ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

Η κίνηση του Φιλοπτώχου Ταμείου της Ενορίας μας κατά την περίοδο του Πάσχα

          Εντυπωσιακή παρουσία εμφάνισε κι εφέτος  το Φιλόπτωχο Ταμείο της

 Ενορίας μας κατά την πασχαλινή περίοδο.

          Στο προσκλητήριο  του προέδρου του Φ. Τ.   μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί ανταποκρίθηκαν  στην υπόθεση της αγάπης υπέρ των δεινοπαθούντων αδελφών μας ενοριτών.

          Ο άνθρωπος ως ενότητα ψυχής και σώματος  αισθάνεται πάντοτε την ανάγκη μαζί με τις πνευματικές ευκαιρίες  να έχει την δυνατότητα να καλύψει και τις διάφορες υλικές ανάγκες, ώστε  ψυχικά και πνευματικά να χαίρεται πιο σωστά και ολοκληρωμένα.

          Οι καιροί είναι δύσκολοι και τα προβλήματα πολλά. Οι άνθρωποι πλήττονται κυρίως από πνευματική φτώχεια, αλλά και υλικές στερήσεις και δυσκολίες.

          Γι’ αυτό μέρα-νύχτα βρισκόμαστε σε ετοιμότητα και ανησυχία για να βρούμε τρόπους και μέσα για να ελαφρύνουμε και ν’ ανακουφίσουμε τη φτώχεια και τις δυσκολίες των αδελφών μας.

          Έτσι με τον Έρανο της Αγάπης που προηγήθηκε της Μεγάλης Εβδομάδος στα όρια της Ενορίας μας, δώσαμε την ευκαιρία άλλοι από το υστέρημα, άλλοι από το περίσσευμα, να προσφέρουμε όσο μπορούμε και εάν θέλουμε, μερίδιο αγάπης προς διανομή σε άπορες οικογένειες.

          Επίσης, εκτός του προϊόντος του εράνου, προσεφέρθησαν από τους ενορίτες μας   χρήματα για την αγορά ποσότητος κρέατος αρίστης ποιότητος, 270 κιλά για 70 οικογένειες. Εκτός του κρέατος το πακέτο περιείχε τυρί φέτα, προσφορά των Αφων Παντελή, το παραδοσιακό πασχαλινό τσουρέκι, λάδι, ζάκχαρι, καφέ κ. α. τρόφιμα, τα οποία έφθασαν σε κάθε σπίτι απόρου ενορίτη από  ειδικό συνεργείο διανομής.

          Μπορεί βέβαια να μην ικανοποιήσαμε επαρκώς  τις ανάγκες των αδελφών μας , αλλά δώσαμε το παρόν της αγάπης με την έννοια, ότι όταν η αγάπη μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται και όπου δίνει λίγο με αγάπη και αγόγγυστα στο Θεό, ο Θεός αντιδωρίζει πολλαπλάσια τις ευλογίες Του, τις οποίες ευχόμαστε σε όσους και με  οποιονδήποτε τρόπο ήλθαν συνδρομητές στο ευγενές άθλημα της αγάπης.

          Θερμές ευχαριστίες προς όλους τους προσφέροντες και κοπιάσαντες

          Χριστός Ανέστη

                                             Ο Πρόεδρος του Φιλοπτώχου Ταμείου

Η ζήλεια του γιατρού

Συνήθως ζηλεύουμε τους άλλους για τα πλούτη τους, τη δόξα τους, την ομορφιά τους και άλλα πράγματα που νομίζουμε ότι θα γεμίσουν τη ζωή μας. Στην ιστορία αυτή, κάποιος ζήλεψε έναν άνθρωπο… για τον θάνατο!

Δεν πρόκειται για κάποιον ανόητο ή άρρωστο διανοητικά . Πρόκειται για τον διαπρεπή Έλληνα ιατρό και καθηγητή του Πανεπιστημίου αοίδιμο Κωνσταντίνο Γαρδίκα, στο βιβλίο του οποίου για την Παθολογία διαβάζουμε το εξής περιστατικό:

Ένας κληρικός 62 ετών, πολύ μορφωμένος και σεβαστός, ήλθε στο ιατρείο μου. Ήταν φοβερά αδυνατισμένος, σχεδόν σκελετωμένος. Η διάγνωση ήταν εύκολη: Καρκίνωμα στομάχου με πολλές μεταστάσεις στα οστά. Είχε φοβερούς πόνους. Τον έβαλα στο νοσοκομείο, στην ουσία για ανακούφιση μόνο. Δέκα μέρες μετά την εισαγωγή του πέθανε.

Όλες αυτές τις ημέρες ήταν ήρεμος, γαλήνιος, διαβάζοντας τα εκκλησιαστικά βιβλία, με όση δύναμη του είχε μείνει, για να τα κρατά στα χέρια του. Αν και ήταν φανερό ότι πονούσε αφάνταστα, ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε. Κάθε φορά που τον βλέπαμε, η απάντησή του η ίδια : «Δόξα τω Θεώ, είμαι καλύτερα». Ποτέ δεν παραπονέθηκε για κάτι.

Μια μέρα είπε σε κάποιο βοηθό μου: «Στεναχωρούμαι πολύ, που βλέπω τον Καθηγητή λυπημένο για μένα. Θέλω να του δώσω κουράγιο αλλά δυστυχώς δεν το καταφέρνω».

Τελικά έσβησε ήρεμος. Σαν πιστός χριστιανός, ήξερε ότι ο θάνατος είναι απλώς «μετάβαση στην αιώνιο ζωή». Γι’ αυτό υπέφερε αγόγγυστα τον σωματικό πόνο. Έμεινα κοντά του σε όλη αυτή την προθανάτια αγωνία, ενώ σ’ αυτόν κάθε άλλο παρά αγωνία θα μπορούσε να ονομαστεί.

Ήμουν κοντά  του την ώρα που εξέπνευσε, αν και αισθάνομαι δέος  μπροστά σε νεκρό. Παρέμεινα κοντά του για μερικά λεπτά. Φεύγοντας διακατεχόμουν από αίσθημα ζήλειας γι’ αυτόν τον μακάριο λευίτη, και σκεπτόμουν πόσο δυστυχισμένοι είναι όσοι δεν έχουν τη χριστιανική πίστη.

Υ.Γ. : Το έγραφε ο καθηγητής στο βιβλίο του στον επίλογο και ευχήθηκα: Ας μπορούσε η κοινωνία μας να έχει περισσότερους τέτοιους γιατρούς, και τέτοιους πιστούς ιερείς. Χ.ΔΑΟΥΚΟΥ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ, Μάιος – Ιούνιος 2016. Αρ.615

το βρηκα:dogma.gr

Ευφροσύνη αιώνιος

Με τη χάρη Του Θεού φτάσαμε στο τέρμα του δρόμου, που όρισε η Εκκλησία στα πνευματικά της παιδιά με το άνοιγμα του Τριωδίου, δηλαδή να περπατήσουν με άσκηση και να παλέψουν με την αμαρτία και τον πονηρό, την πατέρα της αμαρτίας. Όσοι σταύρωσαν τον εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίες, αυτή την ώρα περνούν  μια κρυφή ευφροσύνη, από το σταυρώσιμο στο αναστάσιμο Τριώδιο.

          Ένα ολιγόστιχο τροπάριο από την γ΄ Ωδή του αναστάσιμου κανόνα, που οι βιαστικοί δεν ακούνε ποτέ, λέγει:                            

                             “Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός,

                             ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια.

                             Εορταζέτω γούν πάσα κτίσις

                             την έγερσιν Χριστού, εν ω εστερέωται”

          Ο χαρμόσυνος αυτός κανόνας του Δαμασκηνού διαλαλεί τη χαρά των ουρανίων και των επιγείων και των καταχθονίων. Τα καταχθόνια χαίρονται, γιατί ο Χριστός, κατεβαίνοντας στον Άδη, “τους μοχλούς τους αιωνίους συνέτριψε” και “τα του θανάτου κλείθρα διεσπάραξεν”, λυτρώνοντας τους απ’ αιώνων δεσμίους. Τα επίγεια χαίρονται, γιατί ενώθηκαν με τα επουράνια. “Σήμερον εν τη γη χαρά, σήμερον εν Ουρανώ χαρά, ει γαρ ενός αμαρτωλού επιστρέφοντος χαρά επί γης και ουρανού, πολλώ δε μάλλον,της Οικουμένης απάσης εξαρπασθείσης των χειρών του διαβόλου, χαρά έσται εν Ουρανώ. Νυν σκιρτώσιν Άγγελοι, χαίρουσιν αρχάγγελοι, νυν τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ μεθ’ ημών εορτάζει την παρούσαν εορτήν”.

          Το πρόβλημα είναι: πόσο αναστάσιμο φως καταυγάζει τη ζωή μας; Ένας σύγχρονος θεολόγος λέγει: Το πνεύμα της Αναστάσεως, που είναι το πνεύμα της ζωής του μέλλοντος αιώνος, πρέπει να καταυγάζει την ζωή των μελών της Εκκλησίας. Όταν η Εκκλησία δεν έχει τέτοια  μέλη, είναι ένα μουσείο με ακατάληπτες εικόνες και φράσεις, αφού δεν υπάρχει κανείς να τις εξηγήσει στον ειδωλολάτρη κόσμο, που περιμένει το φως του Χριστού. Γιατί ο μόνος τρόπος, που το δόγμα κι η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας μπορούν να εξαγγείλουν την Ανάσταση του Κυρίου, είναι ο τρόπος των έργων και της ζωής.

          Αν  με  λόγια προσπαθήσει κανείς σήμερα να εξηγήσει στον κόσμο το πνεύμα της Αναστάσεως, όχι μόνο δεν θα γίνει ακουστός, αλλά θα κινήσει και την αγανάκτηση. Ο κόσμος έχει χορτάσει από κουβέντες με ιερό περιεχόμενο. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι “εν δυνάμει”. Μόνο η γλώσσα των έργων μπορεί να μιλήσει στην ψυχή του κόσμου σήμερα. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη ευθύνη των σημερινών χριστιανών, απέναντι του Θεού και της Εκκλησίας. (Σ. Αγουρίδης, περ. “Ευθύνη”)

          Π. Β. ΠΑΣΧΟΣ, “Έρως Ορθοδοξίας

Το γράμμα ενός ζωντανού σε αποθανόντα και το συγκλονιστικό θαύμα που συνέβη

                           Γράφει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ο Άγιος Σάββας ο Σέρβος έγραψε δύο επιστολές, μία για τον (κεκοιμημένο) πατέρα του τον Συμεών και την άλλη για τον αδερφό του τον Στέφανο.

Φαίνεται παράξενο να γράφει κάποιος επιστολή σε αποθανόν άτομο. Κι όμως, ο Σάββας το έκανε. Επειδή το φυσικό και το υπερφυσικό δεν είναι αυστηρά διαχωρισμένα στη συνείδηση του πιστού οραματιστή, όπως αυτό συμβαίνει σε εκείνους με λίγη πίστη. Στην ιστορία της εκκλησίας αναφέρονται μερικά τέτοια περιστατικά. Στο γράμμα προς τον Άγιο Συμεών ο Σάββας έλεγε:

«Ω, εσύ άγιε, καθώς έχεις εντολή από τον Θεό και ικεσία από εμάς, παράβλεψε τα αμαρτήματά μας και την ανυπακοή προς εσένα. Κάνε, λοιπόν, να αναβλύσει ξανά το άγιο μύρο από το σώμα σου στον τάφο όπως και προηγουμένως, για να χαρεί και να ανακουφισθεί ο λαός σου που τώρα βρίσκεται σε θλίψη»…

Τα γράμματα στάλθηκαν μ’ έναν χιλιανδαρινό αδελφό, τον σεβαστό ιερομόναχο Ιλαρίωνα. Όταν έφθασε μαζί με τους Σέρβους αγγελιοφόρους στη Σερβία, ο Ιλαρίωνας παρέδωσε το ένα γράμμα στον μεγάλο ζουπάνο και για το άλλο τους είπε ότι θα ανοιχθεί και θα αναγνωσθεί στη Στουντένιτσα. Σ΄αυτό το Μοναστήρι ο Στέφανος συγκέντρωσε πολλούς αυλικούς του, υπουργούς και στρατηγούς, συνοδευόμενος από πλήθος λαού.Όλοι ήταν περίεργοι να ακούσουν τι είδους παραγγελία έφθασε από τον Σάββα. Μετά την ιεροπρεπή Θεία Λειτουργία, ο Ιλαρίωνας εν πομπή μετέβη στον τάφο του Συμεών, άνοιξε το γράμμα του Σάββα και το διάβασε μεγαλόφωνα. Όλοι οι παρόντες ρίγησαν από τρόμο, ακούγοντας πως ζωντανός άνθρωπος γράφει σε αποθανόντα.Ύστερα από την ανάγνωση της επιστολής ακούσθηκε θρόισμα, σαν να κελάρυζε νερό. Και, να το θαύμα! Το άγιο Μύρο ανέβλυζε ξανά από τον τάφο. Κι όχι μόνο από τον τάφο, αλλά και από την τοιχογραφημένη μορφή του αγίου πάνω από τον τάφο.Μετά τον στιγμιαίο τρόμο και την κατάπληξη ακολούθησε πρωτοφανής χαρά, που πλημμύρισε τις καρδιές όλων εκείνων που ήταν παρόντες.

από το βιβλίο: «Τα θαυμάσια του Θεού»

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ (Άστρος Κυνουρίας 2014)

Βατοπαιδινοί - Τεριρέμ Ήχος πλάγιος του Τετάρτου

Είπε Γέρων...

Είπε Γέρων :Δεν υπάρχει απόλυτη ευτυχία σ' αυτήν εδώ την ζωή. Μην γελιέστε. Εδώ είναι συνεχής ο αγώνας, πολλές οι δοκιμασίες και λιγότερες οι στιγμές ευτυχίας. Αλλού είναι η διαρκής χαρά και αιώνια μακαριότητα. Αν αξιωθούμε

Κυριακή του ΠΑΣΧΑ- το μυστήριο της Όγδοης Ημέρας.

Ο Ιησούς Χριστός μπήκε μέσα στην ιστορία για να την αγιάσει, να την μεταμορφώσει και να την κάνει αιωνιότητα. Αυτό άρχισε να γίνεται πραγματικότητα από το χάραμα της Κυριακής  της Αναστάσεως. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει η πρώτη φάση της ογδόης ημέρας, η οποία θα διαρκέσει μέχρι την ώρα της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου. Η δεύτερη θ’ αρχίσει από την δεύτερη παρουσία και μετά. Γι’ αυτό και η Κυριακή είναι η πρώτη ημέρα της αιωνιότητας.

          Όλη λατρεία της Εκκλησίας μας είναι ολόκληρη η αιωνιότητα. Η θ. Λειτουργία, ως γνωστό αρχίζει με την εντυπωσιακή  εκφώνηση: “Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος”. Μπαίνουμε στη βασιλεία της ογδόης ημέρας.

          Αυτά βέβαια δεν βιώνονται με την λογική, ούτε χωρούν σε λογικές επεξεργασίες. Αυτά θέλουν πίστη, γιατί μόνο μέσα  στην περιοχή  της πίστεως μπορούμε να τα νοιώσουμε αυτά.

          Ο Χριστός με την ανάστασή Του θα μπορούσε να μας εντυπωσιάσει με πολλές θεαματικές κινήσεις και να μας προσελκύσει κοντά Του . Το απέφυγε αυτό γιατί σέβεται την ελευθερία μας. Θέλει να Τον πιστεύουμε αβίαστα, γιατί μόνον έτσι μπορεί ο άνθρωπος να νοιώσει σε βάθος την ουσία της θεϊκής βασιλείας.

          Η ογδόη ημέρα είναι η δική μας ημέρα. Τότε θα γευτούμε την ομορφιά της αναστάσεως. Ο Κύριος με την ενανθρώπηση Του, με την ανάστασή Του και την ανάληψή Του έκανε την Εκκλησία ουρανό.

          Αν πράγματι θέλουμε να γίνουμε ουρανός, να γίνουμε κατά χάριν θεοί, δεν έχουμε παρά να εισέλθουμε στην Εκκλησία, για να ζήσουμε το μυστήριο της ογδόης ημέρας, δηλαδή την αιωνιότητα. Μόνον έτσι είμαστε λυτρωμένοι και αναστημένοι.

          Απ’ εδώ και πέρα πλέον η αξία του ανθρώπου κρίνεται απέναντι στην ανάσταση του Χριστού.

          Καλή Λαμπρή αδελφοί!