Ανθρωπισμός και ανθρωπισμός

Ανθρωπισμός  και ανθρωπισμός

          Ο ανθρωπισμός αποτελεί την ηθική έκφραση της Αναγεννήσεως. Μέχρι τότε η ζωή του κόσμου κυλούσε με κέντρο το Θεό. Ήταν Θεοκεντρική. Εκείνος ιεραρχούσε ολόκληρη τη δημιουργία και έδινε το  μέτρο και το κριτήριο και τους στόχους της ανθρώπινης ζωής.

          Η Αναγέννηση  με πανηγυρικούς τόνους καταλύει την ιεραρχία του κόσμου, εκθρονίζει από το κέντρο του κόσμου το Θεό και στη θέση Του τοποθετεί τον άνθρωπο. Έτσι σηματοδοτεί μια επικίνδυνη εποχή. Την εποχή ενός ανθρωπισμού χωρίς Θεό.

          Ο Θεός και ο άνθρωπος στέκονται αντικριστά και διαλέγονται. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται για την αιωνιότητα, αλλά φροντίζει και για  την επίγεια ζωή του, δεν την περιφρονεί ούτε την υποτιμά. Αλλά η ανταρσία αυτή του ανθρώπου δεν σταμάτησε  μέχρις εδώ. Ο Θεός σιγά- σιγά αρχίζει να παραμερίζεται και τη θέση του παίρνει ο  άνθρωπος. Από το πρωτείο του Θεού προχωράμε στο πρωτείο του ανθρώπου. Αυτό είναι το κίνημα της Αναγέννησης και το περιεχόμενο του ανθρωπισμού. Από τη θεοκρατία-με την καλή βέβαια έννοια- φθάνουμε στην ανθρωποκρατία . Δηλ. ένας  ανθρωπισμός χωρίς Θεό που καταλήγει στην απανθρωπιά, όπως βλέπουμε να βιώνετε διαχρονικά.

          Έτσι είναι. Ο ορθολογισμός, φυσικό γέννημα του ανθρωπισμού, σιγά-σιγά φθείρει τις αιώνιες αξίες και δημιουργεί τον σκεπτικισμό και την άρνηση.

          Πάντως ο ανθρωπισμός δεν μπόρεσε να σώσει τον κόσμο, όπως διακήρυττε, και να πετύχει την πολυπόθητη ειρήνη. Αποθεώθηκαν οι ανθρωπιστικές σπουδές και τα λεγόμενα ανθρωπιστικά ιδεώδη τα οποία κτυπήθηκαν αλύπητα. Και τούτο γιατί ο ανθρωπισμός δεν ερμηνεύει σωστά τη ζωή και την αποστολή μέσα στον κόσμο την ορίζει με βάση τα τις γήινες δυνατότητες. Δηλ. εξαντλεί την αποστολή του ανθρώπου μέσα στα ενδοκόσμια όρια. Τρέφεται με λογικές και θανάσιμες διαπιστώσεις και αμφιβολίες. Ενώ ο Χριστιανισμός είναι βαθύτατα αυθεντικός Ανθρωπισμός. Ο χριστιανισμός τρέφεται από μυστικές αποκαλύψεις και υπερβατικές βεβαιότητες. Ο ανθρωπισμός περιόριζε τη ζωή. Ο χριστιανισμός την απειροποιεί. Ο ανθρωπισμός μένει αμήχανος μπροστά στο φαινόμενο του ανθρώπου και το ερμηνεύει εξελικτικά. Ο χριστιανισμός φωτίζει τον άνθρωπο δια του Θεού και της αγάπης Του. Ο ανθρωπισμός προσπαθεί να σώσει τον άνθρωπο με κοινωνικά  κριτήρια, ενώ ο χριστιανισμός σώζει με την αγάπη του Θεού και την Αγιότητα.

          Σήμερα ζούμε την τραγωδία αυτής της αντίθεης επανάστασης που άρχισε  από την εποχή της Αναγέννησης. Αυτό αργήσαμε να το καταλάβουμε, αφού μέσα από θάνατο και αίμα βούλιαξε η ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου και όλες οι  ανθρωπιστικές προσδοκίες και βεβαιότητες εξοβέλισαν από τη ζωή τον χριστιανισμό και από εγωισμό κρατήσαμε το ελάχιστο, τον ανθρωποκεντρικό ανθρωπισμό.

          Από την εποχή που ανατρέψαμε την ιεραρχία του σύμπαντος και ανακηρύξαμε τη θεοποίηση του ανθρώπου, η οικουμένη προχωρεί σε άπειρα αδιέξοδα. Ο ορθολογισμός δεν μπόρεσε με τα δικά του μέτρα να ιεραρχήσει τη ζωή και να δικαιολογήσει την παρουσία του ανθρώπου, όπως και το μυστήριο του θανάτου.

          Ο ηθικός εκτραχηλισμός της σημερινής ζωής  αποτελεί τον απόηχο της μεγάλης πτώσης του ανθρωπισμού.

          Αλήθεια τι απομένει σε όσους επιμένουν με πείσμα ακόμη να καμώνονται ότι είναι ανθρωπιστές ενός ανθρωπισμού χωρίς Θεό;

          Τι δέον γενέσθαι; Να επανεύρουμε το Θεό. Να ταπεινωθούμε και να ομολογήσουμε την αποτυχία τέτοιων σχημάτων ζωής. Τότε μόνο μπορεί να ισορροπήσει ο κόσμος και η ζωή μας να πάρει τη φυσιολογική της πορεία και να είναι ζωή ιεραρχημένη και αληθινά ανθρώπινη ή καλύτερα Θεανθρώπινη.

          Γ.

Μάθημα από μαθητές της «Βουλής των Εφήβων»

Μάθημα από μαθητές της «Βουλής των Εφήβων»

          σχετικά με τις προωθούμενες αλλαγές από το Υπουργείο Παιδείας για θρησκευτικά, αρχαία, παρελάσεις, πρωινή προσευχή

          Μαθητής-βουλευτής Φώτης Μουρούτσος από Αρκαδία:

          «…Κυριότερη άμυνα μας ως έθνος…. Αποτελεί η διασφάλιση της ελληνικής μας ταυτότητας. Όμως με έκπληξη παρατηρώ ότι η Κυβέρνηση, και συγκεκριμένα το Υπουργείο σας, προχωρεί σε προώθηση θέσεων, οι οποίες οδηγούν σε αμφισβήτηση του ρόλου των μαθητικών παρελάσεων, της πρωινής προσευχής και του μαθήματος των Θρησκευτικών, που αποτελούν μέρος της ελληνικής μας ταυτότητας. Και κατέληξε: καταργώντας και αμφισβητώντας τη θέση της χριστιανικής παιδείας, αλλά και των παρελάσεων στο ελληνικό σχολείο, δεν νομίζετε ότι στρέφεσθε ενάντια στον ελληνικό λαό στην ιστορία του;».

          Μαθητής- βουλευτής Γιώργος Μπακάλης από Δωδεκάνησο:

          « …η τρίωρη διδασκαλία του μαθήματος ονομάστηκε «παρά φύσιν» από τον Υπουργό… Εάν πρόβλημα είναι τελικά η δυσκολία των νέων να εκφραστούν ορθά στην ελληνική, τότε πως θα ήταν λύση η απομάκρυνση από τη ρίζα της; Μια ολόκληρη σωρεία μαθητών γένεται έρμαιο της ασύμφορης αυτής πρακτικής δοκιμής, που είναι βέβαιο ότι μόνο τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα μπορεί να φέρει». Και στη δευτερολογία του, μετά την προσπάθεια απαντήσεως του Υπουργού, τόνισε: « Όσον αφορά τα αρχαία, επειδή ρωτήσατε αν πιστεύει κανένας εδώ μέσα ότι τα αρχαία βοηθούν στο να μάθουμε ελληνικά, θέλω να σας πω το εξής: εγώ δεν έχω δει ποτέ μου δένδρο ή φυτό να επιβιώνει χωρίς τις ρίζες του, και έτσι η νέα ελληνική γλώσσα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τα αρχαία».

          «Ακουέτω ταύτα και βασιλεύς»

          «ΣΩΤΗΡ», τ. 2140

Άμα δεν έχεις γέρο να αγοράσεις

“Παράξενο μου φάνηκε όταν πρωτοάκουσα από το στόμα του παπα-Σίμωνα το «Άμα δεν έχεις γέρο να αγοράσεις».

– Γιατί το λέτε αυτό, παπα-Σίμωνα; Τόσο χρήσιμος είναι ο γέρος; Δεν βλέπετε που τόσα χρόνια σας στέλνουν στο γηροκομείο; Τον ρώτησα.

– Α! Δεν ξεύρεις; Ήταν μια φορά ένας άρχοντας και κάλεσε τους συμβούλους του, νέους και γέρους, και τους είπε: «Θέλω να μου πείτε τι ώρα βγαίνει ο ήλιος το πρωί». Μαζεύτηκαν όλοι και κοίταζαν την Ανατολή. Ένας γέρος όμως κοίταζε τη Δύση. Οι άλλοι τον κορόιδευαν. Κάποια στιγμή λέγει ο γέρος που κοίταζε τη Δύση: «Βγήκε ο ήλιος». Οι άλλοι δεν βλέπανε τον ήλιο, αλλά εκείνος είδε την ανταύγεια που φαίνεται στη Δύση, καθώς ανατέλλει και πριν ακόμη φανεί ο ήλιος. Κατάλαβες; Ο Γέρος ήξευρε περισσότερα λόγω της πείρας του. Άρα οι νεώτεροι να ακούτε και μας τους μεγαλύτερους.

Αυτή η τάξη υπάρχει βέβαια στην Εκκλησία και στην παράδοσή μας. Συχνά κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, ακούμε «Είπεν ο Κύριος…», στο Γεροντικό διαβάζουμε «Είπε Γέρων…», στην καθημερινότητα επαναλαμβάνουμε το «Οι παλαιότεροι λέγανε…» και οι τεχνίτες πολλές φορές λένε «Ο μάστορας είπε…».

Η γνώση λοιπόν είναι και μετάδοση πείρας από γενεάς εις γενεάν διά της προφορικής ή γραπτής παραδόσεως…

Όταν ήλθαμε στο Άγιον Όρος βρήκαμε μόνο γέρους κατά την ηλικία, αλλά και Γέροντες στο φρόνημα, φτιαγμένους από τη ζωή. Όλοι τους είχανε κάτι να μας πουν, κάτι να μας διδάξουν πρακτικά, κάτι να μας εμπνεύσουν. Αυτοί ήταν για μας η παράδοσή της καλογερικής ζωντανή, εφαρμοσμένη, και εμείς ήμασταν γι’αυτούς τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Γι’αυτό καθώς έφευγαν ένας-ένας, νιώθαμε την έλλειψή τους. Παρηγορούμασταν όμως, όσο ακόμη κάποιος έμενε πιο πίσω.”

Πηγή:Εόριον

Ο Σταυρός με το Τίμιο Ξύλο – Αληθινό περιστατικό με τον Άγιο Πορφύριο

Έχουν περάσει πολλές δεκαετίες από τότε που ο Άγιος Πορφύριος , επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που είχε κάνει στο Άγιον Όρος ή στους Άγιους Τόπους, αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να θυμηθώ, θέλησε να μου δείξει κάτι πολύτιμο που είχε μαζί του.

 Για το λόγο αυτό, με κάλεσε μέσα στο Ιερό του Ναού του Αγίου Γερασίμου της Πολυκλινικής Αθηνών και, αφού πρώτα έλεγξε μη μας βλέπει κανείς άλλος, έβγαλε μέσα από τη βαθιά τσέπη του μια μεγάλη θήκη.Έκανε τον σταυρό του και ασπάσθηκε αυτή τη θήκη τρεις φορές. Μετά απευθύνεται σε μένα και, με πολύ σοβαρότητα, με ρώτησε αν γνωρίζω τι κρύβει μέσα αυτή η θήκη. Του απάντησα αρνητικά και τον παρακάλεσα να μου αποκαλύψει ο ίδιος.Εκείνος, με μεγάλη ευλάβεια σταύρωσε την θήκη που μου έδειξε και στη συνέχεια την άνοιξε. Αμέσως , ο χώρος άρχισε να ευωδιάζει! Μια ευωδία που, εγώ τουλάχιστον, δεν είχα ποτέ ξανααισθανθείΑνοίγοντας την θήκη, παρατήρησα αμέσως ότι μέσα της πειείχε έναν ωραιότατο, σκαλιστό ξύλινο Σταυρό, μήκους μια μεγάλης ανδρικής παλάμης και πάχους 2 με 3 εκατοστών. Τόσο ωραίο Σταυρο, δεν ξανάδα στη ζωή μου! Επρόκειτο για ένα κομψοτέχνημα ανυπολόγιστης αξίας! Έμεινα κατάπληκτος και άφωνος!Ο Άγιος Πορφύριος πήρε στα χέρια του τον Σταυρό και σταυρώθηκε τρεις φορές. Τον ασπάσθηκε με πάθος και ευλάβεια και, στη συνέχεια, άρχισε να με σταυρώνει για πολλή ώρα, ενώ τα άγια χείλη του ψέλλιζαν διάφορα τροπάρια. Όταν τελείωσε, μου έδωσε και ασπάσθηκα τον Σταυρό και μου Τον έδωσε να Τον δω.Τον περιεργάστηκα για πολλή ώρα και θαύμαζα την λεπτότητα της τέχνης και την σοφία του καλλιτέχνη και δημιουργού του! Ακόμη, προσπαθούσα να διακρίνω μέσα από τα κενά του γλυπτού ξύλου τι περιείχε αυτός ο Σταυρός και ανέδυε μια τέτοια ευωδία. Δεν μπορούσα όμως να δω τίποτε μα τίποτε! Από αυτήν. Όμως, την περιέργεια θέλησε να με βγάλει ο Άγιος Παππούλης.

Τι κοιτάς; Ξέρεις τι κρατάς τώρα στα χέρια σου;

  Όχι.

– Ό-τι και να σου πω, λίγο είναι! Κρατάς το Ξύλο της Ζωής. Κρατάς το Τίμιο Ξύλο! Το Ξύλο, που άγγιξε το ίδιο το Σώμα του Θεού. Το Ξύλο, που είναι ποτισμένο με το Αίμα του Χριστού μας! Το Ξύλο, που ανασταίνει νεκρούς και τρέπει σε φυγή τις λεγεώνες των δαιμόνων! Πώς, λοιπόν να μην ευωδιάζει; Εσύ, τόση ώρα περιεργάζεσαι την εξωτερική καλλιτεχνική αξία και παραβλέπεις την ουσία. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, εκείνο που μετράει είναι η ουσία και όχι η εμφάνιση. Πώς σου πέρασε από το μυαλό σου ότι θα σε καλούσα για το δεύτερο; Δηλαδή για την εμφάνιση; Και εάν ήταν μόνο γι αυτό, υπήρχε λόγος να λάβω τόσα προφυλακτικά μέτρα για να μη το δει κανείς άλλος; Ασφαλώς, όχι! Είναι πολλοί λίγοι οι τυχεροί που κράτησαν στα χέρια τους αυτό που κρατάς τώρα εσύ. Και, πιο τυχερός απ΄όλους, είμαι εγώ, ο αμαρτωλός. Δεν μπορώ κι εγώ να πιστέψω, πώς ο Κύριος μου έστειλε αυτό το Θείο Δώρο! Ας είναι δοξασμένο τ΄ όνομα Του!

Τώρα για να διαπιστώσεις τι δύναμη και τι θεία Χάρη έχει το Τίμιο Ξύλο, που βρίσκεται σε όλο το εσωτερικό μέρος του Σταυρού αυτού και καλύπτει πολλά τετραγωνικά εκατοστά σε συμπαγή πλάκα, θα σε παρακαλέσω να κάνεις ακριβώς αυτό που θα σου υποδείξω εγώ τώρα. Θα κρατήσεις τον Σταυρό με τα δυο σου χέρια. Στη συνέχεια θα Τον φέρεις στο στόμα σου. Εκεί, θα τον καλύψεις όλον και με τις δυο χούφτες, τόσο δυνατά και με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην εισέρχεται από πουθενά αέρας. Μετά, θα προσπαθήσεις να εισπνεύσεις. Όσο μπορείς πιο βαθειά από το στόμα σου, που επάνω θα είναι κολλημένος ο Σταυρός. Θα κρατήσεις την αναπνοή σου, όσο περισσότερο μπορείς και, μετά την εκπνοή του αέρος, θα μου πεις τι αισθάνθηκες. Να, θα κάνεις αυτό ακριβώς, που θα κάνω εγώ πρώτα, Και μου έδειξε και στην πράξη τα ζητούσε από μένα.Την ώρα όμως που εισέπνευσε βαθειά, εγώ έβλεπα ένα Παππούλη, πού διαφορετικό, το πρόσωπο του, έλαμπε! Τα μισόκλειστα μάτια του, άστραπταν! Ο νους του δεν πρέπει να ήταν εκεί. Και ίδιος, θαρρώ, πως βρισκόταν σε άλλον κόσμο! Εγώ, όμως ολιγόπιστος όπως πάντα, δεν ήθελα να πιστέψω ούτε στα ίδια τα μάτια μου. «Αποκυήματα της φαντασίας μου», σκέφτηκα, «θα είναι». Σε λίγο ο Παππούλης, ανανεωμένος, χαρούμενος και ενθουσιασμένος, μου έδωσε το Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο και μου είπε να επαναλάβω ακριβώς το «πείραμα» που μου έδειξε. Πράγματι. Έκανα όπως μου υπέδειξε. Όταν τελείωσα, με ρώτησε: «τι αισθάνθηκες;»

-Τίποτε! Ήταν η απάντηση μου.

Και αυτή ήταν και η πραγματικότητα […]

Για ξανακάνε το ίδιο, παιδί μου! μου είπε ο Παππούλς και εγώ υπάκουσα πλήρως. Αλλά δεν αισθάνθηκα τίποτε. Μετά με υποχρέωσε να το επαναλάβω αρκετές φορές και, αν θυμάμαι καλά, με κλειστά τα μάτια΄ και πάλι, όμως χωρίς αποτέλεσμα.Στη συνέχεια, έπαιρνε το Σταυρό ο Παππούλης και μετά Τον ξανάδινε σε μένα. Το αποτέλεσμα ήταν και πάλι αρνητικό. Ύστερα από όλες αυτές τις προσπάθειες, εγώ άρχισα να στεναχωριέμαι πολύ. Ο Άγιος Πατήρ Πορφύριος το κατάλαβε και προσπάθησε με τρόπο να διασκεδάσει την στεναχώρια μου. όμως, ό, τι και να έκανε και ό, τι και αν είπε, δεν το κατόρθωσε. Εγώ εκείνη την ώρα συναισθάνθηκα όλη την γύμνια μου, όλες τις ελλείψεις μου και όλα τα κενά που παρουσίαζα σαν χριστιανός, συγκρινόμενος, ενωπίος ενωπίω, με τον Πνευματικό μου Πατέρα. Γι΄ αυτό ακριβώς είχα καταληφθεί από ντροπή και δέος […] Ο Παππούλης, όμως που πάντα έδειχνε κατανόηση και καλωσύνη και εύρισκε λύσεις και εκεί ακόμη που δεν υπήρχαν για μας […], έσπευσε κοντά μου, χάιδεψε το κεφάλι μου και μου είπε :

Μη στεναχωριέσαι, παιδί μου δεν κάνει. Είσαι κι εσύ ευαίσθητος σαν τον πατέρα σου, τον παπα-Γιάννη. Έχεις καλή ψυχή. Δεν πειράζει. Ό, τι δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου. Να, εγώ θα κάνω κάτι που δεν θα έκανα για κανέναν άλλον΄ θα σου δώσω τον Σταυρό με το Τίμιο Ξύλο να τον Τον πάρεις στο σπίτι σου και να Τον Κρατήσεις, για όσες μέρες θέλεις: εκεί, θα θα πετύχεις ό, τι ότι δεν πέτυχες εδώ. Τι, άλλο θέλεις. Μόνο σε παρακαλώ, να προσέξεις να μη τον χάσεις. Γιατί είναι κάτι που ούτε πουλιέται, αλλά ούτε και αγοράζεται! Όσο αξίζει αυτός ο Στυαρός, δεν αξίζει όλος ο κόσμος: όμως εγώ, για να δεις πόσο σ΄αγαπώ, θα σου τον δώσω. Και είμαι βέβαιος πώς, απόψε κιόλας θα αισθανθείς ό, τι αισθάνομαι κι εγώ και θα λάβεις τη Χάρη Του!Εγώ δεν πίστευα στ΄αυτιά μου! θα έπαιρνα τον Σταυρό στο σπίτι μου! […] τα έχασα! Όταν συνήθλα, έπιασα τα δυο του χέρια σφιχτά και τα φιλούσα κατασυγκινημένος. Τον ευχαρίστησα πολλές φορές, φίλησα το χέρι του, πήρα την ευχή του και έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου. […] Πήγα και κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου. τοποθέτησα τον Σταυρό σε όρθια θέση πάνω στο τραπέζι. Γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι θερμά για πολλή ώρα. Το αίτημα, ήταν ένα και μοναδικό! Να εισθανθώ κι εγώ ότι ακριβώς αισθανόταν και ο Παππούλης, όταν αυτός εισέπνευσε μέσα από το Τίμιο Ξύλο. Όταν τελείωσα την προσευχή μου, ήμουν κάτι παραπάνω από βέβαιος ότι το αίτημα μου είχε γινει αποδεκτός […]. Σ΄αυτό, οπωσδήποτε, θα είχε συμβάλλει και η προσευχή του Παππούλη. Εξάλλου, μου το προείπε: «Στο σπίτι σου θα πετύχεις ό, τι δεν πέτυχες εδώ!’Βέβαιος για το αποτέλεσμα της προσευχή και για την πρόβλεψη του Αγίου Πορφυρίου, έκανα τον σταυρό μου και κάνω το πρώτο «πείραμα».

Και, το θ α ύ μ α έγινε!

Με την πρώτη εισπνοή που έκανα, αισθάνθηκα να κατεβαίνει από τον λάρυγγα μια ζωογόνα πνοή, να καταλαμβάνει όλη την έκταση των πνευμόνων μου και, στη συνέχεια, να επεκτείνεται σ΄όλα τα σωθικά μου και να μου δημιουργεί μια ευεξία χωρίς προηγούμενο! Γενικά, αισθανόμουν κάτι το υπερφυσικό. Κάτι που δεν είχα αισθανθεί μέχρι την ώρα εκείνη και, ομολογώ, ότι δεν έχω την δυνατότητα να το περιγράψω!Γεμάτος από χαρά, ενθουσιασμό, συγκίνηση, φόβο Θεού και ενισχυμένη την Πίστη μου σε μεγάλο βαθμό, επανέλαβα το ίδιο «πείραμα» πάρα πολλές φορές. Και το σπουδαιότερο είναι ότι, κάθε φορά, αισθανόμουν εντονότερα τη Θεία Χάρη! Περιττό να σας πω, ότι στο τέλος κοιμήθηκα έχοντας στην αγκαλιά μου τον Σταυρό!Την επόμενη, πρωί-πρωί, πήγα και βρήκα τον Άγιο Πατέρα Πορφύριο, μόλις με είδε, μου είπε: «Είδες ότι άδικα στενοχωρήθηκες; Δεν σου είπα ότι, αυτό που δεν πέτυχες εδώ, θα το πετύχεις στο σπίτι σου; Δεν αισθάνθηκες αυτό και αυτό;» και μου περιέγραψε ό, τι ακριβώς είχα αισθανθεί και μου συνέστησε να το επαναλαμβάνω συνεχώς κάθε μέρα.

Έκτοτε, ο Σταυρός με συνόδευε παντού. Η Χάρη Του, με βοηθούσε στις εξετάσεις που έδινα στη Σχολή μου, στη διεκπεραίωση των υποθέσεων μου και με προστάτευε από ένα σωρό κινδύνους.Κάθε φορά που ο Παππούλης ζητούσε να του Τον επιστρέψω. Όλο και κάποια δικαιολογία έβρισκα. Και εκείνος που γνώριζε πόσο ανάγκη Τον είχα, όλο και κάποια παράταση μου έδινε. Έτσι οι μέρες έγιναν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες. Και , αν είχα επιμείνει λίγο περισσότερο – ποιος ξέρει;- ίσως ακόμη να βρισκότανε ο Σταυρός στα χέρια μου!Γεγονός πάντως είναι, ότι από τη μέρα που έφυγε ο Σταυρός από επάνω μου, αισθάνομαι τόσο αδύναμος, όσο και ο αφοπλισμένος στρατιώτης…»

πηγή:διακόνημα

Ἠλεκτρονικὴ δικτατορία

Σχεδὸν δὲν περνάει ἑβδομάδα, κατὰ τὴν ὁποία νὰ μὴν προπαγανδίζεται ἡ χρήση ἠλεκτρονικοῦ τρόπου πληρωμῶν ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση ὡς δῆθεν «τρόπου καταπολέμησης» τῆς φοροδιαφυγῆς, καὶ ἀπὸ τὰ Μέσα ἐνημερώσεως ὡς «τρόπου ἐξυπηρέτησης» τοῦ πολίτη, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐπιχειρεῖται ἐπιβολὴ ἀπόλυτου ἐλέγχου.Τώρα ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος προωθεῖται καὶ μὲ τὸ σχεδιαζόμενο «περιουσιολόγιο», τὸ ὁποῖο φανερώνει τέτοια μανία ἐλέγχου τῶν πάντων, ποὺ μόνο στὶς χειρότερες περιόδους τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας ἔχει παρατηρηθεῖ.Ὅπως σημειώνουν εἰδικοὶ ἀναλυτές, «ἀ­ναλυτικὰ τὸ ἐρωτηματολόγιο ποὺ περιλαμβάνει τὸ περιουσιολόγιο, μοιάζει περισσότερο μὲ ἀνάκριση τῆς Γκεστάπο», καὶ στὴν οὐσία «πρόκειται περὶ δημιουργίας οἰκονομικῆς φυλακῆς».

Διότι οἱ πολίτες καλοῦνται νὰ δηλώσουν ἠλεκτρονικῶς ὅλα τὰ κινητὰ περιουσιακά τους στοιχεῖα ὑψηλῆς ἀξίας, συμπεριλαμβανομένων τῶν μετρητῶν πάνω ἀπὸ κάποιο ποσό. Ὅμως τὰ στοιχεῖα αὐτά, λόγῳ τῆς διαφθορᾶς τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων, διαρρέουν, ὁπότε οἱ κλέφτες θὰ εἰσβάλουν στοχευμένα στὰ σπίτια ὅσων ἔχουν δηλώσει ὅτι ἔχουν μετρητὰ ἢ ἀντικείμενα ἀξίας. Καὶ θὰ διαρρεύσουν τὰ στοιχεῖα, διότι ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται σὲ πολὺ ὑψηλὴ θέση κρατικῆς διαφθορᾶς παγκοσμίως. Ἄλλωσ­τε σὲ καμία χώρα τοῦ κόσμου δὲν ἔχει διασφαλισθεῖ μηδενικὴ διαφθορά.Ἀκόμη ὅμως κι ἂν αὐτὸ τὸ ἀνέφικτο ἐξασφαλιζόταν, ποιὸς θὰ ἐμποδίσει τοὺς λεγόμενους «χάκερς» νὰ εἰσβάλουν στὰ ἠλεκτρονικὰ συστήματα τοῦ Ὑπουργείου καὶ νὰ ὑποκλέψουν τὰ στοιχεῖα; Ἐδῶ ἔσπασαν τοὺς κωδικοὺς τῶν Ὑπηρεσιῶν Ἀσφάλειας τῶν ΗΠΑ· στὰ διάτρητα συστήματα τῆς Ἑλλάδος θὰ σταματήσουν;Στὴν πραγματικότητα τὸ περιουσιολόγιο καὶ οἱ ἐνέργειες τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν νὰ ἐπιβάλουν τὸ ἠλεκτρονικὸ χρῆμα, εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ, ὑπηρετοῦν ἕναν καὶ μόνο σκοπό: τὸν σχεδιασμὸ τῶν ἀόρατων κυβερνητῶν τοῦ κόσμου νὰ ἀποκτήσουν ἀπόλυτο οἰκονομικὸ ἔλεγχο σὲ ὅλο τὸν πλανήτη.

Καὶ αὐτό, ὅπως ἔγραψε ἡ οἰκονομικὴ ἐφημερίδα «Κεφάλαιο», σημαίνει ὅτι ὁδηγεῖται ὁ κόσμος στὴν κατάσταση ποὺ περιγράφεται στὴν Ἀποκάλυψη γιὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου: «ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ» (Ἀποκ. ιγ΄ 17).«Ὅσοι πιστεύουν, ἀσφαλῶς προβληματίζονται ἤδη ἀπὸ τὶς ἀναλογίες μὲ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει. Ὅσοι ὅμως δὲν πιστεύουν, ἂς ἀναλογιστοῦν τὸ ἑξῆς», γράφει ἡ ἐφημερίδα: «Ἡ δημοφιλέστερη θρησκεία τοῦ πλανήτη περιγράφει τὸ ἀπόλυτο κακὸ ὡς οἰκονομικὸ σύστημα, ὅπου ἢ δὲν θὰ ὑπάρχουν μετρητὰ ἤ, ἔστω, οἱ συναλλαγές («ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι») θὰ γίνονται μόνον μέσα ἀπὸ κάποιο εἰδικό, ἐλεγχόμενο σύστημα. Ἂν ὅμως κάποιος περιέγραψε πρὶν ἀπὸ 2.000 χρόνια τὴν ἄμεση ἢ ἔμμεση κατάργηση τῶν μετρητῶν... ὡς μέρος τοῦ ἀπόλυτου κακοῦ, πόσο τυφλοὶ εἴμαστε σήμερα, ἂν θεωροῦμε τὴν δῆθεν “πάταξη τῆς φοροδιαφυγῆς” ὡς a priori ὑπέρτερο ἀγαθὸ σὲ σχέση μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία;».

Πηγή: Ο Σωτήρ

Μήυνυμα πρ.π.Γερασιμαγγέλου Στανίτσα

Αγαπητοί φίλοι, συνεργάτες, συνοδοιπόροι στον τραχύ και όμορφο πνευματικό αγώνα, Καλό Φθινόπωρο και καλή Σχολική χρονιά.

          «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος….».

          Η λατρευτική και εορταστική πορεία της Εκκλησίας μας είναι ένας

Πανέμορφος και ποικιλόμορφος πνευματικός λειμώνας με ευωδιαστά λουλούδια. Με τις δεσποτικές και θεομητορικές και εορτές των Αγίων εντρυφά η ψυχή του κουρασμένου ανθρώπου στα αγιοσωτήρια νάματα της θ. Λατρείας.

          Με την αιωνόβιον τάξιν, τους θεόπνευστους ύμνους, με την ενσυνείδητη ανάγνωσιν των Θ. Γραφών, γεμίζουμε από ουράνια χάρη.

          Συμπύκνωση και περίληψη όλων αποτελεί η Θ. Λειτουργία, ανάμνηση του μυστηρίου των μυστηρίων, της ζωής του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Διοχετεύει η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία στην ψυχή μας τη χάρη του Θεού. Τρέφεται και γιγαντώνεται η ψυχή μας με τη βίωση της Λειτουργίας και λατρείας με επίγνωση και συνέπεια για την πορεία της παρούσας ζωής  με τα  δύσκολα προβλήματα. Να γιατί οι Άγιοι ζούσαν με τη θ. Λειτουργία, γιατί οι μοναχοί ζουν με τη θ. Λειτουργία. Οι διωκόμενοι χριστιανοί από του άθεους, έζησαν με τη θ. Λειτουργία. Και η ορθόδοξη πατρίδα μας έζησε και θα ζήσει με τη θ. Λειτουργία. Η πίστη στη θ. Λειτουργία είναι η συνέχεια της ορθόδοξης πατρίδας μας και η ελπίδα του αληθινού πολιτισμού μας.

          Για τους ορθόδοξους χριστιανούς η ουσία της θρησκείας είναι η θεία Λειτουργία…. Η θ. Λειτουργία είναι ένα ποιητικό και μουσικό έργο τέχνης, γράφει ένας σπουδαίος ιστορικός ο Α. Toybee.

          Ας φοιτήσουμε ενσυνείδητα και με ιερό δέος σ’ αυτή  τη Λειτουργική Σχολή της Ορθοδοξίας για να τρεφόμαστε με τους  χυμούς της στο δύσκολο έργο της πνευματικής μας τελειώσεως. Μας είναι απαραίτητο εφόδιο στον αγώνα μας.

         

          Με πολλές ευχές για ένα καλό ξεκίνημα στην προσωπική μας διακονία.

          Καλή δύναμη

         

          π. Γ.                                                                              

Ο Αρχιεπίσκοπος βάζει στη θέση του τον Ν. Φίλη

«Η υπόθεση της Εκκλησίας είναι υπόθεση του λαού και όχι ενός υπουργού» προειδοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σε επιστολή που απευθύνει στον υπουργό Παιδείας κ. Ν. Φίλη.

Αφήνοντας πίσω προσχήματα και… διπλωματικές ευγένειες ο Αρχιεπίσκοπος με πολύ σκληρή γλώσσα βάζει στη θέση του τον Ν. Φίλη για τις απόψεις που εξέφρασε σχετικά με το ρόλο της Εκκλησίας την περίοδο της επταετίας.

«Η ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὑπόθεση ἑνός Λαοῦ καί ὄχι βεβαίως ἑνός ‘Υπουργοῦ, ὅταν μάλιστα παραθεωροῦνται θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις (ἄρθρο 13) καί διατάξεις τοῦ ἐκτελεστικοῦ νόμου τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος (ἄρθρο 2, ν. 590/1977)» επισημαίνει.

«Ὁ ἐπίσημος ρόλος τῆς Ἐκκλησίας στήν περίοδο τῆς Δικτατορίας ἦταν συνεπής καί ἀδιάβλητος γιά τήν ἀποστολή της, γι’ αὐτό ἀποκλείει πλήρως τίς ὁποιεσδήποτε ἰδεοληπτικές ἑρμηνεῖες τῶν ὁποιωνδήποτε ἐπικριτῶν ἤ πολεμίων της» σημειώνει ο Αρχιεπίσκοπος.

Ο Αρχιεπίσκοπος σημειώνει πως αν οι πλασματικές επικρίσεις που θεωρούν ότι η Εκκλησία συνεργάστηκε με τη δικτατορία τότε:

1. γιατί ἐκθρονίστηκε αὐθαιρέτως, παρανόμως καί ἀντικανονικῶς ὁ σθεναρῶς ἀρνηθείς νά παραιτηθῇ γηραιός Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος;

2. γιατί ἀπαγορεύθηκε ἡ συνέλευση τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί γιατί συγκροτήθηκε μία ὀλιγομελής «ἀριστίνδην» Σύνοδος ἐκλεκτῶν της Ἀρχιερέων τόσο γιά τήν ἐκλογή νέου Ἀρχιεπισκόπου, ὅσο καί γιά τή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀντί τῆς Ἱεραρχίας;

3. γιατί ἐκδιδόταν ἀνά ἑξάμηνο μία νέα νομοθετική παράταση γιά τήν ἀπαγόρευση τῆς συνελεύσεως τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας μέχρι τό 1970;

4. γιατί σέ ὁλόκληρη τήν ἑπταετία ἀπαγορεύθηκε ὁποιοσδήποτε διορισμός ἔστω καί ἑνός θεολόγου στή Μέση Ἐκπαίδευση;

5. γιατί δέν συνδέθηκε τό πλασματικό σύνθημα «Ἑλλάς Ἑλλήνων Χριστιανῶν» μέ τίς θεσμικές ἐκφράσεις μιᾶς πρόθυμης σέ συνεργασία, ὅπως ὑποστηρίζουν σκοπίμως οἱ ἐπικριτές της, ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας;».

εκκλ