Επετειακό: 29 Μαΐου 1453, Οι τελευταίες στιγμές της Βασιλεύουσας

Η αυτοκρατορία της Χριστιανικής Ανατολής μετά από χίλια εκατό χρόνια ζωής, φορτωμένη με αρετές και κρίματα, περνούσε τα τελευταία χρόνια της ταραγμένης ζωής της.  Προσπαθούσε να κρατήσει αναμμένα τα φώτα του πολιτισμού και της ανθρωπιάς και ν’ αντισταθεί στη βαρβαρότητα. Βέβαια περίμενε να την κατακτήσει ο Τούρκος και αυτό το ήξεραν και εκείνος και οι ένδοξοι υπερασπιστές της Πόλης.

          Το γνώριζε πρώτος ο θρυλικός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, αν και πίστευε στη βοήθεια του Θεού  και στην προστασία της υπερμάχου στρατηγού. Ήλπιζε σ’ ένα θαύμα. Από τότε που έγινε αυτοκράτορας, τα όρια του Κράτους του ήταν ουσιαστικά μόνο η Κωνσταντινούπολη και λίγα νησιά. Το βασιλικό στέμμα του ήταν στην πραγματικότητα ένα ακάνθινο στεφάνι.

          Ο Παλαιολόγος, στρατιώτης του Χριστού και της πίστεως,, αγωνίζονταν περισσότερο για την τιμή παρά για το μεγαλείο της αυτοκρατορίας. Ανέλαβε το αυτοκρατορικό αξίωμα το 1449 και πριν καλά-καλά γνωρίσει της υποχρεώσεις του αξιώματός του, βρέθηκε να πολιορκείται η σκιά του άλλοτε οικουμενικού κράτους   από τους Οθωμανούς Τούρκους. Άγρια και απολίτιστα φύλα της Ασίας ντοπαρισμένα από το φανατισμό του νεοφώτιστου Ισλάμ, με τη δίψα του κέρδους, με την προοπτική ενός υλιστικού παραδείσου και με υπέρτερες στρατιωτικέ δυνάμεις, στράφηκε με μένος κατά της Πόλης.

          Λίγοι οι υπερασπιστές και εξουθενωμένοι, αλλά με ισχυρή ελπίδα στο Θεό και απατημένοι από τη ελπίδα της Δυτικής βοήθειας, σήκωσαν το φορτίο της υπεράσπισης της Πόλης. Ο εχθρός γνώριζε την τραγικότητα της κατάστασης, πρώτος ανάμεσά τους η τραγική φυσιογνωμία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου για να στηρίξει την πίστη των υπερασπιστών, αλλά και τη δική του,όταν κλονίζονταν.

          Καλύτερα φαίνεται απ’ όλους γνωρίζει ο Μωάμεθ, γι’ αυτό κάποια στιγμή προσπάθησε να γίνει κύριος της Πόλης μετά από μια συμφωνία και με ειρηνικό τρόπο: “Βούλει καταλίπειν την πόλιν και απελθείν και βούλει μετά των σων αρχόντων και των υπαρχόντων αυτοίς, καταλιπών τον δήμον αζήμιον είναι και παρ’ ημών και παρά σου ή αντιστήναι και συν τη ζωή και τα υπάρχοντα απωλέσας συ τε και οι μετά σου, ο δε δήμος αιχμαλωτισθείς παρά των Τούρκων διασπαρώσιν εις πάσαν τη γη;”.

          Και ο Κωνσταντίνος και “οι μετ’ αυτού” για τα υπάρχοντα δεν είχε αντίρρηση. Όμως “ το δε την Πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμόν έστι, ουτ’ άλλου  των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες  αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών”.

          Τι μεγαλείο ψυχής! Πόσο συγκλονίζει το επίρρημα “αυτοπραιρέτως;” Αυτό ταιριάζει μόνο σε μάρτυρες. Δηλαδή “μολών λαβέ”. Πρόκειται για διαχρονική αρετή των Ελλήνων.

          Με την απάντηση αυτή του Κωνσταντίνου στον Μωάμεθ ξεκινάει και ο δρόμος του μαρτυρίου από το πρωινό της Τρίτης της 29ης Μαΐου 1453. Διαβάζοντας τα κείμενα της Αλώσεως της Πόλης, οδύνη κυριεύει την ψυχή κάθε Ρωμιού. Χιλιάδες άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέροντες και νέοι ακολούθησαν τους αρχιερείς και ιερείς ψάλλοντας ύμνους και ανακράζοντας το “Κύριε, ελέησον”.

          Ο Παλαιολόγος για τελευταία φορά μίλησε  στους υπερασπιστές της Πόλης, Βενετούς και Γενουάτες και τέλος προς όλους. “Αποθάνωμεν  υπέρ Χριστού πίστεως και πατρίδος ημών. Έτοιμοι έστε το πρωί...”. Αργά το απόγευμα έγινε και η τελευταία Λειτουργία. “ Ο Βασιλεύς εν των πανσέπτω ναώ της του Θεού Σοφίας ελθών και προσευξάμενος μετά κλαυθμού τα έσχατα και θεία Μυστήρια  μετέλαβεν. Είτα ελθών εις τα ανάκτορα σταθείς και εις πάντας συγχώρησιν αιτήσας. Εν δε τη ώρα τις διηγήσεται τους τότε κλαυθμούς  και θρήνους του εν παλατίω; ει και από ξύλου άνθρωπος ή εκ πέτρας ην ουκ ηδύνατο μη θρηνήσει.... και αναβάς εις ίππον εξήλθομεν των ανακτόρων περιερχόμενος τα τείχη, ίνα τους φύλακας διεγείρωμεν προς τον φυλάττειν αγρύπνως”.

          Εκεί στα τείχη θα τον βρει  το τέλος. “ως κοινός στρατιώτης τούτον θανατώσαντες αφήκαν”. Εκεί στην πύλη του αγ. Ρωμανού ως κοινός στρατιώτης παρέδωκεν την ψυχή του στον Θεό ο μάρτυρας Βασιλεύς, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

         

       “Τη αυτή ημέρα μνήμη εθνομάρτυρος Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου ,και των συν αυτώ, μαρτυρήσαντος υπέρ πίστεως και πατρίδος”.

 Αιωνία αυτών η μνήμη

 ( Λίγα απ’ όσα γράφει η ιστορία για την τραγωδία της Πόλης)

π. γ. Στ

Χαρά Θεόυ, Κελιώτικος μοναχισμός, ΕΤ3

                 
Δείτε εδώ: http://webtv.ert.gr/ert3/10mar2017-chara-theou-keliotikos-monachismos/

Η εκπομπή «Χαρά Θεού», που μεταδίδεται καθε Παρασκευή και ώρα 20:00 από τη συχνότητα της ΕΡΤ3, φιλοξενείται σε κελιά μοναχών του Αγίου Όρους. Συγκεκριμένα, φιλοξενείται στα κελιά του Αγίου Διονυσίου εκ Φουρνά, του Αγίου Νικολάου του Χαλκιά και των Αρχαγγέλων. Μοναχοί από μικρές κοινότητες μιλούν για τον μοναχισμό, τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής και το εργόχειρό τους. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 10 Μαρτίου

Παρουσίαση: Γιάννης Μελισσίδης, Ευαγγελία Βόλνα

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μουρτζόπουλος

Διεύθυνση παραγωγής: Γιάννος Αιόλου

Εξ αφορμής της εορτής των Αγ. Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδο, Η Θεολογία του Μεγάλου Αθανασίου

Ο Μ. Αθανάσιος αντιμετώπισε τις απόψεις του αιρεσιάρχη Αρείου με βάση την πίστη της Εκκλησίας, ότι στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε ο άνθρωπος με το Θεό. Η ένωση ήταν απαραίτητη, επειδή ο άνθρωπος ήταν αδύνατο να ελευθερωθεί μόνος του από τον πνευματικό και σωματικό θάνατο και να λυτρωθεί. Η διδασκαλία του Αρείου, που θεωρούσε το Χριστό κτίσμα και όχι κατ’ ουσία Θεό, αρνιότανε την ένωση του ανθρώπου με το Θεό στο πρόσωπο του Χριστού και άρα ήταν αδύνατη η λύτρωση και σωτηρία του ανθρώπου.

          Ο Μ. Αθανάσιος συνεχίζοντας την παράδοση κηρύττει ότι “ο Λόγος  ενηνθρώπησε, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν” και υποστηρίζει τρεις θέσεις για να διασφαλίσει την εν Χριστώ σωτηρία. Κηρύττει ότι ο Χριστός είναι τέλειος Θεός ομοούσιος, δηλαδή από την ίδια ουσία με τον Πατέρα, από τον οποίο γεννιέται προαιώνια. Έγινε πραγματικός άνθρωπος σε μια ιστορική εποχή και στο πρόσωπό του ενώθηκε με το θείο και ανθρώπινο, έγινε δηλ. Θεάνθρωπος, το αληθινό πρότυπο , στο οποίο  πρέπει να οδηγείται κάθε άνθρωπος για να λυτρωθεί και θεωθεί.

          Σ’ αυτή την ιστορική για τον χριστιανισμό σύνοδο διατυπώθηκαν τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της πίστεως, που από τότε πιστεύει και ομολογεί η Εκκλησία σε κάθε λειτουργική σύναξη και ορίζονται τα όρια, μέσα στα οποία η Θεολογική σκέψη των πιστών πρέπει να στοχάζεται για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, Υιού Και Λόγου του Θεού.

       Γ.

Το ιερό Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας

Τι είναι η Θ. Ευχαριστία;

          Η Θ. Ευχαριστία είναι το μέγιστο Μυστήριο-μαζί μ’ αυτό του Αγίου Βαπτίσματος-ιδρυθέν υπό του ιδίου του Ιησού Χριστού κατά τον Μυστικόν Δείπνον “τη νυκτί της Μ. Πέμπτης, εν η παρεδίδετο στον θάνατον του Σταυρού” για να συνεχίζεται στην Εκκλησία Του, δια  μέσου των αιώνων και μέχρι της συντελείας των αιώνων, ήτοι μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας Αυτού.

          Ειδικότερον, και συγκεκριμένως, ενώ ο Κύριος έτρωγε με τους Μαθητάς Του εις το Υπερώον, πήρε εις τα χέρια Του τον άρτον, ευχαρίστησε τον Πατέρα Του, έκοψε σε τεμάχια τον άρτον και είπε: “Λάβετε, φάγετε, τούτο έστί το σώμα μου, το υπέρ υμών κλώμενον, τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν”. Στη συνέχεια πήρε το ποτήρι με τον οίνο, πάλιν ευχαρίστησεν τον Θεό και το πρόσφερε στους μαθητές Του λέγοντας: “ Τούτο έστί το αίμα μου, το της καινής διαθήκης, το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών” ( Ματθ. 20-29).

          Η Ευχαριστία έχει δύο όψεις:

          α) Είναι Μυστήριον γιατί ο άρτο και ο οίνος, με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος, μεταβάλλονται σε σώμα και αίμα του Κυρίου.

          β) Είναι Θυσία, γιατί επαναλαμβάνεται αναίμακτα η σταυρική θυσία του Γολγοθά.

          Κατά την Διδασκαλίαν των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, η Θ. Ευχαριστία αποτελεί πρόγευση των εσχάτων, της Βασιλείας του Θεού. Στο παρελθόν, μάλιστα, όλα τα υπόλοιπα μυστήρια ετελούντο μέσα στην Θ. Ευχαριστία και από τον 12ο αιώνα και μετά, όμως, άρχισαν να τελούνται χωριστά. Η Θ. Ευχαριστία είναι μία, παντού όπου ζει η Ορθοδοξία, και τελείται με το ίδιο τυπικό, σε διάφορες γλώσσες .      

          Υπέρ ποίων τελείται η Θεία Ευχαριστίας

          Το υπερφυές τούτο ιερό Μυστήριο τελείται, ου μόνον δια την βοήθειαν και συγχώρεση των ζωντανών που συμμετέχουν στο μυστήριον, αλλά και για την αναύπασιν των κεκοιμημένων Ορθοδόξων Χριστιανών, πατέρων και αδελφών ημών. Όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: “Είτα-μνημονεύουμε-και υπέρ των προκεκοιμημένων αγίων Πατέρων και Επισκόπων και πάντων των, απλώς, εν ημίν προκεκοιμημένων, μεγίστην όνησιν πιστεύοντες έσεσθαι ταις ψυχαίς υπέρ ων η δέησις αναφέρεται, της αγίας και φρικωδεστάτης προκειμένης θυσίας”. Τα ίδια λέγει και ο ιερός Χρυσόστομος. Γι’ αυτό και κατά την Θ. Λειτουργία μνημονεύονται ονόματα, όχι μόνον των ζωντανών αλλά και των πεθαμένων, και μετά την υπέρ των νεκρών ευχήν λέγει ο ιερέας, “και ανάπαυσον αυτούς, όπου επισκοπεί το φως του προσώπου σου”.

          Η Ευχαριστία δεν είναι μόνον ανάμνησις και πραγματική αναπαράστασις της θυσίας του Σταυρού, προς διαβίβασιν των αγαθών της προς τους πιστούς, αλλά και θυσία δια της οποίας οικειοποιείται, δηλαδή κάμνει κτήμα του, κάθε πιστός, τα αγαθά που απέρρευσαν από την θυσίαν του Γολγοθά, για όλους τους ανθρώπους, γενικώς, ζώντας και τεθνεώτας, προσφερομένη.

          (“ ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ”, αντιαιρ. Έκδοση Ι. Μητρ. Πατρών, τ. 24)    

          (συνεχίζεται)

Ας μην βιαζόμαστε για συμπεράσματα

Ενας γιατρός μπαίνει βιαστικός στο νοσοκομείο αφού τον κάλεσαν για μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Απάντησε το συντομότερο δυνατό, άλλαξε ρούχα και πήγε κατευθείαν στην αίθουσα του χειρουργείου.Πηγαίνοντας προς το χειρουργείο βρήκε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε στην αίθουσα αναμονής.

Μόλις είδε το γιατρό του φώναξε:

-"Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις;

-Δεν ξέρεις ότι η ζωή του γιου μου είναι σε κίνδυνο; -Δεν έχεις καμιά αίσθηση ευθύνης;"

Ο γιατρός χαμογέλασε και είπε:

-"Συγνώμη που δεν ήμουν στο νοσοκομείο αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα αμέσως όταν με κάλεσαν..

-Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου."

- "Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σας τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο θα ηρεμούσατε;

- Αν ο γιος σας πέθαινε τώρα τι θα κάνατε;"

Είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός χαμογέλασε πάλι και είπε:

- "Θα σας έλεγα ότι από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε, ευλογημένο να είναι το όνομα του Κυρίου, προσευχηθείτε και θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού".

- "Να δίνουμε συμβουλές, όταν δεν μας αφορά κάτι, είναι εύκολο" μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο πήρε κάποιες ώρες. Μετά από αυτό, ο γιατρός βγήκε χαρούμενος.

- "Δόξα τω Θεώ ο γιος σας σώθηκε" και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.

- "Αν έχετε κάποια ερώτηση ρωτήστε τη νοσοκόμα"

- "Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;" ρώτησε τη νοσοκόμα λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:

-"Ο γιος του πέθανε χτες σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όταν τον καλέσαμε για το γιο σας ήταν στην κηδεία και τώρα που σώθηκε ο γιος σας έφυγε τρέχοντας για να ολοκληρωθεί η κηδεία"!!

το βρηκα:ενοριον

Ο ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

Κάποτε στο Άγιον Όρος ήταν ένας μοναχός που διέμενε στις Καρυές. Έπινε καθημερινά και μεθούσε και γινόταν αιτία να σκανδαλίζονται οι προσκυνητές. Κάποια στιγμή πέθανε και ανακουφισμένοι κάποιοι πιστοί πήγαν στον γέροντα Παΐσιο να του πουν με ιδιαίτερη χαρά ότι επιτέλους λύθηκε αυτό το τεράστιο πρόβλημα.

Ο π. Παΐσιος τους απάντησε ότι γνώριζε για το θάνατο του μοναχού, αφού είδε ολόκληρο τάγμα αγγέλων που ήρθαν να παραλάβουν την ψυχή του. Οι προσκυνητές απόρησαν και διαμαρτυρήθηκαν και κάποιοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν στον γέροντα Παΐσιο για ποιόν ακριβώς μιλούσαν, νομίζοντας ότι δεν κατάλαβε ο γέροντας.

Ο γέροντας Παΐσιος τους διηγήθηκε: “Ο συγκεκριμένος μοναχός γεννήθηκε στη Μ. Ασία, λίγο πριν την καταστροφή όταν οι Τούρκοι μάζευαν όλα τα αγόρια. Για να μην το πάρουν από τους γονείς του, αυτοί το έπαιρναν μαζί τους στο θερισμό και για να μην κλαίει, του έβαζαν λίγο ρακί στο γάλα για να κοιμάται. Ως εκ τούτου μεγαλώνοντας έγινε αλκοολικός. Εκεί βρήκε γέροντα και του είπε ότι είναι αλκοολικός. Του είπε ο γέροντας να κάνει μετάνοιες και προσευχές κάθε βράδυ και να παρακαλεί την Παναγία να τον βοηθήσει να μειώσει κατά 1, τα ποτήρια που έπινε

Μετά ένα χρόνο κατάφερε με αγώνα και μετάνοια να κάνει τα 20 ποτήρια που έπινε, 19 ποτήρια. Ο αγώνας συνέχισε με την πάροδο των χρόνων και έφτασε τα 2-3 ποτήρια, με τα οποία όμως πάλι μεθούσε.”

Ο κόσμος έβλεπε χρόνια ένα αλκοολικό μοναχό που σκανδάλιζε τους προσκυνητές, ο Θεός έβλεπε ένα αγωνιστή μαχητή που με μεγάλο αγώνα αγωνίστηκε να μειώσει το πάθος του.

π.Βαρνάβας 11-5-16(Συζυγία,βόλεμα ή περιπέτεια)Ναύπλιο

Ομιλία του Αρχιμαδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου στη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος (11/5/2016).