Ο Δεκάλογος των Συζύγων (Πως να Διατηρήσετε το Γάμο σας Ακλόνητο)

Η αγάπη προς τον σύντροφό μας και τα παιδιά μας είναι το πρώτο πεδίο εφαρμογής της εντολής του Κυρίου “ν’ αγαπήσουμε τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας”. Παρ΄όλα αυτά κάποιες χρηστικές συμβουλές προς τους συζύγους μπορούν να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του τρόπου εφαρμογής της εντολής αυτής μέσα στο Γάμο:

Αν θέλεις να διατηρήσεις τον γάμο σου σταθερό και ακλόνητο, αν θέλεις να μην φτάσεις ποτέ στο διαζύγιο, ακολούθησε τις παρακάτω συμβουλές:

[1] Μάθε να εκδηλώνεις την αγάπη στον ή στη σύντροφό σου. Η αγάπη είναι δώρο του Θεού στους συζύγους, για να τους βοηθήσει να στηρίξουν την σχέση τους. Η αγάπη δεν παύει ποτέ να είναι της μόδας ή επίκαιρη. Η τρυφερότητα δεν θεωρείται ταμπού σε κανέναν πολιτισμό. Και ο άντρας και η γυναίκα έχουν ανάγκη να αγαπιούνται μέχρι το τέλος της ζωής τους,, όπως και την ημέρα του γάμου τους.

[2] Μάθε να ενισχύεις και όχι να καταστρέφεις την αυτοεκτίμησή του ή της συντρόφου σου. Πρακτικά, όλοι μας από καιρό σε καιρό, αναρωτιόμαστε αν αξίζουμε ή όχι. Σε τέτοιες στιγμές τίποτα δεν είναι τόσο καταστροφικό όσο η αποκάλυψη ότι το πρόσωπο, που όφειλε να μας γνωρίζει καλύτερα και να μας αγαπά περισσότερο, είναι αυτό που μας υποτιμά και μας περιφρονεί.

[3] Μάθε να είσαι ευτυχισμένος με αυτά που έχεις. Είναι καλό να ξέρεις πώς να ζεις όταν έχεις αφθονία αγαθών, αλλά είναι καλύτερο να ξέρεις πώς να ζεις όταν στερείσαι. Ποτέ μην προσπαθήσεις να ζεις πολυτελέστερα απ’ ότι σου επιτρέπει το εισόδημά σου, ή ν’ αγοράζεις με πίστωση πέρα από τις δυνατότητές σου. Τα οικονομικά προβλήματα κι η συσσώρευση χρεών δημιουργούν ένταση μέσα στην οικογένεια και μπορεί να οδηγήσουν σε ατέλειωτους τσακωμούς.

[4] Μην παντρευτείς κάποιον ή κάποια με τη σκέψη να τον ή να την αλλάξεις. Μελέτες έχουν αποδείξει ότι ελάχιστος αριθμός ανθρώπων μπορεί να σημείωσε κάποια αλλαγή, απλά και μόνο χάρη στο γάμο τους. Μάθε ν’ αποδέχεσαι και ν΄ αγαπάς τον σύντροφό σου όπως είναι. Αν θεωρείς κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα του ανυπόφορο, τότε φρόντισε να μην προχωρήσεις στο Γάμο. Αν το διαπιστώσεις μετά το Γάμο τότε βρες τρόπο να το ξεπεράσεις με περισσότερη αγάπη.

 [5] Να αναζητείτε και να βρίσκετε κοινούς στόχους και κατευθύνσεις. Ζούμε σε μια εποχή που «ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του». Η σύζυγος παίρνει τη δική της κατεύθυνση και ο σύζυγος τη δική του και πουθενά δεν συναντιούνται οι δρόμοι τους. Βρείτε στόχους που μπορείτε να τους επιδιώξετε μαζί. Όχι ο καθένας ξεχωριστά. Και μην ξεχνάτε ο βασικός σκοπός του Γάμου είναι, μέσ΄ απ΄ τη συζυγική αγάπη να προάγουμε την αγάπη μας στον Κύριο.

[6] Μάθετε να συμβιβάζεστε μεταξύ σας. Να μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι γλυκύτερες λέξεις που μπορεί κανείς να προφέρει είναι: «Με συγχωρείς, έκανα λάθος».

[7] Μην επιτρέπετε σε συγγενείς σας να παρεμβαίνουν στα οικογενειακά σας. Συνειδητοποιήστε ότι έχετε φύγει από τους γονείς σας και προσκολληθεί στον άντρα ή στη γυναίκα σας.

[8] Μάθετε να ανοίγετε την καρδιά σας στον ή στη σύζυγό σας και να λέτε τις σκέψεις σας. Ο πιο σίγουρος δρόμος για το διαζύγιο ονομάζεται δρόμος της σιωπής.

[9] Εμπιστευθείτε την πορεία της οικογένειάς σας σ΄ ένα καλό Πνευματικό. Τα μέλη της οικογένειας είναι καλό να έχουν κοινό Πνευματικό, ώστε να γνωρίζει το οικογενειακό περιβάλλον καλύτερα και να μπορεί να βοηθήσει πιο ουσιαστικά στην εξομάλυνση των πιθανών εσωτερικών προβλημάτων.

[10] Πάρτε το απόφαση ότι ο γάμος σας είναι ένας θεσμός θεοσύστατος και αδιάλειπτος. Το βασικότερο στοιχείο για την επιτυχία ενός γάμου είναι το ανδρόγυνο να βαδίζει στο δρόμο του Θεού. Όταν ο άντρας ζει για το Θεό σύμφωνα με τη διδαχή της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας επηρεάζει όλη την πορεία της οικογένειάς του. Όταν η γυναίκα αγαπά το Θεό με όλη την καρδιά, τη δύναμη και την ψυχή της, τότε συμβάλλει στο στέριωμα της οικογένειάς της. Τα παιδιά θα το βλέπουν, θα το αισθάνονται, θα το ζουν. Οι γείτονες θα το παρατηρήσουν και η Εκκλησία θα τους χαίρεται

Μάθετε στα παιδιά σας να προσεύχονται

... και μετά να ομιλούν ξένες γλώσσες και να παίζουν πιάνο,

του Αγ. Νικόλαου Βελιμίροβιτς.

Απάντηση σε κάποια θλιμμένη μητέρα, για τα "κακά" παιδιά.

Παραπονείστε, αλίμονο, για τα ίδια σας τα παιδιά! Εκτός από το σχολείο τους, πληρώνατε ιδιαίτερους δασκάλους για να τα διδάξουν να παίζουν πιάνο και να μιλούν γαλλικά. Και τώρα σας έχουν πάρει το κεφάλι με το πιάνο. Και όταν μεταξύ τους μιλάν τα γαλλικά, κοροϊδεύουν. Νοιώθετε ότι συζητούν άσχημα για το πρόσωπό σας. Κάποιο Σάββατο θελήσατε να πάτε στο κοιμητήριο για να κάνετε τρισάγιο στο μεγαλύτερο γιό σας που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Το ανακοινώσατε στα παιδιά σας μα εκείνα δεν ακολούθησαν στο τρισάγιό σας αλλά από το κρεββάτι κάθισαν στο πιάνο και άρχισαν να παίζουν.

-Παιδιά, τους είπατε, σήμερα δεν τραγουδάμε, σήμερα έχουμε το μνημόσυνο του μακαρίτη του Μίρκο.

-Μα να, εμείς του παίζουμε το πένθιμο εμβατήριο! Απάντησαν και γέλασαν δυνατά.

Και εσείς πήγατε μόνη, όπως γράφετε από το ένα νεκροταφείο στο άλλο νεκροταφείο, κλαίοντας και θρηνώντας σε όλο το δρόμο.

Ας είχατε φροντίσει στον καιρό τους, να πάρετε για τα παιδιά σας, ιδιαίτερο παιδαγωγό που θα τα δίδασκε να συμπεριφέρονται κατά το νόμο του Θεού! Θα είχατε τώρα παιδιά και όχι μαϊμούδες και παπαγάλους. Γιατί και οι μαϊμούδες μαθαίνουν να παίζουν πιάνο και οι παπαγάλοι να μιλούν, αλλά αγωγή κατά το νόμο του Θεού μπορούν να μάθουν μόνο οι υιοί και οι θυγατέρες των ανθρώπων.

Λέγεται ότι κάποτε μια μητέρα, σύζυγος βογιάρου, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του παραπονέθηκε ότι οι δάσκαλοι δεν μαθαίνουν καλά στα παιδιά της τη γαλλική γλώσσα, ρωτώντας τον τι να κάνει. Τότε ο άγιος εκείνος άνθρωπος της είπε: «εσύ μανούλα μου, μάθε καλλίτερα τα παιδιά σου πώς να προσεύχονται στο Θεό και εκείνα θα μάθουν αργότερα πιο εύκολα τα γαλλικά».

Στα παιδιά λοιπόν, πρέπει να διδάσκουμε πρώτα εκείνο που είναι το πιο σπουδαίο επειδή, ότι μαθαίνουμε στα νιάτα μας, δύσκολα το ξεχνάμε. Δευτερεύοντα πράγματα μπορούμε να μάθουμε και ύστερα, μα και αν ακόμα ξεχαστούν, δεν είναι μεγάλη η ζημία. Αν όμως δεν διδαχτούμε τα σημαντικότερα πράγματα, ή τα διδαχτούμε ελλιπώς, ή τα μάθουμε και ύστερα τα ξεχάσουμε, τότε, οι ήχοι του πιάνου πνίγουν την προσευχή και η γαλλική προφορά χρησιμοποιείται για να κοροϊδέψουμε τους γονείς! Ο αγαθός Θεός ας είναι βοηθός σας. Τώρα είναι δύσκολο να σας δώσω συμβουλή. Όταν η καρδιά θολώσει, είναι δυσκολότερο να την καθαρίσεις ακόμη και από το πιο θολωμένο χείμαρρο. Υπομείνετε και προσεύχεσθε στον Θεό για τα παιδιά σας. Με την υπομονή, λίγο-λίγο ίσως καταφέρετε να τα φέρετε σε ντροπή και με την προσευχή θα ζητήσετε τη βοήθεια του Παντοδυνάμου να καθαριστεί η καρδιά των παιδιών σας. Μα πριν απ' όλα, να μετανοήσετε ενώπιόν Του, επειδή πρωτίστως στα παιδιά σας δεν μάθατε το νόμο Του.

Άκουε ουρανέ και ενωτίζου γη, ότι Κύριος ελάλησεν, υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν (Ησ. 1, 2).

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος 1956, "ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΞΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

Προσευχή για τα παιδιά και παράδειγμα απο τους γονείς. . . συμβουλές απο τον Γέροντα Ζωσιμά...

Όταν έρχονταν γονείς και ζητούσαν από τον Γέροντα να κάνει προσευχή για τα παιδιά τους για να τα φωτίσει ό Θεός, γιατί ήταν πολύ ανυπάκουα, αμέσως ό Γέροντας κατα­λάβαινε πώς πρώτα πρέπει να κάνει προσευχή να γίνουν καλοί χριστιανοί οι ίδιοι οι γονείς και βλέποντας τον αγώνα τους ό Θεός θα φωτίζει και θα καθοδηγεί και τα παιδιά τους Πάντα συμβούλευε τούς γονείς λέγοντας τους:

– Για να γίνει αυτό πού θέλουμε, δηλ. τα παιδιά μας να είναι υπάκουα και φρόνιμα αυτό εξαρτάται από τον δικό μας αγώνα. Όταν φέρουμε παιδιά στον κόσμο, δεν τα φέ­ρουμε μόνο και μόνο για να τα φέρουμε και ή υποχρέωση μας δεν είναι μόνο να φροντίσουμε να μην τούς λείπει τίποτα και να τούς παρέχουμε τα υλικά αγαθά και την κο­σμική μόρφωση. Έχουμε μεγάλη ευθύνη για την διαπαι­δαγώγηση της ψυχής τους. Ό κάθε γονιός είναι υπεύθυ­νος για την ψυχή του παιδιού του και, όταν θα πάει στον άλλο κόσμο, θα δώσει λόγο στον Θεό για το αν αγωνίστηκε να μάθει στο παιδί του να είναι καλός χριστιανός. Τα παιδιά είναι του Θεού και οι γονείς λειτουργούν σαν εκπαιδευτές της ψυχής τους και αυτό πρέπει να γίνει από την μικρή ηλικία των παιδιών. Στους βίους των Αγίων συ­ναντάμε πολλά παραδείγματα πού μικρά παιδιά μαρτύρη­σαν για την αγάπη του Χριστού, γιατί από βρέφη γαλου­χήθηκαν πάνω από όλα να αγαπάνε τον Χριστό. Τα παι­διά μοιάζουν με τα μικρά δεντράκια πού, όταν τα φυτεύσεις, είναι αδύνατα και χρειάζονται να τα στηρίξεις. Με το πότισμα και την κατάλληλη φροντίδα, όσο μεγαλώ­νουν, δυναμώνουν και γίνονται γερά. Έτσι και τα μικρά παιδιά πρέπει με το πού θα γεννηθούν και σαραντίσουν να βαπτίζονται και με την συχνή Θεία Κοινωνία να δυ­ναμώνουν. Δεν πρέπει να στερούμε τον Χριστό από τα παιδιά, είναι μεγάλη αμαρτία αυτό. Από μωρά πρέπει να τα έχετε κοντά στον Θεό με νηστεία, εξομολόγηση και τακ­τικό εκκλησιασμό. Φέρουμε παιδιά στον κόσμο και αντί να τα ετοιμάζουμε για τον Παράδεισο, τα ετοιμάζουμε για την κόλαση.

Όταν οι γονείς του έλεγαν και τι αμαρτίες έχουν τα παιδιά για να εξομολογηθούν; Εκείνος τούς έφερνε το πα­ράδειγμα του Γέροντα Σίμωνα πού, όταν πήγαιναν μικρά παιδιά στο κελάκι του για να εξομολογηθούν, τούς συμπε­ριφερόταν σαν να ήταν ενήλικες.

Ό π.Σίμωνας διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά για να μά­θουν πόσο σημαντική είναι ή εξομολόγηση. Τα παιδιά έλε­γαν τις αταξίες τους και τις άνυπακοές τους στους γονείς τους κα! μετά τούς έβαζε το πετραχήλι και τα διάβαζε και έτσι τα παιδιά μάθαιναν τι θα πει αμαρτία και τί εξομολόγηση.

Αλλά για να μπορέσουμε να κατηχήσουμε καλά τα παιδιά μας πρέπει και εμείς να κάνουμε αυτό πού θέλει ό Χριστός. Πώς θέλουμε τα δικά μας παιδιά να μας υπακούουν, όταν εμείς δεν κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Ουρανίου Πατέρα μας και όταν λέμε να κάνουμε υπακοή, εννοούμε ότι πρέπει και εμείς να γίνουμε καλοί χριστιανοί και να τηρούμε τις εντολές του και είναι σίγουρο ότι τα παι­διά μας θα τα προσέχει και θα τα καθοδηγεί ό Ίδιος ό Θεός.

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και έχουν διαπαιδαγω­γηθεί χριστιανικά και έχουν πάρει τις βάσεις, όσο και να απομακρυνθούν από την εκκλησία ή συνείδηση τους θα τα ελέγχει. ‘Αν πάλι δεν μεγαλώσουν χριστιανικά, τότε είναι πολύ δύσκολα και χρειάζεται μεγαλύτερος αγώνας από τούς γονείς για να τα φωτίζει και να τα καθοδηγεί ό Χρι­στός μας. Εφόσον τα παιδιά δεν έμαθαν να αγωνίζονται για τον Χριστό, οι γονείς πρέπει να αγωνίζονται μέρα και νύχτα να προσεύχονται για αυτά και να μην εφησυχάζουν, γιατί τα παιδιά τους βρίσκονται μέσα στην δίνη της αμαρ­τίας και της ζωής. Έλεγε πάντα στους γονείς να μιμηθούν τον αγώνα πού έκανε ή μητέρα του ιερού Αυγουστίνου, ή Αγία Μόνικα.

ΖΩΣΙΜΑΣ ΜΟΝΑΧΟΣ (1937-2010) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΙΜΩΝΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗ

Όταν πάλι έρχονταν γονείς και έκαναν παράπονα και κατηγορούσαν παντού τα παιδιά τους, εκείνος τούς μάλω­νε και τούς συμβούλευε λέγοντας τους:

- Οφείλουμε να σκεπάζουμε τα παιδιά μας. Απαγο­ρεύεται να μιλάμε άσχημα για τα παιδιά μας, να τα κακο­λογούμε παντού και να αγανακτούμε γι’ αυτά. ‘Αν οι γονείς συμπεριφέρονται έτσι, τι καλό θα δει κα! ό Θεός για να τα βοηθήσει. Πρέπει μόνο να προσευχόμαστε με δάκρυα να τα φωτίσει ό Θεός να διορθωθούν και να έρθουν στον δρόμο Του.

Αλλά και στα παιδιά πού ήταν ατίθασα και δεν άκου­γαν τούς γονείς τους πολύ τα μάλωνε λέγοντας τους: - «Ό κακολόγων πατέρα και μητέρα θανάτω τελευτάτω», άλλά και «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα ήτις εστίν εντολή πρώτη εν επαγγελία, Ίνα ευ σοι γένηται και έση μακροχρόνιος επί της γης». Οφείλεται να αγαπάτε κα! να σέβεσθε τους γονείς σας, είναι μεγάλη αμαρτία απέ­ναντι στον Θεό να συμπεριφέρεστε άπρεπα απέναντι τους. Εκείνοι, επειδή σάς αγαπούν, σάς συγχωρούν αυτό όμως δεν σημαίνει πώς δεν είναι αμαρτία ή άσχημη συ­μπεριφορά σας και τα άσχημα λόγια.

Πηγές :pentapostagma.gr

Γιατί και πώς πρέπει να διαβάζουμε την Αγία Γραφή

Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἡ βιογραφία τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο αὐτό.

Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν Αγία Γραφή , ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι ἡ βιογραφία τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ σ’ αὐτὸ τὸ κόσμο. Μέσα σ’ αὐτὴ περιγράφεται πῶς ὁ Θεός, γιά νά δείξει τὸν ἑαυτὸ Του στούς ἀνθρώπους, ἔστειλε τὸ Θεὸ Λόγο, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ σὰν ἄνθρωπος εἶπε στούς ἀνθρώπους, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἔχει, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ γιά τὸν κόσμο αὐτὸ καὶ γιά τοὺς ἀνθρώπους πού ζοῦν σ’ αὐτόν. Ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς Λόγος τὸ σχέδιό Του στόν κόσμο. Ὁ Θεὸς Λόγος μὲ τή βοήθεια τοῦ λόγου, ἔδειξε τὸ Θεὸ στούς ἀνθρώπους, ὄσο εἶναι δυνατὸ ὁ ἀνθρώπινος λόγος νά περιλάβει τὸν ἀπερίληπτο Θεό. Ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο στόν κόσμο αὐτὸ καὶ στούς ἀνθρώπους πού ζοῦν σ’ αὐτόν, ὁ Κύριος τὸ ἔδωσε μέσα στήν Αγία Γραφή. Μέσα σ’ αὐτὴν ἔδωσε τίς ἀπαντήσεις γιά ὅλα τὰ ἐρωτήματα. Δέν ὑπάρχουν ἐρωτήματα πού νά βασανίζουν τὴν ἀνθρωπίνη ψυχὴ καὶ για τὰ ὁποῖα νά μὴν ἔχει δοθεῖ μέσα στήν Ἁγία Γραφὴ εἴτε ἄμεση εἴτε ἔμμεση ἀπαντήση. Οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦν νά ἐπινοήσουν περισσότερα ἐρωτήματα ἀπ’ ὄσες ἀπαντήσεις ὑπάρχουν μέσα στήν Αγία Γραφή. Τὸ ὅτι δέν βρίσκεις στήν Ἁγία Γραφὴ ἀπάντηση σὲ κάποιό σου ἐρώτημα, σημαίνει ἢ ὅτι ἔθεσες ἀσήμαντο ἐρώτημα ἢ ὅτι δέν μπόρεσες νά διαβάσεις τὴν Αγία Γραφὴ καὶ νά πάρεις τήν τελική ἀπάντηση.

Στήν Ἁγία Γραφὴ ὁ Θεὸς ἔδειξε:

1) Τὶ εἶναι ὁ κόσμος, ἀπό ποῦ προέρχεται, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πρὸς τά ποῦ πορεύεται, ποῦ θὰ καταλήξει.

2) Τὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀπό ποῦ ἔρχεται, ποῦ πηγαίνει, ποία εἶναι ἡ οὐσία του, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειωθεῖ.

3) Τὶ εἶναι τὰ ζῷα, τὶ εἶναι τὰ φυτά, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχουν; τὶ ἐξυπηρετεῖ ἡ ὕπαρξή τους; τὶ προσφέρουν;

4)Τὶ εἶναι τὸ καλό, ἀπό ποῦ προέρχεται, ποῦ ὁδηγεῖ, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς ἀποκτᾶται.

5)Τὶ εἶναι τὸ κακό, ἀπό ποῦ προέρχεται, πῶς ὑπάρχει, γιά ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειώσει,

6)Τὶ εἶναι δίκαιοι καί τί ἁμαρτωλοί, πῶς ἀπὸ ἕναν ἁμαρτωλὸ βγαίνει δίκαιος καί πῶς ἕνας ἐπηρμένος δίκαιος μπορεῖ νά καταντήσει ἁμαρτωλός· πῶς ὁ ἄνθρωπος ὑπηρετεῖ τὸ Θεὸ καί πῶς τὸ διάβολο· ὁλόκληρος ὁ δρόμος ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ ὡς τὸ κακό, ἀπὸ τὸ Θεὸ ὡς τὸ διάβολο.

7)Ὅλα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος, ὁλόκληρος ὁ δρόμος τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τή σάρκα ὡς τὸ Θεό, ἀπὸ τή σύλληψή του μέχρι τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασή του.

8)Τὶ εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ ἱστορία τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,τὶ εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ποῖος ὁ δρόμος τους, ὁ σκοπὸς καὶ ἡ τελείωσή τους.

Γενικά, ὁ Θεὸς στήν Αγία Γραφὴ εἶπε ὅλα ὅσα χρειαζόταν νά πεῖ στούς ἀνθρώπους. Στήν Αγία Γραφὴ βρίσκεται ἡ βιογραφία τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τοῦ καθενὸς μας ἀνεξαιρέτως. Σ’ αὐτὴν ὁ καθένας μας μπορεῖ νά βρεῖ ὁλόκληρο τὸν ἑαυτὸ του νά παρουσιάζεται καὶ νά περιγράφεται λεπτομερῶς: ὅλες οἱ ἀρετές σου καὶ τὰ ἐλαττώματα πού ἔχεις καὶ δεν ἔχεις. Θὰ βρεῖς τοὺς δρόμους μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ ψυχή σου καὶ ἡ ψυχὴ κάθε ἀνθρώπου, βαδίζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στην τελειότητα καὶ ὁλόκληρο τὸ δρόμο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὡς τὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὡς τὸ διάβολο. Στήν Ἁγία Γραφὴ θὰ βρεῖς τρόπους ν’ ἀπελευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Θὰ βρεῖς μὲ μιά λέξῃ, ὃλη τὴν ἱστορία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἁμαρτωλότητας, καὶ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν δικαίων.

Εἶσαι θλιμμένος; στήν Αγία Γραφὴ θὰ βρεῖς παρηγορία. Εἶσαι λυπημένος; τή χαρά· εἶσαι θυμώδης; τή γαλήνη∙ εἶσαι ἐμπαθής; τή σωφροσύνῃ· εἶσαι ἄφρονας; τή σοφίᾳ· εἶσαι κακός; τήν καλωσύνη· εἶσαι ἐγκληματίας; τὸ ἔλεος καὶ τή δικαιοσύνῃ· εἶσαι μισάνθρωπος; τὴν ἀγάπη. Σ’ αὐτὴν θὰ βρεῖς φάρμακο γιά ὅλες σου τίς ἀτέλειες καὶ τὰ ἐλαττώματα, καὶ τροφὴ γιά ὅλες σου τίς ἀρετὲς καί τίς ἀσκήσεις. Εἶσαι ἀγαθός; ἡ Ἁγία Γραφὴ θὰ σὲ μάθει νά γίνεις ἀγαθότερος καὶ ἀγαθότατος. Εἶσαι εὐαίσθητος; αὐτὴ θὰ σὲ μάθει τὴν ἀγγελικὴ τρυφερότητα· εἶσαι ἔξυπνος; αὐτὴ θὰ σὲ μάθει τή σοφίᾳ· ἀγαπᾷς τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ὡραιότητα τοῦ τρόπου καὶ τοῦ λόγου; Δέν ὑπάρχει ὡραιότερος καὶ συγκινητικότερος ἀπὸ τὸ λόγο πού ὑπάρχει στο βιβλίο τοῦ Ἰώβ, καὶ τοῦ Σολομῶντος, καὶ τοῦ Δαβίδ, καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, καὶ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου… Ἐδῶ ἡ μουσική, ἡ ἀγγελικὴ μουσικὴ τῆς αἰωνίας ἀληθείας τοῦ Θεοῦ, ντύθηκε μὲ ἀνθρώπινες λέξεις.

Ὄσο περισσότερο ὁ ἄνθρωπος διαβάζει καὶ μελετᾷ τὴν Αγία Γραφή, τόσο περισσότερο βρίσκει αἰτίες ὅλο καὶ πιὸ πολὺ νά τὴν μελετᾷ ἀσταμάτητα. Αὐτὴ εἶναι, κατὰ τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, σὰν τὴν εὐωδιαστὴ ῥίζα, ποὺ ὅσο περισσότερο τρίβεται, τόσο περισσότερο εὐωδιάζει. Ὅσο βασικὸ εἶναι τὸ γιατὶ πρέπει νά διαβάζει κανεὶς τὴν Ἁγία Γραφή, τὸ ἴδιο ἐπίσης βασικὸ εἶναι τό πῶς πρέπει νά διαβάζει κανεὶς τὴν Αγία  Γραφή.

Πῶς πρέπει νά διαβάζει κανεὶς τὴν Αγία Γραφή;

Οἱ ἅγιοι Πατέρες, μὲ ἐπικεφαλής τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τό  Χρυσόστομο, εἶναι οἱ καλύτεροι καθηγητὲς σ’ αὐτό. Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, μποροῦμε νά ποῦμε, ἔγραψε τὸ πέμπτο Εὐαγγέλιο. Οἱ ἅγιοι Πατέρες συνιστοῦν σοβαρὴ προετοιμασία γιά τὴν ἀναγνώση καὶ τή μελέτῃ τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Καὶ ἡ προετοιμασία ἔγκειται σὲ τί; Καταρχὴν στή προσευχή. Προσευχήσου στό Κύριο νά φωτίσει τὸ νοῦ σου, ὥστε νά κατανοήσει τούς λόγους της, καὶ νά χαριτώσει τήν καρδίᾳ σου νά αἰσθανθεῖς τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων αὐτῶν καὶ τή ζωή. Συνειδητοποίησε ὅτι αὐτὰ εἶναι λόγια τοῦ Θεοῦ, ποὺ αὐτὸς ὁ ἴδιος ἀπευθύνει σὲ σένα. Ἡ προσευχή, σὲ σχέση μὲ τίς ἄλλες εὐαγγελικὲς ἀρετές, εἶναι ἡ καταλληλότερη γιά νά καταστήσει ἰκανὸ τὸν ἄνθρωπο νά κατανοήσει τὴν Ἁγία Γραφή.

Πῶς πρέπει να διαβάζεται ἡ Αγία Γραφή;

Μὲ προσευχή, φόβο καὶ σεβασμό, γιατὶ σὲ κάθε λέξῃ ὑπάρχει καὶ ἀπὸ μιά σταγόνα αἰωνίας ἀληθείας, καὶ ὅλες οἱ λέξεις ἀποτελοῦν ἀπέραντο ὠκεανὸ τῆς αἰωνίας ἀληθείας. Ἡ Αγία Γραφὴ δέν εἶναι βιβλίο, ἀλλὰ ζωή. Γιατὶ οἱ λέξεις της «πνεῦμα καὶ ζωή ἐστιν» (Ἰωάν. 6,63), γι’ αὐτὸ μποροῦν νά γίνουν καταληπτὲς ἐάν τίς κάνουμε ψυχὴ τῆς ψυχῆς μας καὶ ζωὴ τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸ εἶναι βιβλίο πού διαβάζεται μὲ ζωή, μὲ ἔργο. Πρῶτα ἀξίζει νά ζήσει κανεὶς καὶ μετὰ νά καταλάβει. Ἐδῶ ἰσχύει ὁ λόγος ἐκεῖνος τοῦ Σωτῆρα: «ἐάν τις θέλῃ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιεῖν, γνώσεται περὶ τῆς διδαχῆς πότερον ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν…» (Ἰωάν, 7,17). Δούλεψε γιά νά καταλάβεις. Αὐτὸ εἶναι βασικὸς κανόνας τῆς ὀρθόδοξης ἐρμηνευτικῆς. Συνήθως ὁ ἄνθρωπος στήν ἀρχὴ διαβάζει γρήγορα τὴν Ἁγία Γραφή, καὶ μετὰ ὅλο καὶ πιὸ ἀργά, μέχρις ὅτου στό τέλος ἀρχίζει νά διαβάζει λέξῃ πρὸς λέξῃ. Γιατὶ σὲ κάθε λέξῃ ἀνακαλύπτει ἀτελειώτη ἀλήθεια καὶ ἄφατο μυστήριο. Κάθε μέρα Διαθήκης, ἀλλὰ παράλληλα μ’ αὐτὸ ἐξάσκησε καὶ μιά ἀρετή. Ἐξάσκησέ την μέχρις ὅτου σοῦ γίνει συνήθεια. Παραδείγματος χάριν ἐξάσκησε πρῶτα τή συγχώρεσῃ τῶν προσβολῶν. Αὐτὸ νά σοῦ γίνει καθημερινὸ καθῆκον, καὶ παράλληλα μὲ αὐτὸ εὔχου πρὸς τὸν Κύριο: «Κύριε ἀγαθέ, δῶσέ μου ἀγάπη γι’ αὐτούς πού μὲ προσβάλλουν». Καὶ ὅταν μετατρέψεις τὴν ἀρετὴ αὐτὴ σὲ συνήθεια, τότε θὰ σοῦ εἶναι εὐκολότερη κάθε ἄλλη μετὰ ἀπ’ αὐτήν, καὶ ἔτσι θὰ ἐργαστεῖς μὲ τή σειρὰ μέχρι τὴν τελευταία. Βασικὸ εἶναι νά διαβάζεις τὴν Ἁγία Γραφὴ ὄσο τὸ δυνατὸν περισσότερο. Ὅ,τι ὁ νοῦς δέν ἀντιλαμβάνεται θὰ τὸ αἰσθανθεῖ ἡ καρδία. Κι ἂν ἄκομα ὁ νοῦς σου δέν ἀντιλαμβάνεται καὶ ἡ καρδία σου δέν αἰσθάνεται, ἐσὺ ἐν τούτοις διάβαζε. Γιατὶ μὲ τὴν ἀναγνώση σπείρεις τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου· καὶ ὁ σπόρος αὐτὸς ἐκεῖ δέν θὰ καταστραφεῖ, ἀλλὰ βαθμιαία καὶ ἀπαρατήρητα θὰ περάσει στήν φύσῃ τῆς ψυχῆς σου, καὶ θὰ ἐκπληρωθεῖ σὲ σένα ὁ λόγος τοῦ Σωτῆρα, γιά τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ὁ ὁποῖος: «βαλεῖ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ καθεύδει καὶ ἐγείρεται νύκτα καὶ ἡμέραν, καὶ ὁ σπόρος βλαστᾶ καὶ μηκύνεται ὡς οὐκ οἶδεν αὐτός» (Μάρκ. 4,26 – 29). Βασικὸ εἶναι νά σπείρεις καὶ ὁ Θεὸς εἶναι ἐκεῖνος πού κάνει ν’ αὐξάνεται ἡ σπορά. Μόνο μὴ βιάζεσαι γιά τὴν ἐπιτυχία, ὥστε να μὴ μοιάσεις μὲ τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο πού σήμερα σπέρνει καὶ τὴν ἑπομένη θέλει νά θερίσει. Διαβάζοντας τὴν Αγία Γραφὴ μεταφέρεις τὸ φύραμα στή ζύμη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός σου, τὸ ὁποῖο σταδιακὰ αὐξάνεται, διαπερνᾶ τήν ψυχή μέχρις ὅτου διεισδύσει σ’ αὐτήν καὶ ζυμωθεῖ μὲ τὴν Εὐαγγελικὴ ἀλήθεια καὶ δικαιοσύνη. Τελικὰ ἡ παραβολὴ γιά τὸν σπορέα καὶ τὸ σπόρο μπορεῖ να ἐφαρμοσθεῖ στόν καθένα μας. Σὲ μᾶς δόθηκε μέσα στήν Αγία Γραφὴ ὁ σπόρος τῆς θεϊκῆς ἀληθείας. Διαβάζοντάς την, σπείρουμε τὸ σπόρο αὐτὸ στήν  ψυχὴ μας. Καὶ αὐτὸς πέφτει καὶ σὲ πετρώδη καὶ σὲ ἀκανθώδη μέρη τῆς ψυχῆς ἀλλὰ κάτι πέφτει καὶ στήν καλὴ γῆ τῆς καρδίας μας καὶ φέρει καρπό. Καὶ ὅταν θὰ δεῖς τὸν καρπὸ καὶ τὸν δοκιμάσεις τότε ἀπὸ τήν γλυκύτητα καὶ τήν χαρά θὰ βιαστεῖς νά καθαρίσεις καὶ τὰ πετρώδη καὶ τὰ ἀκανθώδη μέρη τῆς ψυχῆς σου, νά ὀργώσεις καὶ να σπείρεις τὸ σπόρο τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Ξέρετε πότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι σοφὸς μπροστὰ στά μάτια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ; Ὅταν ἀκούει τοὺς λόγους καὶ τοὺς ἐκτελεῖ. Ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας εἶναι ἡ ὑπακοὴ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 7, 24). Κάθε λόγος τοῦ Σωτῆρα ἔχει τὴν ἰσχὺ καὶ τήν δύναμη νά θεραπεύει καί τίς φυσικὲς καί τίς ψυχικὲς ἀσθένειες. «Εἰπὲ λόγο, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου» (Ματθ. 8, 8). Ὁ Σωτῆρας «εἰπέ λόγο» καὶ θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος τοῦ ἑκατοντάρχου. Ὅπως τότε, ἔτσι καὶ τώρα, ὁ Κύριος ἀδιάκοπα ἐπαναλαμβάνει τοὺς λόγους Του καὶ σὲ σένα καὶ σὲ μένα καὶ σ’ ὅλους μας. Μόνο πρέπει νά σταθοῦμε, νά ἐμβαθύνουμε σὲ αὐτοὺς καὶ νά τοὺς δεχθοῦμε μὲ τὴν πίστη τοῦ ἑκατοντάρχου. Καὶ τὸ θαῦμα θὰ γίνει καὶ σὲ μᾶς. Καὶ θὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχὴ μας ὅπως ἀκριβῶς θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος ἐκείνου. Γιατὶ στό Εὐαγγέλιο εἶναι γραμμένο καὶ τὸ ἀκόλουθο: «προσήνεγκαν αὐτῷ δαιμονιζομένους πολλοὺς καὶ ἐξέβαλε τὰ πνεύματα λό­γω καὶ πάντας τοὺς κακῶς ἔχοντας ἐθεράπευσεν» (Ματθ. 8,16).

Αὐτὸ κάνει καὶ σήμερα, γιατὶ «ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτός, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας»(Ἔβρ. 13,8).

Στήν μέλλουσα κρίσῃ θὰ κριθοῦν ἐκεῖνοι πού δεν ὑπακοῦσαν στόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Καὶ θὰ εἶναι ἀνεκτότερη ἡ γῆ τῶν Σοδόμων καὶ τῆς Γομμόρας ἀπ’ ὅ,τι ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως γι’ αὐτοὺς (Ματθ. 10, 14 – 15). Πρόσεξε! Στήν τελικὴ κρίσῃ θὰ σοῦ ζητηθῖὶ λόγος, γιά τό τι ἔκανες μὲ τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ, γιά τὸ ἂν τοὺς ὑπάκουσες καὶ υἱοθέτησες, ἂν χαιρόσουν ἢ ντρεπόσουν γι’ αὐτούς. Ἂν ντρεπόσουν γι’ αὐτούς, καὶ ὁ Θεὸς θὰ ντραπεῖ γιά σένα «ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων» (Μάρκ. 8, 38). Λίγες εἶναι οἱ λέξεις τῶν ἀνθρώπων πού δέν εἶναι ἔρημες καὶ κενές, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι λίγες ἐκεῖνες γιά τὶς ὁποῖες δέν θὰ κριθοῦμε (Ματθ. 12, 36). Γιά ν’ ἀποφύγει αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά μελετήσει καὶ νά μάθει τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Αγία Γραφή, νά τὰ οἰκειοποιηθεῖ. Γιατὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ὁ Θεὸς τὰ ἀνακοίνωσε στούς ἀνθρώπους, γιά νά τὰ κάνουν κτῆμα τους καὶ μέσῳ αὐτῶν νά κάνουν δικὴ τους καὶ τὴν ἴδια τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Σὲ κάθε λόγο τοῦ Σωτῆρα ὑπάρχει περισσοτέρη αἰωνιότητα καὶ ἀφθαρσία, ἀπ’ ὅ,τι σ’ ὁλόκληρο τὸν οὐρανὸ καὶ σ’ ὁλοκλήρη τή γῇ μὲ ὁλοκλήρῃ τὴν ἱστορία τους. Γι’ αὐτὸ ὁ Κύριος εἶπε: «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν» (Ματθ. 24,35). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι στούς λόγους τοῦ Σωτῆρα ὑπάρχει ὁ Θεὸς καὶ κάθε τι θεϊκό, γι’ αὐτὸ δέν θὰ παρέλ­θουν. Ὁ ἄνθρωπός πού τοὺς οἰκειοποιεῖται γίνεται πιὸ ἄφθαρτος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τή γῇ, γιατὶ μέσα σ’ αὐτοὺς ὑπάρχει μία δύναμη πού κάνει τὸν ἄνθρωπο ἀθάνατο καὶ αἰώνιο. Ἡ ἐκμάθηση τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐκπληρώσή τους κάνει τὸν ἄνθρωπο – συγγενῆ τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς ὁ ἴδιος τὸ δήλωσε ὅταν εἶπε «Μήτηρ μου καὶ ἀδελφοί μου οὖ­τοι εἶσιν οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ ποιοῦντες» (Λουκ. 8, 21). Τοῦτο σημαίνει: ἀκούς, διαβάζεις τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ; εἶσαι κατὰ τὸ ἥμισυ ἀδελφὸς τοῦ Χριστοῦ· τὸν ἐκτελεῖς; εἶσαι ὁλόκληρος ἀδελφὸς τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ εἶναι χαρὰ καὶ προνόμιο μεγαλύτερο κι ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ προνόμια. Μὲ τὴν ἐκμάθηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς ξεχειλίζει μία μακαριότητα στήν ψυχή πού δέν μοιάζει μὲ τίποτα τὸ γήινο. Ὁ Σωτῆρας αὐτὴν ἐννοοῦσε ὅταν εἶπε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν» (Λουκ. 11, 28).

Μεγάλο εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ Λόγου.

Τόσο μεγάλο ὥστε αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδας, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός, ὀνομάζεται στήν Αγία Γραφὴ Λόγος. Ὁ Θεὸς εἶναι Λόγος (Ἰωάν. 1,1). Ὅλοι οἱ λόγοι, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸν αἰώνιο καὶ ἀπόλυτο αὐτὸ Λόγο, εἶναι γεμάτοι Θεό, θεϊκὴ ἀλήθεια, αἰωνιότητα, δικαιοσύνη. Ἀκούς τοὺς λόγους αὐτούς; Ἀκούς τὸ Θεό. Τοὺς διαβάζεις; Διαβάζεις ἀπ’ εὐθείας τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς – Λόγος ἔγινε σάρξ, ἔγινε ἄνθρωπος (Ἰωάν. 1, 14) καὶ ὁ βουβὸς καὶ βραδύγλωσσος ἄνθρωπος ἄρχισε νά ὀρθώνει λέξεις αἰωνίας ἀληθείας καὶ δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ.

Στούς λόγους τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει κάποιος χυμὸς ἀθανασίας ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἀναγνώση τῶν λόγων Του πέφτει σταγόνα -σταγόνα στήν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ζωογονεῖ ἀπὸ τὸ θάνατο καὶ τήν φθορά. Αὐτὸ ἀποκαλύπτει ὁ Σωτῆρας ὅταν λέει: «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντι μὲ ἔχει ζωὴν αἰώνιον… καὶ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Ἰωάν. 5,24). Τοῦτο σημαίνει ὅτι μὲ τὴν ἀναγνώση, καὶ τὴν ἐκμάθηση τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ διδάσκεσαι τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰωνιότητα διδάσκεσαι τὴν ἀθάνατη καὶ αἰώνια ζωή. Ἂν πιστεύεις σ’ αὐτοὺς τοὺς λόγους μ’ ὅλη σου τήν πίστη, ἔμαθες ἤδη τί εἶναι αἰώνια ζωή καὶ πέρασες ἀπὸ τὸ θάνατο στή ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ Σωτῆρας ἐπιμένει ἀποφασιστικά: «Ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐάν τις τὸν ἐμὸν λόγον τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰωάν. 8, 51).

Κάθε λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι γεμάτος Θεό, γι’ αὐτὸ ὅταν εἰσέρχεται στήν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν καθαρίζει ἀπὸ κάθε ῥύπο. Ἀπὸ κάθε Του λόγο βγαίνει δύναμη, ἡ ὁποία καθαρίζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ ὁ Σωτῆρας στό Μυστικὸ Δεῖπνο εἶπε στούς πάντα παρόντες ἀκροατὲς Του, στούς μαθητὲς Του, τοὺς λόγους ἐκείνους: «ἥδη ὑμεῖς καθαροὶ ἔστε διὰ τὸν λόγον, ὃν λελάληκα ὑμῖν» (Ἰωάν.15,3). Ὅ,τι εἶναι γραμμένο μέσα στήν Αγία Γραφή, ὁ Κύριος καὶ οἱ Ἀπόστολοι Του ὀνομάσαν λόγο Θεοῦ, λόγο Κυρίου (Ἰωάν. 17, 13 – Πρ. Ἀπ. 6, 2 -13, 46- 16,32-19, 20-Β ‘ Κορ. 2,17-Κολ. 1, 15 -Β’ Θεσ. 3, 1). Καὶ ἂν δέν τὸν διαβάζεις καὶ δέν τὸν δέχεσαι σὰν τέτοιο, τότε θὰ μείνεις στό σκοτάδι τῶν βουβῶν καὶ βραδύγλωσσων ἀνθρωπίνων λέξεων, τῶν κενῶν καὶ ἐρήμων.

Κάθε λόγος τοῦ Σωτηρὰ εἶναι γεμᾶτος ἀλήθεια καὶ ὅταν εἰσέλθει στήν ψυχὴ τὴν ἁγιάζει σ’ ὅλη τὴν αἰωνιότητα. Γι’ αὐτὸ ὁ Σωτῆρας ἀπευθύνει τήν προσευχή Του, πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα Του: «Πάτερ! ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν» (Ἰωάν. 17,17). Δέν δέχεσαι τὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ σὰν λόγο τοῦ Θεοῦ, σὰν λόγο ἀληθείας; Αὐτὸ εἶναι ψέμα καὶ ὁ πατέρας τοῦ ψέματος πού βρίσκεται μέσα σου, ἐπαναστατεῖ κατ’ αὐτῆς τῆς ἀληθείας. Σὲ κάθε λόγο τοῦ Σωτῆρα ὑπάρχουν πολλὲς ὑπερφυσικὲς ἀλήθειες καὶ εὐλογίες. Καὶ αὐτὸ εἶναι πού χαριτώνει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ τὴν ἐπισκεφθεῖ. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος ὁλοκλήρη τὴν οἰκονομία τῆς σωτηρίας ὀνομάζει: «λόγον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. Ἀπ. 20, 32), «λόγον Ἀληθείας» (Ἐφ. 1, 13), «λόγον ζωῆς» (Φιλιπ. 2, 16).

Σὰν ζῶσα χαροποιὸς δύναμη, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ θαυματουργικὰ καὶ ζωοδοτικά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὸν ἀκούει καὶ τὸν δέχεται μὲ πίστη (Ἀ’ Θεσ. 2, 13). Ὅλα ἔχουν σπιλωθεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ καὶ ὅλα καθαρίζονται μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσευχή, τὰ πάντα, κάθε δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὡς τὸ σκουλήκι (Ἀ’ Τιμ. 4, 6). Μὲ τὴν ἀλήθεια πού ἔχει μέσα του, μὲ τήν δύναμη πού ἔχει, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι «τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καὶ δικνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καὶ πνεύματος, ἀρ­μῶν τε καὶ μυελῶν, καὶ κριτικὸς ἐνθυμησε­ων καὶ ἐννοιῶν καρδίας» (Ἔβρ. 4,12). Δέν ὑπάρχει τίποτα τὸ μυστικὸ μπροστὰ σ’ αὐτὸν καὶ γι’ αὐτόν. Γιατὶ κάθε θεῖος λόγος ἔχει μέσα του κάτι ἀπὸ τὸν αἰώνιο Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἔχει τήν δύναμη νά γεννᾷ καὶ ἀναγεννᾷ πνευματικὰ τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ γεννώμενος ἀπ’ αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος, γεννιέται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Πάνω σ’ αὐτὸ βασιζόμενος καὶ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰάκωβος γράφει πρὸς τοὺς χριστιανούς, ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς «ἀπεκύησε λόγον ἀληθείας» (1,18) καὶ ὁ ἅγιος Πέτρος τοὺς λέει ὅτι εἶναι «ἀναγεγεννημένοι διὰ λόγου ζῶντος Θεοῦ καὶ μένοντος στούς αἰῶνες» (Ἀ’ Πέτρ. 1, 23). Ὅλοι οἱ λόγοι, ποὺ εἶπε ὁ Θεὸς στούς ἀνθρώπους, προέρχονται ἀπὸ τὸν Αἰώνιο Λόγο, ποὺ εἶναι λόγος ζωῆς καὶ παρέχει αἰώνια ζωή.

Ζῶντας μὲ τὸ Λόγο αὐτὸ ὁ ἄνθρωπος ἀναγεννιέται ἀπὸ τὸ θάνατο στή ζωή. Γεμίζοντας τὸν ἑαυτὸ του μὲ τὴν αἰώνια ζωή, ὁ ἄνθρωπος γίνεται νικητὴς τοῦ θανάτου καὶ κοινωνὸς θείας φύσεως (Β’ Πέτρ. 1, 4) καὶ ἡ μακαριότητά του δέν θὰ ἔχει τέλος.

Σὲ ὅλα αὐτὰ τὸ βασικό, τὸ βασικότερο, εἶναι ἡ πίστη καὶ τὸ αἴσθημα ἀγάπης πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Γιατὶ μὲ τή θαλπωρή αὐτοῦ τοῦ αἰσθήματος ἀνοίγεται τὸ μυστήριο κάθε λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπως μὲ τή θαλπωρή τῶν ἀκτίνων τοῦ ἡλίου ἀνοίγει ὁ κάλυκας τοῦ εὐόσμου λουλουδιοῦ.  Ἀμήν

 Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

 (Ἀνέκδοτη ὁμιλία τοῦ Ὁσίου Σέρβου θεολόγου)

S.O.S ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ! ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ!

Την παρακάτω επιστολή μας έστειλε, ομάδα φοιτητών της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και σχετίζεται με την ίδρυση του τμήματος ισλαμικών σπουδών μέσα στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.. Έχουμε αναφερθεί άπειρες φορές στο θέμα μέσα από το pentapostamga.gr, όμως είναι πολύ παρήγορο και ενθαρρυντικό να ακούς τους ίδιους τους φοιτητές. Ίσως είναι αυτοί που θα έπρεπε να έχουν τον πρώτο λόγο και όμως δεν έχουν ερωτηθεί από κανέναν και καμία επίσημη αρχή.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς τον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Νίκο Φίλη και την αξιότιμο αναπληρώτρια Υπουργό Παιδείας κ. Σία Αναγνωστοπούλου.

Με αφορμή την απόφαση για λειτουργία «Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.

Μετά το ατόπημα της Ελληνικής κυβέρνησης να νομιμοποιήσει και να θεσμοθετήσει σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλοφίλων που ουσιαστικά πλήττει οτιδήποτε ωραίο στις ανθρώπινες σχέσεις και επαφές, πολτοποιεί το ιερό θεσμό-μυστήριο του Γάμου με σύμφωνα και πολιτικές τελετές, διαβρώνει την οικογένεια και εξυπηρετεί τον πολιτικό ολοκληρωτισμό, συντελείται ένα δεύτερο ολίσθημα, αυτήν την φορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας μας: Η εισαγωγή ισλαμικών σπουδών στην Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ.

Είμαστε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Δεν εκπροσωπούμε την ολότητα των φοιτητών της Σχολής αλλά πιστεύουμε πως εκφράζουμε την άποψη πολλών συμφοιτητών μας. Ως μέλη της ακαδημαϊκής θεολογικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης και πολίτες αυτής της χώρας έχουμε το υπέρτατο χρέος και δικαίωμα να εκφράσουμε την άποψή μας επί της υπουργικής αυτής απόφασης καθώς μας αφορά άμεσα αλλά και την ανησυχία μας. Ανησυχούμε αν αυτό το εγχείρημα αποδώσει καρπούς μέσα στην Θεολογική Σχολή. Ανησυχούμε με το όλο και διογκούμενο μεταναστευτικό ρεύμα, η συντριπτική πλειοψηφία του οποίου είναι μουσουλμανικού θρησκεύματος. Ανησυχούμε πως θα συνυπάρξουν Ορθόδοξη Θεολογία και Ισλάμ και εκφράζουμε τους φόβους μας, όπως τους επεσήμανε και ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος, για βίαια επεισόδια μεταξύ φοιτητών.

Μπροστά σ΄ αυτήν την χαώδη κατάσταση αποφασίσατε την λειτουργία τετραετούς προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών το οποίο μάλιστα θα λειτουργήσει από το προσεχές ακαδημαϊκό έτος 2016-17 εντός της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.! Ως φοιτητές της Θεολογικής Σχολής απαιτούμε την άμεση αναστολή, απόσυρση ή ακύρωση της λειτουργίας της «Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» εντός της Θεολογικής Σχολής και αντιπροτείνουμε την δημιουργία Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στην Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. το οποίο δεν θα συστεγάζεται στην Πανεπιστημιούπολη του Α.Π.Θ., θα διατηρήσει τον προβλεπόμενο μικρό αριθμό των εισακτέων και την προβλεπόμενη δομή του όσον αφορά τους καθηγητές οι οποίοι θα προέρχονται από τα Τμήματα Θεολογίας, Πολιτικών Επιστημών, Ιστορίας, Φιλολογίας, Νομικής, Αρχιτεκτονικής και την διδασκαλία. Προβλέπεται επίσης ότι θα προκηρυχθούν πέντε θέσεις διδασκόντων (από που θα βρεθούν τα χρήματα σε μία τέτοια εποχή περικοπών· ελπίζουμε όχι από την Τουρκία και το Σουλτανάτο του Ομάν όπως είχαν εξαγγείλει οι ίδιες ότι προτίθενται), οι οποίοι θα διδάξουν Μουσουλμανική Θεολογία, δηλαδή Κοράνι και Αραβική γλώσσα.

Η Ελλάδα έχει μία γηγενή μουσουλμανική μειονότητα εκ της οποίας όσα μέλη της θέλουν να διδαχθούν την Ισλαμική Θεολογία αναγκάζονται, και μάλιστα με χρηματοδότηση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, να καταφεύγουν στην Αραβία, Τουρκία ή σ΄ άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Προκειμένου να αποτρέψουμε τον φανατισμό που καλλιεργείται σ΄ αυτές τις χώρες, είναι πιο σωστό να δημιουργηθεί Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στην Ελλάδα όπου μαθήματα, σπουδές, καθηγητές, εκπαιδευτικό περιεχόμενο θα υπόκεινται και θα προβλέπονται από το Υπουργείο Παιδείας. Επίσης, πρέπει να παράσχετε τις κατάλληλες εγγυήσεις και τις απαραίτητες προϋποθέσεις και ασφάλειες ώστε το Τμήμα αυτό να μην εξελιχθεί σε χώρο φανατισμού, μωαμεθανικής προπαγάνδας, εξισλαμισμού και προστασίας, ή ακόμη και εκκόλαψης Τζιχαντιστών! Τουναντίον να εξελιχθεί σε περιβάλλον αποδοχής της ετερότητας, καλλιέργειας της διαφορετικότητας και σεβασμού και υιοθέτησης των αξιών ζωής του τόπου μας.

Είναι αδύνατη η συνύπαρξη Ισλαμικής και Ορθόδοξης Θεολογίας. Νομικώς αβάσιμη καθώς η υπ΄ αριθμόν 194/1987 απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ορίζει ρητά και ξεκάθαρα: «όσα διδάσκονται στο Θεολογικό Τμήμα αποτελούν κυρίως δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Επιστημονικώς και παιδαγωγικώς απαράδεκτο διότι οι Θεολογικές Σχολές έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση Σπουδών και διότι δεν υπάρχει καμία επιστημολογική και θεολογική συνάφεια με το Ισλάμ. Οντολογικώς θα οδηγήσει σε όξυνση πνευμάτων και έξαρση φανατισμού με αποτέλεσμα όχι μόνο το όλο εγχείρημα παταγωδώς να αποτύχει αλλά και να εκτυλίσσονται-μη γένοιτο-ακραία περιστατικά βίας. Θεολογικώς ανεπίτρεπτο καθώς η Ισλαμική Θεολογία είναι εντελώς αντίθετη από την Ορθόδοξη Θεολογία με πρώτη και ουσιώδη διαφορά ότι δεν αποδέχεται το τρισυπόστατο του Θεού (Κοράνι 5:73). Το Κοράνι, το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων, αρνείται τον Ιησού Χριστό ως Υιό του Θεού και Θεό (37:152,153) αλλά τον θεωρεί ως ένα απλό προφήτη και «γιο της Μαριάμ» (5:17). Υποβαθμίζει την γυναίκα σε αντικείμενο, αποστρέφεται την ετερότητα και την διαφορετικότητα όταν απαγορεύει την σύναψη φιλίας με μη Μουσουλμάνους (3:28), προτρέπει και ευλογεί υπό συγκεκριμένες περιστάσεις την βία και την αφαίρεση ζωής (2:191, 5:53, 8:12, 8:17, 8:39). Στην Ορθόδοξη Θεολογία δεν νοείται η οποιαδήποτε απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι στο ανθρώπινο πρόσωπο, πολύ περισσότερο η αφαίρεση ζωής! Η ανθρωπολογία και οι διαπροσωπικές σχέσεις (κοινωνικές, οικογενειακές, φιλικές, διαθρησκειακές) στο Ισλάμ είναι τελείως διαφορετικές!

Αξιότιμοι κύριοι Υπουργοί, υπηρετείτε το Α και το Ω ενός Έθνους: Την Παιδεία! Υποχρεούστε να την διαφυλάξετε και να κάνετε τα αδύνατα δυνατά για να καλλιεργηθεί σε κάθε πολίτη, ιδίως στους νέους! Αν ενδιαφέρεστε για την Παιδεία και επιδιώκετε το διάλογο και ονειρεύεστε μία καλύτερη, πιο ποιοτική Παιδεία όπως εξαγγέλετε, ακούστε μας! Δεν διακατεχόμαστε από κανέναν φονταμενταλισμό, ούτε ανήκουμε σε καμία παραθρησκευτική οργάνωση. Το μέλλον διαγράφετε δυσοίωνο. Μην το κάνετε με εξαγγελίες, άστοχες δηλώσεις και κυρίως μέτρα σας ακόμη δυσκολότερο. Στο χέρι σας είναι!

Θεσσαλονίκη, Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2016

Ομάδα φοιτητών Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – Σταυροπροσκυνήσεως Ευαγγέλιο: Μρκ. 8, 34-θι

                                          Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗ

          Εν ολίγοις

          Στο μέσον της Μ Τεσσαρακοστής και λίγο πριν το Πάσχα η Εκκλησία μας προβάλλει την εορτή της . Σταυροπροσκυνήσεως, Η Τεσσαρακοστή είναι περίοδος πνευματικών αγώνων και η πορεία των ασκητικών αγωνισμάτων για τους πιστούς δεν τελείωσε.

          Ο Χριστός εν όψει της διώξεώς Του και της σταυρικής Του θυσίας απευθύνει στους μαθητές και το λαό που τον αποδέχεται λόγια σκληρά, αλλά και αληθινά. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δική μας ακοή. Μας δυσαρεστούν  και μας αναστατώνουν τα λεγόμενα «σκληρά» λόγια Του, όπως τα χαρακτήρισαν μερικοί από τους πρώτους μαθητές Του.

          Ο σταυρός του Χριστού σημαίνει κάτι σκληρό, απόρριψη και καταδίκη. Ο Κύριος δεν επιχειρεί να παραποιήσει την πραγματικότητα  και δεν μας αποκρύβει τις συνέπειες της απόρριψής μας λογω της ομολογίας του Ονόματος Του. Μπορεί κάποιοι να δειλιάσουν και να οπισθοχωρήσουν και ν’ απομακρυνθούν. Τι να γίνει; Ο Χριστός δεν υπόσχεται και δε κολακεύει τις ανθρώπινες αδυναμίες για κατάκτηση επίγειου πλούτου, αγαθών και κοσμικών τιμών. Αντίθετα μας προσκαλεί να επιχειρήσουμε μια διακινδύνευση ακόμη και αυτής της ψυχής.

          Μας απευθύνει λόγια «σκληρά» έτσι όπως τα είδε η ανθρώπινη αδυναμία και τα διέσωσαν και οι συνοπτικοί ευαγγελιστές.

          Ο λόγος του Χριστού είναι: «όστις θέλει μου ακολουθείν…», ένας λόγος που αμφισβητήθηκε από ξένους ερμηνευτές της Γραφής ως αυθεντικός λόγος  του Χριστού. Κι όμως  είναι λόγος του Κυρίου, γιατί κανείς άλλος δεν είχε ποτέ προβάλλει παρόμοια αξίωση από τους οπαδούς του. Συνήθως οι ηγέτες δεν αξιώνουν, αλλά υπόσχονται ευχάριστα πράγματα. Μόνον ο Χριστός ξένος από κάθε κοσμική σκοπιμότητα και την παραμικρή αδυναμία, θα μπορούσε ν’ απαιτήσει από τους υποψηφίους μαθητές  ν’ αρνηθούν τον εαυτό τους, να σηκώσουν αγόγγυστα τον σταυρό τους και να Τον ακολουθήσουν.

          Πριν όμως από την αξίωσή αυτή του Κυρίου συνέβη κάποιο αξιομνημόνευτο συμβάν, το οποίο έδωσε την αφορμή και αναφέρεται από τον ευαγγελιστή Μάρκο στη σημερινή ευαγγελική περικοπή.

          Βρισκόμαστε στην αρχή του τρίτου έτους της δράσης του  Κυρίου στην Παλαιστίνη. Μέχρι τότε είχε κηρυχθεί ο σπόρος της αλήθειας στις καρδιές πολλών ανθρώπων. Ακόμη με τις θαυματουργικές του δυνάμεις έχει εμπλήσει θαυμάτων την αγία γη. Και τώρα μετά από την διδαχή και τα θαύματα έρχεται και ομιλεί για τα φρικτά πάθη του, τα οποία θα σκανδαλίσουν όσους είχαν σχηματίσει μέσα  τους την πιο ειδυλλιακέ εικόνα της βασιλείες  που έμελλε να ιδρύσει στη γη.

          Πρώτος αποδέκτης αυτής της θλιβερής είδησης του πόνου που προκάλεσε ο λόγος του θείου πάθους υπήρξε ο απ. Πέτρος. Όταν ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος άκουσε την θλιβερή προφητεία «προσλαβόμενος αυτόν, ήρξατο επιτιμάν αυτόν».

          Ο Κύριος όμως φάνηκε ψυχρός στις έντονες παρακλήσεις του μαθητή του. Μάλιστα ασυνήθιστα σκληρά , αφού  τον ονόμασε σατανά. «Ύπαγε οπίσω μου σατανά,  ότι ου φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων». Και αμέσως μετά την δραματική σύγκρουσή του με τον Πέτρο κάλεσε κοντά του το λαό και τους απηύθυνε αυτά τα «σκληρά» λόγια: «όστις θέλει οπίσω μου  ακολουθείν ….», δηλ. μάθετε, ότι όχι μόνο εγώ πρέπει να πάθω, αλλά και καθένας  που θέλει να με ακολουθήσει, θα κάνει το ίδιο πράγμα».

          O λόγος του Κυρίου είναι λόγος συμβόλαιο με τους μαθητές όλων των εποχών. Όσοι οραματίστηκαν  έναν ευχάριστο και ανώδυνο χριστιανισμό προχώρησαν στην παράταξη των εχθρών του Ιησού Χριστού.

          Οπωσδήποτε τα λόγια αυτά του Χριστού «όστις θέλει….» θα προκαλούσαν θλίψεις, ίσως και απογοήτευση, σε μερικούς ακροατές του για το μέλλον της διδασκαλίας  του. Σήμερα όμως αποκαλύπτεται  η λαθεμένη εκτίμησή τους. ‘Έπεσαν έξω γιατί ο «σκληρός» αυτός λόγος προσήλκυσε και μαγνήτισε αναρίθμητες ψυχές. Χιλιάδες άνθρωποι δέχτηκαν με ευχαρίστηση τον λόγο του Χριστού, απαρνήθηκαν τον εαυτό τους και υπέμειναν κάθε δοκιμασία ακολουθώντας τον Ιησού. Απαρνήθηκαν τα πάθη τους, τον παλαιό εαυτό τους, τον νόμο τη σαρκός που πιέζει και δυσανασχετεί τον άνθρωπο σε σημείο που ο Παύλος να λέγει: «ταλαίπωρος εγώ ο άνθρωπος, τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» .

          Έτσι ακολουθώντας  την εντολή του Χριστού ο φανατικός Ιουδαίος Σαύλος γίνεται ο φλογερός Παύλος. Ο φιλάργυρος τελώνης έγινε ακτήμων και μεγάλος απόστολος και ευαγγελιστής. Η αμαρτωλή γυναίκα έγινε η σεμνή και σώφρων μαθήτρια του Χριστού. Ο ληστής πρώτος πολίτης του Παραδείσου.

          Ο λόγος λοιπόν του ευαγγελίου φάνηκε σωτήριο φάρμακο για την αρρωστημένη ανθρωπότητα, αφού αυτός γέννησε τους αγίους Αποστόλους, τους  μάρτυρες, τους αγίους και οσίους της Εκκλησίας. Δηλ. ό, τι καλύτερο βγήκε από την κοινωνία μας.

          Η αυταπάρνηση πρέπει ν’ αποτελεί πρόθυμη ανταπόκριση στην άπειρη αγάπη του Θεού, ενώ η εγωιστική και ευδαιμονιστική ζωή μας συνιστά άρνηση και αχαριστία μπροστά στο πέλαγος της θ. αγάπης.

          Όταν ο άνθρωπος δει πραγματικά τον Σταυρό του Χριστού δεν θα δυσκολευτεί μετά από λίγο να διακρίνει και το φως της Αναστάσεως. Γιατί όποιος νοιώσει την αγάπη  του που σταυρώνεται ξέρει, ότι γι’ αυτήν την αγάπη δεν υπάρχει θάνατος. Ο Σταυρός που ήταν σύμβολο θανάτου έγινε εγγύηση της ζωής, γιατί έδωσε την ευκαιρία στην αγάπη να στερεωθεί και να γίνει αθάνατη.

          Παράλληλα με το έργο του Χριστού είναι και το έργο της  Εκκλησίας. Όπως ο Χριστός, έτσι και η Εκκλησία φανερώνει στον κόσμο την αλήθεια του Θεού. Η αλήθεια αυτή είναι  δύναμη και ζωή. Και η Εκκλησία ως φορέας δυνάμεως και ζωής έχει μια ανακαινιστική αποστολή. Ως μέλη της Εκκλησίας οφείλουμε να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας, ούτε ν’ αποστρεφόμαστε  τον κόσμο, αλλά να δίνουμε τη μαρτυρία της αγάπης του Θεού. Όπως και δεν επιτρέπεται να ταυτιζόμαστε με τον κόσμο, γιατί τότε χάνουμε την ταυτότητα μας και αφιστάμεθα της αποστολής μας.

          Η πορεία των πιστών μέσα στον κόσμο υποδηλώνει ο Σταυρός και η Ανάσταση. Αλλά το βαθύτερο νόημα της ιστορίας δεν βρίσκεται μ’ άλλο τρόπο, παρά μέσα στην προοπτική του Σταυρού και της Αναστάσεως.

Καλή Κυριακή

π. γ. στ.

Η Πίτσα Κωνσταντίνου- Αραπίδου, τo 17χρονο κορίτσι της ΕΟΚΑ με την ψυχή λιονταριού!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη-akontogiannidis@yahoo.gr.

Διάλεξα σήμερα, ημέρα ίδρυσης της ΕΟΚΑ, να παρουσιάσω την « κοπέλα της σημαίας!» Έτσι ξέρουν στην Κύπρο την Παμπίτσα (Πίτσα) Κωνσταντίνου- Αραπίδου. Το κορίτσι που έραψε τη σημαία με τα εσώρουχα της στο κελί των φυλακών! Τη σημαία, που κάποιοι ανεγκέφαλοι ποδοπατούν και καίνε. Η Πίτσα είναι ηρωίδα  και δεν το παραδέχεται, γιατί θεωρεί ήρωες τον Παλληκαρίδη και τους άλλους που εκτελέστηκαν…  Ας δούμε όμως, πώς το 17χρονο  αυτό κοριτσόπουλο, έφτιαξε μέσα στο κελί το εθνικό μας λάβαρο και αφήστε την συγκίνηση να σας πλημμυρίσει…

«Στη φυλακή δεχόμασταν μόνο στενούς  συγγενείς, μια φορά το μήνα με συρματόπλεγμα στη μέση να μας χωρίζει. Είχα πάθος με την Ελλάδα, και μια νύχτα στη μοναξιά του κελιού, σκέφτηκα, πως όταν αποφυλακιστώ, θα ήθελα να βγω κρατώντας  την ελληνική σημαία. Έτσι μου ήρθε η ιδέα… Στο επισκεπτήριο έλεγα στη μάνα μου να μου φέρνει εσώρουχα (κομπινεζόν και βρακιά), μόνο άσπρα και γαλάζια. Επέμενα και εκείνη απορούσε…

Είχαμε μετατρέψει ένα κελί σε εκκλησιά. Ερχόταν ο παπάς κάθε Κυριακή μας ευλογούσε  και από εκεί έπαιρνα κεριά,  τα άναβα κρυφά στο κελί και άρχισα να κόβω τα εσώρουχα σε λωρίδες. Δυο χρόνια με το φως του κεριού έραβα τη σημαία!…»

 Οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, έφεραν την αμνηστία, με απελευθέρωση των κρατουμένων. Στην πύλη των φυλακών, συγγενείς αδημονούν…

« Μέσα στην αγωνία μου, έψαχνα κοντάρι να δέσω τη σημαία. Σε μια γωνιά βλέπω το σκουπόξυλο της καθαρίστριας, το άρπαξα, έδεσα τη σημαία με κομμάτια κορδέλας. Καθώς άκουγα να φωνάζουν «ζήτω οι ήρωες και οι ηρωίδες», τη σήκωσα ψηλά και προχώρησα στην έξοδο… Τα δάκρυα μου έτρεχαν ποτάμι… ΄Επεσα στην αγκαλιά των δικών μου και από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι τίποτα…»

Το αίμα των νέων έβραζε τότε από πατριωτισμό και όταν άκουγαν ΕΟΚΑ, όλοι ήθελαν να στρατευθούν.

 « Την 1-4-1955, σποραδικές εκρήξεις συγκλονίζουν το νησί και με προκηρύξεις ο  Γρίβας αρχίζει τον ένοπλο αγώνα. Με τη συμμαθήτριά μου Ρίτα Ανθούλη, θέλαμε να μπούμε στην ΕΟΚΑ αλλά ήταν αόρατη. Κάποιος που μας άκουσε, μας πλησίασε, μας εξήγησε πως για να γίνουμε δεκτές « θα χρειαστεί να αντέξουμε σε σκληρές δοκιμασίες». Δεχτήκαμε και μας οδήγησε σε παλιόσπιτο ενός χωριού και ορκιστήκαμε «πίστη στην πατρίδα» και «δε θα προδώσουμε ποτέ».

Στην αρχή ρίχναμε προκηρύξεις, μεταφέραμε επιστολές και πυρομαχικά στους αντάρτες. Εκεί γνωρίσαμε τον Νίκο Σαμψών, τολμηρό, αδίστακτο παλικάρι! Τον εκτιμούσα πολύ, αλλά  η στάση του στο πραξικόπημα, με απομάκρυνε, έκοψα την καλημέρα και δεν τον ξανάδα.

 Οι γονείς μου δεν ξέρανε τίποτα. Η αδελφή μου κάτι υποψιάστηκε: «Καταραμένη πού ήσουν πάλι; Τι έκανες; Πάλι πράσινη είσαι!» μου είπε όταν με αντίκρισε φοβισμένη.

 Όταν τέθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας στους άνδρες, ο Γρίβας διέταξε να δράσουν οι γυναίκες. Μας διέταξαν να βάλουμε δυο βόμβες σε αγγλικό στόχο και ο Σαμψών μας απέτρεψε γιατί θα κινδυνεύαμε. Τις πήρα στην τσάντα και με το αυτοκίνητο της Ρίτας ξεκινήσαμε. Αφού περάσαμε δυο μπλόκα,  στο τρίτο ο άγγλος στρατιώτης έψαξε την τσάντα μου και τρόμαξε σαν τις  είδε! Εμείς γελούσαμε επίτηδες, για να θολώσουμε τα νερά…

 Μας συνέλαβαν, έφαγα το ξύλο της αρκούδας! Δεν ομολόγησα κι επέμενα:  «βάλατε στην τσάντα τις βόμβες για να με ενοχοποιήσετε». Στις 3-12-56 μας δίκασαν με πρόεδρο του δικαστηρίου τον σέρ Μπέρναρντ Σό ( τι τραγική ειρωνεία η απλή συνωνυμία!) Συνήγοροι μου οι Γλαύκος Κληρίδης, Τάσος Παπαδόπουλος και Ρολάνδης. Με καταδίκασαν επτά χρόνια και τη Ρίτα δύο»

Ο μεγάλος της καημός!

«Στις φυλακές, όταν θα εκτελούσαν τον Παλληκαρίδη και τον οδηγούσαν στην αγχόνη, ξεσηκωθήκαμε στα κελιά να του συμπαρασταθούμε, στις στερνές στιγμές του. Φωνάζαμε «θάρρος Βαγορή! Θάρρος Παλληκαρίδη!» Και μας απαντούσε: «Θάρρος σε σας, να συνεχίσετε την αγώνα». Μετά από λίγο ακούστηκε ο γδούπος από το κρέμασμα… Απ’ όλα τα κελιά άκουγες θρήνους… ήταν μόνο 18 χρόνων! Παλικάρι! Δεν μπορώ να χωνέψω, ότι πολεμήσαμε, αγωνιστήκαμε, άλλοι εκτελέστηκαν, για τη λευτεριά μας! Και η χώρα μου εξακολουθεί να είναι διχοτομημένη… Αυτόν τον καημό έχω μέσα μου και είναι αγιάτρευτος…»

 

 *To άρθρο δημοσιεύτηκε στη Real News.

Ήταν 1η Απριλίου