Ἡ ὁμοφυλοφιλία ,

Γεωργίου Ἰ. Μαντζαρίδη, Χριστιανικὴ Ἠθική, Β΄τόμος. Ἱ. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὅρος

Ὁμοφυλοφιλία ἢ ὁμοερωτισμὸς εἶναι ἡ ἐρωτικὴ ἕλξη καὶ σχέση ἀτόμων τοῦ αὐτοῦ φύλου.

Ἀπὸ θεολογικὴ ἄποψη ἡ ὁμοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ὡς παρὰ φύση σχέση. Αὐτὴ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἀντίθεση πρὸς τὸ δημιουργικὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀποτυπώθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ὑπενθύμισε ὁ Χριστὸς στοὺς Φαρισαίους λέγοντας: «Οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ’ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς;» (Ματθ. 19:6)

Ἡ διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπου πραγματοποιεῖται μὲ τὴν σύναψη τῶν δύο διαφορετικῶν φύλων, ἐνῶ ἡ δημιουργία δὲν περιλαμβάνει τρίτο φύλο.

Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἐπικρίνει ἔντονα τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὴν χαρακτηρίζει ὡς «βδέλυγμα» (Λευϊτ. 18:22). Κατὰ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποτελεῖ βαρὺ...

σαρκικὸ ἁμάρτημα, ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, μεταλλάσσει τὶς σχέσεις τῶν δύο φύλων καὶ ἀτιμάζει τὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Καυτηριάζοντας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς σχέσεις τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου γράφει:

«Οἱ γυναῖκες ἀντικατέστησαν τὶς φυσικὲς σχέσεις μὲ ἀφύσικες, ὁμοίως καὶ οἱ ἄνδρες· ἄφησαν τὴν φυσικὴ σχέση μὲ τὴν γυναίκα καὶ ἄναψαν ἀπὸ τὶς ὀρέξεις τους μεταξύ τους, διαπράττοντας ἀσχημοσύνες ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικούς, καὶ πληρώνοντας ἔτσι μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ σῶμα τὸ τίμημα ποὺ ἄξιζε στὴν πλάνη τους» (Ρωμ. 1:27-8). Καὶ σὲ ἄλλη περίπτωση ἐπισημαίνει ὅτι ἡ παραμονὴ στὸ ἁμάρτημα αὐτὸ ἀποκλείει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Μὴ πλανάσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται… βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν» (Α’ Κορ. 6:9-10). Βέβαια, ἐδῶ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἡ μετάνοια προσφέρει πάντοτε τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κληρονομίας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐπιβάλλει τὴν ἀνθρωπολογία ἢ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία της στὸν κόσμο. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι αὐτεξούσιος. Ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει τὸν τρόπο τῆς ζωῆς του καὶ νὰ διαμορφώνει ὑπεύθυνα τὴν στάση καὶ τὴν συμπεριφορὰ του μέσα στὴν κοινωνία ποὺ ζεῖ. Ταυτόχρονα ὅμως δὲν πρέπει νὰ περιφρονεῖ βασικὲς ἀρχὲς τοῦ φυσικοῦ δικαίου καὶ νὰ διεκδικεῖ τὸ δικαίωμα νὰ νομιμοποιήσει καὶ νὰ καθιερώσει κάποια φυσικὴ διαστροφὴ ἢ ἀποκλίνουσα ἠθικὴ συμπεριφορὰ ὡς θεσμὸ τῆς κοινωνίας. Ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία, ποὺ ἀποτελεῖ πρωτίστως πνευματικὸ θεσμὸ μὲ κοινωνικὲς καὶ συμβολικὲς διαστάσεις, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπευλογεῖ τέτοια φαινόμενα. Καὶ αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο σὲ θεοκρατικὲς χῶρες, ἀλλὰ καὶ σὲ κράτη μὲ δημοκρατικὰ καὶ κοσμικὰ πολιτεύματα.

Ἀπὸ καθαρῶς θεολογικὴ σκοπιὰ ἡ Ἐκκλησία σέβεται πάντοτε τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Ἀλλὰ ταυτόχρονα δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀδιαφορεῖ ἢ πολὺ περισσότερο νὰ ἐπικροτεῖ τὶς ἠθικὲς ἢ κοινωνικὲς ἐκτροπές.

Ὅταν ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν ἐκλαμβάνεται ὡς ἀδυναμία ἢ παρεκκλίνουσα ἰδιορρυθμία ὁρισμένων ἀτόμων, ἀλλὰ προβάλλεται ὡς κανονικὸς τρόπος ζωῆς καὶ διεκδικεῖ κοινωνικὴ καὶ νομικὴ ἀναγνώριση, δημιουργεῖται σοβαρότατο πρόβλημα, ποὺ θίγει καίρια τὸ ζωτικὸ κύτταρο τῆς κοινωνίας, τὴν οἰκογένεια. Ἡ παραμόρφωση ποὺ προκαλεῖται στὴν οἰκογένεια μὲ τὴν ἀναγνώριση ὁμοφυλοφιλικῶν γάμων δὲν περιορίζεται στὴν ἐξωτερική της δομή, ἀλλὰ εἰσχωρεῖ στὴν ἐνδότερη φύση της. Μὲ τὸν ὁμοφυλοφιλικὸ γάμο χάνεται ἡ πραγματικὴ ἔννοια τοῦ γάμου. Ἐπιπλέον μὲ τὴν δυνατότητα συμπήξεως ὁμοφυλοφιλικῆς οἰκογένειας, ποὺ παρέχεται σήμερα μὲ ἐφαρμογὴ τῆς παρεμβατικῆς τεκνογονίας, παρὰ τὶς ὑφιστάμενες νομικὲς ἀπαγορεύσεις, ἀφανίζονται οἱ θεμελιώδεις ἔννοιες τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας. Ἔτσι θίγονται ἡ μητρότητα καὶ ἡ πατρότητα ὄχι μόνο μὲ τὴν φυσική τους σημασία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἀρχετυπική τους ἔννοια.

Ἡ μητρότητα ὡς συνεκτικὴ ἀρχὴ τῆς οἰκογένειας καὶ ἡ πατρότητα ὡς πραγματικὴ καὶ συμβολικὴ ἔκφρασή της καταρρέουν συμπαρασύροντας μαζὶ καὶ ὁποιαδήποτε στοιχεῖα ἑνότητας ἀπέμειναν σὲ αὐτήν. Τὶς πρῶτες συνέπειες τῶν καταστάσεων αὐτῶν εἰσπράττουν, ὅπως εἶναι φυσικό, τὰ παιδιὰ ὁμοφυλοφιλικῶν οἰκογενειῶν καὶ ὄχι μόνο αὐτά. Ἀνάλογες εἶναι καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τους στὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν θρησκευτικὴ ζωή. Οἱ ἐπιπτώσεις αὐτὲς προσλαμβάνουν τελευταίως μεγάλες διαστάσεις μὲ τὴν σύναψη ὁμοφυλοφιλικῶν γάμων ἀπὸ ἡγετικὰ πρόσωπα τῆς κοινωνίας καὶ τὴν δημόσια προβολή τους στὸ κοινό.

Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἰερόθεος: «Ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται πάντα γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ. Ἀπαιτεῖται σεβασμὸς στὴν Ἐκκλησία ποὺ προϋπῆρχε τοῦ κράτους»

Ἔχει μελετήσει  τὸ θέμα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα ὅσο κανείς. Ἡ ἄποψή του ἀποτέλεσε τὴν ὁμόφωνη θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς συνομιλίες της μὲ τὸ ὑπουργεῖο.

Σταθερὸς στὴν ἄποψη ὅτι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ποὺ διδάσκονταν μέχρι τώρα στὰ δημοτικά, γυμνάσια καὶ λύκεια, ἀνταποκρίνονταν πλήρως στὸ Εὐρωπαϊκὸ δίκαιο. Οὐδέποτε εἶχαν ὁμολογιακὸ ἢ κατηχητικὸ χαρακτήρα. Ἀπεναντίας εἶχαν χαρακτήρα γνωσιολογικό, πολιτισμικὸ καὶ συγχρόνως θρησκειολογικὴ ἀναφορά. Ὡς ἐκ τούτου δεν ὑπῆρχε πραγματικὸ θέμα νὰ δημιουργηθεῖ. Δὲν μποροῦμε νὰ διακινδυνεύουμε τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ χάριν μερικῶν ὀπαδῶν.

Ἡ Ἐκκλησία ἐργάστηκε καὶ ἐργάζεται γιὰ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ, γνωρίζοντας ὅλοι τὴν μακροχρόνια πολιτιστική, ψυχολογική, οἰκονομικῆς, ἀλλὰ κυρίως πολιτιστικῆς προσφορᾶς

Ὡς ὁ ἀρχαιότερος θεσμὸς ἡ Ἐκκλησία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν συγκρότηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους, ἀπαιτεῖται σεβασμὸς σὲ ἕναν θεσμὸ ποὺ κουβαλᾶ μαζί του ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμό.

Δὲν πρέπει νὰ ἐπιδιώκεται δηθεν σύγκρουση μὲ τὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦνται μερικοὶ ὀπαδοί. Αὐτὸ εἶναι ἔγκλημα ἐναντίον τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους, ἐκτὸς ἂν κάποιοι θέλουν νὰ χωρίσουν τὸ Ἔθνος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ κ. Ἰερόθεος συνοψίζει τοὺς δύο λόγους ποὺ τὸν κράτησαν μακρυὰ ἀπὸ τὴ συμμετοχή του στὴν ἐπιτροπὴ μελέτης τῶν νέων προγραμμάτων γιὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ἐνῶ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα να μὴν φτάσει ἡ Ἐκκλησία στὸ σημεῖο νὰ ἀλλάζει εὔκολα ἀποφάσεις, χάριν τῆς διπλωματίας

το βρηκα:ναυπακτια

Δοκιμασίες στη Ζωή και Θεϊκή Φροντίδα , π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἔχει μόλις διασωθεῖ ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ ἀπειλή, διαβαίνοντας θαυματουργικὰ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα. Μπροστά του ἁπλώνεται τώρα ἡ ἀπέραντη ἔρημος. Ἀρχίζει μιὰ ἐπίπονη πορεία δύο περίπου μηνῶν, μέχρι νὰ φτάσουν στὸ ὄρος Σινᾶ. Ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι καθόλου ἁπλᾶ. Ἡ πορεία μέσα στὴν ἄνυδρη καυτὴ ἄμμο εἶναι πραγματικὸ μαρτύριο. Περισσότερο γιὰ τοὺς γέρους, τὰ μικρὰ παιδιά, τὶς γυναῖκες. «Οὐαὶ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις…». Οἱ δυσκολίες τοὺς ταλαιπωροῦν ἀφάνταστα. Πιὸ ἔντονα ἀπ’ ὅλα αἰσθάνονται τὴν ἔλλειψη τοῦ νεροῦ. Εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ κάνει αἰσθητὴ τὴν ἀπουσία του μέσα στὴν καυτή, φονικὴ ἔρημο. Καὶ τότε ἀρχίζουν οἱ γογγυσμοὶ καὶ τὰ παράπονα. Ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ του δούλου Μωυσῆ.

Ἀναχωρώντας λοιπὸν ὁ Μωυσῆς ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα, «ἤγαγεν αὐτοὺς εἰς τὴν ἔρημον Σούρ». Τρεῖς ὁλόκληρες μέρες βάδιζαν μέσα στὴν ἔρημο αὐτή, χωρὶς νὰ βρίσκουν πουθενὰ νερό. Ἡ δίψα, ὅταν προστίθεται στὴν κοπιαστικὴ ὁδοιπορία, συνθέτει ἐφιαλτικὸ σενάριο. Ἐπιτέλους φτάνουν στὴν τοποθεσία Μερρά, ὅπου ὑπῆρχε νερό. Μὰ ὅταν διψασμένοι ἔσκυψαν νὰ πιοῦν, εἶδαν πὼς τὸ νερό, γεμάτο ἀπὸ τὰ νιτρικὰ ἅλατα ποὺ σὲ μεγάλες ποσότητες βρίσκονται στὴν περιοχὴ τοῦ Σινᾶ, ἦταν πικρὸ καὶ δὲν πινόταν. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνόμασαν τὸν τόπο ἐκεῖνο Πικρία. Στὶς νέες διαμαρτυρίες τους ὁ Θεὸς ὑπέδειξε στὸν Μωυσῆ νὰ ρίξει στὸ νερὸ ἕνα κλαδὶ ἀπὸ κάποιο δέντρο καὶ τὸ νερὸ γλύκανε, ἔγινε πόσιμο. Στὴ συνέχεια τοὺς ὁδήγησε στὴν Αἰλείμ, δέκα χιλιόμετρα νοτιότερα τῆς Μερρᾶς, ὅπου στρατοπέδευσαν γιὰ ἀρκετὲς μέρες καὶ ξεκουράστηκαν. Γιατὶ ἡ Αἰλεὶμ ἦταν μιὰ δροσερὴ ὄαση ἐν μέσῳ τῆς ἐρήμου. Δώδεκα κρυστάλλινες πηγὲς καὶ ἑβδομήντα θαλεροὶ φοίνικες χάριζαν τὴν πολύτιμη δροσιά τους στοὺς καταπονημένους ὁδοιπόρους (Ἐξ. 15, 22-27).

Μὲ αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ὁ Θεὸς ἔδειξε ὅτι δὲν ἐγκαταλείπει ποτὲ τὸν λαό του. Ἔχει τὴν ἔγνοια του καὶ τὸ σχέδιό του γι’ αὐτόν. Ἐνεργεῖ ὅμως μὲ τὸν τρόπο του. Ὄχι ὅπως σκέφτονται καὶ θέλουν οἱ ἄνθρωποι. Φροντίζει γιὰ ὅλα, ἀλλὰ θέτοντας συνεχῶς ὑπὸ δοκιμασία τὴν πίστη τους ἀπέναντί του. Δὲν τοὺς καλομαθαίνει μὲ τὸ κουταλάκι στὸ στόμα. Τοὺς ἐκπαιδεύει νὰ ἀγωνίζονται, νὰ ὑπομένουν, νὰ ἔχουν ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό του, νὰ ὑπακούουν στὶς ἐντολές του. Δὲν τὸ κάνει αὐτό, ἐπειδὴ τοῦ ἀρέσει νὰ τοὺς ταλαιπωρεῖ. Ἀλλὰ γιὰ νὰ προοδεύουν, νὰ γυμνάζονται πνευματικά, νὰ ἀναπτύσσουν στὸ ἔπακρο ὅσες ἱκανότητες τοὺς ἔχει δώσει. Ὁ δάσκαλος ποὺ δὲν ἀξιοποιεῖ ὅλες τὶς δυνατότητες τοῦ μαθητῆ, τὸν ζημιώνει. Εἶναι κακὸς δάσκαλος. Καὶ ὁ προπονητὴς κάνει καλὰ τὴ δουλειά του, ὅταν «ταλαιπωρεῖ» μὲ σκληρὴ προπόνηση τὸν ἀθλητή του, ἀντὶ νὰ τὸν ἀφήνει νὰ τεμπελιάζει.

«Ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ» πορευόμαστε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀναζητώντας μὲ ἀγωνία μιὰν ὄαση. Τὰ χρόνια τῆς ζωῆς μας μοιάζουν συνήθως μὲ πορεία στὴν καυτὴ ἄμμο. «Τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος» (Ψαλμ. 89, 10). Ὅμως ὁ Θεὸς δὲν θέλησε νὰ εἶναι ἄχαρος μόνο ὁ βίος μας καὶ ἀνεόρταστος, μιὰ «μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος», χωρὶς πανδοχεῖο (Δημόκριτος). Σκόρπισε καὶ ὀάσεις δροσερές, ἀναζωογονητικὰ νάματα μέσα στὶς ἄνυδρες ἐρήμους τῆς ζωῆς μας.

Μιὰ τέτοια ὑπέροχη ὄαση μέσα στὴν κόπωση τοῦ χρόνου εἶναι καὶ τὸ κατανυκτικὸ Τριώδιο. Ἔρχεται νὰ ἀναζωογονήσει τὸν φλογισμένο ἀπ’ τὴν κακία ὁδοιπόρο, τὸν «πεφορτισμένο» ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο. Εἶναι ἡ χρονικὴ περίοδος ποὺ μᾶς ἀναψύχει ἀπὸ τὸν κόπο ὅλου τοῦ χρόνου. Ποὺ εὐλογεῖ καὶ ἁγιάζει τὸ ὑπόλοιπο ἔτος. Καὶ στὴν ἀρχὴ μὲν φαίνεται λίγο πικρή, μὲ τὴ νηστεία καὶ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν ποὺ ἀπαιτεῖ. Ὅμως γρήγορα μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Σταυροῦ γλυκαίνει, ὅπως τὰ ὕδατα τῆς Μερρᾶς, καὶ γίνεται ἡ ἄσκηση τρυφὴ καὶ εὐχαρίστηση. Καὶ ἡ πορεία μας γίνεται ὄντως σταυροαναστάσιμη. Ὁ σταυρός μας ἐκβάλλει στὴν πανευφρόσυνη Ἀνάσταση, ποὺ σὰν ἄλλη πνευματικὴ ὄαση Αἰλείμ, δροσίζει καὶ χαρίζει νέα ζωὴ σὲ ὅσους σκύβουν νὰ πιοῦν ἀπὸ τὸ νάμα τῆς ζωοδόχου πηγῆς της.

Στὴν πνευματικὴ ὄαση τοῦ Τριωδίου, τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀνάστασης, ἂς φέρουμε κι ἐμεῖς τὰ διψασμένα χείλη μας νὰ δροσιστοῦν, γιατὶ εἶναι «πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. 4, 14).

Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 403, Φεβρ. 2017 

H Β΄ Κυριακή του Τριωδίου Του Ασώτου. Ο παραλογισμός της αμαρτίας

          Την β΄ Κυριακή του Τριωδίου οι Πατέρες την αφιέρωσαν στην παραβολή του Ασώτου. Και πρέπει να πούμε, ότι το βάθος της ταπεινώσεως του Ασώτου, ξεπερνά την ταπείνωση του Τελώνου. Εδώ γίνεται μετάνοια ειλικρινής κι έμπρακτη, με αλλαγή του βίου και με άμεση επιστροφή στο πατρικό σπίτι, στην αγκαλιά του Θεού -Πατέρα, που τον πρόσμενε πάντα.

          Πόση αγάπη δείχνει η παραβολή αυτή για τον παραστρατισμένο άνθρωπο, το παιδί της Αγίας Εκκλησίας! Και, άραγε, είναι κανείς που δεν βαδίζει ή που δεν έχει βαδίσει κάποτε στη ζωή του τον ολισθηρό δρόμο του Ασώτου; Δυστυχώς λίγο-πολύ  όλοι μας  βλέπουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας στη μορφή του Ασώτου. Ακόμα κι οι Άγιοι, κι αυτός ο Παύλος, ο θεόγλωσσος απόστολος, ονόμαζαν τον εαυτό τους πρώτο στη χορεία των αμαρτωλών!

          Αλλά η Εκκλησία με την παραβολή του Ασώτου, που είναι μια συμπύκνωση και σύνοψη όλου του Ευαγγελίου, δίνει θάρρος στον καθένα και μας λέγει: “Παιδί  μου, όσο μεγάλο κι αν είναι το πλήθος των αμαρτιών σου μην απελπίζεσαι, μην σε καταλαμβάνει η απόγνωση. Η αγάπη του Θεού είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήκω, έλα κοντά μου, θα σου φορέσω την στολή την πρώτη και θα είσαι πάλι παιδί μου αγαπημένο”.

          Έτσι μιλάει ο Θεός μέσα την Εκκλησία κι απευθύνει  τον πατρικό του λόγο στον κάθε άσωτο κάθε μορφής, της κάθε αμαρτίας, που λερώνει την ψυχή, το σώμα του, τη σκέψη του, με λογισμούς ακάθαρτους και με άνομες πράξεις. Ο παραλογισμός της αμαρτίας αποδιοργανώνει  πνευματικά τον άνθρωπο και τον καθιστά ουσιαστικά νεκρό. Γι’ αυτό ας προσφέρουμε “την του ασώτου φωνήν, Κύριε ήμαρτον ενώπιον των οφθαλμών σου, αγαθέ. εσκόρπισα τον πλούτο των χαρισμάτων σου, αλλά δέξαι με μετανοούντα, Σωτήρ, και σώσον με”.

          π. γ.                                                 

Επιστολή του καθηγητή Ν. Αλιμπραντή στον υπ. Παιδείας κ. Γαβρόγλου, για τη θεματική εβδομάδα

Αθήνα 2 Φεβρουαρίου

Πρός τον υπουργό παιδείας έρευνας

καί θρησκευμάτων

Κύριο

Κωνσταντίνο Γαβρόγλου

Αίτηση ανάκλησης της υπουργικής εγκυκλίου (αρ. πρωτ. Φ20.1/220482/Δ2, 23-12-2016) με θέμα Υλοποίηση στα γυμνάσια Θεματικής Εβδομάδας με τίτλο 'Σώμα και ταυτότητα' ως προς τον άξονα 'Έμφυλες ταυτότητες'.

Oι υπογράφοντες καθηγητές Πανεπιστημίων, άνθρωποι των γραμμάτων και γονείς λάβαμε γνώση της εγκυκλίου του Υπουργού Παιδείας που περιλαμβάνει και 'διαφωτιστικά' μαθήματα για την σεξουαλικότητα. Έχοντας γνωρίσει τον «Διαφωτισμό» της Δύσης και το σημερινό υπαρξιακό κενό της που παίρνει οποιεσδήποτε κατευθύνσεις γιατί δεν έχει πυξίδα, διαμαρτυρόμαστε για το δήθεν προοδευτικό κείμενο που ουδετεροποιεί την διάκριση των φύλων, με γνωστά αλλ' εκπληκτικά αίολα 'συνθήματα', όπως «βιολογικό και κοινωνικό φύλο» [βλ. της Simone de Beauvoir «η γυναίκα δεν γεννιέται, γίνεται» (κοινωνικά)], «αποδομώντας τα έμφυλα στερεότυπα» (!), «Φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός και ανθρώπινα δικαιώματα», «Ομοφοβία και τρανσφοβία στην κοινωνία και το σχολείο»! Επειδή υπάρχει κίνδυνος να προωθηθούν διαστροφικές τάσεις στα νεαρά άτομα, ζητούμε επειγόντως να ανακληθεί η εγκύκλιος και επομένως να αποσυρθεί από την διακίνησή της στα σχολεία.

Επίσης θεωρούμε πώς ο διαχρονικός συνολικός ελληνικός πολιτισμός αναδεικνύει το απερίγραπτο κάλλος και την μοναδικής σημασίας σχέση ανδρός και γυναικός ως έρως προσώπων και όχι ως βιολογικών σεξιστικών αντικειμένων. Ο άνδρας και η γυναίκα αποτελούν τα δύο ήμισυ της καθόλου ανθρωπίνης φύσεως και μόνον η καθολική, σωματική, ψυχική, πνευματική, ένωση τού ανδρός και της γυναικός καθιστά ολόκληρο τον άνθρωπο και δημιουργεί κοινωνία προσώπων και πολιτών ελευθέρων. Οι ομοφυλικές σχέσεις όσο και αν υποχρεούμεθα να τις σεβαστούμε ως ελεύθερη επιλογή συμπολιτών μας, όμως ως επιστήμονες γνωρίζουμε πώς αδυνατούν να πραγματοποιήσουν την ανθρώπινη φύση στην πληρότητα τής προσωπικής ετερότητας και εγκλωβίζουν κυριολεκτικώς την ανθρώπινη ψυχή στήν πραγματική "ομοφοβία", "ρατσισμό", ανδρών η γυναικών πού επιλέγουν νά περιοριστούν στην μισή ανθρώπινη φύση. Γι' αυτό αρνούμεθα τα παιδιά μας νά γίνονται αντικείμενο ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας από την νεαρή τους ηλικία αντίθετα με την φυσιολογική τους πνευματική και  ψυχοσωματική ανάπτυξη.  Κανείς δεν δικαιούται να επεμβαίνει με πρόσφατα ιδεολογήματα στον χώρο της παιδικής ψυχής και ψυχολογίας ερήμην μάλιστα των γονέων.

Συμπερασματικά, ως γονείς, δεν δεχόμαστε την ισοπέδωση των σεξουαλικών επιλογών και επικαλούμεθα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) που, αναγνωρίζοντας την ελευθερία της εκπαίδευσης, δίνει το δικαίωμα στους γονείς να εξασφαλίζουν την εκπαίδευση και την διδασκαλία των παιδιών τους σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, δηλαδή με τις βιοθεωρητικές αντιλήψεις τους, που ανήκουν στο πεδίο των φιλοσοφικών πεποιθήσεων (άρθρο 2 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ). Κατά συνέπεια, δηλώνουμε ότι, αν δεν ανακληθεί άμεσα το αναφερθέν τρίτο τμήμα της εγκυκλίου, θα απαιτήσουμε, σύμφωνα με την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΕΔΔΑ) (π.χ. υπόθεση Folgero), έγκαιρη απαλλαγή των παιδιών μας από την σχετική διδασκαλία της θεματικής εβδομάδας και ελπίζουμε να μην υπάρξει από τους εκπαιδευτικούς αντίρρηση στο αίτημα απαλλαγής· σε αντίθετη περίπτωση, θα αναγκασθούμε να καταφύγουμε στην δικαιοσύνη, ζητώντας την άμεση αναστολή εφαρμογής του κειμένου, επικαλούμενοι την άμεση εφαρμοστικότητα (self executing) των αποφάσεων του ΕΔΔΑ.

Νικήτας Αλιμπράντης, καθηγητής κοινωνιολογίας ΔΠΘ

Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας

Βιογραφία

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.

Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών.

Περί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες. Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995 μ.Χ.), καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Κάρα του Αγίου δωρήθηκε στη Μονή από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412 – 1413 μ.Χ., μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

Νουθεσίες του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτου

          “ Σ’ αυτόν τον κόσμο δεν έχουμε θέση κανείς. Ο πνευματικός κόσμος μας περιμένει όλους. Περαστικοί είμεθα πάνω στη γη.... Πριν δε μας πάρει απ’ αυτόν τον κόσμο τον φθαρτόν να παρακαλούμε να μας τακτοποιήσει μαζί Του, όσον γίνεται πιο τέλεια για να μη δυσκολευθεί η ψυχή μας στην άνοδό της από τους κακούς και φορολόγους δαίμονας...

          Ας εννοήσουμε το σύντομο της ζωής μας και ας δουλέψουμε τον Θεόν, με αγάπη, με προθυμία και με ταπείνωση.

          Καμιά κοσμική χαρά δεν μένει χωρίς μεταμέλεια. Μόνον η η χαρά που προέρχεται από τον Θεό είναι γνήσια και ειλικρινής. Δόξες και χρήματα, όλα είναι ψεύτικα.  Όλα αυτά ο θάνατος τα βάζει στην αρμόζουσα θέση τους.

          Ο Θεός παιδεύει σαν πατέρας για να μας απαλλάξει από υπερβολές και ελλείψεις.

          Μας παιδεύει όχι για να έλθουμε σε απόγνωση, αλλά για να μετανοήσουμε και διορθωθούμε.

          Ο πόνος εξαγνίζει την ψυχή, την κάνει ταπεινή, πονετική, αγαθή και έτσι καταστρώνεται το έδαφος για την θεία επίσκεψη.

          Όλα τα λυπηρά μας αποστέλλονται χωρίς καμία αμφιβολία για την θεραπεία της ψυχής μας που νοσεί.

          Όταν υγιώς κρατήσουμε την έννοια της παιδείας των θλίψεων, ακολουθεί πολλή θεϊκή παρηγορία.

          Με την υπομονή στα παθήματα κάνουμε το θέλημα του Θεού. Όποιος υπομένει πειρασμό, σε οποιαδήποτε μορφή, επιθέτει φάρμακο στην ψυχή του.

          Ποιος μετανόησε και δεν σώθηκε, ποιος είπε αμάρτησα και δεν συγχωρέθηκε; ποιος έπεσε και ζήτησε βοήθεια και δεν σηκώθηκε; ποιος έκλαυσε και δεν παρηγορήθηκε από τον Θεό;

          Ας ακουμπάμε πάντοτε στους ώμους της Θεοτόκου το φορτίο μας και χωρίς άλλο θα βρίσκουμε παρηγοριά στον πόνο και τη θλίψη μας.