Μείνε, Κύριε!

Ντρέπομαι που σου μιλάω για ανθρώπινα σφάλματα
μα αυτά είναι δικά μας. Δικά σου είναι τα θαύματα.
Άκου την προσευχή μου, άναψε το κερί μου,
ζέστανε την ψυχή μου, άλλαξε τη θέλησή μου.

Κύριε, που αξίωσες τη Μαριάμ να σε δεχτεί,
τον Συμεών πριν κλείσει τα μάτια του να σε δει,
τον Πρόδρομό σου Ιωάννη να σε βαφτίσει με νερό,
αξίωσε και μένα, έναν αμαρτωλό νεαρό.
Κράτα τον πονηρό μακριά μου.
Κύριε, σε σένα ελπίζω και όχι στα λεφτά μου.

Κύριε, πολλές φορές είμαι απροετοίμαστος
στη δουλειά, στη μουσική,
πνευματικά είμαι αγύμναστος, γυμνός,
γιατί η χάρη σου ντύνει το σώμα μου,
η υγεία που μου δίνεις ποτίζει το χώμα μου.
Η πίστη μου είναι αδύναμη,
μα ο Ιώβ δυνατός.
Μακάρι να είχα τέτοια πίστη, όπως και αυτός.

Κύριε, σε σένα απευθύνομαι, επειδή πάντα ανταποκρίνεσαι
όπως και στον Δαβίδ.
Είδα τον λόγο σου να χορταίνει τη ψυχή,
γι'αυτό η νηστεία πρέπει και είναι απαραίτητη.

Κύριε, ποιος είμαι -λέω στον εαυτό μου συνεχώς-
για να αξίζω την αγάπη σου, εγώ ο αμαρτωλός;
Η ζωή μας έχει μείνει εκεί μέσα
στην έρημο, στο άγχος της ημέρας...
Μόνο κοντά σου, Κύριε, μόνο...

Δ.Μ.Π

ΚΥΡΙΑΚΗ Β ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο: Ματθ. 6, 18-23

 ΕΡΓΑΣΙΑ – ΑΡΓΙΑ- ΑΝΕΡΓΙΑ- ΑΕΡΓΙΑ

            Η σημερινή ευαγγελική διήγηση αναφέρεται στη κλήση των πρώτων μαθητών του Χριστού στο αποστολικό έργο. Ακούγοντας κανείς τη σχετική περικοπή εντυπωσιάζεται με την αποφασιστικότητα με την οποία  οι τέσσερις  αλιείς ακολούθησαν το Χριστό.

            Η διακονία ενός υψηλού σκοπού, όπως είναι η αποστολικότητα, απαιτεί την απαγκίστρωση από επίγειους δεσμούς, από υλικές εξαρτήσεις και από συναισθηματισμούς. Αυτό βέβαια με κανένα τρόπο δεν σημαίνει, ότι ο Χριστός προσκαλώντας τον άνθρωπο να Τον ακολουθήσει τον αποτρέπει  από ορισμένες και αυτονόητες υποχρεώσεις έναντι της ζωής. Και μια τέτοια υποχρέωση είναι και η τίμια εργασία.

            Η εργασία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ως δημιούργημα του Θεού Ο  ίδιος ο Θεός εργάζεται όπως  λέει ο Χριστός. Και στους ανθρώπους συνιστά να κάνουν το ίδιο. Η εντολή της εργασίας δόθηκε στον άνθρωπο ήδη από τη ζωή του παραδείσου. Μετά την πτώση όμως η εργασία συνδέθηκε με τον πόνο για την ωφέλεια και το σωφρονισμό του. Με την εργασία ο άνθρωπος γίνεται συνεργάτης του Θεού και συνδημιουργός, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζεται και έρχεται σε κοινωνία με τον πλησίον του.

            Η Εκκλησία υπογραμμίζει την αξία τηςεργασίας για τον άνθρωπο. Από το σημείο όμως αυτό έως τη θεώρηση της ως μέτρο αξιολογήσεως του ανθρώπους υπάρχει μεγάλο χάσμα. Είναι λάθος να υπολογίζεται η αξία ενός ανθρώπου από το είδος της εργασίας που κάνει. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ο Χριστός κάλεσε  ως μαθητές Του απλούς και ταπεινούς ψαράδες. Δεν κάλεσε ούτε σπουδασμένους και αποφοίτους ραββινικών σχολών της εποχής, ούτε άλλους που αντιπροσωπεύουν περισσότερο καταξιωμένα για την εποχή εκείνη επαγγέλματα.

            Η προσήλωση στην εργασία από υπερβολική μέριμνα  για τη διατροφή και τη συντήρηση απομακρύνει τον άνθρωπο από την πίστη στο Θεό και την πρόνοια Του. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει για να εργάζεται, αλλά να εργάζεται για να ζει.

            Η υψηλότερη απασχόληση για τον άνθρωπο κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας δεν είναι η εργασία αλλά η προσευχή. Αυτή ανυψώνει τον  άνθρωπο στο αρχέτυπο του. Όταν η εργασία τοποθετείται πάνω από την προσευχή, τότε γίνεται θεοποίηση της και ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε παραγωγικό μέσο. Έτσι όμως διαστρέφεται η ηθική της εργασίας με ουσιώδεις συνέπειες για τους ανθρώπους και την κοινωνία. Αντίθετα στην ορθόδοξη παράδοση            η εργασία έμεινε σταθερά υποταγμένη στην άσκηση και την προσευχή.

            Η εργασία κατά τη χριστιανική διδασκαλία δεν είναι μόνο μέσο αυτοσυντήρησης, αλλά έχει και κοινωνικό σκοπό. Δεν αποβλέπει στην ιδιοποίηση του πλούτου, αλλά στην άσκηση της αγάπης. Υπάρχει μάλιστα και ακόμα πιο υψηλός σκοπός της εργασίας. Όπως η αγάπη κορυφώνεται στη θυσία για τον πλησίον, έτσι και η εργασία βρίσκει τον ύψιστο σκοπό της στην εξυπηρέτηση του πλησίον με πλήρη αυταπάρνηση.

            Εκτός όμως από την εργασία ο άνθρωπος χρειάζεται και την αργία. Όπως δηλ. χρειάζεται κάποιον ιδιαίτερο χώρο για να ξεκουράζεται, έτσι χρειάζεται και κάποιον ιδιαίτερο χρόνο για να ανακουφίζεται από τις φροντίδες. Με τη σύγχρονη μάλιστα τεχνολογία η εξοικονόμηση του ελεύθερου χρόνου είναι ευκολότερη. Ήδη ο περιορισμός του χρόνου εργασίας, η αύξηση των διακοπών και των αδειών μειώνουν σημαντικά τον εργάσιμο χρόνο. Παραταύτα ο σύγχρονος άνθρωπος πιέζεται περισσότερο από την εργασία και ισχυρίζεται ότι ο χρόνος του δεν είναι επαρκής. Αιτία του φαινόμενου αυτού είναι από τη μία η απληστία των εργοδοτών και από την άλλη η απροθυμία του ανθρώπου να διαθέτει χρόνο σε δραστηριότητες προσωπικής δημιουργίας και επικοινωνίας. Στην κατεύθυνση αυτή εντάσσεται και η σύγχρονη προσπάθεια πολλών ανθρώπων να προτιμούν μία εκδρομή την Κυριακή, παρά να εκκλησιαστούν.

            Στην Εκκλησία ολόκληρος ο χρόνος προσλαμβάνει εορταστικό χαρακτήρα. Ιδιαίτερα όμως ξεχωρίζουν οι αργίες των Κυριακών και των μεγάλων εορτών. Ο εορτασμός εδώ δεν είναι κενός χρόνος, αλλά χρόνος εντονότερης πνευματικής ζωής. Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έμαθε να οργανώνει τη ζωή του έτσι, ώστε να έχει ελεύθερο χρόνο και ησυχία για περισυλλογή και προσευχή. Και αυτό δεν είναι άσχετο με την απληστία, που αποτελεί σε τελική ανάλυση κάποια μορφή ειδωλολατρίας.

            Εκτός όμως από την αναγκαιότητα της αργίας υπάρχει και το φαινόμενο της ανεργίας, πού σήμερα μάλιστα βρίσκεται στα ύψη, οδηγεί στον περιορισμό του χρόνου της εργασίας. Επίσης παρατηρείται και το φαινόμενο της αεργίας, της άρνησης δηλ. ασκήσεως της εργασίας. Η αεργία, όπως και η ανεργία, αποτελούν αρνητικές καταστάσεις, που ζημιώνουν τον άνθρωπο όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ηθικά και πνευματικά.

            Πέρα από το επάγγελμα που κάνει κάποιος, πρώτιστη εργασία για τον χριστιανό είναι η τήρηση των θείων εντολών ή η εργασία των αρετών. Αυτή ονομάζεται και «ιερά εργασία», γιατί ιερουργεί την τελείωση και την ένωση του ανθρώπου με τον Θεό. Η εργασία αυτή μπορεί να κινείται σε καθαρά πνευματικό επίπεδο, αλλά δεν εξαντλείται σε αυτό. Και η καθημερινή εργασία του χριστιανού, σωματική και πνευματική, μπορεί και οφείλει να εντάσσεται στην προοπτική της πνευματικής ζωής.

π. .γ. στ.    

Το στημένο παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας

            « Η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία φούσκα… Ερωτήσεις που δεν απαντώνται : Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό και 500 ευρώ σε έναν με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100 ο/ο του μισθού του ενώ ο δεύτερος το 50 ο/ο του μισθού του. Βάσει ποιας λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500; Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ. Είδα στο διαδύκτιο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά…

-          H Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο155 0/0 του ΑΕΠ της.

-          Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει  το 88 0/0 του ΑΕΠ της.

-          Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέοςστο 94 0/0 του ΑΕΠ τους.

 Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος. Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

            Ερώτηση 1^η. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, Η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

            Ερώτηση 2^η. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23 0/0 του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να «ξετινάξει» μία χώρα;

            Ερώτηση 3^η. Πως γίνεται να χρωστάνε 29 0/0 το Κουβέιτ, το54 0/0 το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56 0/0 την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

            Ερώτηση 4^η. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271 0/0 χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2.000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή- στα βρώμικα κάρβουνα-εργοστάσια της ΔΕΗ- ένας « υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπέρ- βαρέα/ανθυγιεινά με 25χρόνια υπηρεσία;

            Ερώτηση 5^η. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143 0/0 χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

            Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από εκεί: Κάποιος γνωστός  μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν από δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:

            α. Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!

            β. Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι  ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!

            γ . Με τις επιστροφές φόρων- κάτι σαν το δικό δώρο-πήγε με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.

            δ. Τώρα είναι άνεργος με τη δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δουλεύει και για δύο χρόνια παίρνει 1.700 ευρώ τον μήνα!

            Ερώτηση 6^η. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13,5 τρις που χρεωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρ5ωστάειτο Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία κ λ π., αλλά ανησυχούν για το 500 δις που χρεωστάμε εμείς;

`Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης να χρωστάει το 98 0/0 των χρημάτων του;

            Ε3ρώτηση 8^η. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να « αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

            Ερώτηση 9^η. Που τα βρήκαν τόσα χρήματα;

            Ερώτηση 10^η. Γιατί τα χρήματα τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

            Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος;

Δρ. Κωνσταντίνος Τοκμακίδης- Α.Π.Θ.

Η προσέγγιση των νέων

            « .. Ο τρόπος που μπορούμε να προσεγγίσουμε τους νέους και κάθε άνθρωπο είναι η αγιότης. Και όταν λέω αγιότητα, δεν εννοώ την τέλεια αναμαρτησία αλλά την μετάνοια. Όσοι λοιπόν μετανοούν και αγωνίζονται να είναι ενωμένοι με τον Χριστό, έχουν απήχηση στις καρδιές και προσανατολίζουν τους ανθρώπους κάθε ηλικίας στον Χριστό.

            Εάν προσφέρουμε στους νέους κάποια ευτελή υποκατάστατα του Χριστού , οι νέοι θα απογοητευτούν από τον Χριστό και την Εκκλησία. Ο νέος έχει ανάγκη από την Αλήθεια και την Αγάπη , που είναι ο Χριστός. Και αυτά ζητά από εμάς. Νοιώθω ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη για τους νέους που σήμερα  πολυάριθμοι καταφεύγουν στην Εκκλησία, εάν και πόσοι έχουμε την δυνατότητα να τους προσφέρουμε την γνήσια πνευματική τροφή. Είδαμε άλλωστε και στις μέρες μας πόση απήχηση είχαν σε πολλούς νέους άγιοι Γέροντες, όπως ο π. Επιφάνιος, ο π. Πορφύριος, ο π. Παίσιος, ο π. Ιάκωβος κ.α., χωρίς να κάνουν ανεπίτρεπτες οικονομίες».

( π. Γεώργιος Καψάνης)   

Οι Έλληνες εμπιστεύονται την Εκκλησία

            Μέσα από μετρήσεις που πραγματοποιούνται κατά διαστήματα για το ποιους θεσμούς  εμπιστεύονται οι Έλληνες περισσότερο, τα αποτελέσματα είναι αποκαλυπτικά, μάλιστα σε μια εποχή που κυριαρχεί η γενικότερη απαξίωση των θεσμών και στη χώρα μας.

Οι μετρήσεις δίνουν εντυπωσιακό ποσοστό στο στρατό, την Εκκλησία και τη δικαιοσύνη. Η Εκκλησία βρίσκεται στο 68 0/0 .

Τα στοιχεία αυτών των μετρήσεων αποτελούν μια καλή ευκαιρία για ν’ αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους η Εκκλησία βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων την Ελλήνων.

            Ο πρώτος λόγος είναι ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία με το δόγμα και το ήθος της εκφράζει τη ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Ιδιαίτερα τα χαρακτηριστικά του είναι το αδούλωτο φρόνημα, το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του, η ανεκτικότητα και η δημοκρατική του συνείδηση.

Η Εκκλησία καθ’ όλη τη συμπόρευση της με τον Ελληνισμό δεν διαπραγματεύτηκε τις αρχές και το πιστεύω της. Δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι κάτω από απειλές και εξουσίες και ζυμώθηκε με τη ζωή του λαού μας μέσα από την αγώνες, θυσίες και κακοπάθειες. Μάλιστα η δημοκρατική της δομή την κατάστησε ανεκτική απέναντι στο διαφορετικό και αντιδραστικό.

            Ένας δεύτερος λόγος για την εκτίμηση της Εκκλησίας στις προτιμήσεις των ορθοδόξων Ελλήνων είναι, ότι η Εκκλησία αντιστέκεται συνεχώς απέναντι στα ισοπεδωτικά ρεύματα κάθε εποχής. Δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμη και σκληρή καμιά φορά γλώσσα, όταν βλέπει στον τόπο μας να καταστρατηγούνται αρχές και παραδόσεις, ν’ αγνοούνται ιστορικές αλήθειες κάτω από την πίεση που ασκεί το νέο ρεύμα της παγκοσμιοποίησης χωρίς όρους προσαρμογής στα νέα δεδομένα, που καθορίζουν άλλοι χωρίς τη δική μας συγκατάθεση.

            Η Εκκλησία μας ποτέ δεν δέχτηκε τη λογική , ότι για να προχωρήσει ένας λαός μπροστά στις σύγχρονες εξελίξεις, θα πρέπει να απεμπολήσει τις βάσεις και τα ιστορικά και ηθικά ερείσματα του. Απεναντίας υποστηρίζει, ότι για μία ασφαλή πορεία προς τα εμπρός είναι ο σεβασμός στο ιστορικό παρελθόν και στην  αναγνώριση των πνευματικών δυνάμεων τού έθνους μας. Τα στοιχεία αυτά είναι στοιχεία αυτοσεβασμού και αυτοεκτίμησης

            Ένας τρίτος λόγος είναι, ότι ο λαός μας αναγνωρίζει το τεράστιο και πολύμορφο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας. Πρόκειται για έργο αγάπης προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο κάθε ηλικίας και φύλου, αλλοδαπούς και αλλόδοξους, προς κάθε άνθρωπο που αναγνωρίζεται ως εικόνα του Θεού.

            Και το έργο αυτό γίνεται με αίσθημα ευθύνης, με καθαρότητα, τιμιότητα. Απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων οι οποίοι βλέπουν στην Εκκλησία τη Μητέρα τους και ό,τι τους λείπει το βρίσκουν στη θερμή αγκαλιά της. Αναγνωρίζουν την αλήθεια που βιώνει και κηρύττει, την ανυπόκριτη αγάπη, την προσφορά, την ανιδιοτέλεια και προπαντός την έλλειψη σκοπιμότητας στα λόγια και στα έργα της.

            Επίσης η κατάθεση υπεύθυνων θέσεων για όλα τα μεγάλα και μικρά ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, είναι επίσης ένας ακόμη λόγος εμπιστοσύνης των πολιτών έναντι της Εκκλησίας.

Αν και πολλοί ενοχλούνται από την κριτική θέση της Εκκλησίας γιατί αρθρώνει λόγια τα ιδιαίτερα θέματα, η ίδια η Εκκλησία δεν επιδιώκει ν’ υποκαταστήσει οποιονδήποτε θεσμό ή φορέα στην ελληνική κοινωνία, αλλά το κάνει για να σταθεί αρωγός σε κάθε καλή προσπάθεια και να βοηθήσει με την εμπειρία και τη σοφία της.

            Το ποσοστό εμπιστοσύνης απέναντι στην Εκκλησία αποτελεί τιμή γι’ αυτή παρά τις αδυναμίες της και τις κατ’ άνθρωπο ελλείψεις της, λόγω και της ανθρώπινης διάστασης της.

            Γι’ αυτό χρειάζεται αυτοί που χειρίζονται τις τύχες της χώρας μας να είναι πολύ προσεκτικοί απέναντι στη μεγάλη Μητέρα και τροφό του Γένους, την ορθόδοξη Εκκλησία μας.     
  

Το μάθατε; Επτωχεύσαμεν!

            Πώς το πετύχαμε αυτό; Επιστημονικώς. Ποιος μας το είπε; Ο ιδιαίτερα αγαπητός στον Ελληνικό λαό από την όλη του συμπεριφορά και από τα καλά αισθήματα που διαθέτει έναντι της πατρίδος μας, ο κ. Σόυμπλε. Και αυτό μπορούμε να το αποδείξουμε και με ιστορικά ντοκουμέντα. Βεβαίως, ίσως ο προστάτης μας να μη γνωρίζει αυτό το περιστατικό που θα αναφέρουμε. Γνώριζε, άραγε, ο κ. Σόυμπλε, ότι όλοι οι επιζώντες Έλληνες συνταξιούχοι, οι οποίοι άντεξαν στο κούρεμα και το κλάδεμα των συντάξεων των, συνταξιοδοτούν σαράντα χιλιάδες νεκρούς συνταξιούχους, οι οποίοι εξεδήμησαν στους ουρανούς; Ασφαλώς, όχι. Και όμως, οι εις τας αιωνίους μονάς ευρισκόμενοι εκδημήσαντες Έλληνες συνταξιούχοι, λαμβάνουν μηνιαίως συντάξεις, τις οποίες αποστέλλουν οι εδώ επιζώντες. Γι’ αυτού του είδους τα εγκλήματα, ποιος άραγε ευθύνεται;

            Και αν σε όλους αυτούς τους νεκρούς, προσθέσουμε και την επιδότηση των τυφλών που έχουν μάτια και βλέπουν, τους παραλύτους των νησιών του Αιγαίου, που ανακτούν τις σωματικές τους δυνάμεις, και τους πολυτέχνους χωρίς παιδιά, που ήταν οι μαϊμούδες, και όλα αυτά τα μαιμουδάκια τα θεράπευσε ο Βαλεντίνος των ερωτευμένων, τότε θα αντιληφθούμε το μέγεθος της βαθειάς σήψεως και του τεραστίου δράματος του Ελληνικού λαού. Κι έτσι εφθάσαμε στην ευχάριστη θέση, ενώ λέμε ότι πτωχεύσαμε, τα χρήματα μας, να πλεονάζουν και τα κονδύλια να περισσεύουν αφού οι μαϊμούδες, που σαν βδέλλες ρουφούσαν το αίμα μας, απεδείχθησαν μεγάλοι ευεργέτες. Και τόσα άλλα μαιμουδάκια, που έρχονται στο φως της δημοσιότητος, όλα μας δικαιώνουν. Αυτό, φίλοι μου, θα πει επιστημονική πτώχευσις. Το παίζεις φυσαρμόνικα και εσύ βγαίνεις πάντα καθαρό λαδάκι και πάντα δικαιωμένος.

            Και βεβαίως, η παρουσία του κ. Σόυμλπε δικαιώνεται. Εμείς τον ευγνωμονούμε, και οι Έλληνες μαϊμούδες του   βόθρου και του υπονόμου, ασφαλώς, θα τον ευγνωμονούν κι αυτοί.

            Αυτό θα πει να σε πεθαίνουν έμπειροι επιστήμονες, που χρησιμοποίησαν και τα περίφημα κρεμαντόρια στο παρελθόν, και όχι να αργοπεθαίνουν μέσα στην φτώχεια σου, χωρίς να μπορεί να σε βοηθήσει κάποιος και να σου κάνει άνετο τον θάνατο.

            Όταν πεθαίνεις κατά τρόπο επιστημονικό, με όλα τα μέσα της γενοκτονίας, αισθάνεσαι και μια ευχαρίστηση, γιατί ο θάνατος είναι ακαριαίος και επιστημονικός. Τέτοιο θάνατο τον προτιμούμε ή μάλλον τέτοιο επιλέξαμε. Με γεια μας και με χαρά μας! 

(χριστ. Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ», τ.470)  

Μητροπολίτης Ιερόθεος Βλάχος

Η μοντέρνα θεολογία που αποδεσμεύεται από τους Πατέρες 

και εκφράζεται με βαρύγδουπους όρους, 

δήθεν από αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, 

είναι επικίνδυνη για την Εκκλησία και την θεολογία της. 

Είναι πραγματικά ένας στοχαστικός τρόπος θεολογίας, 

ένας λαϊκισμός που εξασκείται από «χειροτονητούς θεολόγους», 

λόγω μιας κακής ερμηνείας του «βασιλείου ιερατεύματος».