Ο άγιος “κλέφτης”

Σε κάποιο κοινόβιο ετοιμάζονταν να τελειώσουν τη θεία Λειτουργία, και καθώς οι διάκονοι μπήκαν στο ιερό να φορέσουν τα άμφιά τους βρήκαν ότι έλειπε ένα. Ερεύνησαν πολύ και επειδή δεν το βρήκαν, το ανέφεραν στον αββά. Αυτός τους λέει: “Ερευνήστε πάλι”. Καθώς λοιπόν δεν βρέθηκε, ο αββάς θύμωσε για το άτοπο αυτό πράγμα και λέει: “Ζούμε μαζί με ληστές. Μα τον Θεό, δεν θα γίνει η Λειτουργία ούτε θα φάμε τίποτε μέχρι να βρεθεί ο ληστής”.Την ώρα που ο αββάς μαζί με τους διακόνους πήγε να ερευνήσει στα κελιά των αδελφών και αυτοί περίμεναν στην Εκκλησία, εκείνος που το έκλεψε λέει στον διπλανό του που ήταν ευλαβής: “ Αλίμονό μου, τι με περιμένει τώρα”. Του λέει εκείνος: “Γιατί;” Του αποκρίνεται: “Εγώ έκλεψα το άμφιο και βρίσκεται στο κελί μου κάτω σ’ ένα σκεύος”. Του λέει ο άλλος: “Μη στενοχωριέσαι καθόλου, μόνο πήγαινε και βάλε το στο κελί μου”. Πάει αυτός και βάζει το σκεύος στο κελί του αδελφού.Όταν έφτασαν ψάχνοντας ο αββάς και οι διάκονοι στο κελί με το σκεύος του αδελφού, άπλωσε το χέρι του ένας διάκονος, τράβηξε το άμφιο και έβαλε τις φωνές: “Ο τάδε ο ευλαβής βρέθηκε κλέφτης”.

Πηγαίνουν αμέσως στην Εκκλησία, τον πιάνουν, του δίνουν πολλά χτυπήματα και σέρνοντάς τον τον πετούν έξω από το κοινόβιο. Εκείνος τους παρακαλούσε: “Αφήστε με να μετανοήσω και δεν θα το ξανακάνω”. Αυτοί όμως τον έδιωξαν λέγοντας: “Δεν μπορούμε να έχουμε έναν κλέφτη ανάμεσά μας”.Επιστρέφουν κατόπιν στην Εκκλησία για την τέλεση της θ. Λειτουργίας. Και όταν ο διάκονος πήγε να σύρει το παραπέτασμα, αυτό δεν προχωρούσε. Κοίταξαν προσεκτικά μήπως κάτι το εμποδίζει και δεν βρήκαν τίποτε. Τότε ο αββάς σκέφτηκε καλύτερα και είπε: “Μήπως επειδή διώξαμε τον αδελφό μας συνέβη αυτό”. Πηγαίνετε να τον φέρεται και θα μάθουμε”. Όταν ήρθε ο αδελφός, έσυραν το παραπέτασμα και αμέσως μετακινήθηκε.

Να, αυτό είναι να θυσιάζει κανείς τον εαυτό του για χάρη του πλησίον. Αν δεν φτάσουμε σε αυτό το μέτρο, τουλάχιστον ας μην καταλαλούμε σε βάρος του πλησίον, μήτε να τον κατακρίνουμε, για να μην αποξενωθούμε από τη χαρά που πρόκειται να απολαύσουν οι άγιοι.

( Άγνωστες σελίδες του ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ)

Πώς εξομολογείται κάποιος;

Έχω εξομολογηθεί μόνο μια φορά στη ζωή μου, όταν ήμουν παιδί. Δεν ξαναπήγα από τότε! Κανονικά, κάθε χριστιανός πρέπει να εξομολογείται. Έτσι δεν είναι; Όμως κάτι τέτοιο μου προκαλεί αμηχανία και φόβο.

Πώς να εξομολογούμαι; Τί να λέω;

 Η ερώτηση αυτή στηρίζεται στο «πώς». Το θέμα θα λυθεί εύκολα, αν μπορέσετε ν᾿ απαντήσετε στην ερώτηση «Γιατί». Γιατί πρέπει να καταφεύγουμε στο «μυστήριο της συγχώρησης»; Διότι όλοι έχουμε ανάγκη απ᾿ τη συγχώρηση του Θεού: «Αν ισχυριστούμε πως είμαστε αναμάρτητοι, εξαπατούμε τον εαυτό μας και δε λέμε την αλήθεια» (Α’ Ιω. 1, 8).

Πώς να εξομολογείται κανείς;

Όταν θα πάτε να συναντήσετε τον ιερέα που εμπιστεύεστε, θα σας βοηθήσει. Θα σας δεχτεί λέγοντάς σας ότι το Μυστήριο είναι η στιγμή κατά την οποία συναντάται η αγάπη σας για τον Χριστό με το έλεος του Θεού.

Το έλεος του Θεού δεν δέχεται να σας ταυτίσει με τα λάθη σας! Το έλεος και η αγάπη του Θεού μας βλέπει πάντοτε με την ποιότητα που βγήκαμε από τα χέρια Του. Θεωρεί τις αμαρτίες και τα λάθη μας... εξωτερικούς λεκέδες! Αλλοίμονο σε μας, αν ταυτίζουμε τον εαυτό μας με τις αμαρτίες μας! Αν ομογενοποιούμαστε με την αρρώστια της αμαρτίας και την αυταπάτη της γοητείας με την οποία μας δελέασε το πάθος μας ή ο πειρασμός στον οποίο μπήκαμε!

Ο κίνδυνος στην εξομολόγηση, τον οποίον πρέπει «πάσῃ θυσίᾳ» να αποφύγουμε είναι να γίνει η εξομολόγησή μας... αυτοαπασχόλησή μας! Δηλαδή ανακουφιστική εκτόνωση, με το να διηγούμαστε προβλήματα και θέματα της καθημερινότητάς μας (πραγματικά οπωσδήποτε) και στις περισσότερες φορές να δικαιολογούμε τον εαυτό μας και να μη θεωρούμε ότι φταίμε και μεις ουσιαστικά. Πρέπει διαρκώς να κρατάμε στο νου μας την σκέψη: Αφού δε φταίμε... γιατί εξομολογούμαστε; Πάντα το "παιχνίδι" παίζεται ανάμεσα σ’ αυτά που κάναμε (ενέργειές μας) και στα κίνητρα (των ενεργειών μας) που δεν φαίνονται πάντοτε ή κάνουμε «πως δεν τα βλέπουμε»!

Εξομολόγηση δεν είναι η ενασχόληση με το βρώμικο (κάθε μορφής) παρελθόν μας, αλλά η επιστροφή στο σπίτι του Πατέρα μας με ομολογία ότι δεν αγαπήσαμε και δεν αποδεχτήκαμε τις υποδείξεις Του (το θέλημά Του) και καταντήσαμε... γυμνοί! Τότε ο Χριστός, όπως τον άσωτο, θα μας ντύσει ξανά, γιατί από αγάπη μας περιμένει χωρίς να είναι θυμωμένος απ’ την στάση μας. Θέλει να μας βοηθήσει να καθαρίσουμε τα εσωτερικά μας μάτια, ώστε να βλέπουμε "μακρύτερα". Να καθαρίσει η καρδιά μας, ώστε να μη βασανίζεται από στενοκαρδία. Τα λάθη και οι αμαρτίες δημιουργούν πνιγμονή. Οι αρετές του Χριστού μας βγάζουν σε ανακουφιστική ανοιχτωσιά.

Το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι ουσιαστικά οδηγός εξομολόγησης. Διδάσκει το θέλημα του Θεού και φωτίζει τον δρόμο προς Αυτόν. Πρώτα λοιπόν θα διαβάσουμε το Ευαγγέλιο (ένα από τα τέσσερα, κατά προτίμησιν του Λουκά) και κατόπιν θα οδηγηθούμε στην εξομολόγηση, ώστε η συνείδησή μας να ξέρει σε τι αμαρτήσαμε και να μη επαναλαμβάνουμε ανοησίες του τύπου: Δεν έχω κάποια αμαρτία, παπούλη, διάβασέ μου την ευχή! Δεν χρειάζεται ευχή αφού δεν υπάρχουν αμαρτίες αφ’ ενός και αφ’ ετέρου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι «δύο άδεια χέρια, δεν είναι απαραιτήτως δύο καθαρά χέρια»!

Τι δεν έχω κάνει, δεν φανερώνει ποιότητα και αρετές, αλλά (πολλές φορές) μια άδεια καρδιά! Δεν κλέβω, σημαίνει ότι είμαι ελεήμων...; Δεν μοιχεύω, σημαίνει ότι είμαι εγκρατής; Δεν ψεύδομαι σημαίνει ότι αγαπώ την αλήθεια; Και ένα σωρό άλλα... δεν! Βεβαίως πρέπει πρώτα η καρδιά μας να αδειάσει από τις αμαρτίες και τα λάθη, όμως πρέπει επειγόντως και να γεμίσει με τις αρετές της καρδιάς του Χριστού, φυσικά ξεκινώντας από τα μικρά και τα ελάχιστα.

Στον ιερέα λοιπόν πάμε με απλότητα, ειλικρίνεια και αλήθεια. Ψάχνουμε να γιατρευτούμε όχι να δικαιολογηθούμε. Αν έχουμε δικαιολογίες για όσα κάναμε δεν χρειαζόμαστε κανενός την συγχώρηση.

Απλότητα για να είμαστε άμεσοι και ειλικρινείς και να μην απεραντολογούμε με βάσανα και προβλήματα, που δεν είναι απαραιτήτως αμαρτίες. Ειλικρίνεια για να αναλαμβάνουμε τα σφάλματά μας, αφού ο Χριστός αυτό μας μαθαίνει αναλαμβάνοντας και αμαρτίες που δεν είχε. Αλήθεια που σημαίνει υγιή παραδοχή της πραγματικότητάς μας, που πολλές φορές δεν είναι καθόλου ευχάριστη.

Ο ιερέας θα μας δεχτεί έτσι όπως είμαστε, χωρίς φυσικά να συμφωνεί μ’ αυτό που είμαστε. Στη συνέχεια, θα σας ζητήσει να φέρετε στο νου σας ένα κείμενο απ᾿ το Ευαγγέλιο, το οποίο σας εκφράζει. Αν δεν ξέρετε κάποιο, θα σας επισημάνει ένα κατάλληλο για σας και θα σας ζητήσει να προσεύχεστε μ’ αυτό.

Θα φτάσετε «να ομολογήσετε αφ᾿ ενός την αγάπη του Θεού, αλλά και την αμαρτία σας». Θα θυμηθείτε επίσης για ποιους λόγους πρέπει να ευχαριστήσετε προσωπικά τον Θεό. Κατόπιν, «στο φως του Ευαγγελίου» θα παραδεχτείτε τις αμαρτίες σας: μια ομολογία προσωπική, απλή. Μιλώντας ταπεινά, αναθέτουμε με εμπιστοσύνη τη ζωή μας στο έλεος του Θεού και Τον κάνουμε ρυθμιστή της ζωής μας, υπακούοντας στο θέλημά Του, όπως εκφράζεται μέσα στο Μυστήριο της Εκκλησίας. Η εξομολόγηση θα δείτε ότι ελαφρώνει και συνεπώς ξεκουράζει.

Η επισφράγιση του Μυστηρίου (...το τελευταίο στάδιο) είναι η λήψη της συγχώρησης. Μια προσευχή από τον ιερέα που θα ειπωθεί με το επιτραχήλιο (άμφιο που συμβολίζει την ταπείνωση και την Ιερωσύνη του Χριστού) πάνω στο κεφάλι σας, θα ολοκληρώσει αυτό το στάδιο και την φάση της πνευματικής σας πορείας, που βρίσκεται εν εξελίξει.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Συ που συγχώρησες στον Δαβίδ, τις αμαρτίες που εξομολογήθηκε και στον Πέτρο την άρνηση όταν έκλαψε πικρά και την Πόρνη και τον Ληστή και τον Τελώνη, και τον Άσωτο, Συ Κύριε Ιησού, συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες του δούλου (ης) Σου και δέξου τον (την) πάλι στην αγία Σου Εκκλησία».

Η συγχωρητική προσευχή εκφράζει τη μετάνοια σας, δηλαδή την απόφαση αλλαγής της ζωής σας (... δέξου τον πάλι στην αγία Σου Εκκλησία...), γιατί χωρίς επανένταξη στον ενοριακό Σώμα καταντάει το θέμα απλώς μια αυτοβελτίωση, παντελώς άσχετη με το μυστήριο. Ο ιερέας λοιπόν αφού σας δώσει «την άφεση» θα σας στείλει «να διηγηθήτε τα θαύματα του Σωτήρα μας Θεού» (Λουκ. 8, 39).

Αν διαθέτετε αυτά τα λίγα κι αληθινά, τα υπόλοιπα είναι υπόθεση συνέπειας και συνέχειας.

enoriako.gr

Αλεξάντρου Τούντορ: Η πίστη ενός διαιτητή ποδοσφαίρου

Ο Αλεξάντρου Τούντορ είναι διαιτητής στο ρουμανικό πρωτάθλημα από το 1997 και διεθνής διαιτητής με το σήμα FIFA από το 2001. Είναι γνωστός για την αυστηρότητά του και τον μεγάλο αριθμό καρτών που δείχνει. Πίσω όμως από αυτήν την σκληρότητα κρύβεται ένας άνθρωπος σωστός και σοβαρός, αλλά κυρίως απαιτητικός από τον εαυτό του. Αυτή η απαιτητικότητά του πηγάζει από μία καθαρή και άγρυπνη χριστιανική συνείδηση. Είναι πολύ φειδωλός στις δηλώσεις του προς τα Μ.Μ.Ε., αλλά όταν μιλάει για τον Χριστό το πρόσωπό του φωτίζεται.

Πριν σας γνωρίσω μου τράβηξε την προσοχή η δήλωση ενός παράγοντα ο οποίος είχε πει: Είμαι ευτυχής που θα διαιτητεύσει ο Τούντορ επειδή είναι άνθρωπος του Θεού και δεν ανυσηχώ.

-Προτιμώ να μένω μακριά από τον τύπο και να ασχολούμαι πιο πολύ με τα πνευματικά.

-Ωστόσο ως δημόσιο πρόσωπο δεν μπορείτε να μένετε μακριά από τα Μ.Μ.Ε.

-Ναι, προσπαθώ να μείνω όσο πιο μακριά μπορώ και να αποφεύγω τις πολλές δημόσιες δηλώσεις οι οποίες μπορεί και να μην είναι απολύτως αληθινές.

-Τότε περνώντας σε πνευματικά θέματα θυμάμαι έναν γέροντα ο οποίος είπε: Εγώ δεν καταλαβαίνω το ποδόσφαιρο,τόση ενέργεια... τόση προσπάθεια για να πιάσεις τη μπάλα και όταν την πιάνεις την κλωτσάς.

-Ναι, και εγώ δεν καταλαβαίνω τι γυρεύω στο ποδοσφαιρο αυτήν τη στιγμή, αλλά δεν έχω την ευλογία να αποτραβηχθώ.

-Από τον πνευματικό σας;

-Ναι.

-Είναι καλά στο ποδοσφαιρο;

-Είναι καλά επειδή από την δική μου οπτική γωνία σου δείχνει έναν δρόμο προς τον Θεό. Με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις σε βοηθάει να ακολουθήσεις έναν συγκεκριμένο δρόμο.

-Μπορεί δηλαδή το ποδόσφαιρο να σε φέρει κοντά στο Θεό;

-Οτιδήποτε μπορεί να σε φέρει κοντά στο Θεό,πόσο μάλλον το ποδόσφαιρο το οποίο είναι και δύσκολο.

Κάποιος ρώτησε έναν ιεράρχη δικό μας εαν ο Θεός αγαπάει το ποδόσφαιρο και εκείνος απάντησε: Πιστεύω ότι δεν Τον ενδιαφέρει κάτι τέτοιο.

-Εγώ πιστεύω ότι ο Θεός τους αγαπάει όλους, ανεξάρτητα εαν ασχολούνται με το ποδοσφαιρο ή όχι.

-Είπατε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να σε φέρει κοντά στο Θεό επειδή είναι δύσκολο, συνεπώς ζητάει κάποια θυσία. Τι είναι το πιο δύσκολο στο ποδόσφαιρο ειδικά για ένα διαιτητή;

-Για μένα το πιο δύσκολο ήταν να αντέξω. Ν'αντέξω στο σύστημα με τον δικό μου τρόπο. Εμένα οι δικοί μου μου είχαν πει κάτι σκληρό: «Κοίτα, μία τιμή έχεις. Εάν την χάσεις, δε θα μπορείς να την αγοράσεις για να την πάρεις πίσω!». Αυτό μου έμεινε χαραγμένο στον χαρακτήρα μου.

-Στο ποδόσφαιρο, όπως και σε άλλα αθλήματα, τα αίματα ανάβουν, τα πάθη βγαίνουν στην επιφάνεια. Πώς αυτό συμβιβάζεται με την πνευματική ζωή;

-Πνευματική ζωή... Σας είπα, προς στιγμήν δεν έχω την ευλογία να εγκαταλείψω το ποδόσφαιρο. Με ρώτησε ένας γέροντας πόσα χρόνια έχω ακόμη στο ποδόσφαιρο. Μετά μου είπε: «Εαν δεν μπορείς να προσεύχεσαι τη στιγμή εκείνη, προσευχήσου μετά».

- Μπορείς να προσευχηθείς ενώ διαιτητεύεις;

-Πολύ δύσκολο.

-Δηλαδή μπορούν να είναι μαζί στον λαιμό η σφυρίχτρα και ο σταυρός;

-Μπορούν. Αλλά είναι δύσκολο να προσεύχεσαι την ώρα του παιχνιδιού. Ή πριν ή μετά το παιχνίδι.

-Υποθέτω ότι υπάρχουν κι άλλοι οι οποίοι προσεύχονται την ώρα του παιχνιδιού. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που προσεύχονται στην κερκίδα αλλά σε αυτούς που βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο. Μπορεί να σκέφτεται κάποιος τον Θεό την ώρα που κυνηγάει την μπάλα;

-Πρόσφατα με ρώτησε ένας ποδοσφαιριστής: «Κύριε Τούντορ, μπορώ να προσευχομαι την ώρα του παιχνιδιού με την ευχή του Ιησού;». «Αδελφέ, πήγαινε στον πνευματικό σου πρώτα για να πάρεις ευλογία» του είπα. Εγώ ούτε που το είχα σκεφτεί. Αλλά αυτός... Βλέπεις. Και ο Θεός τον βοήθησε με την έννοια ότι έβαλε πολλά αποφασιστικά γκολ για την ομάδα του.

-Θα μας πείτε κάποιες προσωπικές σας εμπειρίες, οι οποίες ίσως βοηθήσουν κάποιους πνευματικά;

-Συνάντησα πολλούς πατέρες με αγία ζωή και είχα την χαρά να συνομιλήσω με τον γέροντα Ιουλιανό από την Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Μου είπε: «Κοίτα εκεί στο ποδόσφαιρο να είσαι όλος μάτια και αυτιά». Είχα την αίσθηση ότι αυτά τα λόγια έρχονται από ψηλά και ότι περνώντας μέσα από το στόμα του γέροντα, έφτασαν σ' εμένα κάνοντας στροφή ενενήντα μοιρών. Αυτά μου τα είπε πριν γίνουν οι συλλήψεις κάποιων προέδρων ποδοσφαιρικών ομάδων και κάποιων συναδέλφων μου.

-Σκέφτομαι αυτήν την πίεση από τις κερκίδες. Το γεγονός ότι χιλιάδες μάτια είναι στραμμένα πάνω στον διαιτητή. Πώς μεταδίδεται αυτό σ' εσάς ως πνευματική κατάσταση;

-Ένας μοναχός, ο οποίος κάποτε ήταν ποδοσφαιριστής, μου είπε: «Κύριε Τούντορ, ο πιο μεγάλος κριτής είναι ο Θεός». Αυτό για μένα ήταν αρκετό. Εμένα με φώτισε. Άφησέ τα όλα στα χέρια του Θεού.

-Για τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου εμείς διαβάζουμε στον τύπο, ακούμε γι' αυτούς στην τηλεόραση. Συνεπώς τους βλέπουμε μέσα από τα μάτια των άλλων. Κάποιοι βρίσκονται πολύ κοντά στο Θεό. Ίσως να μας σκιτσάρετε κάποια πορτραίτα, είτε λέγοντας το όνομα τους είτε όχι.

-Τέτοιο άνθρωποι είναι συνήθως διακριτικοί. Θυμαμαι έξι διαιτητές που πήγαν στο Άγιο Όρος, όχι για εκδρομή αλλά για πνευματικούς λόγους. Ξέρω ανθρώπους του ποδοσφαίρου που πιστεύουν βαθιά στο Θεό, αλλά δεν το δημοσιοποιούν. Είναι πολλοί. Τους ξέρει μόνο ο Θεός.

νεκρος για τον κοσμο

Διανομέας φυλλαδίων

Βγάζω το έμπλαστρο και κατεβαίνω σε στάση προσευχής. Λέω δύο κομποσχοίνια του Χριστού κι άλλο ένα μετά της Παναγίας. Δόξα τω Θεώ, Θεέ μου, που έχω κι εγώ μια εργασία. Είμαι διανομέας φυλλαδίων και εργάζομαι σαν το μυρμηγκάκι.

Μοιράζω φυλλάδια στα σπίτια, στις πιλοτές, σε κάτι ατημέλητες αυλές, κι άμα τα σπίτια είχαν πρόσωπα, ορισμένα θα τα λέγαμε καλόψυχα κι άλλα θα τα λέγαμε κακόψυχα. Κάποτε μού είπε ένας παπάς «εκεί που θα κάνεις τη δουλίτσα σου, λέγε μαζί και την ευχή». Το κάνω. Τι να κάνω; Άμα είσαι ταπεινός ανθρωπάκος, σε θέλει πολύ κι ο Θεός, οι Άγιοι, οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι που έχουν τις ρομφαίες.

Έχει τύχει να με βρίσουν αισχρά, επειδή είχα μπει παραμέσα για να αφήσω φυλλάδια στο πατάκι. Κάθε φορά που με βρίζουν, κάθε τέτοια αγία φορά, πέφτει μετά ένα χιονόνερο πάνω στην ψαλίδα των μαλλιών μου. Τινάζω τις βρισιές απ’ τα μαλλιά μου και κάπως αισθάνομαι σαν άγγελος που τινάζει το θυμίαμα του.

Έχω και μεγάλη στενοχώρια όταν ακούω τις βρισιές των ανθρώπων. Άμα οι άνθρωποι είμαστε εκκλησίες, μού φαίνεται ξηλώνουμε το δέρμα μας, άμα τύχει να βρίσουμε κανέναν. Δεν έλεγε τυχαία ο πατέρας μου πως οι άνθρωποι έχουμε στο δέρμα μας ότι έχουν και οι τοίχοι του Αγιάννη. Είμαστε όλοι εν δυνάμει Άγιοι. Κάμποσα έλεγε ο πατέρας μου και τα έλεγε σαν μέλι με βανίλια. Πιο ωραία, ωστόσο, τον θυμάμαι να ψέλνει τον «Νυμφώνα Σου Βλέπω».

Ήθελαν πολύ οι γονείς μου να βγω χαριτωμένος άνθρωπος. «Πολύ σημαντικός στην κοινωνία είναι ο πολύ χαριτωμένος». Σε αυτό συμφωνούσε και η μάνα μου που έγερνε τη λάκα του λαιμού της και ύστερα με κοίταζε κατάματα, λες και έπρεπε να πάω στα μάτια της και να θηλάσω σταχτοπράσινο γάλα.

Μοιράζω φυλλάδια στον δρόμο και σκέφτομαι τα μάτια της μητέρας μου. Έχει πεθάνει η καημένη, αλλά είναι υπερήφανη για μένα, κι ας είμαι διανομέας φυλλαδίων. Δε χωρούσε πολλά το μυαλό μου, κατάλαβες, τώρα, μανούλα; «Αλλά τι να τα κάνεις και τα γράμματα, άμα σου ξεφεύγουν οι αλήθειες;». Εσύ δεν το έλεγες, μανούλα; Εγώ σε θυμάμαι να το λες και να φτιάχνεις ζεστούς λουκουμάδες.

Προσπαθώ να διαβάζω βιβλία και να μαθαίνω τις άγνωστες λέξεις. Δεν τα σνομπάρω τα γράμματα επειδή δεν τα γνωρίζω καλά. Θα μου πείτε είσαι απλός διανομέας και δε σου χρησιμεύουν τα διαβάσματα. Πάντως, υπήρξε μία φορά που μού είπαν πως μιλάω καλά και αισθάνθηκα κάπως υπερήφανος που μού είπαν εμένα τέτοιο πράγμα. Τελικά, κι άμα είσαι ταπεινός, πάλι θέλεις να πάρεις τη δόξα σου.

Ξεκουράζομαι μπροστά στην τηλεόραση, βλέποντας κάτι χαζά. Ανανεώνω το έμπλαστρο στην πλάτη μου και συνεχίζω να βλέπω τα χαζά. Άμα βαρεθώ τα χαζά, γυρίζω να δω τα σοβαρά που κι αυτά αποδεικνύονται χαζούλικα.

Βλέπω στην τηλεόραση ανθρώπους που μιλάνε με χνούδια στα λόγια τους. Βλέπω και άλλους ανθρώπους που έχουν δυσκολία στα λόγια τους, μα εκείνα τα ξύλα στο στόμα τους μπορούν να πεταχτούν στο τζάκι και να ζεστάνουν μια ολόκληρη βραδιά. Λατρεύω αυτούς τους ανθρώπους που μπορούν να με ζεστάνουν με τα λόγια τους. Έχει σημασία η ψυχούλα τους, ο ατμός τους.

Στη γυναίκα μου, ερωτεύτηκα αυτό: τον ατμό της. Την είχα ακούσει να μιλάει πίσω από μια τζαμαρία και σκύβοντας ν’ αφήσω ένα φυλλάδιο ξανασηκώθηκα πίσω στη φωνή της. Δούλευε, τότε, γραμματέας σε αυτό το ισόγειο γραφείο και εξηγούσε σε κάποιον πελάτη τον τρόπο που θα δούλευαν μαζί του.

- Πάντως εμένα με πείσατε, μπήκα παραμέσα στο γραφείο.

- Εσείς; Είστε κάποιος;

- Είμαι διανομέας φυλλαδίων.

- Και λοιπόν; Θέλετε ν’ αφήσετε φυλλάδια;

- Τα άφησα ήδη στο πατάκι.

- Θέλετε και κάτι άλλο; με ρώτησε εκείνη.

Ακούστε τι απάντησα εγώ. Όλο αυτό το μακρόσυρτο:

- Έχω μοιράσει με βροχές, με ήλιους, με χαλάζι, έχω μοιράσει με ανέμους που με πήγαιναν πίσω ένα βήμα. Έχω αγαπήσει κοπέλες που τις είδα για ένα δευτερόλεπτο και τις ξέχασα σ’ ένα μισάωρο. Έχω αγαπήσει σε εισόδους, σε εξόδους, σε παρτέρια, έχω ερωτευτεί σε πεζοδρόμια φορτωμένος με χίλια φυλλάδια και τίγκα στο αίμα του ανήφορου που κατέληγε σε κάποιον κατήφορο. Δεν ξέρω κι εγώ τι να πω μ’ αυτήν την ωραία δουλειά μου. Σαν περνάει η ζωή μου στον δρόμο, όλο μού γεννιούνται απορίες που τις λύνω επίσης στον δρόμο. Τώρα, έχω αυτήν την απορία που ίσως μού τη λύσετε εσείς: Γιατί υπάρχουν τα σημεία του ορίζοντα, ενώ μαζί σας δε χάνεται κανείς;

- Τι εννοείται μαζί μου;

- Ο Νότιος Πόλος των δοντιών σας, έδειξα κάπου στο σαγόνι της.

- Παρακαλώ! σηκώθηκε όρθια. Πήρατε θάρρος, μου φαίνεται!

Παντρευτήκαμε σαν από θαύμα μέσα σε τέσσερις μήνες. Μου είπε πως βρίσκει σε μένα μια χαριτωμένη κορδέλα που είναι σαν φιόγκος στον λαιμό μου.

Την έχασα σαν από θαύμα μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Μου πέθανε σιγά σιγά από ήδη διαγνωσμένη αρρώστια που την έμαθα σχεδόν τελευταίος.

Η γυναίκα μου ζητούσε έναν άνθρωπο για να πεθάνει σαν μωρό στα χέρια του.

- Πεθαίνω ωραία μαζί σου, έτσι μού είπε στο τέλος.

- Το λες σαν να είναι κάτι νόστιμο, έτσι θυμάμαι να της λέω.

Δεν έχω το ταλέντο των δακρύων και δεν έκλαψα όσο θα έπρεπε το βράδυ που έφυγε η γυναίκα μου. Έκλαψα πολύ από πάνω της και λιγότερο τις άλλες ώρες. Νομίζω πως με έκαναν να κλαίω τα βουναλάκια των κλειστών βλεφάρων.

Τώρα, μού απόμεινε το δάκρυ από τα έμπλαστρα που τσούζουν αρκετά. Μόνο με τα έμπλαστρα δακρύζω και όχι με τη μνήμη της γυναίκας μου. Δεν έχω ξεχάσει τη γυναίκα μου, αλλά τώρα τη θυμάμαι και χαίρομαι, λες και βρίσκεται κάπου στα σύννεφα και με βρέχει με σπρέι χαράς. Σίγουρα θα είναι στον Παράδεισο, ξέρω εγώ τι σας λέω. Θα γυρίζει όλη μέρα στο αμφιθέατρο που διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες.

Εγώ συνεχίζω στους δρόμους μέχρι μυελού των οστών μου. Μέχρι πρότινος μοίραζα φυλλάδια για μια αλυσίδα με χάμπουργκερ και τώρα θα πιάσω να μοιράσω για ένα καινούριο ρουχάδικο που πουλάει μεγάλα μεγέθη. Σύντομα έχει εκλογές και θα βγάλω καλή πελατεία με όλους αυτούς τους υποψήφιους. Για πόσο ακόμη θα κρατάω, το ξέρει μονάχα ο Θεός, που Αυτός με κρατάει στην κλωστή Του.

Μια μέρα θα με πάρει ο Κύριος και θα με πάει για μπάνιο στη θάλασσα. Θα πάρω κι εγώ μια ξεκούραση από όλα ετούτα τα χρόνια. Θα με πάει ο Κύριος στη θάλασσα και ίσως να έχω και μια σύνταξη για να ζήσω λίγα χρόνια ηρεμίας.

Σχεδιάζω, άμα βγω στη σύνταξη, να κάνω παραπάνω προσευχή και ίσως τα τρία κομποσχοίνια να τα κάνω εφτά και οκτώ. Θα διαβάζω περισσότερα βιβλία. Θα πηγαίνω τακτικές βολτούλες. Ξέρετε, ζήλευα πάντοτε και όλους αυτούς τους παππούδες που τα λένε χαλαρά στο καφενείο και ρουφάνε ελληνικό καφέ.

Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό, αλλά οι άνθρωποι που είναι κουρασμένοι, ονειρεύονται να γίνουν παππούδες, αν και είναι ακόμη νεότατοι. Κάπως τα φέρνει η ζωή και φτιάχνει παράδοξα όνειρα: ονειρεύεσαι να είσαι γεροντάκι με μόνο σκοπό την ξεκούραση και την παύση του θορύβου της ζωής. Προτιμάς να θυσιάσεις τη νεότητα, μόνο και μόνο για να φύγεις απ’ την απάνθρωπη νεότητα σου.

Τελικά, δεν τα κατάφερα ποτέ μου να βγω χαριτωμένος άνθρωπος. Απογοήτευσα τα λόγια του πατέρα μου και τα πλακόστρωτα μάτια της μητέρας μου. Ψευδαίσθηση είχε κι η γυναίκα μου όταν έβλεπε έναν φιόγκο στον λαιμό μου.

Κανείς χαριτωμένος άνθρωπος δε λέει πως είναι κουρασμένος. Ντροπή μου να λέω τέτοιο πράγμα μπροστά στα ματάκια του Χριστού.

ΝΟΤΙΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ, ΚΑΤΩΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

1. Μπορεί να διαφωνεί ο Σκοπιανός Πρόεδρος Ιβανόφ με το erga omnes, δηλαδή με το εύρος χρήσης της ονομασίας του κράτους του, όμως ο Πρωθυπουργός Ζάεφ αναγγέλλει θετική εξέλιξη για τη χώρα του. Μάς ενημερώνει ότι ο κ. Τσίπρας τού παραχώρησε λύση, η οποία κατοχυρώνει τη γλώσσα και την ταυτότητα. Το πρόβλημα πάντως είναι ευρύτερο. Προσωπικά διαφωνώ με κάθε σύνθετη ονομασία, η οποία περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία». Οι πάσης φύσεως προσδιορισμοί υπάρχουν απλώς για να καταργούνται ή να αχρηστεύονται. Ποιος γνωρίζει το επίσημο όνομα της αγαπητής στον ΣΥΡΙΖΑ Βενεζουέλας; Ονομάζεται «Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας». Κι όμως όλοι την αποκαλούν απλώς Βενεζουέλα. Η αναφορά στον ήρωα Σιμόν Μπολιβάρ εξαφανίσθηκε στην καθημερινή χρήση. Στην ίδια περιοχή πάλι, στη Νότιο Αμερική, η επίσημη ονομασία της Ουρουγουάης είναι «Ανατολική Δημοκρατία της Ουρουγουάης» (Republica Oriental del Uruguay). Ο γεωγραφικός προσδιορισμός ουδέποτε χρησιμοποιείται. Όλοι μιλούν για Ουρουγουάη. Έτσι, σκέτο. Το ίδιο θα πάθουμε με την Άνω ή Νέα ή Βορεια ή κλπ «Μακεδονία». Δεν αποκλείεται μάλιστα ή ίδια η Βουλή των Σκοπίων να συνεδριάσει λίγους μήνες αφού τούς εντάξουμε στο ΝΑΤΟ με την υπογραφή μας και να αποφασίσει την απόρριψη του προσδιορισμού. Τότε ουδείς θα μπορεί να τιμωρήσει το γειτονικό κράτος.

2. Ποια θα είναι η εθνικότητα των κατοίκων της Νέας ή Άνω ή Βόρειας ή Βαρντάρσκα κλπ Μακεδονίας; Θα ονομάζονται διεθνώς Νεομακεδόνες ή Ανωμακεδόνες ή Βορειομακεδόνες ή Βαρνταρσκομακεδόνες; Προφανώς όχι. Μακεδόνες θα λέγονται. Άρα η Ελλάδα ουσιαστικά δεν θα έχει λύσει το πρόβλημα. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει πολίτες Βρετανούς και όχι Ηνωμενοβασιλειάτες ούτε καν Μεγαλοβρετανούς! Θα προβάλλονται διεθνώς μία ψευδεπίγραφη μακεδονική εθνότητα και μία κατασκευασμένη από τον κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο «μακεδονική» γλώσσα. Πού ήταν αυτή η εθνότητα πριν από το 1944; Γιατί σε καμία Οθωμανική απογραφή των αρχών του 20ού αιώνος δεν εμφανίζεται στη Μακεδονία ούτε ίχνος «μακεδονικής εθνότητας»; Και ποια γλώσσα αναγνώρισε ο κ. Τσίπρας, αν αληθεύουν οι ισχυρισμοί του Ζάεφ; Το τεχνητό μείγμα βουλγαρικών και σερβικών, το οποίο χρησιμοποιείται για να προπαγανδίζεται διεθνώς ότι η ιστορία και η κληρονομία της Μακεδονίας ουδεμία σχέση έχουν με τον Ελληνισμό;

3. Εμείς οι Έλληνες πολίτες που γεννηθήκαμε στη Μακεδονία θα μπορούμε άραγε να αποκαλούμαστε Μακεδόνες; Με τη σύνθετη ονομασία τα Σκόπια θα είναι κράτος που θα λέγεται Μακεδονία και μάλιστα με την έγκριση της χώρας μας. Ενώ η Ελλάδα απλώς θα έχει ένα γεωγραφικό διαμέρισμα με το όνομα Μακεδονία. Μήπως τελικά η Άνω κλπ Μακεδονία θα απαιτήσει τη διαγραφή ελληνικών ονομασιών όπως πχ. Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Αεροδρόμιο Μακεδονία κ.ά; Εγώ, λοιπόν, που γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη πώς θα ονομάζομαι για να ξεχωρίζω απο το κράτος με τη σύνθετη ονομασία; Παλαιομακεδόνας, Νοτιομακεδόνας, Κατωμακεδόνας ή κάτι άλλο; Θυμίζω ότι το 2007 είχαν διαρρεύσει σε αθηναϊκές εφημερίδες αποσπάσματα από προτάσεις του μεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς, ο οποίος πρότεινε να περιορισθεί η χρήση του όρου Μακεδονία από την Ελλάδα.

Δεν παραχωρούμε τα ονόματα Μακεδονία/ Μακεδονική/ Μακεδόνες ούτε στο κράτος, ούτε στην τεχνητή γλώσσα ούτε στην εθνότητα που κατασκεύασε ένα κομμουνιστικό καθεστώς για να αναζωπυρώσει αλυτρωτικές διαθέσεις.

Άρθρο στην ιστοσελίδα thepresident.gr – Πέμπτη 31 Μαΐου 2018

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ – ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Οι Άγιοι Πάντες δείκτης πορείας

          Την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας όρισαν να επιτελείται  η μνήμη όλων των αγίων: προφητών, αποστόλων, μαρτύρων και ομολογητών, οσίων και δικαίων. Και αυτό διότι οι Άγιοι Πάντες αποτελούν την έμπρακτη μαρτυρία της παρουσίας του αγίου Πνεύματος  στη ζωή της Εκκλησίας. Με την εορτή αυτή τιμάται και το πλήθος των πολλών ανωνύμων και αγνώστων αγίων. Έτσι η εορτή των Αγίων Πάντων αποτελεί και αφορμή για την παρακίνηση των πιστών σε μίμησή τους.

          Η χριστιανική ζωή είναι ως γνωστόν ζωή αγιότητος. Και η μίμηση   των αγίων είναι μίμηση και κοινωνία της αγιότητάς τους. Άγιος από τη φύση του είναι μόνον ο Θεός. Άγιοι όμως γίνονται και οι άνθρωποι, όταν μετέχουν στην αγιότητα του Θεού με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Και η μετοχή του ανθρώπου στην αγιότητα του Θεού αποκαλύπτεται με την ηθική προκοπή και τελειότητά του.

          Η παρουσία των Αγίων είναι πολύτιμη για όλη την ανθρωπότητα. Η κοινωνία των πιστών με τον Χριστό πραγματοποιείται  μέσα την Εκκλησία “πρεσβείαις των αγίων”. Οι άγιοι είναι οι ταπεινοί δούλοι του Θεού, μέλη του σώματός του Χριστού, οι εικόνες του μέσα στην ιστορία. Ο άγιος δεν προβάλλει ποτέ την ατομικότητά του, αλλά την αφανίζει για τη δόξα του Θεού. Ο άγιος γίνεται ναός του Θεού. Ο Θεός αναπαύεται στους αγίους, όπως οι άγιοι στον Θεό. Αυτοί αντανακλούν τη δόξα του Θεού μέσα στον κόσμο και ο Θεός γίνεται “θαυμαστός εν τοις αγίοις αυτού”. Το ήθος των αγίων είναι ήθος του Χριστού και της Εκκλησίας, και η αναφορά στην αρετή των αγίων είναι αναφορά στην αρετή του Χριστού. Έτσι η μίμησή τους είναι μίμηση προς τη ζωή του.

          Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η μίμηση των αγίων δεν έχει την έννοια της αντιγραφής ατομικών προτύπων, αλλά της μετοχής στο αδιαίρετο σώμα του Χριστού. Μίμηση των αγίων είναι η προσέγγισή τους σε πνευματικό επίπεδο. Με αυτή αποβάλλει ο πιστός τη ζωή των παθών και της αμαρτίας και υποδέχεται την αρετή. Η εμπειρία αυτή είναι πολύ σημαντική για τον σύγχρονο άνθρωπο, διότι η κρίση και η ταραχή της εποχής μας δημιουργούν ιδιάζουσες καταστάσεις, οι οποίες απαιτούν αυθεντικά στηρίγματα. Γι’ αυτό η αναφορά στους αγίους είναι ιδιαίτερα επίκαιρη και πολύτιμη. Αναφερόμενος ο πιστός στους αγίους και βαδίζοντας στα ίχνη τους εξοικειώνεται με τη διδασκαλία της Εκκλησίας και αποκτά “ομοήθεια” Χριστού”.

          Τα διδακτικά λόγια του Ιησού που απαρτίζουν τη σημερινή ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία δικαιολογημένα τα επέλεξε γιατί περιγράφουν ακραίες καταστάσεις. Γιατί και οι άγιοι της Εκκλησίας είναι μια ακρότητα της θρησκευτικής ζωής. Γι’ αυτό το λόγο τους τιμούμε και τους εμπιστευόμαστε ως οδηγούς. Η ακρότητά όμως τους δεν είναι φως που τυφλώνει αλλά φως  που καθοδηγεί και φωτίζει.

          Η παρουσία των αγίων διατηρεί ζωντανή των αλήθεια της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία και κρατά ανοιχτούς τους ορίζοντες που προσφέρονται στον άνθρωπο. Με την κοινωνία των αγίων και της Θεοτόκου πραγματοποιείται η κοινωνία με τον Χριστό. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ανάγουν τις πράξεις των πιστών στους αγίους ή στον ίδιο το Χριστό. Και αντίθετα τις πράξεις των απίστων τις ανάγουν στους πονηρούς ή και στον ίδιο τον διάβολο. Τελικά προσφέρονται στον άνθρωπο δύο δυνατότητες: ή σύνταξη με τον Χριστό και τους αγίους του που συνεπάγεται αποστροφή προ τον διάβολο, ή σύνταξη με τον διάβολο και τους οπαδούς του, που συνεπάγεται αποστροφή από τον Χριστό και τους αγίους.

          Οι άγιοι ζουν στον κόσμο για το όνομα του Θεού και υποτάσσονται στο θέλημά του. Γι’ αυτό η ερμηνεία της ζωής τους γίνεται με εικόνες που εκφράζουν το αιώνιο και το υπερβατικό. Έτσι δικαιολογείται και η αιτία που ανύψωσε την τέχνη της βυζαντινής αγιογραφίας και την έφερε στο προσκήνιο της ορθόδοξης χριστιανικός τέχνης. Ο ίδιος λόγος ισχύει και για τους βίου των αγίων, τα λεγόμενα συναξάρια, το οποία αποτελούν ευχάριστο ανάγνωσμα και προσελκύουν το ενδιαφέρον των πιστών και να παρακινούν στη μίμηση των αγίων.

    γ.

Ελλαδικό κράτος, ένα μεγάλο πρόβλημα, που κατατρώει τις σάρκες του Ελληνισμού

Το κράτος, που ενσαρκώνει την Εκτελεστική Εξουσία με όρους και νόμους που θεσπίζει η Νομοθετική Εξουσία και επιτηρεί η Δικαστική Εξουσία, είναι ταυτόχρονα ένας μηχανισμός ισχύος. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη λέξη, αφού κράτος στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ισχύς!

Πέραν του κλασικού προβλήματος που χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που είναι η σχεδόν καθολική εκτροπή από την αρχή της διάκρισης των εξουσιών (εκτροπή που επηρεάζει τη λειτουργία του κράτους), υπάρχει και ένα άλλο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα που σχετίζεται με το θέμα, το οποίο θα προσπαθήσουμε να θίξουμε στο παρόν άρθρο.

Όπως αναφέρει ο ιστορικός Κωνσταντίνος Φωτιάδης, γνωστός για τις έρευνες, τις μελέτες και το συγγραφικό του έργο για τη Γενοκτονία, το φθινόπωρο του 1923, όταν είχε περάσει στην Ελλάδα μεγάλο μέρος του ελληνισμού του Πόντου, της Μικράς Ασίας και της Θράκης, η ηγεσία των προσφύγων της Αθήνας αποφάσισε να κάνει ένα μνημόσυνο για τα θύματα της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς. Την ώρα που είχαν παραθέσει τα κόλλυβα και είχε αρχίσει η θρησκευτική τελετή, παρουσία κόσμου, στη Μητρόπολη των Αθηνών, εισέβαλε η αστυνομία, διέκοψε το μνημόσυνο, υποχρέωσε τον κόσμο να μαζέψει τα κόλλυβα και συνέλαβε τους υπευθύνους, τους οποίους προσήγαγε στο τμήμα με το αιτιολογικό της απόπειρας διατάραξης των σχέσεων της Ελλάδας με ξένη χώρα.

Προφανώς είχε προηγηθεί διάβημα της τουρκικής πρεσβείας, και η ελληνική κυβέρνηση, αποδεχόμενη το περιεχόμενο του διαβήματος, έβαλε το ελληνικό κράτος να κυνηγήσει τους ξεριζωμένους πρόσφυγες που είχαν υποστεί τα πάνδεινα, τα προηγούμενα δέκα χρόνια, από τους μηχανισμούς του τουρκικού κράτους.

Στους πρόσφυγες το μήνυμα ήταν «δεν έχετε το δικαίωμα ούτε να θυμόσαστε ούτε να μνημονεύετε τα θύματα της τουρκικής βαρβαρότητας», και στην Τουρκία το «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω», που μεταφράζεται σε «συνεχίστε τις σφαγές σε όσους απέμειναν, κι εμείς είμαστε εδώ. Δεν πρόκειται κανείς να βγάλει τσιμουδιά!».

Γι’ αυτό και το τουρκικό κράτος συνέχισε να βιαιοπραγεί, να αρπάζει και να σφάζει τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αφού προηγουμένως λεηλάτησε τις ανταλλάξιμες περιουσίες των Ελλήνων με την επαίσχυντη συμφωνία του 1930. Στη λογική αυτή έγιναν τα αίσχη του Βαρλίκ Βεργκισί του 1942, των Σεπτεμβριανών του 1955, οι απελάσεις του 1964.

Το δόγμα «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω» ήταν σε πλήρη εφαρμογή και το κράτος λειτουργούσε διαχρονικά στον αντίποδα των εθνικών μας συμφερόντων και σε αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση.

Στις 9 Μαΐου 1956, και ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ ήταν σε εξέλιξη, οι Άγγλοι αποικιοκράτες αποφάσισαν να απαγχονίσουν τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου. Την ίδια μέρα έγιναν ογκώδεις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Αθήνα εναντίον της βάρβαρης απόφασης της αγγλικής κυβέρνησης. Τότε η ηγεσία της αστυνομίας, προφανώς φοβούμενη πορεία των διαδηλωτών προς την αγγλική πρεσβεία, έδωσε εντολή και οι αστυνομικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Από τα πυρά έχασαν τη ζωή τους ο 21χρονος Ιωάννης Κωνσταντόπουλος, ο 23χρονος Φραγκίσκος Νικολάου, ο 28χρονος Ευάγγελος Γερόντης και ο αστυφύλακας Κώστας Γιαννακούρης... Η κυβέρνηση την επομένη έριξε την ευθύνη σε «αναρχικά στοιχεία», όμως σημασία έχει ότι το αίμα το έχυσε το ελλαδικό κράτος, την ίδια μέρα που το αγγλικό κράτος απαγχόνιζε τους δυο αγωνιστές στην Κύπρο.

Και ο γράφων είχε την ατυχία να γίνει μάρτυρας τέτοιων δράσεων, στην υπόθεση της παράδοσης του ηγέτη των Κούρδων στους Τούρκους, στο Ναϊρόμπι της Κένυας, αλλά και αργότερα, όταν ο υπουργός Εξωτερικών έκανε τα χατίρια των Τούρκων, προσπαθώντας να ακυρώσει την παρουσίαση του βιβλίου του Μουράτ Καραγιλάν Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν, στο Πολεμικό Μουσείο. Ας είναι καλά ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς που επενέβη και είπε «Δεν θα κάνουν κουμάντο οι Τούρκοι τι θα γίνεται στην Ελλάδα. Ο Σάββας να κάνει την εκδήλωση στο Πολεμικό Μουσείο», και η εκδήλωση έγινε....

Ακολούθησε η επιχείρηση αμφισβήτησης και ακύρωσης στην πράξη των νόμων με τους οποίους αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, μέσω πονηρών αναφορών στο «Αντιρατσιστικό», που αποτράπηκε στο παραπέντε μετά από πρωτοβουλία του βουλευτή Σάββα Αναστασιάδη.

Τώρα είναι σε εξέλιξη μια ανάλογου είδους συμπεριφορά της κυβέρνησης και του ελλαδικού κράτους, σε σχέση με το Σκοπιανό. Τη στιγμή που η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, όπως φάνηκε στις δυο διαδηλώσεις, είναι αντίθετη με οποιαδήποτε συζήτηση γύρω το θέμα της παραχώρησης με οποιονδήποτε τρόπο του ονόματος της Μακεδονίας, η κυβέρνηση και το κράτος κινοΓια όσους θεωρούν ότι στην παραπάνω πρόταση υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής, ας ρίξουν μια ματιά στη νεότερη ελληνική ιστορία.

Το μόνο δίχτυ ασφαλείας είναι οι πολίτες, τους οποίους δεν ορρωδεί να πυροβολεί το κράτος, άλλοτε με πραγματικές σφαίρες και άλλοτε με λίβελλους εξωνημένων πολιτικών και δημοσιογράφων. Ορισμένοι έχουμε ακόμα τα σημάδια πάνω μας από αυτές τις σφαίρες και τους λίβελλους.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει και η ευθύνη αυτή πέφτει στις πλάτες των πολιτών και κυρίως της νεολαίας.

Ας το προσπαθήσουμε για να σώσουμε την Ελλάδα.ύνται σε αντίθετη κατεύθυνση και παζαρεύουν τα αδιαπραγμάτευτα.