Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μνημοσύνου πρός τήν Ἀνατολή τελεῖται

 

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μνημοσύνου, ὅπως καὶ κάθε Ἀκολουθία στὴν Ἐκκλησία μας τελεῖται ἁγιοπατερικά, παραδοσιακά, πρὸς τὴν Ἀνατολή.1 Καὶ τὸ Μνημόσυνον προσευχή εἶναι. Ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ περασμένου αἰώνα, κυρίως λόγῳ τῆς προτεσταντολατινογενοῦς πλάνης «versus populum» τῆς λειτουργικῆς κινήσεως (τουτέστι κατ’ οὐσίαν «θεατρική» προσευχή πρὸς τὸν Λαόν, ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τὸν Λούθηρο καὶ τοὺς Προτεστάντες, πέρασε στοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, καὶ ὑπεστηρίχθη στήν αἱρετική Βʹ Βατικάνειο Σύνοδόν των), τὴν ὁποίαν προώθησαν καθ’ ἡμᾶς ἡμέτεροι παρασυρθέντες θεολόγοι, λειτουργιολόγοι, κληρικοί, τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν Ἱερέων μας - δυστυχῶς - τελοῦν τὸ Μνημόσυνον πρὸς τὸν Λαόν. Ὑπάρχουν καὶ μερικοὶ ὑποστηρικτὲς τοῦ παρασυρθέντος Φουντούλη, ποὺ προωθοῦν τὴν ἀδιαφορία ἐν γένει γιὰ τὴν κατ’ Ἀνατολάς τέλεση τῶν Ἀκολουθιῶν, καὶ ὅτι ὅλα εἶναι «ἐντάξει». Αὐτὸ εἶναι μεγάλη πλάνη (ὑποσ. 1), καὶ τὰ πράγματα δὲν εἶχαν ἔτσι, οὔτε στὴν νεότητά μας στὸ χωριό, ὅπου οἱ Ἱερεῖς τελοῦσαν τὸ Μνημόσυνον πάντοτε πρὸς Ἀνατολάς, στὸ κέντρον τοῦ Ναοῦ, κάτω ἀπὸ τὸν μέγα Πολυέλεο (στὸ ἴδιο περίπου σημεῖο ὅπου διαβαζόταν παλαιὰ καὶ ἡ ὀπισθάμβωνος Εὐχή). Πολλῷ δὲ μᾶλλον ὅταν τὸ Ἅγιον Ὄρος, καὶ ὅλες οἱ ὑπόλοιπες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἄλλων χωρῶν τηροῦν τὴν Παράδοση τῆς κατ’ Ἀνατολὰς τελέσεως τοῦ Μνημοσύνου, ἀκόμη καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς ποὺ ἄγνωστο πῶς δὲν παρεσύρθη ἀπὸ τοὺς δικούς μας. 2

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης – Τι είναι η νοερή προσευχή και πως πρέπει να γίνεται.

 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης : Αόρατος πόλεμος.

 

Κεφάλαιο Μς΄: Τι είναι η νοερή προσευχή και πως πρέπει να γίνεται.

 

Η νοερή και καρδιακή προσευχή, σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες τους καλουμένους Νηπτικούς, κυρίως είναι η συγκέντρωσις του ανθρώπινου νου στην καρδιά του, και χωρίς να ομιλή με το στόμα, με μόνο τον ενδιάθετο λόγο, ο οποίος ομιλείται μέσα στην καρδιά, να λέγη αυτή τη σύντομη και μονολόγιστη προσευχή· δηλαδή το «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», κρατώντας λίγο και την αναπνοή (1). Καταχρηστικά όμως και ευρύτερα νοερή προσευχή λέγεται και κάθε άλλη δέησις που δεν θα γίνη με το στόμα, αλλά με τον ενδιάθετο λόγο της καρδιάς που αναφέρθηκε.

 

Τὸ "φονικὸ στὴν Ἐκκλησία" καὶ ὁ θάνατος τοῦ μαρξιστικοῦ ἀθεϊσμοῦ

 

Ὁ ἀθεϊστικὸς Μαρξισμὸς μοιάζει μὲ τὸ θανάσιμα λαβωμένο θηρίο, τὸ ὁποῖο, ἐνῶ ἀργοπεθαίνει, βρυχᾶται, δείχνοντας τὰ δόντια του καὶ φοβερίζοντας. Ἐμφανίστηκε στὴν ἱστορία ὡς ἄλλο θηρίο, «ἀναβαῖνον ἐκ τῆς ἀβύσσου», (Ἀποκ. 11,7), διότι διέπραξε ἀνείπωτες θηριωδίες, τέτοιες καὶ τόσες, ποὺ δὲ γνώρισε ποτὲ μέχρι σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα.

Μόνο στὴν ἄλλοτε κραταιὰ Σοβιετικὴ Ἕνωση, στὰ 70 χρόνια τοῦ μαρξιστικοῦ καθεστῶτος, τὰ ἀθώα θύματα ἀπὸ τις «ἐκκαθαρίσεις τῶν συντρόφων»ξεπερνοῦν τὰ 100.000.000! Παρ’ ὅλα αὐτὰ δὲν παύει ἀκόμη καὶ σήμερα, στὶς χῶρες ὅπου ἐξακολουθοῦν νὰ ὑφίστανται ἀριστερὲς πολιτικὲς παρατάξεις, νὰ ἔχει τὴν ἀξίωση νὰ ποδηγετήσει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἐνῶ ἀδυνατεῖ νὰ συνειδητοποιήσει ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα ἔθεσε μία γιὰ πάντα τὴ...

μαρξιστικὴ θεωρία καὶ πρακτικὴ στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἱστορίας.

 

Ὅπως εἶναι γνωστό, ὁ μαρξισμός, γνήσιο πνευματικὸ τέκνο τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐμφανίστηκε ὡς μία πέρα γιὰ πέρα ὑλιστικὴ - ἀθεϊστικὴ κοσμοθεωρία, ἡ ὁποία, διαστρέφοντας καὶ παραχαράσσοντας ἐπιστημονικὰ δεδομένα, ἕντυσε τὸν ὑλισμὸ μὲ ἐπιστημονικὸ μανδύα καὶ τὸν ἀνήγαγε, ὄχι ἁπλὰ σὲ «θρησκευτικὸ» - «μεταφυσικὸ» σύστημα, ἀλλὰ σὲ δεισιδαιμονία τοῦ χειρίστου εἴδους! Κλασικὸ παραδειγμα το σύγχρονο «Ὀρθόδοξο» μαρξιστικὸ ἀπολίθωμα τῆς Βορείου Κορέας, τὸ ὁποῖο θεοποίησε κυριολεκτικὰ τὰ μέλη τῆς δυναστείας τῶν Κὶμ Γιονγκ Οὔν, ἡ ὁποία κυβερνᾶ δικτατορικὰ τὸν ἀτυχῆ καὶ ἐξαθλιωμένο λαὸ τῆς ἀσιατικῆς αὐτῆς χώρας. Ὅταν πέθανε ὁ προηγούμενος μαρξιστὴς δικτάτορας, πατέρας τοῦ σημερινοῦ, τὸ καθεστὼς διέδιδε ὄτι «ἡ φύση θρήνησε τὸν αἰώνιο ἡγέτη Κὶμ Γιονγκ Ἴλ». Ιδού τί ἀποκάλυψε ἡ ἔγκυρη βρετανικὴ ἐφημερίδα «Daily Telegraph», στὶς 24 Δεκεμβρίου τοῦ 2011, ἐπικαλούμενη τὸ πρακτορεῖο τῆς Β. Κορέας KCNA: «… ὁ πάγος ἔσπασε, ὁ ἥλιος ἔλαμψε καὶ ὁ ἐρωδιὸς ὑποκλίθηκε στὸν πατέρα τοῦ ἐκλιπόντα ἡγέτη. Ἡ ἀλληλουχία τῶν φυσικῶν φαινομένων ἔχει ὡς ἑξῆς: στὸ ὅρος Paektu, στὸ ὁποῖο λέγεται ὅτι γεννήθηκε ὁ Κὶμ Γιονγκ Ἴλ, σημειώθηκε μία τεράστια ρωγμὴ πάγου, ἡ ὁποία συνοδεύτηκε ἀπὸ ‘ἕναν ἐκκωφαντικὸ θόρυβο’, στὴν παγωμένη ἐπιφάνεια τῆς λίμνης Chon. Τὴν τεράστια ρωγμὴ ἀκολούθησε μία σφοδρὴ χιονοθύελλα, ἡ ὁποία ὅμως διήρκεσε λίγο. Τότε, ἕνας δυνατὸς λαμπρὸς ἥλιος ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του καὶ ἔριξε τὶς ἀχτίδες του στὶς λαξευμένες στὸ βουνὸ λέξεις: ‘Ὅρος Paektu, τὸ ἱερὸ βουνὸ τῆς ἐπανάστασης. Κὶμ Γιονγκ Ἰλ’». Παράλληλα, στὴ βορειοανατολικὴ πόλη Hamhung, ἕνα ἄλλο φαινόμενο σημειώθηκε κοντὰ στὸ ἄγαλμα τοῦ πατέρα τοῦ Κὶμ Γιονγκ Ἲλ καὶ ἱδρυτὴ τῆς Λαϊκῆς Δημοκρατίας τῆς Κορέας, Κὶμ Ἲλ Σούνγκ. «Στὶς 21:20 (τοπικὴ ὥρα) τὴν Τρίτη, ἕνας ἐρωδιὸς τῆς Μαντζουρίας πέταξε τρεῖς φορὲς γύρω ἀπὸ τὸ ἄγαλμα, πρὶν κάτσει σὲ ἕνα κοντινὸ δέντρο. Ὁ ἐρωδιὸς ἔμεινε ἐκεῖ σιωπηλὸς γιὰ ἕνα διάστημα, ὑποκλίθηκε στὸ ἄγαλμα σκύβοντας τὸ κεφάλι του καὶ πέταξε πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς Πιονγκγιάνγκ. Τὰ θαύματα συμβαίνουν ἀκόμα καὶ στὴ Β. Κορέα» (Ἰστ. https://www.newsbomb.gr)! Περιττὸ βέβαια νὰ ὑπενθυμίσουμε πὼς τὸ μαρξιστικὸ καθεστὼς ἐπέβαλε στοὺς πολίτες του νὰ θρηνοῦν τὸν «μεγάλο ἡγέτη» τους, μὲ τὴν ἀπειλὴ τῶν καταναγκαστικῶν ἔργων, ἢ καὶ τὸν τυφεκισμό!

 

Στὴν Ἑλλάδα βέβαια, εὐτυχῶς, δὲν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ζήσουμε τὸν Μαρξισμό, ὅπως τὸν βιώνει σήμερα στενάζοντας ὁ δυστυχὴς λαὸς τῆς Βορείου Κορέας. Ὡστόσο στὸ σύγχρονο ἀριστερόστροφο πολιτικὸ καθεστὼς ποὺ κυβερνᾶ τὴν πατρίδα μας δὲν ἀπουσιάζουν, ὅπως εἶναι φυσικὸ καὶ ἑπόμενο, οἱ φωνὲς ποὺ νοσταλγοῦν αὐτὸ τὸ παρωχημένο καὶ χρεοκοπημένο πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ σύστημα.

 

Μία τέτοια φωνὴ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ πρόσφατο ἄρθρο ποὺ δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Ὁ Δρόμος τῆς Ἀριστερᾶς» (φ. 400/23-3-2018), μὲ τίτλο: «Ἐν τέλει φονικὸ στὴν Ἐκκλησία», μὲ συγγραφέα τον κ. Δημήτριο Οὐλή,ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἀσφαλῶς τὴν πολιτικὴ του θέση, ἀλλὰ τὴν διακήρυξή του περὶ τῆς ἀθεΐας του. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ μεταξὺ ἄλλων γράφει: «Γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἄθεους ἀπὸ ἔνθεο ζῆλο, ἡ ἀθώωση ἑνὸς ἐπισκόπου ποὺ τὸ ὄνομά του ἀρνοῦμαι ἀκόμα καὶ νὰ προφέρω ἐδῶ, δὲν σημαίνει τίποτε. Τὸ σημαντικὸ εἶναι νὰ κοιτοῦμε τὰ πράγματα μακροσκοπικά, νὰ ψυχανεμιζόμαστε τοὺς γεωλογικοὺς ἀντίκτυπους τῶν γεγονότων. Καὶ οἱ ἀντίκτυποι εἶναι μᾶλλον ἀμείλικτοι γιὰ τὸ καθίδρυμα ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα ‘Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος’. Σεξουαλικὰ σκάνδαλα, συναγελασμοὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου μὲ ὑπουργικὰ συμβούλια καὶ Λαυρεντιάδηδες, θερμοὶ ἐναγκαλισμοὶ μὲ τὴ Χρυσὴ Αὐγή, ὁλοθερμὴ συμπόρευση μὲ τὸ κίνημα «Μένουμε Εὐρώπη», πλειοδοσία στὸ σκοταδισμὸ καὶ τὴ μισαλλοδοξία ἀπέναντι στὸ ζίου - ζίτσου, τὸ σύμφωνο συμβίωσης καὶ τὰ ‘Νέα’ Θρησκευτικὰ ἀδιακρίτως». Προφανώς ὁ συντάκτης πῆρε ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν ἀθώωση τοῦ Σέβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου, ὁ ὁποῖος εἶχε μηνυθεῖ γιὰ «ρατσιστικὴ συμπεριφορά», βάσει τοῦ γνωστοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου. Δὲν μᾶς ξενίζει οὔτε μᾶς ἐκπλήσσει ὁ τρόπος σκέψεως τοῦ συντάκτη, ὁ ὁποῖος ἀναμασᾶ τὰ γνωστὰ χιλιοειπωμένα ἐπιχειρήματα, μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθεῖ νὰ ἀπαξιώσει σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ τὴν Ἐκκλησία, μὴ γνωρίζοντας ἐν τέλει, τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ὁ συντάκτης, «βλέπει» τόσο πολὺ «μακροσκοπικά», ὥστε τὸ μόνο ποὺ «βλέπει» γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι τὰ μεμονωμένα σκάνδαλα, τὰ ὁποῖα οὕτως εἰ ἄλλως πάντοτε ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν στὴ ζωὴ συνόλων ἀνθρώπων, ὅπως εἶναι ἀνθρωπίνως ἡ Ἐκκλησία.

 

Ἐπὶ πλέον ἐθελοτυφλεῖ, ἀδυνατεῖ νὰ δεῖ κατάματα καὶ νὰ ὁμολογήσει τὴν ἀδήριτη ἱστορικὴ πραγματικότητα τῆς ἐπὶ 2000 χρόνια ἱστορικῆς πορείας της. Τὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένει ἀήτητη καὶ ἀκαταγώνιστη μέχρι σήμερα καὶ νὰ ἐπιτελεῖ τὴν σωτηριώδη ἀποστολή της, παρὰ τὰ ὅποια σκάνδαλα, ἐνῶ πολεμήθηκε ἀμείλικτα καὶ μὲ πρωτοφανῆ μανία καὶ μίσος, ὄχι μόνον ἀπὸ τὰ ἀθεϊστικὰ μαρξιστικὰ καθεστῶτα, ὅπως ἀναφέραμε πιὸ πάνω, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ πάμπολλους ἄλλους ἐχθρούς, ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικούς, Νέρωνες καὶ Διοκλητιανούς, οἱ ὁποῖοι θέλησαν μὲ τὴ φωτιὰ καὶ τὸ ξίφος, μὲ διωγμοὺς καὶ φυλακίσεις, μὲ τὴ δύναμη τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, νὰ τὴν ἐξαφανίσουν ἀπὸ τὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Καὶ ὅμως δὲν κατάφεραν νὰ ἐπιτύχουν τίποτε. Δὲν εἶναι αὐτὸ ἕνα ὁλοφάνερο θαῦμα;

 

Παρὰ κάτω γράφει: «Ὅσες προσφυγὲς στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας κι ἂν κάνουν, ὅσες ἐπισκοπικὲς ἀθωώσεις κι ἂν μαγειρέψουν, ὅσο κι ἂν ἡ Ἐκκλησία ἐκμεταλλευτεῖ τὰ θεσμικὰ καὶ νομικὰ προνόμια ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴ συνταγματικὴ κατοχύρωση τῆς ‘Ὀρθοδοξίας’ ὡς ἐπικρατοῦσας θρησκείας, τίποτε ἐν τούτοις δὲν μπορεῖ νὰ ἀναστρέψει τὴν πνευματική της χρεωκοπία. Τὸ φροῦτο ἔχει σκουληκιάσει γιὰ τὰ καλά, ἡ δυσωδία εἶναι ἀσφυκτική. Καὶ οἱ νέοι ἄνθρωποι –εἶναι τυχαῖο;– ἀναζητοῦν πλέον ἀπαντήσεις στὰ ὑπαρξιακά τους ἐρωτήματα ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς κόλπους της»! Φαίνεται πὼς ἐνοχλεῖται ὁ συντάκτης ἀπὸ τὴ νόμιμη ἄσκηση τοῦ δικαιώματος ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων, νὰ καταφεύγουν στὴ δικαιοσύνη, γιὰ νὰ βροῦν τὸ δίκιο τους. Θὰ ἤθελαν μία «Ἐκκλησία», ὅπως στὴν Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ τὶς ἄλλες μαρξιστοκρατούμενες χῶρες, ποὺ νὰ σκύβει δουλικὰ τὸ κεφάλι, ὑποταγμένη στὸ κράτος, μὴ ἔχοντας στοιχειώδη δικαιώματα. Κάνει ἀκόμη λόγο για το «φροῦτο» ποὺ «ἔχει σκουληκιάσει». Το «φροῦτο» ποὺ «ἔχει σκουληκιάσει» καὶ σαπίσει γιὰ τὰ καλὰ μετὰ ἀπὸ 70 χρόνια φασιστικῆς ἐπιβολῆς στὶς χῶρες τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ὑπῆρξε ὁ ἄθεος Μαρξισμός. Ἂς ἐρευνήσει ἀκόμη, πόσοι ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς νέους εἶναι πρόθυμοι νὰ στρατευθοῦν στὶς ἀριστερὲς πολιτικὲς παρατάξεις τῆς πατρίδος μας. Ἐλάχιστοι, μετρημένοι στὰ δάχτυλα.

 

Παρὰ κάτω συνεχίζει τὸ ἀνεπέρειστο κείμενό του: «Μὴν νομίζετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν τὸ βλέπει. Τὸ βλέπει καὶ τὸ καταλαβαίνει μία χαρά. Καταλαβαίνει ὅτι τὰ ψωμιὰ τῆς εἶναι λίγα, ὅτι ὁ χωρισμός της ἀπὸ τὸ Κράτος θὰ πραγματοποιηθεῖ ἀργὰ ἢ γρήγορα. Καταλαβαίνει ὅτι ὁ ἀθρόος ἐκκλησιασμὸς ποὺ σημειώνεται κατὰ τὶς ἑορταστικὲς περιόδους εἶναι καθαρὰ ἐθιμοτυπικός, καὶ δὲν ἐπαρκεῖ στὸ ἐλάχιστο γιὰ νὰ νομιμοποιήσει τὴν ὕπαρξή της. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ὅμως, καταλαβαίνει ὅτι οἱ νέες ὀλιγαρχίες καὶ τεχνολογίες ποὺ κυβερνοῦν ἤδη τὸν κόσμο, κάθε ἄλλο παρὰ ἔχουν τὴν ἀνάγκη τῆς … Γι’ αὐτὸ σκληραίνει τὴ στάση της. Γι’ αὐτὸ γαβγίζει σὰν φοβικὸ σκυλί. Γιατί ξέρει ὅτι ἀκόμα κι ἂν ἀντιταχθοῦν οἱ ‘καλοί’ της ἐπίσκοποι στοὺς ‘κακούς’, καὶ τὸ ‘ἀνεκτικό’ της προφὶλ στὸ μισαλλόδοξο, ἀκόμα κι ἂν ὁ ἀρχιεπίσκοπος ‘ἐξηγήσει’ περαιτέρω τὶς θέσεις τοῦ (λὲς καὶ αὐτὲς δὲν ἦταν ἐξαρχῆς σαφεῖς), καὶ πάλι τὸ παιχνίδι γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι χαμένο»! Δὲν μᾶς ἐκπλήσσει ὁ συντάκτης γιὰ τὴν «ἀνάλυση» ποὺ κάνει. Εἶναι ὁ κονσερβοποιημένος ἐδῶ καὶ ἕναν αἰώνα «Διαλεκτικὸς Ὑλισμός», ὁ ὁποῖος ὄχι μόνο δὲν μπόρεσε νὰ δεῖ τὴν πορεία τοῦ σύγχρονου κόσμου, ἀλλὰ οὔτε καν νὰ προβλέψει τὴν παταγώδη κατάρρευση τῆς μαρξιστικῆς κοσμοθεωρίας! Γιὰ «τελειωμένη ἐκκλησία» μιλοῦσαν οἱ «σοφοὶ» θεωρητικοὶ καθοδηγητὲς τῆς Σοβιετίας ἐδῶ καὶ ἕναν αἰώνα, ὅπως τοῦ Λουνατσάρσκι, (1875-1933), ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ τελικὰ «τελείωσε» δὲν ἦταν ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ μαρξιστικὸ κοσμοείδωλο, ὅπως αὐτὸ ἐφαρμόστηκε στὴν πράξη στὶς χῶρες τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Τὸ κοσμοείδωλο γιὰ τὸ ὁποῖο μὲ τόσο καμάρι καὶ καύχηση μιλοῦσαν οἱ θιασῶτες του, ἀλλὰ τὸ ὁποῖο –τί κρίμα! – κατέρρευσε ἐν μία νυκτὶ σὰν χάρτινος πύργος!

 

Καὶ καταλήγει μὲ τὸ ἑξῆς δογματικὸ ἀπόφθεγμα: «τὸ φονικὸ εἶναι ἀναπότρεπτο. Καὶ ἡ ἑλλαδικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδεικνύεται κυριευμένη πρὸ πολλοῦ ἀπὸ τὴν ‘ἀσέλγεια τῆς αὐτοκαταστροφῆς’»!Προφανῶς ὁ συντάκτης μπέρδεψε τὰ ἑκατομμύρια φονικὰ τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων καὶ τὴν ἤδη συντελούμενη αὐτοκαταστροφή του, μὲ τὴν νικηφόρα πορεία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐνῶ περνᾶ μέσα ἀπὸ δοκιμασίες, «κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται», κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο. Ἂς μᾶς ἀπαντήσει ὁ συντάκτης στὸ ἁπλὸ ἐρώτημα: Ἂν κάποιος στὰ χρόνια της σοβιετικῆς παντοδυναμίας προέβλεπε τὴν σημερινὴ ἐξαφάνιση τοῦ Μαρξισμοῦ στὴ Ρωσία καὶ τὴν ἄνθιση τῆς Ὀρθοδοξίας, στὴν χώρα δηλαδὴ ἐκείνη στὴν ὁποία τόσο ἀμείλικτα πολεμήθηκε, δὲν θὰ τὸν ἔπαιρναν γιὰ ψυχοπαθῆ καὶ θὰ τὸν ἔκλειναν σὲ κάποια ψυχιατρικὴ κλινική, ἀπὸ τὶς χιλιάδες ποῦ χρησιμοποιοῦσε τὸ μαρξιστικὸ καθεστώς, γιὰ «σωφρονισμό»; Ἀσφαλῶς ναί. Καὶ ὅμως θὰ εἶχε δίκαιο!

 

Κλείνοντας τὸ σχόλιό μας, θὰ θέλαμε νὰ πληροφορήσουμε τὸν κ. Δημήτριο Οὐλὴ καὶ τοὺς πάσης φύσεως χριστιανομάχους, νὰ μὴν χαίρονται καὶ κομπάζουν. Ἂς τὸ πάρουν χαμπάρι ὅτι ματαιοπονοῦν πολεμώντας τὴν Ἐκκλησία, διότι ἠ Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνίκητη, καὶ ὅσο γρηγορότερα τὸ καταλάβουν, τόσο τὸ καλλίτερο. Ἂς μελετήσουν, τί σημαίνει ὁ μεγαλειώδης καὶ αἰώνιος λόγος τοῦ Κυρίου, πρὸς τὸν μέχρι τότε, μέγα διώκτη τῆς Ἐκκλησίας, Ἀπόστολο Παῦλο, «Σκληρὸν σοὶ πρὸς κέντρα λακτίζειν»(Πράξ.26,14). Καὶ ἂς διδαχθοῦν, ὅτι ὅπως ἀκριβῶς ὅταν κάποιος κλωτσάει μυτερὰ καρφιὰ μὲ γυμνὰ πόδια, μὲ τὴν ψευδαίσθηση νὰ τὰ καταστρέψει, τὸ μόνο ποὺ κατορθώνει εἶναι νὰ καταστρέφει τὰ πόδια του, ἔτσι ἀκριβῶς παθαίνει καὶ ἐκεῖνος ποὺ τολμάει, ἐν τὴ ἀφροσύνη του, νὰ πολεμήσει τὴν Ἐκκλησία. Αὐτοκαταστρέφεται καὶ τὸ χειρότερο, χάνεται αἰωνίως!

 

Ἐκ τοῦ Γραφείου ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ τῶν Παραθρησκειῶν

 

Ἡ θεία δικαιοσύνη δὲν ἀπαιτεῖ ἱκανοποίηση σὰν νὰ εἶχε προσβληθῆ ἡ Θεία οὐσία, ἀλλὰ φανεροῦται ἐν Χριστῷ διὰ τῆς καταστροφῆς τοῦ διαβόλου καὶ τῆς ζωοποιήσεως. Ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἀνέλαβε καὶ ἐξαφάνισε τίς ἁμαρτίες μας!

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ἐγχειρίδιον» - Ἀλληλογραφία, πατρός Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου & καθηγητή Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα, ἐκδόσεις «Ἁρμός». [1]

…«ἄνθρωποι δίκαιοι ἀναφέρονται εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, οἵτινες δὲν εἶχον ἀνάγκην τῆς σταυρικῆς θυσίας, διὰ νὰ γίνουν δίκαιοι». Δηλαδὴ ἤσαν δίκαιοι, ἀλλὰ εἶχον ἀνάγκην δικαιώσεως, διότι ἀδίκως ἐκρατοῦντο ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ θανάτου. Ἑπομένως ἡ δικαίωσις αὐτῶν τῶν δικαίων ἦτο ἡ ζωοποίησις αὐτῶν καὶ ἡ ζωοποιὸς αὔτη δύναμις καὶ ἐνέργεια ἐξεπήγασεν ἐκ τῆς σταυρικῆς θυσίας.

…ζωοποίησις καὶ δικαίωσις εἶναι ταυτόν. …Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχον πρὸ τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ δίκαιοι, ἐν τούτοις ἐκρατοῦντο οὗτοι ἀδίκως ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ θανάτου. Ἂν καὶ «ἐλογίσθη τῷ Ἀβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην» (Ρωμ. δ΄ 9), ἐν τούτοις ὁ δίκαιος Ἀβραὰμ δὲν ἐσώθη τότε ποὺ ἐπίστευσε. Ἡ τῷ Ἀβραὰμ δοθεῖσα ἐπαγγελία περὶ σωτηρίας ἐπληρώθη ἐν Χριστῷ. Τῷ Ἀβραὰμ ἐδόθη... ἡ ἐπαγγελία περὶ σωτηρίας, ὄχι αὐτὴ αὔτη ἡ σωτηρία. Τῷ Μωυσεῖ ἐδόθη νόμος, οὐχὶ ὅμως σωτηρία. Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς ἐπιμένει ὁ Παῦλος εἰς τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ νόμος δὲν σώζει. Μόνον ὁ Χριστὸς σώζει.

…Οὕτως ἡ δικαίωσις τῶν ἀδίκως ὑπὸ τὸν θάνατον κρατουμένων εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ αὔτη ἡ ζωοποίησις αὐτών. Λοιπόν, «διὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεώς Του ὁ Χριστὸς ἐζωοποίησε τὰς ψυχᾶς τῶν νεκρῶν καὶ ζωοποιεῖ ἐν τοῖς μυστηρίοις τὰς ψυχᾶς τῶν πιστῶν».

…Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν ἀνθρώπων χαρακτηρίζεται ὡς μία ὑπὸ τοῦ διαβόλου βιαία διαρπαγὴ ἀνθρώπων μὴ ἀνηκόντων εἰς αὐτὸν (ἀφοῦ μόνον οἱ ἄδικοι ἀνήκουν εἰς αὐτόν), ἀλλὰ καὶ ἀξιοπρόσεκτον εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ στροφὴ τοῦ Θεοῦ κατὰ τοῦ διαβόλου ἐγένετο, «ἴνα μὴ παραβαθῇ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἴνα μὴ καταστραφῇ ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ». Λοιπὸν ἡ θεία δικαιοσύνη δὲν ἀπαιτεῖ ἱκανοποίησιν, ὡσὰν νὰ εἶχε προσβληθῆ ἡ Θεία οὐσία, ὡς διδάσκουν οἱ Ἀνσελμικοί, ἀλλὰ τοὐναντίον ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ φανεροῦται ἐν Χριστῷ διὰ τῆς καταστροφῆς τοῦ διαβόλου καὶ τῆς καταλύσεως τῆς ἀδικίας καὶ διὰ τῆς ζωοποιήσεως τῶν ἀδίκως ὑπὸ τὸν θάνατον κρατουμένων.

Λοιπόν, ἀφοῦ ὑπῆρχον πρὸ Χριστοῦ δίκαιοι οἵτινες δὲν εἶχον ἀνάγκην μιᾶς Ἀνσελμείου σταυρικῆς θυσίας, ἴνα γίνουν δίκαιοι, ἀλλὰ εἶχον μόνον ἀνάγκην Ὀρθοδόξου σταυρικῆς θυσίας, ἴνα ζωοποιηθοῦν, ποῦ σταθήσεται ἡ Ἀνσέλμειος θεωρία περὶ ἱκανοποιήσεως μιᾶς δῆθεν προσβληθείσης θείας οὐσίας; Βάσις καὶ προϋπόθεσις τῆς Ἀνσελμείου θεωρίας περὶ ἱκανοποιήσεως εἶναι ἡ Αὐγουστίνειος καὶ σχολαστικὴ θεωρία περὶ κληρονομικῆς ἐνοχῆς καὶ ἡ αἱρετικὴ διδασκαλία ὅτι ἡ θεία δικαιοσύνη καὶ θεία ἀγάπη εἶναι τῆς θείας οὐσίας, ἥτις ὑπόκειται εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀγαπᾷ, νὰ τιμωρῇ καὶ νὰ ἱκανοποιηθῇ. Ἑπομένως, ἐὰν τις ἐπιθυμῇ νὰ εὔρῃ Ἀνσέλμειον τινὰ θεωρίαν περὶ ἱκανοποιήσεως εἰς τοὺς Ἕλληνας Πατέρας, δὲν θὰ βρῆ. …Δὲν ὑπάρχουν εἰς τοὺς Ἕλληνας Πατέρας αἱ προϋποθέσεις τῶν Αὐγουστινειο-Ἀνσελμικῶν θεωριῶν περὶ Θεοῦ, περὶ πτώσεως καὶ σωτηρίας.. οὐδὲν χωρίον ἀναφέρει ὅτι ὁ Θεὸς εἶχεν «ἀνάγκην» ἱκανοποιήσεως, καταλλαγῆς, ἱλασμοῦ ἢ ἐξιλασμοῦ.

…ὁ ψιλὸς ἄνθρωπος, θνητὸς καὶ ἁμαρτωλὸς ὢν, δὲν ἠδύνατο νὰ λυτρώσῃ καὶ προσφέρῃ ἑαυτὸν τῷ Θεῷ. Ἑπομένως ὁ Θεὸς ὁ ἴδιος ἔδωσε τὸν μονογενῆ Υἱὸν αὐτοῦ ὡς μέσον ἀπολυτρώσεως, καταλλαγῆς, ἱλασμοῦ καὶ ἐξιλασμοῦ καὶ τὸ μέσον αὐτὸ εἶναι θυσία εὐάρεστος τῷ Θεῷ ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἡμάρτησε πρὸς τὸν Θεόν, ἡ θυσία προσεφέρθη ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς Ὃν ἡμάρτησε, ἴνα ἀφεθοῦν αὐτοῦ αἱ ἁμαρτίαι. Ἡ θυσία αὔτη, ὅμως, δὲν προσεφέρθη διὰ τὰς ἀναγκας τοῦ Θεοῦ, ὡσὰν νὰ ἦτο οὗτος ὁ ἁμαρτωλὸς (ἄπαγε), ἀλλ΄ ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἠμῶν. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει καμμίαν ἀνάγκην. Ἠμεῖς ἔχομεν ἀνάγκην. Ὁ ἐν τῷ θανάτῳ καὶ τῇ ἁμαρτίᾳ διατελῶν ἄνθρωπος δὲν ἠδύνατο νὰ ποιήσῃ οὐδὲν διὰ τὴν σωτηρίαν του ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας. Ἑπομένως ὁ εὔσπλαχνος Θεὸς ἐν Χριστῷ ἀνέλαβεν ὁ ἴδιος τὰς ἁμαρτίας ἠμῶν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ καὶ ἐξηφάνισεν αὐτᾶς διὰ τῆς καταπατήσεως τῆς ἐν τῷ θανάτῳ βασιλευούσης ἀρχῆς τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη, ἴνα «ἀνέλῃ μὲν τὴν φθοράν, ἀποστήσῃ δὲ σὺν αὐτῇ καὶ τὴν καθ΄ ἠμῶν τυραννήσασαν ἁμαρτίαν». Ὁ Χρυσόστομος σαφῶς ἀποκλείει τὴν Ἀνσέλμειον θεωρίαν λέγων: «Καταλλάγητε τῷ Θεῷ. Καὶ οὐκ εἶπε, καταλλάξατε ἐαυτοῖς τὸν Θεόν, οὐ γὰρ ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἐχθραίνων, ἀλλ΄ ἡμεῖς· Θεὸς γάρ οὐδέποτε ἐχθραίνει».

 

[1]Ἀπόσπασμα τῆς α΄ ἐπιστολῆς τοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδου, δηλ. τῆς ἀνασκευῆς τῶν ἐνδοιασμῶν τοῦ Π. Τρεμπέλα περὶ τῆς αἰνεσίμου ἐπὶ διδακτορίᾳ διατριβῆς τοῦ π. Ἰ. Ῥωμανίδου ὑπὸ τὸν τίτλον «Τὸ Προπατορικὸν Ἁμάρτημα». Στὴν διατριβὴ του μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὁ π. Ἰωάννης κατακρίνει καὶ τὴν περὶ ἀπολυτρώσεως θεωρία τοῦ αἱρετικοῦ παπικοῦ θεολόγου Ἀνσέλμου. Στὶς ἐπιστολὲς του ὅμως ὁ κ. Τρεμπέλας, προσπαθεῖ νὰ συνηγορήσει ὑπὲρ τοῦ αἱρετικοῦ ἐχθροῦ τῆς Ὀρθοδόξου ἠμῶν πίστεως! Οἱ ἐπιστολὲς βεβαιώνουν περὶ τοῦ περιέργου τῆς ἐπιχειρηματολογίας καὶ ἰδίως τοῦ φιλοαιρετικοῦ ὕφους τοῦ Π. Τρεμπέλα. Ἀντιτίθεται κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καὶ συνεχῶς ἀναφέρει ἐπιχειρήματα αἱρετικὰ γιὰ νὰ στηρίξει τὶς πλάνες του.

 

Όσιος Ευμένιος, Κατάλαβα ότι θα έκανε κάποιο θαύμα!

 

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Θεραπεία στομάχου με κόκα κόλα

Πήγα μια φορά στο Κελλάκι του [του Οσίου Ευμενίου] (νοσοκομείο Λοιμωδών) με πολύ δυνατό πόνο στο στομάχι.

Ο Παππούλης κερνούσε αναψυκτικά. Μου έδωσε κόκα-κόλα, γιατί είχε τελειώσει η πορτοκαλάδα.

Του λέω ότι έχω έλκος και δεν μπορώ να πιω ούτε νερό, αν δεν φάω φρυγανιά με λάδι.

«Α, έχεις το στομάχι, σου και δεν μου το έχεις πει», μου είπε και γελούσε πολύ.

«Τότε πιες το όλο μονομιάς».

Δεν μπορούσε να κρύψη το γέλιο του και έτσι κατάλαβα ότι θα έκανε κάποιο θαύμα.

Το ήπια όλο και αμέσως μου πέρασε ο πόνος, λες και επουλώθηκε η πληγή αυτόματα, για πάντα.

Ότι κερνούσε, ήταν αγίασμα».

Από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος «Πατήρ Ευμένιος, Ο κρυφός άγιος της εποχής μας.

Μὴ συμβιβάζουμε... Μὴν ἀναζητοῦμε μαξιλαράκια...

 

Μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου

 Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου 

«Μὴ συμβιβάζουμε τὰ ἀσυμβίβαστα γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸ σταυρὸ καὶ νὰ ἐξασφαλίσουμε τὸ χουζούρι μας. Μὴν ἀναζητοῦμε μαξιλαράκια γιὰ νὰ ἀναπαύσουμε τὴν ἔνοχη συνείδησή μας. Διότι τότε ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψει καὶ σκληρὲς δοκιμασίες νὰ ὑποφέρουμε καὶ ἀμοιβὴ στὸν οὐρανὸ νὰ μὴν ἔχουμε»

Φως Ιλαρόν, Ήχος πλ. Δ΄, Σεβασμ. Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος

 

Φως Ιλαρόν σε Ήχο πλ. Δ΄. Μελοποίηση του Σεβασμ. Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης κυρού Διονυσίου Ψαριανού (+1997) Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 1971, ανήμερα Χριστουγέννων, στον εσπερινό της Κυριακής μετά της Χριστού γεννήσεως στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Κοζάνη. Ψάλλουν δεξιά ο Άρχων πρωτ. της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως Βασίλειος Γούναρης (+2007) και αριστερά ο π. Νεόφυτος (τότε Ναούμ) Σκαρκαλάς (+2005), με χορούς Κοζανιτών ιεροψαλτών. Χοροστατεί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κυρός Διονύσιος Ψαριανός (+1997). Η σύνθεση είναι του Μακαριστού Μητροπολίτου Διονυσίου. Στο ηχητικό συμψάλλουν οι 2 ιεροψάλτες και στη δεύτερη φωνή ο ιερομόναχος π. Ανάργυρος Αφθονίδης Στις φωτογραφίες φαίνονται ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος, ο Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Νικολάου και το εμβληματικό καμπαναριό. Ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος Ψαριανός, κατά κόσμον Νικόλαος, γεννήθηκε στον Πιτροφό της Άνδρου το 1912 στις 31 του Μαρτίου. Ήταν ο πρώτος από τα οκτώ παιδιά του π. Λεωνίδα Ψαριανού και της πρεσβ. Μαριγώς. Από μικρή ηλικία είχε δείξει πλούσια προσόντα αλλά και την καλλιτεχνική του προδιάθεση. Τα πρώτα σχολικά χρόνια τα πέρασε στην Άνδρο και το 1927 μετέβη στην Αθήνα όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή, ενώ σπούδασε μουσική στην Αθηναϊκή Μαντολινάτα των θείων του Νικολάου και Κωνσταντίνου Λάβδα. Αφού ολοκλήρωσε την θητεία του στο Ναυτικό, το 1934 χειροτονήθηκε διάκονος στον Πόρο και το 1945 πρεσβύτερος. Το 1942 αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή Αθηνών. Υπηρέτησε ως πρωτοσύγκελος στην Ι. Μ. Μαντινείας και το 1949 μετατέθηκε στην Ι. Αρχιεπισκοπή Αθηνών όπου διακρίθηκε για τα διοικητικά, ιερατικά και λειτουργικά του προσόντα. Το 1952 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Ρωγών και το 1957 εξελέγη Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης. Το 1990 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Στις 7 Δεκεμβρίου 1997 μετά από πολύμηνη ασθένεια εκοιμήθη εν Κυρίω, έχοντας 40 χρόνια ποιμαντορίας στην Μητρόπολη της Κοζάνης. Δημιούργησε πλούσιο συγγραφικό έργο και διακρινόταν για την αγάπη του στην παραδοσιακή, λόγια και βυζαντινή μουσική. Ασχολήθηκε με πολλές μορφές λόγου γράφοντας με την ίδια άνεση σονέτο, τροπάρια, ποίηση, διηγήματα, μελέτες και δοκίμια. Κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν ενώ εξεδόθη και το κηρυκτικό του έργο.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΣΠΑΡΜΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ