«ΔΕΙΠΝΟΝ ΜΕΓΑ»

 

Πολλούς κάλεσε ο Άρχοντας με επίσημη πρόσκληση, μεγιστάνες και πλούσιους, προκειμένου να συμμετάσχουν στο εορταστικό βραδινό συμπόσιο. Εκείνοι αρνήθηκαν. Άλλοι δέχθηκαν. Φτωχοί έτούτοι και άσημοι και εξουθενωμένοι. Και το τραπέζι τελικά γέμισε συνδαιτημόνες. Η ευωχία του μεγάλου δείπνου άρχισε.

            «Δείπνον μέγα»!

            Δείπνο, όχι γεύμα. Σαφής η διαφορά. Τα επίσημα τραπέζια είναι βραδινά. Οι μεγάλες εορτές, οι πάνδημες πανηγύρεις, τα επίσημα συμπόσια εορτάζονται με δείπνο και όχι με γεύμα. Διότι εκείνη η βραδινή ώρα , στο κλείσιμο της ημέρας, όταν όλες οι εργασίες και υποχρεώσεις έχουν κοπάσει, η ευφροσύνη    ξεδιπλώνεται άκρατη. Και χωρίς στενούς χρονικούς περιορισμούς. Μπορεί να παραταθεί πολύ, μέχρι τα ξημερώματα, η ευωχία, ο πότος, ο χορός.  

            Ο Κύριος, όταν αναφέρεται στη Βασιλεία Του, συχνά χρησιμοποιεί την εικόνα του δείπνου.  Και προκειμένου να υποδηλώσει την ατέρμονη ευφροσύνη, αγαλλίαση και χαρά που επικρατεί στο δείπνο της Βασιλείας. Συμβαίνει κάποτε να αναφέρεται όχι απλά σε επίσημο δείπνο, αόριστα, αλλά συγκεκριμένα σε δείπνο γαμήλιο (Ματθ. 22, 2). Πρόκειται για την εναργέστερη έκφραση της απόλαυσης των πνευματικών αγαθών της Βασιλείας Του εκ μέρους  των μετεχόντων σ’ αυτήν. Εικόνα και έκφραση που απαράλλακτα εμφανίζεται και στην Αποκάλυψη: «Μακάριοι οι εις το δείπνον του γάμου του αρνίου κεκλημένοι» (Αποκ. 19, 9). «Δείπνον δε Χριστού η των σωζωμένων εορτή και ευφροσύνη εναρμόνιος» (Ανδρέας Καισαρείας). Όσοι την κατορθώνουν είναι  μακάριοι, καθώς μάλιστα εισέρχονται μαζί με τον άγιο Νυμφίο των καθαρών ψυχών στον αιώνιο νυμφικό θάλαμο.

            Εδώ η χαρά και ευφροσύνη συμπλέκονται και με την αιώνια αγάπη και αφοσίωση των ψυχών που έχουν καταστεί νύμφες Χριστού προς τον θείο Νυμφίο τους. Μέθη ιερή, έξαρση πνευματική, που λαμβάνει την πλήρη ικανοποίηση της στην άρρηκτη ένωση με τον Χριστό.

            Μακάριες οι ψυχές που επιθυμούν τα υπερφυή αυτά μεγαλεία. Αυτές είναι που θα παρακαθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ στο συμπόσιο της Βασιλείας, στο «μέγα Δείπνον», όπου θα εισέλθουν με το ένδυμα γάμου, «βύσσινο λευκόν καθαρόν» (Αποκ. 19,8), το οποίο θα έχουν υφάνει με τις αρετές του.

            Θα εισέλθουν, για να ανακλιθούν στην τράπεζα, και μαζί με τον Οικοδεσπότη Χριστό να πίνουν καινόν το ποτήριον της αμπέλου, της αιώνιας ευφροσύνης, και να δέχονται από Εκείνον την διακονία και πλήρωση όλων των άπειρων και αιώνιων εφέσεών τους, καθώς ο Ίδιος το εβεβαίωσε, ότι «περιζώσεται και ανακλινεί αυτούς και παρελθών διακονήσει αυτοίς». (Λουκ.12,37).

            Ασύλληπτες δωρεές και καταστάσεις, προορισμένες για τις μεγάλες  εκείνες ψυχές που θα δεχθούν την πρόσκληση του Μεγάλου Δείπνου. Για όσες ακόμα απέμειναν να επιθυμούν τα μεγάλα και υπερφυή!

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 633