Μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο

 

 

 Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο.
Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών.
Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.
Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.
Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.
Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!
Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες.
Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό.
Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι.
Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.
Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι.
Και κάθε που η δασκάλα προσπαθούσε να σου μιλήσει, την έβγαζες τρελή και έλεγες ότι τα έχει βάλει στο μάτι.
Και τότε που ο μικρός έσπασε τα τουβλάκια στο σχολείο και σας ζήτησε να τα αντικαταστήσετε, χάιδεψες την φράντζα του και είπες να μην ανησυχεί.
Η μαμά θα πάρει καινούρια.
Και τον έλουσες φιλιά και δεν είπες τίποτα άλλο.
Και φεύγοντας, του πήρες παγωτό, σίγουρη ότι θα είχε μια δύσκολη μέρα, στα χέρια της.
Και μετά, στο δημοτικό, που τα αγόρια έπαιζαν μπάσκετ με την παρέα τους και ήρθε εκείνος ο μικρός, ο Γιωργάκης, που έχει νανισμό.
Και τα αγόρια δεν ήταν πρόθυμα να χάσουν το παιχνίδι, για ένα μπασμένο.
Και τον έδιωξαν, τον κορόιδεψαν, και του πέταξαν την τσάντα.
Και όταν σου εξιστόρησε το περιστατικό ο διευθυντής, εσύ, μπαμπά, καμάρωσες, γιατί τα αγόρια σου είχαν γίνει σκληρά αντράκια.
Και είπες ότι φταίει ο Γιωργάκης που το πήρε κατάκαρδα, χωρίς λόγο.
Μάλλον δεν είναι δυνατός χαρακτήρας, σαν τα δικά σου.
Και έπειτα, στο γυμνάσιο, που ήρθε στην τάξη η Ελένη.
Και ήταν ένα ανεπτυγμένο κορίτσι, σωστή γυναίκα. Και ο μεγάλος την γούσταρε.
Και του είπες ότι οι γκόμενες θέλουν και λίγο νταηλίκι.
Και εκείνος το πήρε το μήνυμα (είχε χρόνια καταλάβει πώς να είναι σωστός γιος για σένα ) και την στρίμωξε στις τουαλέτες.
Και την έβγαλε φωτογραφίες και τις έδειξε στην τάξη.
Και όταν βρέθηκες μπροστά στους εξαγριωμένους γονείς της, τους είπες ότι έτσι είναι τα αγόρια, γεμάτα ορμόνες και ανώριμα.
Και αν δεν θέλουν προβλήματα, να της μάθουν να μην προκαλεί.
Και έφυγες με ψηλά το κεφάλι, γιατί ήσουν πια σίγουρος ότι τα αγόρια σου δεν είναι γκέι. Μεγάλη υπόθεση!
Μετά όμως δεν ήταν πια μικρά παιδιά.
Και δεν είχες απέναντι έναν κακομοίρη σερβιτόρο, μια κακομαθημένη άτεκνη, ένα μυξιάρικο στο πάρκο, μια ξινή δασκάλα, έναν ανίσχυρο διευθυντή, ένα ανήλικο κορίτσι. Είχες τον νόμο.
Κι αν εσύ τους έμαθες ότι νόμοι δεν υπάρχουν, είσαι ο μόνος ένοχος.
Αυτά τα γράμματα, δεν μ' αρέσει να τα διαβάζω.
Δεν συμπαθώ τον θυμωμένο εαυτό μου.
Θα προτιμούσα να μπορώ να σε συγχωρώ που δεν ξέρεις τί κάνεις.
Όμως δεν μπορώ να μην το παίρνω προσωπικά, όταν σε βλέπω να φτιάχνεις έναν κόσμο με τους δικούς σου όρους, χωρίς να σε νοιάζει ποιον κόσμο παλεύω εγώ να φτιάξω.
Αυτόν που έχω τάξει στα δικά μου παιδιά κι εσύ συνεχώς με βγάζεις ψεύτρα.
Θυμώνω, επειδή το παιδί σου το πήρα στα χέρια μου, τότε που όλα μπορούσαν να αλλάξουν.
Και το έβλεπα να χάνει τον δρόμο του, μέρα με την μέρα.
Και έκανα τα πάντα για να σώσω την αθωότητά του, μα οι προσπάθειες μου έπεφταν στον δικό σου τοίχο.
Μην αναρωτηθείς «γιατί», λοιπόν.
Μην ζητήσεις τα ρέστα.
Είχες φορέσει χειροπέδες στο παιδί σου, πολύ πριν το κάνουν αυτοί.
Πηγή: Ιωάννα Ντορμούση

 

***

-"Ενώ βρισκόμουν στην έδρα και δίδασκα, η μαθήτρια […] μου εκσφενδόνισε πλαστικό μπουκάλι, γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα μου.
Επειτα, καθ’ όλη τη διάρκεια της διδακτικής ώρας μού πετούσε χαρτιά και στο τέλος ένα μπουκάλι γεμάτο με νερό το οποίο έπεσε στο πάτωμα και άνοιξε γεμίζοντας και εμένα αλλά και την τάξη με νερό.
Σε προηγούμενες περιπτώσεις, ενώ έγραφα στον πίνακα, μου έχουν εκσφενδονίσει στην πλάτη γεμάτο μπουκάλι με νερό, καθώς και βαρύ βιβλίο εκμάθησης Γερμανικών, πράξεις οι οποίες θα μπορούσαν να μου προκαλέσουν σοβαρή σωματική βλάβη, δεδομένου ότι πάσχω από κάταγμα στο ιερό οστό.
Η […] έκανε επίδειξη των οπισθίων της σε όλη την τάξη καθ’ όλη την ώρα του μαθήματος, ενώ δήλωσε ρητά ότι η στάση της αυτή είχε σκοπό να δείξει πως δεν υπολογίζει κανέναν, και ειδικότερα εμένα.
Ο […] έσερνε τα θρανία και χτυπούσε τις καρέκλες στο πάτωμα με αποτέλεσμα να σπάσει η πλάτη μιας καρέκλας, με έβριζε με αχαρακτήριστα λόγια και με απειλούσε ότι θα με αναφέρει στη μητέρα του και την κ. Διευθύντρια.
Η […] με κατηγόρησε φωνάζοντας ότι δεν κάνω μάθημα ενώ μετά μου είπε να σταματήσω να μιλάω γιατί μιλάω πάρα πολύ.
Ο […] παρέμενε επανειλημμένα όρθιος εντός της αίθουσας, φώναζε και επιδείκνυε επιθετική συμπεριφορά, επιχειρώντας να επιβληθεί στους συμμαθητές του υπό το πρόσχημα παροχής «προστασίας».
Τέλος, ο […] παρέμενε συνεχώς όρθιος και έβγαζε κραυγές ζώων.
Επικρατούσε τόσο μεγάλη αναστάτωση και φασαρία που ο καθηγητής της Φυσικής από τη διπλανή αίθουσα ήρθε δύο φορές στην αίθουσα του Α2 για να δει τι συμβαίνει.
β) Την Παρασκευή, 06/02/2026 κατά την 4η διδακτική ώρα (10:55-11:40) όποτε και δίδασκα το μάθημα των Αγγλικών στο Τμήμα Α2, οι εν λόγω μαθητές με το που άρχισε η ώρα ούρλιαζαν με φωνές ζώων μέχρι που, προς τιμή της, ήρθε η κ. Διευθύντρια να επιβάλει την τάξη.
Επειτα, η μαθήτρια […] η οποία ήταν χωρίς εμφανή λόγο σε έξαλλη κατάσταση, με καθύβρισε με πολύ βαρείς χαρακτηρισμούς όπως μ@λ@κισμένο, βλαμμένη και πουτ@ν@, με απείλησε ότι θα με δείρει και κατόπιν με έσπρωξε δύο φορές, και τη δεύτερη με δύναμη με έριξε στην καρέκλα του καθηγητή.
Γενικότερα, τα περιστατικά που περιγράφω αποτελούν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, καθώς κάθε προσπάθεια επικοινωνίας με τους εν λόγω μαθητές έχει καταστεί αδύνατη.
Η συμπεριφορά τους είναι εξαιρετικά επιθετική απέναντί μου, με σαφή στόχο την απομάκρυνσή μου από το σχολείο, όπως έχουν εκφράσει ακόμη και κατά πρόσωπο με τη φράση: «Γιατί δεν φεύγεις από εδώ;».
Η συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, στην οποία έγινε προηγουμένως αναφορά, ασκεί συστηματική πίεση και εκφοβισμό στους συμμαθητές της επί χρονικό διάστημα έως και επτά συνεχόμενα έτη, δεδομένου ότι φοιτούν μαζί από το δημοτικό σχολείο.
Για τον λόγο αυτό, θα έπρεπε να εξεταστεί άμεσα η απομάκρυνσή τους από το υφιστάμενο σχολικό περιβάλλον."
Απόσπασμα του υπομνήματος(στο τέλος της ανάρτησης ο σύνδεσμος)που είχε στείλει η καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας (πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, μεταδιδακτορικές έρευνες, τρία επιστημονικά συγγράμματα) στο υπουργείο Παιδείας για τη κατάσταση που αντιμετώπιζε στο σχολείο.
-Ασχήμυνε πολύ "ο καθρέφτης μας"...
αλλά όχι το είδωλο μας.
Και τα παιδιά είναι οι συνέπειες των πράξεών μας (και αυτών που δεν έγιναν) και οι τελευταίοι που φέρουν ευθύνη.
Σε εποχές πλεον που το Ομορφο,το Δίκαιο και το Αγαθό πάψαμε να το αναγνωρίζουμε,σε καιρούς που εκπαιδευομαστε να ανεχόμαστε τη βία,να επικροτουμε τον ισχυρό,να πορευόμαστε με το συμφέρον.
Άδειοι συναισθηματικά,άγνωροι κοινωνικά, παιδιά της Στυγός όπως ο Κράτος που αποδεχοταν τις εντολές του Δία, χωρίς αντίθετη σκέψη καθώς ο λόγος του Δία αποτελούσε τη μόνη δυνατή δικαιοσύνη...και η αδερφή του η Βία που μαζί τα αδέλφια δέσανε τον Προμηθέα στον Καύκασο.
Γονείς (και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων)που απειλούν με μηνύσεις για όσα πλέον ανοιχτά κουβεντιάζονται...αλλά για τη βιντεοσκόπηση εν ώρα μαθήματος,το ανέβασμα στην ομαδική και τα υβριστικά σχόλια που ακολουθούσαν, κουβέντα.
Διευθυντές που επιβάλλουν τη τάξη με προτροπές "έλα βρε Σοφία, παιδιά είναι μην τα παίρνεις σοβαρά"...και προτείνουν την απόλυση της καθηγήτριας για διδακτική ανεπάρκεια.
Συνάδελφοι που κρυφόγελάνε σαν ακούνε το ζόρι της συναδέλφου και "δεν ανησυχούν,τα πέρασαν και αυτοί".
Σχολικοί σύμβουλοι που έχουν πιο εύκολη τη παραπομπή σε ψυχολογική αξιολόγηση,αλλά δε θεωρούν πως η ψυχολογική αξιολόγηση πρέπει όχι μόνο να προηγείται της τοποθέτησης στην εκπαιδευτική βάσανο αλλά να διενεργείται και κατά καιρούς προς εκτίμηση και συνδρομή στο δύσκολο έργο των εκπαιδευτικών λειτουργών.
Υπουργείο Παιδείας, θρησκευμάτων και πολιτισμού....πλέον για να διδάξεις σε μια αίθουσα δεν αρκεί η γνώση του αντικειμένου... απαιτείται και η ικανότητα της διδαχής που περιέχει πλέον σθένος , δύναμη αν όχι και -ενιοτε-σκληροτητα.
Ένα σύστημα πεθαμενο...και μια κυβέρνηση που φροντίζει τα μάλα για την ιδιωτική Παιδεία... και τα Ωνάσεια σχολεία.
Όλοι Επιμηθεις...
Και κυριαρχικά σμιλευουν τις νεαρές ψυχές 
ενας επιβαλλόμενος δικαιωματισμος, 
μια γονεϊκή ιδιωτεία,
ένας νοσηρος παιδοκεντρισμος, 
μια φοβικη οριοθέτηση υποχρεώσεων... 
και διαμορφώνουν τους ανάλογους "Πολίτες"που αύριο θα πιάσουν τιμόνι, θα δημιουργήσουν μια σχέση,θα κληθούν να ψηφίσουν.
Πόσο ά-σχημοι γίναμε ...
και ακόμη είμαστε στην αρχή της "Νύχτας μας".
Κι είπε... "ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν
αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν και κοιτάζουν"
Κι είπε ..."ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια
γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν' κομμάτια"

 -https://www.kathimerini.gr/.../thessaloniki.../...

Πηγή ανάρτησης: Βασίλης Λαμπογλου

Περί Δειλίας

 

Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής που εγήρασε στην κενοδοξία.  Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.

            Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή, διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι η δούλη της δειλίας έχοντας πεποίθηση στον εαυτόν  της  και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.

            Όλοι όσοι φοβούνται είναι κενόδοξοι, αλλ’ όμως όλοι όσοι δεν φοβούνται δεν σημαίνει ότι είναι ταπεινόφρονες, αφού και οι λησταί και οι τυμβωρύχοι δεν υποκύπτουν εύκολο στην δειλία.  

            Άλλοτε εδειλίασε πρώτα η ψυχή και άλλοτε το σώμα, και εν συνεχεία μεταβίβασε το ένα στο άλλο το πάθος. Αν συμβεί να φοβηθεί το σώμα, χωρίς όμως να εισδύσει ο άκαιρος φόβος στην ψυχή, ευρισκόμεθα πλησίον στην θεραπεία. Όταν δε όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα  τα δεχώμεθα πρόθυμα, με συντριμμένη καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από την δειλία. 

            Δεν ενισχύει τους δαίμονας  εναντίον μας το σκότος και η ερημία των τόπων, αλλά η ακαρπία της ψυχής μας. Μερικές φορές όμως πρόκειται για οικονομική παίδευση εκ μέρους του Θεού.

            Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθεί μόνο τον ιδικό τον Δεσπότη. Και εκείνος που δεν φοβείται ακόμη Αυτόν, φοβείται πολλές φορές την σκιά του.

            Όποιος ενίκησε την δειλία, είναι φανερό ότι ανέθεσε στον Θεό και την ζωή και την ψυχή του.

                        Η κατανόηση των λόγων αυτών είναι προσιτή, διαχρονική, αγιοπνευματική και μπορεί να οδηγήσει τους σύγχρονους τρομοκρατημένους  ανθρώπους στην απελευθέρωση από τη δουλεία της δειλίας.

            Άγίου Ιωάννου τη Κλίμακος

Νῦν αἱ δυνάμεις - Θρασύβουλος Στανίτσας

Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σὺν ἡμῖν ἀοράτως λατρεύουσιν• ἰδοὺ γὰρ εἰσπορεύεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Ἰδοὺ θυσία μυστικὴ τετελειωμένη δορυφορεῖται• πίστει καὶ πόθῳ προσέλθωμεν, ἵνα μέτοχοι ζωῆς ἀιωνίου γενώμεθα. Ἀλληλούϊα. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία Μεγάλη Τετάρτη 1962, ΠΠΝ Αγίου Γεωργίου, Φανάρι, Κωνσταντινούπολη. Θρασύβουλος Στανίτσας

Αρχείον Βυζαντινής Μουσικής

 

Χωρίς βία ζωή δεν υπάρχει!

 

Καθημερινά πια γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών βίας, είτε στον χώρο των ενηλίκων είτε δυστυχώς  στον χώρο των ανηλίκων.  Δυσανασχετούμε, αγανακτούμε, ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες, επιρρίπτουμε συνήθως τις ευθύνες στην πολιτεία και το κράτος, μας φταίνε συνήθως οι άλλοι και όλα, εκτός « αυτονοήτως» από τον ίδιο τον εαυτό μας!

            Αλλά εκεί που η είδηση για βία έρχεται με πιο οδυνηρό τρόπο να διαπεράσει σαν ξίφος  την καρδιά μας είναι στον χώρο των ανηλίκων, όχι μόνο της πρώτης εφηβικής ηλικίας , αλλά και ακόμη πιο κάτω: στα μικρά παιδιά του Δημοτικού, Σχολείου, σ’ αυτά που τα βλέπεις  και σου ανοίγει η ψυχή, γιατί διακρίνεις τη χάρη που έχει κατά φυσικό τρόπο η άδολη αυτή ηλικία…..

            Αλλά τι εικόνα ζωής δίνουμε σ΄ αυτά  οι μεγαλύτεροι στην ηλικία; Την εικόνα ενός συνεχούς πολέμου , που τον χαρακτηρίζει η σφοδρή επιθυμία της κυριαρχίας του ενός πάνω στον άλλον και που τον διαπιστώνουμε και  μέσα στην οικογένεια και μέσα στους επαγγελματικούς χώρους , αλλά και σε διεθνές επίπεδο στις σχέσεις μεταξύ των χωρών, όπως συμβαίνει  και σήμερα…

            Υγεία η πραγματική του ανθρώπου, το να βρίσκεται στη θέση του υιού προ τον Πατέρα Θεό, προϋποθέτει μία διαρκή και αδιάκοπη βία. Βία διαρκώς προς τον διεστραμμένο εαυτό. Για να αποκτήσει την απλότητα  και την ευθύτητα  του, να «ισιώσει’, για να πορεύεται τις «ευθείες οδούς» του Κυρίου συντονισμένος με Αυτόν. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι άγιοι μας θεωρούν ότι το αγωνιστικό αυτό στοιχείο αποτελεί τη βάση του κατά Χριστόν πνευματικού αγώνα, δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να είναι κανείς χριστιανούς χωρίς άσκηση βίας απέναντι στον… εαυτό του!. «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν».

            Ο άγιος  Ιωάννης της Κλίμακος εξέφρασε την αλήθεια αυτή με μια φράση: Τι είναι ο μοναχός αλλά και κάθε χριστιανός; «Βία φύσεως διηνεκής»!

            Λοιπόν όντως «ζωή χωρίς βία δεν υπάρχει»!

            «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ», τ. 673

ΘΡΑΣΥΒΟΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ-ΤΗΝ ΥΨΗΛΟΦΡΟΝΑ ΓΝΩΜΗΝ ΗΧΟΣ ΠΛ Δ΄

 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ "ΤΗΝ ΥΨΟΛΟΦΡΟΝΑ ΓΝΩΜΗΝ" ΣΕ ΗΧΟ ΠΛ Δ' ΣΕ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΣΤΑΝΙΤΣΑ (+1987) ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΤΡΙΩΔΙΟΝ" ΤΟΥ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ ΣΤΑΝΙΤΣΑ. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ Facebook https://m.facebook.com/%CE%A8%CE%B1%C... #Byzantinemusic #ΘρασύβουλοςΣτανίτσας #ΨΑΛΩ_ΤΩ_ΘΕΩ_ΜΟΥ_ΕΩΣ_ΥΠΑΡΧΩ #ByzantineChurch #Byzantine_music_instrumental #Byzantine_music_of_the_greek_orthodox_church #ByzantineChad

ΨΑΛΩ ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΥ ΕΩΣ ΥΠΑΡΧΩ™

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ 2026»: π. Νικόλαος Λουδοβίκος - π. Σπυρίδων Τσιμούρης

 

«Πνευματικότητα και σεξουαλικότητα» Συμμετέχουν: • Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Λουδοβίκος, Συγγραφέας, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων • Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Τσιμούρης, Θεολόγος, Εκπαιδευτικός. Εγγραφείτε στο κανάλι μας για να ενημερώνεστε για τις μεταδόσεις μας:    / @synodoiporia   ▪ Ιστοσελίδα: https://enoriaendrasei.gr ▪ Σελίδα Facebook: https://www.facebook.com/ ▪ Σελίδα Instagram:   / enoria.en.drasei   ▪ Η κοινότητά μας στο viber https://invite.viber.com/ ▪ Email: info@enoriaendrasei.gr

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

 

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα. Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.
Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.
Ὅταν οἱ νέοι μας σήμερα ξυπνοῦν ἀπὸ τὸν λήθαργο τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, καὶ τῶν οὐμανιστικῶν αὐταπατῶν, περιπλανῶνται καὶ ζητοῦν νὰ βροῦν κάπου ἀνάπαυσι. Ἕνας ἠθικιστικὸς χριστιανισμὸς δὲν τοὺς προσφέρει τὴν ἀνάπαυσι αὐτὴ γιατί ἡ ψυχή τους διψᾶ γιὰ προσωπικὴ συνάντησι καὶ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ, γιὰ μυστικὴ ἐρωτικὴ ζωὴ καὶ γνησιότητα. Ἐὰν δὲν γνωρίσουν τὴν ἀληθινὴ Ὀρθοδοξία, τὴν μυστικὴ Θεολογία, τὴν γνησία Παράδοσι καὶ εὐσέβειά μας, καταφεύγουν στοὺς ἀνατολικοὺς μυστικισμοὺς ἢ ζητοῦν ὑπερβατικὲς ἐμπειρίες στοὺς τεχνητοὺς παραδείσους τῶν ναρκωτικῶν ἢ στὸν ἀποκρυφισμό. Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς.