονικό διάστημα σε κάποιο μετόχι της, στην Εύβοια. Εκεί αρρώστησε βαρειά. Παρακάλεσε τότε την Παναγία να τον αξιώσει να πεθάνει στη μονή της μετανοίας του. Άκουσε αμέσως τη φωνή της Παναγίας να του λέει: «Νεόφυτε, πήγαινε στη μονή σου και μετά από ένα χρόνο να ετοιμασθείς για την έξοδο σου από τη ζωή». Ευχαριστώντας θερμά την Παναγία ο Όσιος για την παράταση της ζωής που του δόθηκε, είπε στον υποτακτικό του να ετοιμασθούν για την επιστροφή στη μονή.
Πράγματι, μετά την παρέλευση ενός έτους, μια μέρα αφού κοινώνησε τα άχραντα μυστήρια, ανεβαίνοντας τη σκάλα μπροστά από το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας, άκουσε πάλι τη φωνή της Παναγίας: «Νεόφυτε, ο καιρός της εξόδου σου έφθασε». Όταν πήγε στο κελλί του αδιαθέτησε και αφοῦ έλαβε συγχώρηση από όλους τους πατέρες της αδελφότητας, παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.

http://vatopaidi.wordpress.com/

«Ἡ Ἱερά Μονή Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας «Εἰς ἔργον Διακονίας»,Παναγιώτου Θ. Παπαθεοδώρου

Βιβλιολογία υπό Χρήστου Κ. Τσούβαλη  

Ἡ ἐκδοτική παραγωγή «Σαῒτης», ἐξέδωκε τό 2011, εἰς τό Αἴγιον, ὡς «Ἔκδοση Ἱερᾶς Μονῆς Ταξιαρχῶν Αἰγια­λείας», τό βιβλίον, τοῦ φίλου καί συναδέλφου κ. Παναγιώτου Θ. Παπαθεοδώρου, μέ τίτλον: « Ἡ Ἱερά Μονή Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας «Εἰς ἔργον Διακονίας».

Τό βιβλίον, τό ὁποῖον ἀποτελεῖται ἀπό 191 σελίδας, προλογίζει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αἰγιαλείας κ. κ. Ἀμβρόσιος, ἐπισημαίνον τό ἔργον τῆς διακονίας τῶν Ἱερῶν Μονῶν καί εἰδικώτερον τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας (σ. 5-7).

Ἀκολουθεῖ εὐχαριστήριον, τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς κ. Καλλινίκου Πουλῆ, πρός τόν συγγραφέα, καί διά τήν δωρεάν παραχώρησιν εἰς τήν Ἱ. Μονήν τῶν πνευματικῶν του δικαιωμάτων (σ. 8).

Εἰς τήν εἰσαγωγήν, ὁ συγγραφεύς, ἀναφέρεται εἰς τό πόσον σημαντική ὑπῆρξεν ἡ πνευματική πρόσφορά τῆς γεραρᾶς Μονῆς εἰς τήν περιοχήν καί γενικώτερον εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί τά γράμματα καί εὐχαριστεῖ διά τήν ἀγάπην καί τήν εὐλογίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, καθώς καί τό Ἡγουμενοσυμβούλιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς διά τήν οἰκονομικήν στήριξιν τῆς ἐκδόσεως, ὅπως καί διά τήν συμβολήν φίλων εἰς τήν καλαίσθητον ἐμφάνισιν τοῦ βιβλίου (σ. 9-11).

Ἀμέσως, εἰς τό κεφάλαιον «Ἡ κατάσταση τῆς Ι. Μ. Ταξιαρχῶν στα μετεπαναστατικά χρόνια μέχρι σήμερα», παρουσιάζει τήν Μονήν, ὡς συνέχειαν της Μονῆς τοῦ Γέροντα (Ὁσίου Λεοντίου), καί ἀφοῦ τήν προσδιορίζει γεωγραφικῶς εἰς τήν ἐπαρχίαν τῆς Βοστίτσας, μᾶς ἀναφέρει διά τήν δραστηριότητα τῶν μοναχῶν κατά τήν περίοδον τῆς ἐθνικῆς μας παγγιγγενεσίας καί μετά ταῦτα καθώς καί διά τόν μέχρι σήμερον πνευματικόν τους ἀγῶνα (σ. 13-19). Εἰς τό κεφάλαιον «Διακονία Τραπεζῶν» προβάλλεται ἡ πλούσια διακονία τῶν μοναχῶν τῆς Μονῆς, κατά τά μεταεπαναστατικά χρόνια, εἰς τόν πνευματικόν, ἐκκλησιαστικόν, ἐκπαιδευτι-κόν καί κοινωνικόν τομέα (σ. 20-30). Ἀκολουθοῦν τά κεφάλαια «Ποιμαντική Διακονία», «Διακονία τοῦ Λόγου» καί «Διακονία τῆς ἕδρας» καί εἰς τά ὁποῖα ἀναφέρει ὀνόματα ἀδελφῶν τῆς Μονῆς, οἱ ὁποῖοι διεκρίθησαν ὡς Ἐπίσκοποι, ὡς λόγιοι κληρικοί καί ἱεροκήρυκες, ὡς ἐρευνηταί καί πολυγραφώτατοι συγγραφεῖς, ὡς διάκονοι τῆς Παιδείας τόσον εἰς τό «Ἑλληνικόν Σχολεῖον» ἐντός τῆς Μονῆς, ὅσον καί ἐκτός αὐτῆς εἰς Πανεπιστημιακάς καί ἄλλας Σχολάς (σ. 31-114).

Συμπληρώνει, ὁ ἀγαπητός συνάδελφος, τήν ἐργασίαν του, μέ τό κεφάλαιον, «Ὁ ἀνάλωτος θησαυρός τῆς Μονῆς εἰς παραμυθίαν τῶν πιστῶν», εἰς τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τά ἀποθησαυρισμένα εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἅγια Λείψανα (σ. 115-129). Ἀλλά καί μέ τό κεφάλαιον «Ὄργανον τῆς Παιδείας» ἀναφέρεται εἰς τήν βιβλιοθήκην τῆς Μονῆς μέ τά 400 περίπου ἑλληνικά παλαιότυπα, 100 χειρόγραφα, κώδικας, σιγίλλια, ταπιά καί ἐπίσημα ἔγγραφα, μέ τά ὁποῖα κατοχυρώνεται ἡ αὐτονομία, ἡ σταυροπηγιακή ἰδιότητα καθώς καί ἡ περιουσία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς (σ. 130-156).

Τέλος, μετά τόν ἐπίλογον τοῦ συγγραφέως, ὁ ὁποῖος «εἶναι ξεχείλισμα θαυμασμοῦ καί ἔκφραση σεβασμοῦ καί ἀγάπης πρός τήν παλαίφατη μονή τῶν Ταξιαρχῶν Αἰγιαλείας καί στούς ἐπώνυμους ἤ λιγότερο γνωστούς μοναχούς της» (σ. 157-159), ὑπάρχουν, τό κείμενον τῆς κ. Ἑλένης Ἀγγελομάτη-Τσουγκαράκη, τό ὁποῖον ἐπιγράφεται «Συνοπτική ἱστορία τῆς κατά τήν Αἰγιάλειαν ἱερᾶς μονῆς τῶν Ταξιαρχῶν» (σ. 163-181), παρατηρήσεις καί σχόλια του συγγραφέως ἐπί τοῦ προηγουμένου κειμένου (σ. 181-185),  αἱ πηγαί καί τά βοηθήματα (σ. 186-188), ὁ πίναξ τῶν περιεχομένων του βιβλίου (σ. 189) καί τά μέχρι σήμερον ἐκδοθέντα ἔργα τοῦ συγγραφέως (190-191).

Συγχαίρω τόν ἀγαπητόν καί φίλον συγγραφέα καί τοῦ εὔχομαι νά ἔχῃ ὑγείαν ἀμετάπτωτον ἐπί πολλά ἔτη καί νά συμπληρώνῃ τόν πίνακα τῶν ἔργων του μέ τόσον σημαντικά παρόμοια ἔργα.

Πάτραι, 18 Ἰανουαρίου 2012.

Χρῆστος Κ. Τσούβαλης

Ἄρχων Ὀστιάριος τῆς Μ. τ. Χ. Ε.

Θεολόγος

http://anastasiosk.blogspot.com/