Ο Άγιος Γέροντας Παϊσιος για την Ψυχολογία και Ψυχιατρική που δεν παραδέχεται την ψυχή

 

Προς Βασίλειον

Τίμιος Σταυρός 23/7/1977

Αγαπητέ μου αδελφέ κύριε Βασίλειε,

«Χαίρε εν Κυρίω»

Διάβασα το βιβλίο σας [και], αν και εγώ δεν είμαι αρμόδιος, θα σας πω το λογισμό μου επάνω σ’ αυτά που μου γράφετε, μια που το ζητάτε.

Κατ’ αρχάς ο τίτλος του βιβλίου «Ψυχολογία» [1] δεν μου άρεσε.

Μέσα έχει πολλά καλά – και πολύ θα βοηθήσουν τους νέους- αλλά και πολλά από αυτά, εάν δεν τα γνώριζαν οι νέοι (τα λέγατε μόνο στους εκπαιδευτικούς), θα βοηθούσαν καλύτερα.

Επίσης, εάν περισσότερο τα παρουσιάζετε τα πράγματα πνευματικά –παρά επιστημονικά– θα βοηθιόντουσαν πιο θετικά (με το να συλλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής) να έλθη η Θεία Χάρις με τη θεία παρηγοριά, για να νοιώθουν χαρούμενα τα παιδιά και να μην καταφεύγουν σε χαμηλές και μάταιες χαρές, που δεν ξεδιψάνε την ψυχή, αλλά την καίνε περισσότερο.

Ο άνθρωπος, που δεν πιστεύει στο Θεό και στη μέλλουσα αιώνια ζωή, καταδικάζει αιώνια τη ψυχή του, και μένει απαρηγόρητος και σ’ αυτή τη ζωή. Νομίζω ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να γίνη σ’ αυτή την κατεύθυνση∙ διότι βλέπουμε σχεδόν όλη την Ευρώπη που διέθεσε όλη την επιστήμη (την ανθρώπινη γνώση), για να διορθώση [δήθεν] την εικόνα του Θεού∙ αλλά για να μην είναι [ενν. επειδή δεν είναι] οι ίδιοι (σχεδόν όλοι) στραμμένοι προς τον Θεόν, και [για] να [μη] ζητάνε και την θεία Του επέμβαση, ταλαιπωρούνται συνέχεια, και ταλαιπωρούν συνέχεια μικρούς και μεγάλους∙ και από την φύση [Εννοεί, το φυσικό περιβάλλον], την οποία σιγά-σιγά παραμορφώνουν, άρχισαν να παραμορφώνουν και τους ανθρώπους, και να τους «περιποιούνται» στα ψυχιατρεία με ηλεκτροσόκ. Ο Θεός να μας ελεήση.

Συγχώρεσέ με, τα γράφω με πόνο, γιατί βλέπω την καημένη την νεολαία εγκαταλειμμένη από πνευματικούς, γιατί οι περισσότεροι [πνευματικοί] ασχολούνται με την πρόνοια (ενώ υπάρχει η κοινωνική πρόνοια και κάνει πιο καλύτερα τη δουλειά της στον τομέα αυτό), και το έργο του πνευματικού (δυστυχώς), το κάνουν ψυχίατροι [2], που οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ψυχή, ή την παραδέχονται με τον δικό τους τρόπο, και να μην αναγνωρίζουν (ενν: δεν αναγνωρίζουν) την αξία της ψυχής, που μια ψυχή αξίζει περισσότερο από όλον τον κόσμο, καθώς μας λέει ο Χριστός.

Εάν δεν υπήρχαν και τα ψυχολογικά βιβλία και τα ψυχολογικά βιβλία, θα έχουμε λιγότερες αυτοκτονίες, γιατί πολλοί που τα διαβάζουν, καταδικάζουν τον εαυτό τους, ενώ η χάρις του Θεού διώχνει και τα κληρονομικά και σκορπάει και χαρά.

Εάν το επανεκδώσετε, δώστε «τα πρωτεία στα Αναστάσιμα».

 

Με πολλή αγάπη Χριστού

Ο αδελφός σας

Μον. Παϊσιος

 

[1] Ο Γέροντας, ενώ συνιστούσε στους ασθενείς να συμβουλεύωνται χριστιανούς ιατρούς -«διότι τους φωτίζει ο Θεός» κατά το λόγιό του- είχε εκφράσει επανειλημμένως την απαρέσκειά του προς τα «ψυχολογικά» βιβλία, αλλά και προς αυτή την ίδια την «ψυχολογία» και την «ψυχιατρική» η οποία ασκείται από επιστήμονες και ιατρούς, οι οποίοι δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της ανθρώπινης ψυχής, όπως δέχεται αυτήν η θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Όντας ο ίδιος βαθύς γνώστης, Χάριτι Θεού, του μυστηρίου της ενοικούσης στον ανθρωπολογικής και νοεράς ψυχής, των φυσιολογικών αλλά και των παθολογικών εκδηλώσεών της, στενοχωριόταν και υπέφερε πολύ, όταν έβλεπε τις βαριές αστοχίες και τα λάθη στην αντιμετώπιση των ασθενών αυτών, τα οποία είχαν σοβαρότατες συνέπειες για τον ασθενή και το περιβάλλον του.

Δεδομένου δε ότι οι πλείστοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της ψυχια­τρικής θεωρούν ότι τα «ψυχικά φαινόμενα» έχουν μόνον βιολο­γικό υπόβαθρο –θεώρηση, η οποία συνιστά άρνηση της ύπαρξης άυλης, νοερής και λογικής ψυχής στον άνθρωπο– ήταν πολύ επι­φυλακτικός ή αρνητικός για πολλές «θεραπείες» που εφάρμοζαν οι προαναφερθέντες ψυχίατροι.

Ο Γέροντας θεωρούσε ότι τα αίτια των περισσοτέρων ψυχικών ασθενειών είναι πνευματικά και ότι τα «ψυχοφάρμακα» δεν θε­ραπεύουν, αλλά έχουν μόνον κατασταλτικό χαρακτήρα, και ότι είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται με φειδώ σε περιπτώσεις πα­σχόντων «ψυχασθενών», έως ότου καταστή εφικτή η επικοινωνία με αυτούς.

 

[2] Ο Γέροντας θλίβεται και πονά, διότι διαπιστώνει ότι πολλοί πνευ­ματικοί (εξομολόγοι) έχουν εγκαταλείψει το κύριο έργο τους -που είναι η διαποίμανση των νέων- και ασχολούνται με έργα δευ­τερεύοντα. Ταυτόχρονα δηλώνει την σαφή αντίθεσή του προς την ανάθεση του έργου των πνευματικών σε ψυχιάτρους - και φυσι­κά και προς την περίπου ταυτόσημη μεταποίηση των πνευμα­τικών σε ψυχιάτρους, που επιχειρείται στις ημέρες μας. Το αποτέλεσμα είναι ν' αυξάνουν οι τρόφιμοι των ψυχιατρείων και οι αυτοκτονίες, ενώ αυτά θα περιορίζονταν δραστικά, εάν η Εκκλη­σία μας διέθετε πολλούς θεοφώτιστους πνευματικούς!

Αναζητώντας τον εαυτό μας

 

Κατά την ιερή περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μέσα στο γενικότερο κλίμα της περιόδου που συνοδεύεται από αυστηρή νηστεία, εντονότερη προσευχή και κατανυκτικές ακολουθίες, μας καλεί κάνουμε και μια δραματική στροφή προς τον εαυτό μας, ώστε ανεπηρέαστοι από εξωτερικούς περισπασμούς να προετοιμαστούμε για τα μεγάλα γεγονότα που ακολουθούν. Δε υπάρχει παγκοσμίως  άλλο γεγονός που να συνοδεύεται από τόσο βαθιά και ουσιαστική προετοιμασία. 

            Η αντίθεση με το γενικότερο κλίμα της εποχής μας και την πρωτοφανή έκρηξη εξωστρέφειας, στην οποία έχει παρασύρει την κοινωνία, ακόμη και τους πλέον εσωστρεφείς, η σύγχρονη τεχνολογία. Ο επιχειρηματικός σχεδιασμός των ψηφιακών μέσων επενδύει στην εξωστρέφεια, παροτρύνοντας  σε συνεχή παραμονή στο διαδίκτυο, την ώρα που η Εκκλησία  μας καλεί να επενδύσουμε στην εσωστρέφεια, την καλώς εννοούμενη εσωστρέφεια. Ο πλούτος των πανίσχυρων παρόχων του διαδικτύου είναι τα δεδομένα που συλλέγονται από τη φλυαρία (εξωστρέφεια) των χρηστών, ο πλούτος της Εκκλησίας είναι τα πνευματικά αγαθά που αποκτώνται από τη σιωπή (εσωστρέφεια) των πιστών.

            Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μένει στους υψηλούς πνευματικούς στόχους της μας καλεί και σε εσωστρέφεια, όχι όμως όπως την αντιλαμβάνεται ο πολύς κόσμος, αλλά σε αυτή τη βαθιά επιστροφή στον εαυτό μας, ο οποίος σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο είναι η ψυχή και ο νους, πλασμένα κατ΄ εικόνα Θεού. Μέσω του νου, του οφθαλμού τη ψυχής, ο άνθρωπος αφουγκράζεται τα λόγια του Θεού, και όταν ο νους στραφεί στην καρδιά, γίνεται άγρυπνος φρουρός της, διακρίνει τους λογισμούς και αποκρούει τον  κίνδυνο του ψυχικού θανάτου, ο οποίος εισβάλλει δια των αισθήσεων.

            Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας καλεί να αναζητήσουμε και να φροντίσουμε ό, τι πολυτιμότερο έχουμε: τον εαυτό μας! Και συμβουλεύει ο σύγχρονος  όσιος γέροντας  Εφραίμ Κατουνακιώτης:

            «Πρέπει να μαζευτούμε. Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή. Όλα. Και να κλείσουμε τις θύρες. Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις. Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες. Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου. Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει.  Θα φύγεις και δεν θα τον έχεις αγαπήσει. Δεν θα τον έχεις σώσει. Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πως θα τον αγαπήσεις τον άλλο; Δεν λέει ο Κύριος. «αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν;» Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά. Αυτή  είναι η καλή εσωστρέφεια από την οποία πηγάζει και η σωστή εξωστρέφεια, που έχει σαν κίνητρο την αγάπη προς τον άλλο και όχι την κοινωνική προβολή μας.

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 636

Άκουσα σε σένα να μιλάνε….

 

Σε σένα γράφω σήμερα, Άνθρωπε.

            Που τέτοιο πόνο, ξανά, δεν έχεις βιώσει άλλη φορά.

            Που τα σωθικά σου, τα μέσα σου, να σκίζονται τα νιώθεις και από την πίεση, δεν ξέρει τι είναι όνειρο πια, και τι είναι αληθινό… Τους άκουσα σε σένα να μιλάνε.

            «Να΄ σαι δυνατός, για τα παιδιά σου» είπανε. «πρέπει να σταθείς όρθιος. Μην κάνεις έτσι, δεν είναι σωστό. Ο κόσμος τι θα πει. Και πρέπει, πρέπει, πρέπει πολλά»..

            Σε βλέπω. Τα λόγια τους τα μουρμουρίζεις  μηχανικ.

            Επίτρεψέ μου, Άνθρωπε, αν θες με τη σειρά μου κάτι  να σου πω κι εγώ.  Μην τους ακούς. Και ας είναι όλοι ή, πολλοί, και λένε το ίδιο. Μην τους ακούς.

            Πέσε, κλάψε, χτυπήσου κάτω. Άνοιξε το στόμα και με όση δύναμη και αν έχεις, άφησε τη φωνή και τους λυγμούς να βγούνε.. Μην είσαι καθόλου δυνατός. Όχι τώρα στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Άσε τα παιδιά σου και ο σύντροφος και οι φίλοι και όλοι να σε δούνε. Γίνε ένα με το χώμα. Τώρα μην είσαι δυνατός. Μην τους παρεξηγήσεις. Δεν ξέρουν και δεν τα λένε από κακία. Προσπαθούν να σε βοηθήσουν άγαρμπα.

            Εσύ πέσε μόνο, τώρα, στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Και μη φοβάσαι. Όταν τίποτα άλλο δεν έχε μείνει  μέσα σου να βγει,  και όταν έχεις φθάσει στο απόλυτου μηδέν, τότε να ξέρεις θα σηκωθείς ξανά.

            Μετά τη στείρωση θα έρθει η Ανάσταση.

            ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Γ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

                        Ψυχολόγος

Χρ. Γιανναράς: Πολιτισμός της ύπαρξης και πολιτισμός της συμπεριφοράς

 

9.160 προβολές 21 Ιουν 2018 #αντίφωνο

[...Ομως, ιστορικά θριάμβευσε (και σήμερα κυριαρχεί παγκόσμια) η αντιστροφή των όρων εκείνου του πολιτισμού: η προτεραιότητα της χρησιμότητας και όχι της αλήθειας, η θωράκιση του ατόμου, όχι η χαρά της κοινωνίας....] [...Δεν αποκλείεται, αφού η λογική του πάτου οδηγεί νομοτελειακά στον απόπατο, να δούμε, σε επόμενη συγκυβέρνηση των γαλαζοπράσινων «προοδευτικών δυνάμεων» νομοσχέδιο, που θα αναγνωρίζει στους άνδρες «δικαίωμα» στην περίοδο ή στον θηλασμό και στις γυναίκες «δικαίωμα» στη μυστακοφορία!...] Από την συζήτηση με τίτλο: "Προσωπικότητα, Σώμα και Βιοηθική" που διοργάνωσαν o Χριστιανικός Όμιλος Φοιτητών & Επιστημόνων (ΧΟΦΕ) και το Αντίφωνο τον Μάϊο του 2018.

Μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο

 

 

 Θα σου πω όλη την ιστορία, από την αρχή. Για να μην αναρωτηθείς ξανά πώς ένα καλό παιδί καταλήγει να κλωτσάει στο κεφάλι έναν άνθρωπο πεσμένο στο έδαφος, να σκοτώνει έναν σκύλο, να βιάζει μια γυναίκα, να σκοτώνει έναν άνθρωπο.
Όλα ξεκίνησαν όταν τα αγόρια σου ήταν δύο- τρία χρονών.
Είχατε πάει βόλτα σε μια καφετέρια.
Και τα είδες να μαδάνε την γλάστρα του μαγαζιού και να γεμίζουν τον τόπο χώματα και σκέφτηκες πως αυτό το παιχνίδι θα τα απασχολήσει για λίγο και ήπιες μια ακόμα γουλιά εσπρέσο.
Και όταν ο σερβιτόρος προσπάθησε να τους μιλήσει, έγινες έξαλλη που ανακατεύεται με ξένα παιδιά.
Και τότε που πετούσανε πετρούλες στην παραλία επάνω σε μια κοπέλα και εκείνη σε στραβοκοίταξε και σκέφτηκες πως δεν έχει ιδέα από παιδιά, η κακομαθημένη!
Ίσως να φταίει και εκείνη η πρώτη φορά που ο μικρός άρπαξε το φτυαράκι από το χέρι ενός παιδιού, στο πάρκο κι εσύ έκανες ότι δεν είδες.
Και μεταξύ μας, καμάρωσες που το παιδί σου είναι διεκδικητικό.
Και όταν το παιδάκι αντέδρασε, το χτύπησε με το φτυάρι στο κεφάλι.
Και κατά βάθος το ευχαριστήθηκες.
Φταίει που μετά, στο νηπιαγωγείο, εσύ ο περήφανος μπαμπάς, συμβούλεψες τα μικρά να ρίχνουν και από καμία ψιλή, αν χρειαστεί (αλλά μόνο αν χρειαστεί, δεν είσαι παράλογος), γιατί δεν είναι τίποτα φλώροι.
Και κάθε που η δασκάλα προσπαθούσε να σου μιλήσει, την έβγαζες τρελή και έλεγες ότι τα έχει βάλει στο μάτι.
Και τότε που ο μικρός έσπασε τα τουβλάκια στο σχολείο και σας ζήτησε να τα αντικαταστήσετε, χάιδεψες την φράντζα του και είπες να μην ανησυχεί.
Η μαμά θα πάρει καινούρια.
Και τον έλουσες φιλιά και δεν είπες τίποτα άλλο.
Και φεύγοντας, του πήρες παγωτό, σίγουρη ότι θα είχε μια δύσκολη μέρα, στα χέρια της.
Και μετά, στο δημοτικό, που τα αγόρια έπαιζαν μπάσκετ με την παρέα τους και ήρθε εκείνος ο μικρός, ο Γιωργάκης, που έχει νανισμό.
Και τα αγόρια δεν ήταν πρόθυμα να χάσουν το παιχνίδι, για ένα μπασμένο.
Και τον έδιωξαν, τον κορόιδεψαν, και του πέταξαν την τσάντα.
Και όταν σου εξιστόρησε το περιστατικό ο διευθυντής, εσύ, μπαμπά, καμάρωσες, γιατί τα αγόρια σου είχαν γίνει σκληρά αντράκια.
Και είπες ότι φταίει ο Γιωργάκης που το πήρε κατάκαρδα, χωρίς λόγο.
Μάλλον δεν είναι δυνατός χαρακτήρας, σαν τα δικά σου.
Και έπειτα, στο γυμνάσιο, που ήρθε στην τάξη η Ελένη.
Και ήταν ένα ανεπτυγμένο κορίτσι, σωστή γυναίκα. Και ο μεγάλος την γούσταρε.
Και του είπες ότι οι γκόμενες θέλουν και λίγο νταηλίκι.
Και εκείνος το πήρε το μήνυμα (είχε χρόνια καταλάβει πώς να είναι σωστός γιος για σένα ) και την στρίμωξε στις τουαλέτες.
Και την έβγαλε φωτογραφίες και τις έδειξε στην τάξη.
Και όταν βρέθηκες μπροστά στους εξαγριωμένους γονείς της, τους είπες ότι έτσι είναι τα αγόρια, γεμάτα ορμόνες και ανώριμα.
Και αν δεν θέλουν προβλήματα, να της μάθουν να μην προκαλεί.
Και έφυγες με ψηλά το κεφάλι, γιατί ήσουν πια σίγουρος ότι τα αγόρια σου δεν είναι γκέι. Μεγάλη υπόθεση!
Μετά όμως δεν ήταν πια μικρά παιδιά.
Και δεν είχες απέναντι έναν κακομοίρη σερβιτόρο, μια κακομαθημένη άτεκνη, ένα μυξιάρικο στο πάρκο, μια ξινή δασκάλα, έναν ανίσχυρο διευθυντή, ένα ανήλικο κορίτσι. Είχες τον νόμο.
Κι αν εσύ τους έμαθες ότι νόμοι δεν υπάρχουν, είσαι ο μόνος ένοχος.
Αυτά τα γράμματα, δεν μ' αρέσει να τα διαβάζω.
Δεν συμπαθώ τον θυμωμένο εαυτό μου.
Θα προτιμούσα να μπορώ να σε συγχωρώ που δεν ξέρεις τί κάνεις.
Όμως δεν μπορώ να μην το παίρνω προσωπικά, όταν σε βλέπω να φτιάχνεις έναν κόσμο με τους δικούς σου όρους, χωρίς να σε νοιάζει ποιον κόσμο παλεύω εγώ να φτιάξω.
Αυτόν που έχω τάξει στα δικά μου παιδιά κι εσύ συνεχώς με βγάζεις ψεύτρα.
Θυμώνω, επειδή το παιδί σου το πήρα στα χέρια μου, τότε που όλα μπορούσαν να αλλάξουν.
Και το έβλεπα να χάνει τον δρόμο του, μέρα με την μέρα.
Και έκανα τα πάντα για να σώσω την αθωότητά του, μα οι προσπάθειες μου έπεφταν στον δικό σου τοίχο.
Μην αναρωτηθείς «γιατί», λοιπόν.
Μην ζητήσεις τα ρέστα.
Είχες φορέσει χειροπέδες στο παιδί σου, πολύ πριν το κάνουν αυτοί.
Πηγή: Ιωάννα Ντορμούση

 

***

-"Ενώ βρισκόμουν στην έδρα και δίδασκα, η μαθήτρια […] μου εκσφενδόνισε πλαστικό μπουκάλι, γεμάτο με σοκολατούχο γάλα, το οποίο ήταν ανοικτό, με αποτέλεσμα να περιλουστούν τα ρούχα μου.
Επειτα, καθ’ όλη τη διάρκεια της διδακτικής ώρας μού πετούσε χαρτιά και στο τέλος ένα μπουκάλι γεμάτο με νερό το οποίο έπεσε στο πάτωμα και άνοιξε γεμίζοντας και εμένα αλλά και την τάξη με νερό.
Σε προηγούμενες περιπτώσεις, ενώ έγραφα στον πίνακα, μου έχουν εκσφενδονίσει στην πλάτη γεμάτο μπουκάλι με νερό, καθώς και βαρύ βιβλίο εκμάθησης Γερμανικών, πράξεις οι οποίες θα μπορούσαν να μου προκαλέσουν σοβαρή σωματική βλάβη, δεδομένου ότι πάσχω από κάταγμα στο ιερό οστό.
Η […] έκανε επίδειξη των οπισθίων της σε όλη την τάξη καθ’ όλη την ώρα του μαθήματος, ενώ δήλωσε ρητά ότι η στάση της αυτή είχε σκοπό να δείξει πως δεν υπολογίζει κανέναν, και ειδικότερα εμένα.
Ο […] έσερνε τα θρανία και χτυπούσε τις καρέκλες στο πάτωμα με αποτέλεσμα να σπάσει η πλάτη μιας καρέκλας, με έβριζε με αχαρακτήριστα λόγια και με απειλούσε ότι θα με αναφέρει στη μητέρα του και την κ. Διευθύντρια.
Η […] με κατηγόρησε φωνάζοντας ότι δεν κάνω μάθημα ενώ μετά μου είπε να σταματήσω να μιλάω γιατί μιλάω πάρα πολύ.
Ο […] παρέμενε επανειλημμένα όρθιος εντός της αίθουσας, φώναζε και επιδείκνυε επιθετική συμπεριφορά, επιχειρώντας να επιβληθεί στους συμμαθητές του υπό το πρόσχημα παροχής «προστασίας».
Τέλος, ο […] παρέμενε συνεχώς όρθιος και έβγαζε κραυγές ζώων.
Επικρατούσε τόσο μεγάλη αναστάτωση και φασαρία που ο καθηγητής της Φυσικής από τη διπλανή αίθουσα ήρθε δύο φορές στην αίθουσα του Α2 για να δει τι συμβαίνει.
β) Την Παρασκευή, 06/02/2026 κατά την 4η διδακτική ώρα (10:55-11:40) όποτε και δίδασκα το μάθημα των Αγγλικών στο Τμήμα Α2, οι εν λόγω μαθητές με το που άρχισε η ώρα ούρλιαζαν με φωνές ζώων μέχρι που, προς τιμή της, ήρθε η κ. Διευθύντρια να επιβάλει την τάξη.
Επειτα, η μαθήτρια […] η οποία ήταν χωρίς εμφανή λόγο σε έξαλλη κατάσταση, με καθύβρισε με πολύ βαρείς χαρακτηρισμούς όπως μ@λ@κισμένο, βλαμμένη και πουτ@ν@, με απείλησε ότι θα με δείρει και κατόπιν με έσπρωξε δύο φορές, και τη δεύτερη με δύναμη με έριξε στην καρέκλα του καθηγητή.
Γενικότερα, τα περιστατικά που περιγράφω αποτελούν τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, καθώς κάθε προσπάθεια επικοινωνίας με τους εν λόγω μαθητές έχει καταστεί αδύνατη.
Η συμπεριφορά τους είναι εξαιρετικά επιθετική απέναντί μου, με σαφή στόχο την απομάκρυνσή μου από το σχολείο, όπως έχουν εκφράσει ακόμη και κατά πρόσωπο με τη φράση: «Γιατί δεν φεύγεις από εδώ;».
Η συγκεκριμένη ομάδα μαθητών, στην οποία έγινε προηγουμένως αναφορά, ασκεί συστηματική πίεση και εκφοβισμό στους συμμαθητές της επί χρονικό διάστημα έως και επτά συνεχόμενα έτη, δεδομένου ότι φοιτούν μαζί από το δημοτικό σχολείο.
Για τον λόγο αυτό, θα έπρεπε να εξεταστεί άμεσα η απομάκρυνσή τους από το υφιστάμενο σχολικό περιβάλλον."
Απόσπασμα του υπομνήματος(στο τέλος της ανάρτησης ο σύνδεσμος)που είχε στείλει η καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας (πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, μεταδιδακτορικές έρευνες, τρία επιστημονικά συγγράμματα) στο υπουργείο Παιδείας για τη κατάσταση που αντιμετώπιζε στο σχολείο.
-Ασχήμυνε πολύ "ο καθρέφτης μας"...
αλλά όχι το είδωλο μας.
Και τα παιδιά είναι οι συνέπειες των πράξεών μας (και αυτών που δεν έγιναν) και οι τελευταίοι που φέρουν ευθύνη.
Σε εποχές πλεον που το Ομορφο,το Δίκαιο και το Αγαθό πάψαμε να το αναγνωρίζουμε,σε καιρούς που εκπαιδευομαστε να ανεχόμαστε τη βία,να επικροτουμε τον ισχυρό,να πορευόμαστε με το συμφέρον.
Άδειοι συναισθηματικά,άγνωροι κοινωνικά, παιδιά της Στυγός όπως ο Κράτος που αποδεχοταν τις εντολές του Δία, χωρίς αντίθετη σκέψη καθώς ο λόγος του Δία αποτελούσε τη μόνη δυνατή δικαιοσύνη...και η αδερφή του η Βία που μαζί τα αδέλφια δέσανε τον Προμηθέα στον Καύκασο.
Γονείς (και ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων)που απειλούν με μηνύσεις για όσα πλέον ανοιχτά κουβεντιάζονται...αλλά για τη βιντεοσκόπηση εν ώρα μαθήματος,το ανέβασμα στην ομαδική και τα υβριστικά σχόλια που ακολουθούσαν, κουβέντα.
Διευθυντές που επιβάλλουν τη τάξη με προτροπές "έλα βρε Σοφία, παιδιά είναι μην τα παίρνεις σοβαρά"...και προτείνουν την απόλυση της καθηγήτριας για διδακτική ανεπάρκεια.
Συνάδελφοι που κρυφόγελάνε σαν ακούνε το ζόρι της συναδέλφου και "δεν ανησυχούν,τα πέρασαν και αυτοί".
Σχολικοί σύμβουλοι που έχουν πιο εύκολη τη παραπομπή σε ψυχολογική αξιολόγηση,αλλά δε θεωρούν πως η ψυχολογική αξιολόγηση πρέπει όχι μόνο να προηγείται της τοποθέτησης στην εκπαιδευτική βάσανο αλλά να διενεργείται και κατά καιρούς προς εκτίμηση και συνδρομή στο δύσκολο έργο των εκπαιδευτικών λειτουργών.
Υπουργείο Παιδείας, θρησκευμάτων και πολιτισμού....πλέον για να διδάξεις σε μια αίθουσα δεν αρκεί η γνώση του αντικειμένου... απαιτείται και η ικανότητα της διδαχής που περιέχει πλέον σθένος , δύναμη αν όχι και -ενιοτε-σκληροτητα.
Ένα σύστημα πεθαμενο...και μια κυβέρνηση που φροντίζει τα μάλα για την ιδιωτική Παιδεία... και τα Ωνάσεια σχολεία.
Όλοι Επιμηθεις...
Και κυριαρχικά σμιλευουν τις νεαρές ψυχές 
ενας επιβαλλόμενος δικαιωματισμος, 
μια γονεϊκή ιδιωτεία,
ένας νοσηρος παιδοκεντρισμος, 
μια φοβικη οριοθέτηση υποχρεώσεων... 
και διαμορφώνουν τους ανάλογους "Πολίτες"που αύριο θα πιάσουν τιμόνι, θα δημιουργήσουν μια σχέση,θα κληθούν να ψηφίσουν.
Πόσο ά-σχημοι γίναμε ...
και ακόμη είμαστε στην αρχή της "Νύχτας μας".
Κι είπε... "ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν
αυτοί που σε σιχαίνονται μα στέκουν και κοιτάζουν"
Κι είπε ..."ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλο μες στα μάτια
γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν' κομμάτια"

 -https://www.kathimerini.gr/.../thessaloniki.../...

Πηγή ανάρτησης: Βασίλης Λαμπογλου

Περί Δειλίας

 

Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής που εγήρασε στην κενοδοξία.  Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.

            Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή, διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι η δούλη της δειλίας έχοντας πεποίθηση στον εαυτόν  της  και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.

            Όλοι όσοι φοβούνται είναι κενόδοξοι, αλλ’ όμως όλοι όσοι δεν φοβούνται δεν σημαίνει ότι είναι ταπεινόφρονες, αφού και οι λησταί και οι τυμβωρύχοι δεν υποκύπτουν εύκολο στην δειλία.  

            Άλλοτε εδειλίασε πρώτα η ψυχή και άλλοτε το σώμα, και εν συνεχεία μεταβίβασε το ένα στο άλλο το πάθος. Αν συμβεί να φοβηθεί το σώμα, χωρίς όμως να εισδύσει ο άκαιρος φόβος στην ψυχή, ευρισκόμεθα πλησίον στην θεραπεία. Όταν δε όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα  τα δεχώμεθα πρόθυμα, με συντριμμένη καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από την δειλία. 

            Δεν ενισχύει τους δαίμονας  εναντίον μας το σκότος και η ερημία των τόπων, αλλά η ακαρπία της ψυχής μας. Μερικές φορές όμως πρόκειται για οικονομική παίδευση εκ μέρους του Θεού.

            Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθεί μόνο τον ιδικό τον Δεσπότη. Και εκείνος που δεν φοβείται ακόμη Αυτόν, φοβείται πολλές φορές την σκιά του.

            Όποιος ενίκησε την δειλία, είναι φανερό ότι ανέθεσε στον Θεό και την ζωή και την ψυχή του.

                        Η κατανόηση των λόγων αυτών είναι προσιτή, διαχρονική, αγιοπνευματική και μπορεί να οδηγήσει τους σύγχρονους τρομοκρατημένους  ανθρώπους στην απελευθέρωση από τη δουλεία της δειλίας.

            Άγίου Ιωάννου τη Κλίμακος

Νῦν αἱ δυνάμεις - Θρασύβουλος Στανίτσας

Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σὺν ἡμῖν ἀοράτως λατρεύουσιν• ἰδοὺ γὰρ εἰσπορεύεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Ἰδοὺ θυσία μυστικὴ τετελειωμένη δορυφορεῖται• πίστει καὶ πόθῳ προσέλθωμεν, ἵνα μέτοχοι ζωῆς ἀιωνίου γενώμεθα. Ἀλληλούϊα. Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία Μεγάλη Τετάρτη 1962, ΠΠΝ Αγίου Γεωργίου, Φανάρι, Κωνσταντινούπολη. Θρασύβουλος Στανίτσας

Αρχείον Βυζαντινής Μουσικής