Προγαμιαῖες σχέσεις μεταγαμιαίων ἀνθρώπων

π. Κωνσταντῖνου Στρατηγόπουλου

Τὸ ἐρωτικὸ πλάσμα

Ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴ φύση του εἶναι πλάσμα ἐρωτικό. Ἔχει τὴν τάση νὰ κινεῖται πρὸς ἕνωση. Τὸ ἐπίπεδο στὸ ὁποῖο πραγματοποιεῖται ἡ ἕνωση αὐτὴ εἶναι τριπλό. Κινεῖται πρὸς ἕνωση μὲ τὸ Θεό, μὲ τὸ συνάνθρωπο, καὶ ἑνώνει μὲ τὰ ψυχικὰ καὶ διανοητικά του χαρίσματα ὅλες τὶς δυναμικὲς ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν προσωπικότητά του. Πιὸ πρακτικὰ δοσμένο αὐτὸ τὸ σχῆμα θέλει τὸν ἄνθρωπο

α) Νὰ ἔχει ἀναζητήσεις γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ θάνατο καὶ γιὰ τὰ πέρα ἀπὸ τὴν ὁριζόντια πραγματικότητα

β) Νὰ θέλει νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους

γ) Νὰ προσπαθεῖ νὰ ξεπεράσει τοὺς ἐσωτερικοὺς διχασμοὺς ποὺ τὸν ταράσσουν καὶ τὸν κομματιάζουν.

Το «Ελλάδα 2021» και η ψευδοεπιστημονική κακοήθεια της εθνοαποδόμησης

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας

      Βλέπουμε εδώ και λίγο καιρό να κλιμακώνονται οι αντιδράσεις στις αθλιότητες της επιτροπής «Ελλάδα 2021». Και πρόκειται για ένα φαινόμενο υγιές και φυσιολογικό. Καθότι, μπορεί ο εθνομηδενισμός να έχει θεριέψει και ειδικά τις τελευταίες 2-3 δεκαετίες να έχει μετατραπεί σε επίσημη κρατική ιδεολογία, που εμφορεί όχι μόνο την υπόγεια απόπειρα αποδόμησης της ορθόδοξης πίστης, της γλώσσας και της ιστορικής μας μνήμης (ως βασικών δομικών στοιχείων της εθνικής μας ταυτότητας), αλλά και την επίσημη εσωτερική και εξωτερική πολιτική της χώρας (όπως την παρατηρούμε κυρίως στο λαθρομεταναστευτικό και στην εξωφρενική αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων). Όμως όταν η αποδόμηση γίνεται ξεδιάντροπα απροκάλυπτη και πλέον ξεπερνά ακόμη και τη χυδαιότερη αλητεία, τότε είναι λογικό η δυσφορία να γίνει αγανάκτηση και ακολούθως μαζική οργή.

Καθηγήτρια της Νομικής του Harvard πολεμά την κατ’ οίκον εκπαίδευση διότι θεωρεί ότι τα παιδιά πρέπει να εκτεθούν σε αξίες διαφορετικές από αυτές της οικογένειάς τους

Εἰσαγωγικὸ Σχόλιο: Ὁ θεσμὸς τῆς κατ’ οἶκον διδασκαλίας μπορεῖ νὰ μὴν ἰσχύει στὴν χώρα μας ἀλλὰ εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτη ἡ ἔνταση μὲ τὴν ὁποία πολεμεῖται στὴν Ἀμερικὴ διότι καταλείπει εὐρὺ χῶρο στοὺς γονεῖς καὶ στὴν οἰκογένεια νὰ ἀναθρέψουν καὶ ἐκπαιδεύσουν τὰ παιδιά τους μὲ βάση τὸ δικό τους ἀξιακὸ ὑπόβαθρο. Τὸ σύστημα φαίνεται ὅτι ἐπιζητεῖ ἀπὸ νωρὶς νὰ «κρατικοποιήσει» τὰ παιδιὰ ὥστε μέσω τοῦ ἐπισήμου προγράμματος διδασκαλίας στὰ δημόσια σχολεῖα νὰ τοὺς διαμορφώσει συγκεκριμένες ἀντιλήψεις οἱ ὁποῖες ἐνδεχομένως θὰ συγκρούονται μὲ αὐτὲς τῆς οἰκογένειάς τους. Αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν συνέβη μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ τώρα μὲ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης ἀπὸ τὴν βαθμίδα τοῦ νηπιαγωγείου; Ἂς μελετήσουμε τὸ παρακάτω ἄρθρο καὶ ἂς προβληματιστοῦμε γιὰ τὸ τί συμβαίνει στὸν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης στὶς σύγχρονες δυτικὲς κοινωνίες…

Γράφει ὀ Martin Burger, Μασαχουσέτη, 9 Ἰουνίου 2020

Ἡ καθηγήτρια τῆς νομικῆς σχολῆς τοῦ Χάρβαρντ Elizabeth Bartholet, ἡ ὁποία σχολιάστηκε ἀρνητικὰ ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν Mike Pompeo γιὰ τὴν ἐπιθυμία της νὰ ἐπιβάλει «μία πιθανὴ ἀπαγόρευση» γιὰ τὸ “σχολεῖο κὰτ οἴκον” (homeschooling), τώρα ὑποστηρίζει τὴν εἰσαγωγὴ ἑνὸς «ρυθμιστικοῦ καθεστῶτος» τὸ ὁποῖο θὰ ἐξαναγκάζει τὰ παιδιὰ ποὺ ἐκπαιδεύονται στὸ σπίτι νὰ παρακολουθήσουν ἀκόμα καὶ μερικὲς τάξεις σὲ ἕνα δημόσιο σχολεῖο.

Σύμφωνα μὲ τὴν Bartholet, τὰ παιδιὰ ποὺ ἐκπαιδεύονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους στὸ σπίτι «θὰ πρέπει νὰ ἔχουν κάποια ἔκθεση στὸ σχολικὸ περιβάλλον τοῦ δημοσιου σχολείου … θεωρῶ συνέχισε ὅτι θὰ πρέπει νὰ παρακολουθοῦν μία ἡ δύο σειρὲς μαθημάτων κάθε χρόνο στὸ δημόσιο σχολεῖο καὶ νὰ συμμετέχουν σὲ κάποιες ἐξωσχολικὲς δραστηριότητες».

Τὸ ἐπιχείρημά της ἦταν ὅτι «τὰ παιδιὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἐκτεθοῦν σὲ ἀπόψεις καὶ ἀξίες ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνες τῶν γονέων τους καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας τρόπος νὰ τὸ ἐγγυηθεῖ αὐτὸ κάποιος, ἐὰν 24 ὧρες καὶ 7 μέρες τὴν ἑβδομάδα αὐτὰ τὰ παιδιὰ εἶναι στὸ σπίτι μὲ τοὺς γονεῖς τους».

Κατὰ τὴ διάρκεια μίας συνέντευξης τὸ περασμένο Σαββατοκύριακο στὴν Ἀντισυμβατικὴ Ἐκπαίδευση, μία πλατφόρμα ψηφιακῆς ἐκπομπῆς, ἀπὸ τὸν συνήγορο τῆς “ἀποσχολειοποιησης” Blake Boles, ἡ Bartholet εἶπε «εἶναι ἄναρχη ἡ κὰτ ‘οἶκον ἐκπαίδευση, καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μὲ ἀνησυχεῖ».

H θυσία της Άννας και το δίλημμα την ώρα που πνιγόταν

Σ' ένα από τα παραθαλάσσια προάστεια της Αττικής, θα γίνονταν κολυμβητικοί αγώνες γυναικών.

Θα έπαιρνε μέρος και μια εξαιρετική κοπέλα, η Άννα, η οποία ήταν πρωταθλήτρια στην κολύμβηση, συγγενής και φίλη της μαθήτριας του Οσίου.

Στους αγώνες θα συμμετείχε επίσης και μία άλλη φίλη της Άννας, η οποία είχε και εκείνη μεγάλη επίδοση σ' αυτό το άθλημα.

Πρέπει να τονιστεί, ότι η Άννα, εκτός από την εξαιρετική της επίδοση στην κολύμβηση, είχε μιά πολύ καλλιεργημένη ψυχή.

Ήταν θεοσεβής, ευγενής, γενναιόψυχη.

Όλοι την αγαπούσαν!

Την ημέρα των αγώνων πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί στο καθορισμένο μέρος.

Μεταξύ αυτών και οι γονείς των δύο κοριτσιών.

Όταν οι αγώνες ξεκίνησαν και οι αθλήτριες ξανοίχτηκαν βαθιά στη θάλασσα, προπορευόταν αισθητά η Άννα.

Από πίσω της κολυμπούσε η φίλη της.

Ξαφνικά, η Άννα με την άκρη του ματιού της βλέπει την κοπέλα να χάνεται μέσα στα νερά, είχε πάθει κράμπα!

Αμέσως, με την φιλαλληλία που την διέκρινε, εγκαταλείπει τον αγώνα και κατευθύνεται προς το μέρος της.

Δυστυχώς όμως οι παρατηρητές του αγώνα δεν αντιλήφθηκαν αμέσως το συμβάν.

Όταν πλησίασε η Άννα, η φίλη της είχε χάσει πλέον τις δυνάμεις της.

Στην προσπάθειά της μάλιστα να σωθεί, την έπιασε απ' το λαιμό και βυθίστηκαν και οι δύο. Όταν τελικά πήραν είδηση απ' την ακτή και έσπευσαν κοντά τους, τις βρήκαν και τις δύο νεκρές!

Εύκολο είναι να φανταστεί κανείς, το θρήνο που έγινε απ' τους γονείς, αλλά και απ' όλον τον κόσμο, ειδικά για την Άννα, την ηρωίδα αυτή της αγάπης.

Πρώτευε στην κολύμβηση, πρώτευσε και στο μεγαλειώδες άθλημα της αυτοθυσίας, για την σωτηρία του πλησίον!

Εφάρμοσε τα Θεϊκά λόγια του Κυρίου...

Η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε την ηρωική πράξη της Άννας, δίνοντας το βραβείο στη μητέρα της.

Εκείνη όμως κλονίστηκε!

Ήταν απαρηγόρητη και κινδύνευε η ψυχή της.

Τότε επενέβη αποφασιστικά η πνευματική θυγατέρα του Οσίου Πορφυρίου.

Την παρηγόρησε, την στερέωσε στην Πίστη και με την θερμή προσευχή της στο Θεό η πονεμένη γυναίκα ειρήνευσε, φωτίστηκε και έφθασε στο σημείο να δοξάζει τον Θεό, για την ηρωίδα και μάρτυρα κόρη που της χάρισε.

Η Άννα, η αγία αυτή ψυχή, βλέποντας, με τον τρόπο που μόνο ο Θεός γνωρίζει, τη βοήθεια που πρόσφερε στη μητέρα της η φίλη της και μαθήτρια αυτή του Γέροντα, θέλησε να την ευχαριστήσει.

Και, το θαυμαστό έγινε!

«Ήταν μεσημέρι», αφηγήθηκε η μαθήτρια του Οσίου Πορφυρίου,

«δεν κοιμόμουν, ήμουν σε τελείως φυσική κατάσταση, οπότε ξαφνικά ανοίγει η πόρτα του δωματίου μου και μπαίνει ολόφωτη, Θεϊκά όμορφη, μ' ένα γλυκύτατο χαμόγελο η Άννα!

Στην αρχή ταράχτηκα, αμέσως όμως, Θεία χαρά και αγαλλίαση με πλημμύρισε.

Έμεινα άφωνη να την κοιτάζω.

Τότε ακούστηκε η φωνή της ειρηνική και γλυκιά.

Μου είπε:

– Πήρα άδεια απ' τον Κύριο να έρθω, να σ' ευχαριστήσω που βοήθησες την μητέρα μου.

Σε παρακαλώ να της πεις, πως εγώ θα μπορούσα να σωθώ.

Γνώριζα τον τρόπο ν' απελευθερωθώ από τα χέρια της φίλης μου, αλλά δεν θα είχα τη δύναμη να βγω μόνο εγώ στην ακτή και ν' αντικρίσω τη μητέρα της (!!)

Επίσης, πες της, πως δεν υποφέραμε.

Σ' εκείνες τις δύσκολες στιγμές μας παρουσιάστηκε ο Κύριός μας, ο Χριστός μας. Χαμογελώντας Θεϊκά, μας είπε:

"Εάν θέλετε, εγώ θα σας στείλω πίσω, στην επίγεια ζωή. Τι θέλετε, να γυρίσετε πίσω ή να έρθετε μαζί μου;»

Και εμείς διαλέξαμε να πάμε μαζί Του!

Κανείς δεν μπορεί να δει την Θεϊκή Του ομορφιά και αγάπη και να προτιμήσει κάτι άλλο, αδελφή μου.

Μετά πρόσθεσε με περισσότερη ακόμη αγάπη: - Για το καλό που μου έκανες, θα σου πω και εγώ ένα μυστικό τ' Ουρανού.

Έρχονται πολλοί άνθρωποι πάνω καλοί και ενάρετοι. Αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, οικογενειάρχες και πιστεύουν, ότι θα πάρουν την πρώτη θέση στον Ουρανό.

Η πρώτη θέση όμως ανήκει σ' αυτούς, που θυσιάζουν τη ζωή τους για τους άλλους!

Σ' αυτούς που μιμούνται το Χριστό στην θυσία!Αυτά είπε και έγινε άφαντη, αφήνοντάς μου μια απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση...»

«Η πρώτη θέση στον Ουρανό είναι γι' αυτούς που θυσιάζουν τη ζωή τους για τον πλησίον!

Πηγή

Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 5.12.18

(Μας το θύμισε η "Μπλε Μαρία...")

"Γονεῖς, μὴν ἀπελπίζεσθε γιὰ τὰ ζωηρὰ παιδιά σας"

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 15-6-1982

Ο ἱερὸς Αὐγουστῖνος εἶνε μιὰ σάλπιγγα τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ὁ ἦχος της φτάνει στὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Εἶνε ἕνας μεγάλος ποταμός, ποὺ ἀρδεύει τὸ γεώργιον τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησία. Εἶνε ἕνας κῆπος μὲ ποικίλα ἔγχρωμα ἄνθη, ποὺ ἀποπνέουν ἄρωμα Ὀρθοδοξίας. Εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ δέκα μεγάλα πνεύματα ποὺ ἀνέδειξε ἡ ἀνθρωπότης.

Ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι· «Ἐξ ὄνυχος τὸν λέοντα». Ἔτσι καὶ ἀπὸ λίγες σελίδες τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου μποροῦμε ν᾿ ἀναλογισθοῦμε τὴν τεραστία φυσιογνωμία του.

Θὰ σταθοῦμε σὲ τρία σημεῖα τῆς ζωῆς του.

Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος στὰ παιδικά του χρόνια ἦταν πολὺ ζωηρός. Τὸ σχολεῖο τὸ ἀπέφευγε. Γύριζε στοὺς δρόμους. Ἔκανε παιχνίδια μὲ τοὺς συμμαθητάς του. Πηδοῦσε φράχτες, ἀνέβαινε βουνά. Πῆγε κάποτε στὸν κῆπο ἑνὸς γείτονα καὶ ρήμαξε τὴν ἀχλαδιά του...

Ζωηρὸ παιδί. Ἀλλ᾿ εὐτύχησε νὰ ἔχῃ γονεῖς. Διότι πολλὰ παιδιὰ φαίνεται ὅτι ἔχουν γονεῖς μὰ δὲν ἔχουν. Τὸ νὰ γεννήσῃ κανεὶς παιδὶ εἶνε εὔκολο· εἶνε φυσικὸ φαινόμενο καὶ συναντᾶται σὲ...

ὅλη τὴν φυσιολογικὴ κλίμακα τῶν ζῴων. Ὄχι λοιπὸν τὸ γεννᾶν ἀλλὰ τὸ ἀνατρέφειν, αὐτό εἶνε τὸ δυσκολώτερο. Ἡ ἀνατροφὴ εἶνε «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν».

Ὁ μικρὸς Αὐγουστῖνος εἶχε γονεῖς. Ὁ πατέρας του ὁ Πατρίκιος, ἂν καὶ εἰδωλολάτρης, ἦταν πολὺ αὐστηρός. Ἦταν χαλινάρι στὴν ζωηρότητα τοῦ παιδιοῦ του, καὶ πολλὲς φορὲς τὸ τιμωροῦσε αὐστηρά. Δὲν ἔμοιαζε μὲ τοὺς σημερινοὺς γονεῖς, ποὺ ἀνέχονται τὰ πάντα κι ἀφήνουν τὰ παιδιὰ ἀσύδοτα.

Πέρασαν τὰ χρόνια κι ὁ πατέρας πέθανε. Στὶς Ἐξομολογήσεις του τὸν μνημονεύει. Σ᾿ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, λέει, διότι μοῦ ἔδωσες αὐστηρὸ πατέρα, ποὺ μὲ συγκρατοῦσε στὴν ἀτίθασο ἡλικία μου.

Αὐστηρὸς ὁ πατέρας, καὶ ὅμως ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος τὸν εὐγνωμονεῖ. Ἀλλὰ περισσότερο εὐγνωμονεῖ τὴν ἁγία του μητέρα, τὴ Μόνικα, ποὺ ὑπενθυμίζει μεγάλες φυσιογνωμίες τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ἡ Μόνικα ἦτο μία ἡρωΐδα ἀφωσιωμένη στὸ παιδί της. Καὶ ὅταν ὁ Αὐγουστῖνος μεγάλωσε καὶ ἐξέκλινε ἀπὸ τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου καὶ περιέπεσε σὲ πλάνες καὶ σὲ συστήματα ξένα πρὸς τὸν χριστιανισμό, ἡ ἁγία Μόνικα ἔκλαιγε. Πῆγε τότε στὸν ἅγιο ἐπίσκοπο Ἀμβρόσιο Μεδιολάνων καὶ τὸν ρωτοῦσε, ἐὰν ὁ Αὐγουστῖνος θὰ σωθῇ. Καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἀπήντησε· «Ὕπαγε εἰς εἰρήνην· παιδί, γιὰ τὸ ὁποῖον ἡ μάνα του χύνει τόσα δάκρυα, εἶνε ἀδύνατον νὰ χαθῇ».

Καὶ πράγματι ἦρθε καὶ γι᾿ αὐτὸν ἡ ὥρα τῆς χάριτος. Μιὰ μέρα, καθὼς βρισκόταν στὸν κῆπο, ἄκουσε μιὰ μυστηριώδη φωνή· Αὐγουστῖνε, «πάρε καὶ διάβασε». Ὑπήκουσε στὴ φωνὴ αὐτή, ὅπως ἄλλοτε ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὑπήκουσε στὴ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἔλεγε «Πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς…» (Ματθ. 19,21). Ἀπὸ τὴ φωνὴ ἐκείνη συγκλονίσθηκε. Δίπλα του βρέθηκε ἡ ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ μάτια του ἔπεσαν στὸ χωρίο τῆς πρὸς Ῥωμαίους ἐπιστολῆς ὅπου ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει· «Ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός» (Ῥωμ. 13,12).

Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη πῆρε τὴν ὁριστικὴ ἀπόφασι νὰ γίνῃ Χριστιανός.

Καὶ τὸ τρίτο σημεῖο, πολὺ κατάλληλο καὶ ὠφέλιμο στὴ γενεά μας ποὺ ἔστησε εδωλα στὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὸν σκεπτικισμό, εἶνε τὸ ἑξῆς. Διαβάζοντας τὸ Εὐαγγέλιο σκόνταψε ἡ μεγάλη διάνοιά του στὸ σπουδαιότερο δόγμα τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, τὸ δόγμα τῆς ἁγίας Τριάδος. Ἕνας Θεός, ἀλλὰ τρισυπόστατος, Πατήρ, Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦμα – ἁγία Τριάς, ἐλέησον τὸν κόσμον. Σ᾿ αὐτὸ τὸ δόγμα, στὴν «ἐξίσωσι» αὐτή, ὅτι ἕνα εἶνε τρία καὶ τρία εἶνε ἕνα, σκόνταψε ὡσὰν σὲ πρόβλημα ἀλγέβρας. Ἄλυτο καὶ μυστηριῶδες. Διάβαζε, προσπαθοῦσε νὰ τὸ λύσῃ, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε.

Ζαλισμένος ὅπως ἦτο, ἔκανε περίπατο στὴν παραλία τοῦ Ἱππῶνος, στὴν Ἀφρική. Ἐκεῖ στὴν ἀμμουδιὰ βλέπει ἕνα ξανθὸ χαριτωμένο παιδάκι. Εἶχε ἀνοίξει μιὰ λακκούβα στὴν ἄμμο καὶ μὲ ἕνα κουβαδάκι προσπαθοῦσε νὰ μεταφέρῃ νερὸ ἀπὸ τὴ θάλασσα.

―Τί κάνεις ἐκεῖ, παιδί μου; τὸ ἐρωτᾷ.

Κ᾿ ἐκεῖνο, ποὺ δὲν ἦταν παιδὶ ἀλλὰ ἄγγελος ὑπὸ μορφὴν παιδιοῦ, ἀπαντᾷ·

―Βλέπεις αὐτὴ τὴ θάλασσα; Μ᾿ αὐτὸ τὸ κουβαδάκι θὰ τὴν ἀδειάσω.

―Τί λές, παιδάκι μου; Εἶνε δυνατὸν αὐτό; Ἡ θάλασσα εἶνε ἀνεξάντλητη.

―Ἂν αὐτὸ εἶνε ἀδύνατον, λέει ὁ ἄγγελος, πῶς ζητᾷς ἐσὺ μὲ τὸ μικρό σου μυαλὸ ν᾿ ἀδειάσῃς τὸν ὠκεανὸ τῆς θεότητος;

Σοφὴ ἡ ἀπάντησις. Ἐὰν χωροῦν μέσα σ᾿ ἕνα ποτήρι οἱ ὠκεανοὶ καὶ οἱ θάλασσες, τότε μπορεῖ νὰ χωρέσῃ στὴν μικρὰ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου τὸ μέγα μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος.

Τί διδασκόμεθα ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ σημεῖα; Ἕνα πρᾶγμα· Μὴν ἀπελπίζεσθε. Μακριά ἀπὸ μᾶς ἡ ἀπελπισία.

Γονεῖς! Ζωηρὸς ἦταν ὁ μικρὸς Αὐγουστῖνος, καὶ τὰ σημερινὰ παιδιὰ εἶνε πολὺ ζωηρά. Ἂν ὑποφέρετε ἀπὸ παιδιὰ ἀτίθασα, μὴν ἀπογοητεύεσθε. Ἡ παιδαγωγικὴ ἱστορία διδάσκει, ὅτι τὰ ζωηρὰ παιδιὰ πολλὲς φορὲς ἀναδεικνύονται μεγάλοι ἄνδρες. Ἡ ζωηρότης σὲ πολλὲς περιπτώσεις εἶνε τεκμήριο ζωτικότητος, δεῖγμα ἐνθουσιώδους ἀνθρώπου, ἔνδειξις ὅτι μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ ὑπάρχει ἡφαίστειο· ἔχει ἀνάγκη μόνο ἀπὸ χαλιναγώγησι. Μὴν ἀπελπίζεσθε γιὰ τὰ ζωηρὰ παιδιά. Μεταχειρισθῆτε ὅλα τὰ μέσα τῆς παιδαγωγικῆς· καὶ ἐπιείκεια, καὶ ἔπαινο, καὶ αὐστηρότητα, καὶ πρὸ παντὸς ἀγάπη. Παραπάνω ὅμως ἀπ᾿ ὅλα νὰ γονατίζετε ὅπως ἡ ἁγία Μόνικα ἐμπρὸς στὸ εἰκονοστάσι. Καὶ νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι, ὅταν ἐσεῖς δὲν ὑπάρχετε σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, τὸ παιδί, ποὺ ἀναθρέψατε ἔτσι, θὰ ἔρθῃ στὸν τάφο σας καὶ θὰ πῇ· Μάνα-πατέρα, σᾶς εὐχαριστῶ!

Ἀκόμα. Πιστοί! Μὴν ἀπελπίζεσθε γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς τῆς γῆς. Μειονότης εἶνε οἱ Χριστιανοὶ ποὺ ζοῦν κατὰ Θεόν· οἱ ἄλλοι, ἡ πλειονότης, εἶνε ψυχροὶ σὰν τὸ Βόρειο Πόλο καὶ ἀδιάφοροι, ἄλλοι δὲ βάναυσοι ἢ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι. Μὴν ἀπελπίζεσθε γι᾿ αὐτούς. Θὰ ἔρθῃ καὶ γι᾿ αὐτοὺς ἡ ὥρα τῆς χάριτος, ὅπως ἦρθε γιὰ τὸν ἱερὸ Αὐγουστῖνο καὶ ὅπως ἦρθε γιὰ τὸ λῃστή, ποὺ εἶπε τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).

Μὴν ἀπελπίζεσθε, γονεῖς, γιὰ τὰ παιδιά. Μὴν ἀπελπίζεσθε, πιστοί, γιὰ τοὺς ἀπίστους. Δὲν θὰ νικήσουν τὰ θηρία· θὰ νικήσῃ τὸ ἐσφαγμένον Ἀρνίον, ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος.

Καὶ σεῖς τέλος, Χριστιανοὶ μελετηταί! Μὴ ἀπελπίζεσθε γιὰ τὴν ἁγία Γραφή.

Πολλὲς φορὲς συνέστησα· Διαβάζετε τὴν ἁγία Γραφή. Μοῦ ἀπαντοῦν· Δὲν τὴν καταλαβαίνουμε. Καὶ εἶνε ἀλήθεια, ὅτι ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε θάλασσα ἀπέραντη. Ἀλλ᾿ ὅπως ἡ θάλασσα στὴν παραλία εἶνε ῥηχὴ καὶ μπορεῖ νὰ παίξῃ ἐκεῖ κ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί, ἀλλ᾿ ἔχει καὶ βαθειὰ μέρη ποὺ μόνο Δήλιοι κολυμβηταὶ μποροῦν νὰ κολυμπήσουν, ἔτσι εἶνε καὶ ἡ ἁγία Γραφή. Ὑπάρχουν χωρία ποὺ μπορεῖ νὰ τὰ καταλάβῃ κ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί· ἀλλ᾿ ὑπάρχουν καὶ χωρία δύσκολα, ποὺ οὔτε ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος οὔτε κανεὶς ἄλλος μπορεῖ νὰ τὰ συλλάβῃ. Ἄφησε, λοιπόν, τὰ βαθειὰ χωρία, καὶ ἀσχολήσου μὲ τὰ σχετικῶς εὔκολα.

Ἐπαναλαμβάνω. Γονεῖς, μὴν ἀπελπίζεσθε γιὰ τὰ παιδιά σας. Πιστοί, μὴν ἀπελπίζεσθε γιὰ τοὺς ἀπίστους καὶ τοὺς ἀθέους. Χριστιανοὶ μελετηταί, μὴν ἀπελπίζεσθε ὅταν δυσκολεύεσθε νὰ καταλάβετε τὴν ἁγία Γραφή.

Διαβάζετέ την ὅπως τὴν διάβαζε ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος. Σᾶς δίδω ἱερὸ κανόνα· διαβάζετε κάθε μέρα τὴν ἁγία Γραφή. Εἶνε καύχημά μας, ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα καυχήματα. Ὅπως ἀπ᾿ ὅλες τὶς γυναῖκες ὁ Θεὸς ἐξέλεξε ὡς μητέρα του τὴν Παρθένο Μαρία, ἔτσι καὶ ἀπ᾿ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου διάλεξε τὴν ἑλληνικὴ γιὰ νὰ γραφῇ τὸ Εὐαγγέλιό του. Αὐτὸ εἶνε προνόμιο τῆς φυλῆς μας. Ἐν τούτοις οἱ Ἕλληνες δὲν ἀνοίγουμε τὴν ἁγία Γραφή…

Διαβάζετε τὸ Εὐαγγέλιο ἡμέρα καὶ νύχτα. Δὲν εμεθα Χριστιανοὶ ἂν δὲν τὸ διαβάζουμε. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε τὸ ὡραιότερο βιβλίο τοῦ κόσμου. Εἶνε τὸ σύνταγμά μας. Ἐὰν ὅλοι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἐφαρμόζαμε ὡς σύνταγμα τὸ Εὐαγγέλιο, σήμερα ἡ Ἑλλὰς θὰ ἦταν διεθνὴς παράδεισος, ὑπόδειγμα λαοῦ.

Αὐτὰ τὰ λίγα εἶχα νὰ πῶ σήμερα στὴ μνήμη τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου, καὶ εθε ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου νὰ σκέπῃ καὶ νὰ φυλάττῃ πάντας ἡμᾶς. Ἀμήν.

π. Κάλλιστος Ware: Πενήντα πέντε χρόνια προσκυνητής στο Άγιον Όρος

π. Κάλλιστος Ware: Πενήντα πέντε χρόνια προσκυνητής στο Άγιον  Όρος:

τότε και τώρα,

Συνέλευση των Φίλων του Αγίου Όρους Αγγλίας, Ιούνιος 2015, www.antifono.gr.

Αντίφωνο   ( Antifono.gr)

Το βίντεο είναι απροσφορά του Ιωσήφ Ροηλίδη.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Θεός- άνθρωπος- κτίση

Η σημερινή ευαγγελική διήγηση είναι παρμένη από την επί του Όρους Ομιλία του Κυρίου. Εδώ έχουμε μια αναφορά του Χριστού στις καθημερινές κοινωνικές και βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου, που ο ευαγγελιστής Ματθαίος ενσωματώνει στην εκτεταμένη και μεγάλη “Επί του Όρους Ομιλία”.

          Η ομιλία αυτή αναπτύσσεται σ’ ένα εκτεταμένο κείμενο τριών κεφαλαίων του κατά Ματθαίον ευαγγελίου με πλήθος θεμάτων που καλύπτουν σχεδόν όλο το κηρυγματικό έργο του Ιησού Χριστού.

          Το σημερινό ευαγγέλιο έχει πολλαπλά μηνύματα. Μας καλεί να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε μέσα από το πρίσμα της Βασιλείας του Θεού και της δικαιοσύνης Του πολλά μεγέθη της καθημερινής μας ζωής.

          Οι βιοτικές μέριμνες είναι το πρώτο και καίριο πρόβλημα που θέτει η περικοπή και το ασφυκτικό άγχος. Οι ανάγκες του σώματος για τροφή και ένδυση, για τον καθημερινό επιούσιο άρτο αλλά και για την αμφίεση μας. Αυτό το αυτονόητο και αναγκαίο, ότι έχουμε “χρεία τούτων απάντων”, το γνωρίζει και ο Θεός και μεριμνά με περίσσεια φροντίδα  για τον καθένα μας. “Μη μεριμνάτε”. Τη λαχτάρα της όποιας επιθυμίας και την πλεονεξία μέσα στην οποία βυθιζόμαστε “εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η, όλον το σώμα σκοτεινό έσται” ή όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς “όταν ο οφθαλμός σου απλούς η (τότε) και όλον το σώμα σου φωτεινόν εστίν”.

          Αυτά τα λόγια είναι απλά και στην απλότητά τους κρύβεται η αλήθεια. Αλλά το πρόβλημα αρχίζει, όταν στο σκοτεινό μυαλό μας τα πράγματα αλλάζουν τη φυσική τους θέση και το φως το βλέπουμε ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως.

          Η διαστροφή αυτή  έχει το αίτιο της. Δεν πρόκειται για κάτι επιφανειακό, αλλά πηγαίνει βαθύτερα στις βασικότερες επιλογές της ζωής μας. Το πρόβλημα αρχίζει από το τι θεωρούμε ως πρώτο και μόνιμο στις επιλογές μας. Το ευαγγέλιο κηρύττει: “ζητείτε πρώτον την Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού” και όλα τα άλλα έπονται. Εμείς συνήθως προτάσσουμε όλα τα άλλα, τροφή-ένδυση- κοινωνικές και οικογενειακές κατοχυρώσεις, τα καθαρά υλικά και κοσμικά θέματα, ενώ η πνευματική ζωή και η εσχατολογική προοπτική της ύπαρξής μας μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Έτσι όμως ζουν οι χωρίς πίστη άνθρωποι, οι κοσμικές κοινωνίες, τα “έθνη” και οι ειδωλολάτρες όλων των εποχών. Τα ίδια υλικά ενδιαφέροντα έχουν και “ταύτα πάντα επιζητούσιν”.

          Το σημερινό όμως ευαγγέλιο έρχεται να ξεδιαλύνει τα πράγματα και να φωτίσει τις επιλογές μας. “Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν...ου δύνασθε θεώ δουλεύειν και μαμωνά”. Επιτέλους, η με τον Θεό ή με τον μαμωνά αυτό απαιτεί η απλή λογική.

          Τώρα μαζί με όλα αυτά θα ήταν σκόπιμο να κάνουμε και  μια οικολογική ανάγνωση του ευαγγελικού μηνύματος. Και αυτό γιατί στις μέρες μας μαζί με όλο τον κόσμο, μέσα στο φόβο και στη “σκιά” ενός οικολογικού “θανάτου” που προκαλεί η αυξημένη μόλυνση και η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, η φράση του Χριστού, “εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά” είναι μια ασφαλή κια ηχηρή διακήρυξη της πρόνοιας του Θεού.

          Εύκολα καταλαβαίνουμε, ότι η κτίση  όχι μόνο προέρχεται, αλλά και κυβερνάται  από τον Θεό. Η φροντίδα και η παρουσία του Θεού μέσα στον κόσμο είναι διαρκής. Η λειτουργία των  φυσικών  νόμων κινείται αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια της θελήσεως, της δυνάμεως και της κυριαρχίας του Θεού. Όλα λειτουργούν, γιατί δημιουργήθηκαν  να είναι τέλεια.

          Η Αγία Γραφή είναι πλούσια απο εκφράσεις που αναφέρονται στην ωραιότητα, την αρμονία και τη σκοπιμότητα της φυσικής δημιουργίας. Ο Ίδιος ο Κύριος μας δίνει το παράδειγμα της αγάπης  στη δημιουργία, αλλά και τον σεβασμό στην  οικολογική ισορροπία.

          Οι υπέροχες και αξεπέραστες παραβολές Του, αλλά και γενικότερα ο διδακτικός Του λόγος, τις περισσότερες φορές έχουν αφετηρία μια εικόνα από το φυσικό περιβάλλον. Η τρικυμία της θάλασσας, οι άνεμοι, τα πετεινά του ουρανού, τα κρίνα του αγρού, το καρποφόρο αμπέλι, η άκαρπη συκιά είναι εικόνες από τη δημιουργία του Θεού. Όλα αυτά από τα οποία ξεκινά ο Χριστός τη διδασκαλία Του, για να προχωρήσει στα βαθύτερα πνευματικά μηνύματα, μαρτυρούν την αγάπη Του και τη φροντίδα Του, την πρόνοια Του, για τα έμψυχα και άψυχα της δημιουργίας Του.

          Ο Χριστός  βέβαια δεν μας καλεί απλά ν’ αγαπάμε και να θαυμάζουμε την κτίση. Άλλωστε “ουκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες  παρά τον κτίσαντα”. Εκείνο το “καταμάθετε τα κρίνα του αγρού πως αυξάνει” μας λέει κάτι πιο σημαντικό. Να μάθουμε να μελετάμε το ανοιχτό βιβλίο της κτίσεως και να παίρνουμε τα σήματα που μας εκπέμπει κάθε στιγμή.

          Κάθε φορά που μολύνουμε τη φύση και καταστρέφουμε το περιβάλλον, γκρεμίζουμε το σπίτι που μας έδωσε ο Θεός για να ζήσουμε. Αμαρτάνουμε, γιατί λησμονούμε, ότι η υποχρέωση των ανθρώπων στον παράδεισο ήταν το “εργάζεσθαι και φυλάσσειν”. Δύο χαρακτηριστικές λέξεις που τονίζουν το δικαίωμα και την υποχρέωση μας απέναντι στο περιβάλλον που ζούμε.

          Εμείς ως “σάρκα φορούντες και τον κόσμο οικούντες” εμπλεκόμαστε  στο οικολογικό πρόβλημα της εποχής μας. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η κλήση μας και ο αγώνας μας αποβλέπει στην αντιμετώπιση κάθε μορφής αμαρτίας σαν μια λαθεμένη σχέση ανθρώπου και Θεού και δημιουργίας.

          Γι’ αυτό ας προσπαθούμε να μεταβάλλουμε και να μεταμορφώνουμε το ανθρώπινο αμαρτωλό περιβάλλον μας, αλλά και και το απειλούμενο με καταστροφή φυσικό περιβάλλον, μέχρι να έρθει ο Κύριος και να ακουσθεί η φωνή Του: “Ιδού καινά ποιών τα πάντα”.

          Καλή Κυριακή

          π. γ. στ.