Κατά τή Θεία Κοινωνία τί ἀκριβῶς κοινωνοῦμε;

 

Ἀπόσπασμα διαλόγου μέ τόν Φώτη Σχοινᾶ, δρ. φιλοσοφίας, ἀπό τό σεμινάριο δογματικῆς τῆς ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ)

Ἐρώτηση

Κατά την ὀρθόδοξη δογματική θεολογία δέν ὑπάρχει κοινωνία προσώπων οὔτε μεταξύ τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐφ’ὅσον τό κάθε πρόσωπο ἔχει ξεχωριστό ὑποστατικό ἰδίωμα, ἀλλά καί μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ἐφ’ ὅσον δέν κοινωνοῦν τά πρόσωπα κατ’ οὐσίαν μεταξύ τους, ἀλλά διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τότε ὅταν λέμε ὅτι στή θεία κοινωνία κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τί κοινωνοῦμε;  Ἄν κοινωνοῦμε τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀφοῦ λέμε ὅτι ἡ φύση πάντα εἶναι ἐνυπόστατη, δέν κοινωνοῦμε καί τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ; Ἄν ἡ ἀναστημένη ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ ἔχει σῶμα καί αἷμα, δέν ἔχει πρόσωπο, χέρια, πόδια; Κοινωνοῦμε μἰα ἀκέφαλη ἐνυπόστατη ἀνθρώπινη φύση;   Ὅταν ὁ ἱερεύς πιάνει μέ τά χέρια του τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός δέν ἔχει κεφαλή; Εἶναι ἀφαιρετική ἡ κοινωνία μας μέ τόν Χριστό;

Ἀπάντηση

Θεία Κοινωνία εἶναι ἡ μετοχή μας στίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ.

Γιατί ὅμως λέμε κοινωνία ἀντί μετοχή; Ἐπειδή ἡ κοινωνία εἶναι ἀνώτερη τῆς μετοχῆς. Πρόκειται γιά συνένωση Θεοῦ ἀνθρώπου. Ἑνωνόμαστε μέ τόν Χριστό. Στή θεία Εὐχαριστία δέν ἑνωνόμαστεμέ τό πρόσωπο/ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἡ καθ'ὑπόστασιν ἕνωση εἶναι ἴδιον μόνο τοῦ Χριστοῦ. Ἐμεῖς ἑνωνόμαστε μέ τήν ἀνθρώπινη φύση  (τό τεθεωμένο σῶμα καί αἷμα) τοῦ Χριστοῦ καί τίς ἄκτιστες ἐνέργειες (δηλ. τήν ἄκτιστο χάρη) τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἡ δική μας δηλ. ἀνθρώπινη φύση ἑνώνεται μέ τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ διά τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν καί ὄχι μέ τήν θεία ὑπόσταση. Οὔτε νά περάσει ἀπό τό μυαλό μας ὅτι ἑνωνόμαστε μέ τήν οὐσία τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή εἶναι ἀμέθεκτος, ἀπρόσωπος, ἀκοινώνητος. Οὔτε ἡ Παναγία ἑνώθηκε με τήν οὐσία. Καί ἡ ὑπόσταση ὅμως εἶναι ἀμέθεκτη.

Ἴδιον τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ὅτι ἑνώνεται μέ τήν ἀνθρώπινη φύση.

Πρόσωπο = Ὑπόσταση, Φύση=Οὐσία.

Οἱ δύο φύσεις, θεία καί ἀνθρώπινη ἑνώνονται στήν ὑπόσταση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀτρέπτως, ἀχωρίστως, ἀδιαιρέτως, ἀσυγχύτως. Ἑνωνόμαστε μέ τή θεία χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι μέ πρόσωπο. Ἡ ἐνέργεια εἶναι ἐξωτέρα ἡ ὑπόσταση ἐνδοτέρα καί ἡ οὐσία ἐνδοτάτη.

Οἱ τρεῖς ὑποστάσεις εἶναι ἑνωμένες μόνο κατ’ οὐσίαν.

Ἡ φύσις εἶναι ἐνυπόστατη στόν Λόγο.

Τά κτίσματα κοινωνοῦμε στή θεία ἐνέργεια καί ὄχι στήν οὐσία τῆς ὑποστάσεως. Κοινωνοῦμε τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἄκτιστη χάρη τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Εἶναι πιό στενή ἡ σχέση μας μέ τόν Χριστό, ὅταν ἀνακατευόμαστε ( συμμετέχουμε στίς )  μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ Λόγου.

Ἀναπτύσσεται πολύ δυνατότερη σχέση ἀκόμη και ἀπό αὐτἠν μεταξύ ἀμπέλου κλημάτων, ἐνοίκου οἰκίας, συζύγου συζύγου, ψυχῆς σώματος.

Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός φανερώθηκε ἐν σαρκί. Γινόμαστε ὁμόθεοι κατά χάριν.

Νά κοινωνοῦμε ὅπως ὁ ἀσθενής πού παίρνει τό φάρμακο. Φάρμακο ἀθανασίας. Ἀντίδοτο τοῦ μή ἀποθανεῖν.

 

Παρέλαση με τους δαίμονες ... αντί να λιτανεύουμε τους Αγίους μας.

 

Αντί να λιτανεύουμε τους Αγίους να μας ελεήσει ο Θεός, κάνουμε παρέλαση με τους δαίμονες. Βλέπετε αγαπητοί μου σε αυτές τις εικόνες πουθενά χαρά, πολιτισμό, αγαλλίαση και αρετή; Δυστυχώς το καρναβάλι είναι ο πολιτισμός του σκουπιδαριού, του εξευτελισμού του ανθρωπίνου προσώπου και της προσκύνησης του διαβόλου.

Θα λιτανεύσουμε τα ομοιώματα των δαιμόνων με πρόσχημα την υποτιθέμενη χαρά των παιδιών; Πόλεις και χωριά κάνουν διαγωνισμούς ποιο παιδί θα καραγκιοζοποιήσουμε περισσότερο. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα γελοιοποιούν τους Ιερείς και τα Ιερά Μυστήρια. Αυτό έχουμε να δώσουμε στα παιδιά μας ; Αυτά τα πρότυπα έχουμε να τους θέσουμε ως δρόμους ζωής ;

Τελικά γιατί φέρνουμε ένα παιδί στο κόσμο; Απλά για να το μεγαλώσουμε σωματικά και ηθικά και να κοκορευόμαστε για κάποιες κοσμικές επιτυχίες στον έξω κόσμο; Πόσοι άραγε νοιάζονται αν τα παιδιά τους εξομολογούνται , κοινωνούν και έχουν πραγματική σχέση με τον Χριστό ; Βασανίστηκαν και μαρτύρησαν άνθρωποι κατά της ειδωλολατρείας και όλες αυτές τις σατανικές καταστάσεις και εμείς τις επαναφέρουμε με πρόσχημα κάποια χαρά. Ποιά είναι αυτή η χαρά και πού αποσκοπεί ;

Σε όλα αυτά έχουμε έτοιμη την απάντηση : «Δεν πειράζει», «Δεν βαριέσαι», «Σιγά μωρέ για λίγη πλάκα», αυτό είναι το δόγμα των ψυχών που θα πηγαίνουν προς την απώλεια. Με αυτές τις δικαιολογίες όχι πνευματική ζωή δεν κάνουμε αλλά πάμε ολοταχώς προς τον γκρεμό!

«Μα βρε παιδί μου λίγη χαρά !!! Για τα παιδάκια!»…Αν θεωρούμε ότι χαρά είναι η αγκαλιά με το σκοτάδι και την αμαρτία αλλά και να κοροϊδευουμε το Χριστό εξευτελίζοντας το ανθρώπινο πρόσωπο, τότε κάτι πάει στραβά τελικά.

Η Εκκλησία το Τριώδιο μας θέλει αγωνιστές της αγιότητος και εμείς γινόμαστε μιμητές των δαιμόνων! Κάθε χρόνο ακόμα και πιο χαμηλά…

Θα γίνουμε τσίρκο θα αλλοιώσουμε την εικόνα του Κυρίου και μετά θα πάμε να στολίσουμε τον Επιτάφιο και να ρίχνουμε κροκοδείλια δάκρυα όταν βγαίνει ο Εσταυρωμένος την Μ.Πέμπτη. Μετά λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι σε Ορθόδοξο κράτος. Ίσως τελικά είμαστε όντως για τα καρναβάλια. Και μετά λέμε να μας φωτίσει ο Θεός!
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!!

Για να μας φωτίσει ο Θεός οφείλουμε και εμείς να είμαστε δεκτικοί στην χάρη του Θεού και όχι να την πετάμε στο καλάθι των αχρήστων.

[ΠΗΓΗ π.Σπυρίδων Σκουτής- euxh.gr]

 

Ἰατρική Ἐπιστήμη καί Ὀρθόδοξη Πίστη

 

Ἡ πρόληψη εἶναι πάντα ἡ καλύτερη θεραπεία, καί μάλιστα τώρα ἐν καιρῷ κρίσεως πού τά πάντα γύρω μας καταρ­ρέουν, ἐπειδή «μαζί τά φάγαμε», ὅπως κυνικῶς οἱ ὑποτιθέμενοι ἄρχοντές μας μᾶς λένε.

Ἐπιτρέψτε μου νά θυμίσω τό ὑπέροχο θεόπνευστο κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «…καί εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν, καί ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί τῶν κτηνῶν καί πάσης  τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς.  καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς.  καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πάντα χόρτον σπόριμον σπεῖρον σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω πάσης τῆς γῆς, καὶ πᾶν ξύλον, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ παντὶ ἑρπετῷ ἕρποντι ἐπὶ τῆς γῆς, ὃ ἔχει ἐν ἑαυτῷ ψυχὴν ζωῆς, καὶ πάντα χόρτον χλωρὸν εἰς βρῶσιν. καὶ ἐγένετο οὕτως. καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα ἕκτη.» (Γέν. Α΄ 26-31).  Ὁ ἐν Τριάδι Θεός, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἀσχολεῖται προσωπικά μέ τήν ἐκ τοῦ χοός δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἐμφυσώντας πάνω του τή Θεϊκή Του πνοή.  Ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύοντας καί σχολιάζοντας τό θεό­πνευστο κείμενο τῆς Γενέσεως ὑποστηρίζει, ὅτι καθημερινῶς ὁ Θεός ἐπισκεπτόταν τό ζεῦγος τῶν πρωτοπλάστων, τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα, διαλεγόμενος μετ’ αὐτῶν ὡσάν φίλος πρός φίλον.  Ἤθελε ὁ Θεός ὄχι μόνο νά μένουν στό κατ’ εἰκόνα, ἀλλά καί νά ἀναπτύσ­σουν τά χαρίσματα, μέ τά ὁποῖα τούς προίκισε καί νά φθάσουν στό καθ’ ὁμοίωσιν, σταθεροποιημένοι καί ἀκλόνητοι αἰωνίως κοντά Του. 

28 Οκτωβρίου 1940 Ο Χ Ι !

 

Σπάνια μια μόνη λέξη έκλεισε μέσα της τόσα πολλά και τόσα μεγάλα νοήματα και γεγονότα. Το δισύλλαβο Ό Χ Ι του 1940 ήταν η έκφραση όλου του βάθους της ελληνικής Ιστορίας και της ελληνικής ψυχής.

            Το είπαμε με όλη τη συναίσθηση του τι λέγαμε την ώρα εκείνη. Αναμετρηθήκαμε με την υπεροχή της βίας και της διαστροφής. Νικήσαμε και τις δύο. Με τη λογική δε θα ‘πρεπε να πούμε το ό χ ι του ’40. Μα τα ό χ ι  της καρδιάς δεν μετριώνται με τα  ν α ί του μυαλού. ‘Όποιος δε θυσιάζεται, χλευάζεται.

            Τα εθνικά μας, όμως, ό χ ι  δεν είναι ανεξάρτητα με τα άλλα όχι της προσωπικής μας ιστορίας. Είναι το ίδιο βαθειά και συγκλονιστικά. Ξεκινάνε από την ίδια αφετηρία. Είναι τα ό χ ι  εναντίον των παθών μας. Αυτά τα ό χ ι δίνουν νόημα και στα εθνικά  μας ό χ ι .

            Η καινούργια γενιά, χωρίς να φταίει και πολύ γι΄ αυτό, δεν έχει συνειδητοποιήσει την ενιαιότητα αυτών των ό χ ι. Τα γεγονότα του σαράντα έχουν γίνει θρύλος. Τα θεωρεί άπιαστα. Έτσι τα ζη σα παραμύθι. Οι τάφοι των πατέρων μας όμως είναι ακόμη νωποί. Οι ανάπηροι μέχρι πρότινος  γύριζαν στους δρόμους. Είναι έγκλημα να μην αναβαπτιστεί η νεολαία μας στο ό χ ι του σαράντα.

            Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μόνο γεωγραφικός χώρος. Υπήρξε πρώτα συνείδηση οικουμενική. Υπήρξε φως, αλήθεια, αποκάλυψη. Ο ελληνισμός είναι τρόπος ζωής. Είναι στάση απέναντι Θεού και ανθρώπων, ιδεών και πολιτισμών. Γι’ αυτό και τα ό χ ι της ξεπερνούν τα σύνορά της. Γίνονται φως του κόσμου. Η Ελλάδα και ο Χριστός συμπορεύτηκαν. Μπορούν να συμπορευτούν και σήμερα. Έτσι, οι ξένοι, όταν επισκέπτονται την Ελλάδα, δεν θα θαυμάζουν μόνο τους αρχαίους, αλλά και τους νεοέλληνες. Θα τους θαυμάζουν γιατί ξέρουν γιατί ζουν, ξέρουν τι σημαίνει αλήθεια και φως.

            Η Ελλάδα έχει αποστολή να είναι φωτεινή. Και χρέος μας είναι να μην τη σταματήσουμε εμείς.

            γ

Η Λαχτάρα και οι Ανύπαρκτοι. Συζήτηση για τον γέροντα Βασίλειο Γοντικάκη

 

Ο ενθουσιασμός του Θεού

 

Η φυσική καταστροφή του εν επιγνώσει ανθρώπου είναι ο ενθουσιασμός. Η ετυμολογία της λέξης καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται το συναίσθημα με τη βαθιά ψυχή (ενθουσιασμός- εν θεός – Θεός= από το ρήμα Θέω= τρέχω, σπεύδω προς βοήθεια). Θεός =εκείνος που σπεύδει να βοηθήσει.

          Ο γνήσια χαρούμενος άνθρωπος δεν μπορεί  παρά να είναι έν-θεος. Η βαθιά, συνειδητή κι ακατάλυτη χαρά είναι το αναπόφευκτο επιστέγασμα της επίγνωσης μας πως δεν είσαι μόνος κι αβοήθητος γιατί βιωματικά ξέρεις πως ο Θεός είναι μαζί σου.

          Η ζωή σου ήταν ελλιπώς νοηματοδοτημένη πριν από την ένθερμη αναζήτησή Του. Κανείς και τίποτα δεν είναι σε θέση να δώσει πληρέστερο νόημα  στην ψυχική ζωή του ανθρώπου, περισσότερο απ’ ότι η επίγνωση πως ο Θεός απόλυτα και απροϋπόθετα αγαπά. Ο ενθουσιασμός είναι το ξεχείλισμα, το φυσικό εκπήγασμα της παραπάνω επίγνωσης, είναι το επιστέγασμα μιας  ζωής  που κυοφορεί και διέπεται από τα βιώματα της αβίαστης ευγνωμοσύνης και της ευχαριστιακής διάθεσης και προσφοράς. Μιας ζωής στην οποία η αίσθηση της ασφάλειας και της δύναμης έρχεται ως απόρροια της εκούσιας αποδοχής  κι αυτοπαράδοσης της προσωπικής   ανασφάλειας  κι αδυναμίας.

          Ο ενθουσιασμός είναι το σταθερό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που βλέπει καθαρά κι εμπνέεται από την αλήθεια, γιατί προηγουμένως αποδέχτηκε το γεγονός της ατομικής του τυφλότητας  και των περιορισμών. Ο πεπαιδευμένος άνθρωπος  δεν αντιστέκεται στο εγγενές νόημα των παραδόξων της ζωής αλλά, διατηρώντας  ενεργοποιημένες κι ακμαίες τις παιδικές ψυχικές του ποιότητες, τείνει να συνθέτει μέσα του τα φαινομενικά αντίθετα (θυμό, επιείκεια, θλίψη, χαρά, φόβο-θάρρος, άρνηση-επιτρεπτικότητα), υπερβαίνοντας εσωτερικά το σχίσμα της πολικότητας και της σύγκρουσης των αντιθέσεων.

          Κι όταν κανείς επιλύει εσωτερικά το φαινόμενο της σχάσης της παράδοξης αντιφατικότητας των ψυχικών καταστάσεων και των αξιών  του κόσμου, τότε το παράδοξο θα είναι να μην ζει αυτός ο άνθρωπος σε κατάσταση μακαριότητας, χαρούμενος, εν ειρήνη και ησυχία. 

          Γρηγόρης Βασιλειάδης

          Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής

ΙΡΕΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ Το συσσίτιο των απόρων

 

Δεν μπορεί κανείς να νοιώθει ευτυχισμένος και ικανοποιημένος στη ζωή, εφ’ όσον υπάρχει έστω κι  ένας αδελφός που να πεινάει. Εμείς προσπαθούμε να ικανοποιήσαμε αυτή την ανάγκη στα όρια της Ενορίας μας. Σε προσκαλούμε κι εσένα σ’ αυτή την προσπάθεια.

          Όταν αγαπάει κανείς βρίσκει πολλούς τρόπους  για να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια και να μεταγγίσει τα βάλσαμο της αγάπης σ’ αυτούς που την στερούνται.