Μνήμη Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Σεβαστιανοῦ. Ἐθνάρχου τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ!

                                Γράφει ὁ Βασίλειος Π. Μάλιακας, θεολόγος

(12 Δεκεμβρίου 1994 – 12 Δεκεμβρίου 2016. 22 Χρόνια ἀπὸ τὴν Κοίμησή του.)

Ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Σεβαστιανὸς (κατὰ κόσμον Σωτήριος Ἀχιλ. Οἰκονομίδης, 20 Ἰουνίου 1922 – 12 Δεκεμβρίου 1994), ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἐκκλησιαστικὲς φυσιογνωμίες τοῦ 20ου αἰώνα, ποὺ συνέδεσε τὸ ὄνομά του – στὸ πλαίσιο τῆς ἐνασχόλησης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὰ Ἐθνικὰ Ζητήματα – μὲ τὸ θέμα τῆς Βορείου Ἠπείρου, τὸ ὁποῖο καὶ ἐπανέφερε δυναμικὰ στὸ προσκήνιο τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς σκηνῆς, ἰδιαίτερα στὶς δεκαετίες τοῦ 1980 καὶ 1990.

Ὁ Σεβαστιανὸς πάνω ἀπ’ ὅλα, καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἦταν Ἱερωμένος. Αὐτὸ ἀπέδειξε τόσο ἡ ζωὴ του – ἀσκητικὴ καὶ λιτὴ – ὅσο καὶ ὁ θάνατός του. Τὸ μόνο ποὺ ἄφησε κληρονομιὰ ἦταν ἡ πνευματική του παρακαταθήκη. Ὑλικὸ πλοῦτο, περιουσία καὶ χρήματα, ὅπως ἀποδείχθηκε...

ἄλλωστε, δὲν ἀπέκτησε καὶ οὔτε καὶ ἐπεδίωξε νὰ ἀποκτήσει.

Παράλληλα μὲ τὴν ἐκκλησιαστική του δράση καὶ διακονία, καὶ τὸν θεολογικὸ – κηρυγματικὸ του λόγο, ἄρθρωσε λόγο ἐθνικό, λόγο δηλαδὴ κατ’ ἐξοχὴν πολιτικό, μὲ τὴν κυριολεκτικὴ σημασία τοῦ ὄρου.

Ὁ Σεβαστιανὸς ἔκανε πολλὲς παρεμβάσεις στὴν πολιτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας, ἐπιδιώκοντας τὴν ἐπίλυση τοῦ βορειοηπειρωτικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος συνέδεε μὲ τὴν ὅλη του ἀρχιερατικὴ ὑπόσταση. Ἦταν μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, καὶ ἕνα κομμάτι τῆς ἐκκλησιαστικῆς του δικαιοδοσίας – ὅπως ὁ ἴδιος συχνὰ συνήθιζε νὰ ὑπογραμμίζει - ἦταν ὑπὸ Ἀλβανικὴ κυριαρχία. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, μάλιστα, ποὺ στὴν Ἀλβανία ἡ Ἐκκλησία ἦταν ὑπὸ διωγμό, καὶ δὲν ὑπῆρχε καμία ἐκκλησιαστικὴ ἀρχὴ σ’ ὁλόκληρη τὴ χώρα, καὶ κατὰ συνέπεια οὔτε στὴν περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὁ Σεβαστιανὸς ὡς «ὑπέρτιμος καὶ Ἔξαρχος πάσης Βορείου Ἠπείρου» μητροπολίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἒνιωσε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν δικαίων τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, ποὺ στὴν περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου ταυτιζόταν μὲ τὴν Ἑλληνικὴ ἐθνικὴ Κοινότητα.

Ὅλη του ἡ δράση στὴν ἀκριτικὴ Μητρόπολη τῆς Κόνιτσας, εἶναι συνυφασμένη μὲ τοὺς ἀγῶνες του γιὰ τὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἑλληνισμό. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τοῦ προσέδωσε ἐθναρχικὸ ρόλο στὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα, χωρὶς ὅμως ὁ ἴδιος νὰ χρησιμοποιήσει ποτὲ τὸν ὄρο αὐτό, γιὰ νὰ χαρακτηρίσει τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς προσπάθειές του γι’ αὐτὸ τὸ θέμα.

Ἡ Κόνιτσα, ἡ μικρὴ κωμόπολη στὴ μεθόριο μὲ τὴν Ἀλβανία, ἔγινε τὸ κέντρο ἑνὸς ἀγώνα γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό, ποὺ ἁπλώθηκε σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, καὶ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο· ὅπου ὑπῆρχαν Ἕλληνες ἢ ὅπου ὑπῆρχαν διεθνεῖς ὀργανισμοὶ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δώσουν κάποια λύση στὴν κατάσταση ποὺ ζοῦσε ἡ περιοχὴ τῆς Βορείου Ἠπείρου.

Ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία τῆς Κόνιτσας, βίωνε καὶ σὲ ἐκκλησιαστικὸ ἐπίπεδο τὴν δραστηριότητα αὐτὴ τοῦ Ἐπισκόπου της. Σὲ κάθε εὐκαιρία, σὲ κάθε κήρυγμα ἢ ὁμιλία, ὁ λόγος τοῦ Μητροπολίτη Σεβαστιανοῦ θὰ περιέκλειε καὶ κάποια ἀναφορὰ στὸ Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα καὶ στὶς ἐξελίξεις περὶ αὐτοῦ. Ἀκόμη καὶ στὸ ἐπίπεδο τῶν Λατρευτικῶν Συνάξεων, ἡ προσευχὴ ὑπὲρ τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἦταν παροῦσα. Ἡ προσθήκη στὰ «Εἰρηνικά» τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ «ὑπὲρ τῶν ἐν Βορείῳ Ἠπείρῳ δεινῶς χειμαζομένων ὁμοδόξων ἀδελφῶν ἠμῶν, καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», τὴν ὁποία καθιέρωσε ὁ Σεβαστιανός, καὶ ἡ ὁποία μέχρι καὶ σήμερα ἀκούγεται σὲ κάθε λειτουργία ποὺ τελεῖται στὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης, εἶναι μία ἁπτὴ ἀπόδειξη τῆς πραγματικότητας αὐτῆς.

Ὁ Σεβαστιανὸς βίωνε τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ δικαίωση τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ἑλληνισμοῦ ὡς καθῆκον καὶ ὑποχρέωση δική του. Ἡ μελέτη τῶν κειμένων του, τῶν ὁμιλιῶν του, τῶν ἐπιλογῶν του καὶ γενικότερα τῆς ζωῆς του, ἀποδεικνύουν τὴ βιωματικὴ αὐτὴ προσέγγιση τοῦ ἀγώνα του, γεγονὸς ποὺ τὸν ἔκανε νὰ εἶναι μαχητικὸς καὶ ἀνυποχώρητα διεκδικητικὸς – πολλὲς φορὲς ἀπόλυτος – στὶς θέσεις καὶ τὶς ἀπόψεις του. Καὶ ἡ σύγκρουσή του μὲ τὸν πολιτικὸ κόσμο ἦταν ἀπόρροια αὐτοῦ τοῦ χαρακτήρα του, ὁ ὁποῖος δὲν μποροῦσε νὰ δεχθεῖ «ἐκπτώσεις» στὴν ἀλήθεια. Μία ἀλήθεια τὴν ὁποία προσέγγιζε ἰδανικά, μέσα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ἀποδείξεις καὶ τὶς μαρτυρίες ποὺ εἶχε στὴ διάθεσή του, καὶ ὄχι πολιτικά, διπλωματικὰ καὶ συγκυριακὰ ὅπως οἱ πολιτικοί. Καὶ ἡ στάση αὐτὴ ἦταν ἀναμενόμενη γιατί «ἀπὸ τὴν φύση της ἡ πολιτικὴ εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ἐφικτοῦ καὶ ὄχι τοῦ ἰδανικοῦ. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο μερικὲς φορὲς φαινόταν μιὰ σύγκρουση μεταξύ τῆς δράσεως τοῦ Σεβαστιανοῦ καὶ τῆς πολιτικῆς βούλησης τῆς ἑκάστοτε πολιτικῆς ἐξουσίας».Ὁ λόγος τοῦ Σεβαστιανοῦ ἔχει σαφῆ στοιχεῖα ἐθναρχικοῦ λόγου. Χαρακτηρίζεται κυρίως ἀπὸ δύο ἄξονες. Ἀπὸ τὴ μία μεριὰ τὴν καταπάτηση τῶν θρησκευτικῶν δικαιωμάτων καὶ ἐλευθεριῶν τῶν ὀρθοδόξων τῆς Βορείου Ἠπείρου - οἱ ὁποῖοι ἀνῆκαν στὸ ποίμνιό του - καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴν καταπάτηση τῶν δικαιωμάτων τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ἑλληνισμοῦ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ δικαίωμα τῆς γλώσσας καὶ τῆς αὐτοδιάθεσης.

Σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο λοιπόν, ὁ λόγος τοῦ Σεβαστιανοῦ ἀποκτᾶ καὶ πολιτικὰ χαρακτηριστικά. Ὁ ἴδιος παίρνει πρωτοβουλίες καὶ ὀργανώνει τὶς ἐνέργειές του χρησιμοποιώντας τρόπους ποὺ χρησιμοποιοῦνται καὶ ἀπὸ τὸν πολιτικὸ κόσμο. Συσπειρώνει γύρω του νέους ἀνθρώπους ποὺ ἡ δυναμικότητά τους καὶ τὸ ἀγωνιστικό τους φρόνημα μποροῦν νὰ στηρίξουν τὶς διεκδικήσεις του γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα. Γιὰ παράδειγμα ἡ δημιουργία καὶ ἵδρυση τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α. (Συντονιστικῆς Φοιτητικῆς Ἕνωσης Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγώνα), τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἐπιτελοῦσε. Συγκέντρωσε δίπλα του νέους ἀνθρώπους, ποὺ δυναμικὰ στήριξαν τὸν ἀγώνα ποὺ ἔκανε γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ἐθνικὸ Ζήτημα, πρωτοστατώντας δυναμικὰ σὲ συλλαλητήρια, πορεῖες κ.τ.λ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σεβαστιανός, σὲ κάθε εὐκαιρία ἀναφερόταν στὰ «ἡρωικὰ παλληκάρια τῆς Σ.Φ.Ε.Β.Α.», κάνοντας μάλιστα ἰδιαίτερη μνεία στὴ Διαθήκη τουΠαρ’ ὅλο ὅμως ποὺ ὁ τρόπος ποὺ ὁ Σεβαστιανὸς ὀργανώνει τὸν ἀγώνα του γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικό, ἔχει πολιτικὰ χαρακτηριστικά, ἐν τούτοις σὲ κάθε περίπτωση – ὅπως ἄλλωστε εἶναι καὶ φυσικὸ – ὁ χειρισμὸς τῶν ἀποφάσεων γιὰ τὴ διευθέτηση τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ζητήματος, ἦταν πάντοτε στὰ χέρια τῆς ἐπίσημης ἑλληνικῆς πολιτείας.Ὁ Σεβαστιανός, στὴ  προσπάθειά του νὰ προωθήσει τὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου, καὶ ἐφαρμόζοντας τὸν Παύλειο λόγο «τοῖς πάσι γέγονα τὰ πάντα, ἴνα πάντως τινὰς σώσω», ἐπιλέγει νὰ ἐμπλακεῖ μὲ τοὺς πολιτικούς, γιὰ νὰ καταφέρει νὰ ἐπαναφέρει τὸ Βορειοηπειρωτικὸ στὸ πολιτικὸ προσκήνιο τῆς Ἑλλάδας. Ἐπικροτεῖ κάθε προσπάθεια ἀνάδειξης τοῦ ζητήματος, καταδικάζει κάθε ἀντίθετη προσπάθεια. Βρίσκεται ἀπέναντι σὲ ὅσους ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι ἀντίθετοι στὴν ἐπίλυση τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ζητήματος, γιατί ἁπλὰ ἐξ ἰδεολογίας θεωροῦν ὅτι αὐτὸ δὲν ὑφίσταται, καὶ συνομιλεῖ μὲ ἐκείνους ποὺ δείχνουν προθυμία νὰ συνδράμουν στὴν ἐπίλυσή του, ἀκόμη καὶ ὅταν βλέπει πὼς ἡ προθυμία αὐτὴ μπορεῖ νὰ κρύβει καὶ λόγους σκοπιμότητας (πολιτικὰ ὀφέλη).

Μὲ αὐτὴ τὴν προοπτικὴ πορεύτηκε ὁ Σεβαστιανός. Μὲ συνεχεῖς ὀχλήσεις προσπάθησε νὰ «ἀναστήσει» στὴν νεοελληνικὴ κοινωνία τὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου, καὶ νὰ κινητοποιήσει λαὸ καὶ πολιτικοὺς σὲ ἕνα ἀγώνα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ τῆς Βορείου Ἠπείρου, τοῦ αὐτονόητου, γιὰ ὅλο τὸν ὑπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο, σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σ’ αὐτὴν τὴν προσπάθειά του ὁ Σεβαστιανὸς ἀπέκτησε ἀρκετοὺς συνοδοιπόρους, πολλοὺς φίλους καὶ ὁρκισμένους «ἐχθρούς». Φίλους ποὺ στάθηκαν δίπλα του σὲ κάθε προσπάθεια καὶ μὲ κάθε θυσία, ἀλλὰ καὶ ἀντιπάλους - ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας - ποὺ ἐναντιώθηκαν στὶς ἐπιλογές του καὶ ἀμφισβήτησαν τὴν ἁγνότητα τῶν ἐλατηρίων καὶ τήν ἀνιδιοτέλεια τῶν ἐπιλογῶν του. Ὁ ἴδιος σημειώνει χαρακτηριστικὰ στὴ Διαθήκη του: «Ζητῶ, τώρα, συγγνώμην ἀπὸ ὅλους, ὅσους ἐλύπησα ἢ ἐπίκρανα καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Παρέχω δὲ καὶ ἐγὼ τὴν ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ καρδίας μου συγχώρησιν εἰς ὅσους, ἄθελά τους, μὲ ἐλύπησαν καὶ μάλιστα ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνικοῦ θέματος τῆς Β. Ἠπείρου. Τώρα, ἀσφαλῶς, ὅπως ἐξελίχθησαν τὰ πράγματα, ὅλοι, ὑποθέτω, θὰ ἀντελήφθησαν τὴν ἁγνότητα τῶν  προθέσεών μου».».Ὁ Σεβαστιανὸς ἀπὸ τὴν ἐνασχόλησή του μὲ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα οὔτε χρήματα ἀπέκτησε, οὔτε πολιτικὴ ἀναγνώριση, ἀλλὰ οὔτε καὶ κάποια ἐκκλησιαστικὴ ἐξέλιξη ἐπιζήτησε. Ἡ δήλωσή του στὸν τότε δημοσιογράφο τῆς «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ» καὶ μετέπειτα Ὑπουργό, Πάνο Παναγιωτόπουλο ὅτι τὴν Μητρόπολη στὴν Κόνιτσα «δὲν τὴν ἀλλάζω μὲ καμία ἄλλη σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Μία μόνο κίνηση δέχομαι. Νὰ φύγω ἀπὸ τὴν Κόνιτσα καὶ νὰ μεταφέρω τὴν ἕδρα μου ἐκεῖ πού ἦταν καὶ πρίν. Στὸ Ἀργυροκάστρο!» δείχνει γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ ὅτι γιὰ τὸν Σεβαστιανὸ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ ἦταν ζήτημα ἠθικῆς, ἐθνικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς τάξης. Τίποτε περισσότερο. Τίποτε λιγότερο.

Αὐτὸν τὸν «ὑψιπέτη ἀετό», τὸ «φωτεινὸ ἀστέρι» ποὺ λάμπρυνε τὸ Ἔθνος καὶ τὴν Ἐκκλησία μας, χρεωστικῶς τιμοῦμε καὶ σήμερα, 22 χρόνια ἀπὸ τὴν εἰς Κύριον ἐκδημία του, ἐμεῖς ποὺ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἀξίωσε νὰ τὸν ἔχουμε Ποιμένα καὶ Πνευματικό μας Πατέρα.

το βρηκα:ρωμαϊκο οδοιπορικο

Η χαρά και η λύπη στη ζωή μας

Όλοι έχουμε ζήσει στη ζωή μας την εναλλαγή της χαράς και της λύπης. Εκεί που χαιρόμαστε ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μας αλλάζει το σκηνικό και ενσκήπτει βαρύς χειμώνας, δηλαδή εμφανίζονται δυσκολίες και προβλήματα. Στον ίδιο κρίκο συνυπάρχουν αυτές οι δύο αντίθετες καταστάσεις στη ζωή μας. Αυτό αποτελεί μια πανανθρώπινη πραγματικότητα.

           Ένα τέτοιο απαράμιλλο παράδειγμα  το συναντούμε στο πρόσωπο του πολύπαθου

 Ιώβ το οποίο μας καθοδηγεί στο πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτές τις θλιβερές εναλλαγές στη ζωή μας.

          Ας δούμε την περίπτωσή του

          Ο Ιώβ ήταν ένας δίκαιος, αληθινός, άμεμπτος και θεοσεβής άνθρωπος. Είχε δε επτά γιους και τρεις θυγατέρες. Είχε πολλά αγαθά, κοπάδια και ζώα και πολλούς υπηρέτες. Ο ίδιος χαιρόταν και απολάμβανε την αγάπη μεταξύ των παιδιών του. Τέλεια ευλογία και ευτυχία στη ζωή του.

          Όμως αυτή η ευχάριστη κατάσταση στο σπιτικό του Ιώβ δεν κράτησε πολύ. Ο διάβολος βάσκανε την ευτυχία του και σε λίγο χρονικό διάστημα οι χαρές μετατράπηκαν σε θλίψεις. Ο πλούσιος τώρα έγινε πτωχός. Ο πολύτεκνος, άτεκνος. Ληστές άρπαξαν την περιουσία του. Έχασε τα παιδιά του και καταστράφηκε και το σπίτι του.

          Τότε ο Ιώβ έσχισε τα ιμάτιά του, έκοψε την κώμη του και έπεσε στο έδαφος, όχι για να δείξει την απόγνωσή του, αλλά για να προσκυνήσει τον Κύριο λέγοντας: γυμνός βγήκα από την κοιλία της μητέρας μου γυμνός και απελεύσομαι. Ο Κύριος τα έδωσε , ο Κύριος τα πήρε. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου.

          Και δεν έφθαναν μόνον αυτά. Γνώρισε στη συνέχεια και την δοκιμασία της επώδυνης αρρώστιας της λέπρας από την κεφαλή  μέχρι τα πόδια. Τι ειρωνεία αλήθεια! Ο πρώην άρχοντας Ιώβ, τώρα έγινε πτωχός και αντί για πλούτη, έγινε πλούσιος σε πληγές και δοκιμασίες. Εγκαταλείπει το σπίτι του σαν απόβλητος και κάθισε πάνω στην κοπριά του στάβλου παίρνοντας  ένα όστρακο για να ξύνει το πύον των πληγών του, μένοντας εκεί για αρκετό καιρό.

          Δεν είχε καμία συμπαράσταση από κανέναν. Ακόμη και αυτή η γυναίκα του αντί να του συμπαρασταθεί τον προκαλεί και τον παρότρυνε να στραφεί εναντίον του Θεού, έστω κι αν πέθαινε. Και ο Ιώβ με υπομονή και θάρρος της απάντησε: γιατί μιλάς σαν μια άφρον γυναίκα. Μόνον τα καλά θα δεχόμαστε από τον Θεό και τα κακά “ουχ υποίσομεν;”

          Αυτή η υποδειγματική στάση του Ιώβ μπροστά στις δοκιμασίες και τις συμφορές πρέπει να μας καθοδηγεί στο μεγαλείο του προσώπου του δικαίου Ιώβ, όπως και στην περίπτωση κάθε θεοσεβούς ανθρώπου. Και αυτή είναι: “εν πάσι τούτοις τοις συμβεβηκόσιν ουδέν ήμαρτεν Ιώβ τοις χείλεσιν εναντίον του θεού”.

          Και οι δοκιμασίες αυτές παίρνουν διάφορες μορφές στη ζωή μας, είτε προσωπικές, είτε οικογενειακές, είτε οικονομικές και κοινωνικές. Διότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος ντύθηκε τη φθορά και “συνεζεύχθημεν τω θανάτω”, είναι επόμενο να εκδηλώνονται στη ζωή μας τέτοιες καταστάσεις.

          Πέρα βέβαια από την περίπτωση των θλίψεων μας, οι οποίες είναι αδύνατο να μην συμβούν, σε μας μένει η απόφαση και ο τρόπος της αντιμετωπίσεως τους.  Ακόμη κι αν ο λογισμός μας εμβάλλει την απόγνωση και την παράδοση, ας έχουμε κατά νουν τον λόγο του ψαλμωδού: “κατά μόνας εγώ έως αν παρέλθω”. Και εάν ξεσηκωθεί εναντίον μου πόλεμος, εγώ δεν θα παύσω να ελπίζω στη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού.

          Κατά συνέπεια όχι μόνο οι θλίψεις και τα σκάνδαλα δεν πρέπει να μας καταβάλλουν, αλλά απεναντίας έχοντας υπ’ όψη μας το έλος του Θεού και χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις μας, να τις μετατρέπουμε σε αφορμές πνευματικής χαράς και πνευματικής οικοδομής.

          Και σ’ αυτή την αντιμετώπιση μας διδάσκουν οι βίοι των Αγίων. Ο Απ. Παύλος λέγει: “ου μόνον δε, αλλά και εν ταις θλίψεσιν καυχώμεθα, ειδότες ότι η θλίψις υπομονήν καταργάζεται, η δε υπομονή δοκιμή, η δε οικοδομή ελπίδα, η σε ελπίδα ου καταισχύνη, ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών δια πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν”.

          Να λοιπόν που οι θλίψεις και οι δοκιμασίες αποβαίνουν όχι αιτία σύνθλιψης αλλά ευκαιρία της κατά Θεόν χάριτος. Διότι αν οι θλίψεις μας καταβάλλουν τότε “οι θλίβοντες ημάς αγαλλίασονται”. 

          π. γ.

Ὁ Καθηγητὴς Φιλοσοφίας Δημήτρης Πατέλης τσακίζει τὴν θεωρία τοῦ κοινωνικοῦ φύλου

Παραθέτουμε τήν (ἀπομαγνητοφωνημένη) ὁμιλία τοῦ Δημήτρη Πατέλη ἀναπληρωτῆ Καθηγητῆ Φιλοσοφίας Πολυτεχνείου Κρήτης.  Ὁ Δημήτρης Πατέλης εἶναι εἶναι ἕνας ὁμολογητἠς. Νά τονισθεῖ ἐπίσης ὅτι αὐτά τά ἔλεγε τό 2015. Τά λόγια του ἀποδείχθηκαν προφητικά.

Ἡ τεχνολογία ἀλλαγῆς φύλου δέν ξέρω πόσο χειραφετημένη διάσταση μπορεῖ νά ἔχει. Χειρίστου τύπου χειραγώγηση.

-Ποιοί εἶναι ὑπέρμαχοι αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν;

-Οἱ πιό ρατσιστές στήν παγκόσμια πολιτική πού πᾶνε νά ἐπιβάλλουν τήν δική τους νοοτροπία ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων σέ ὅλο τόν πλανήτη. Αὐτοί πού ἐπιβάλλουν μέ ὅρους γενοκτονίας, οἰκονομικά, πολιτικά γεωστρατηγικά συμφέροντα, πού πᾶνε νά ἐπιβάλλουν ὅλη την προβληματική τῶν ὁμοφυλοφίλων κοκ.Βάσει τῆς ἐπιστήμης, ἔχουμε διαφορά μεταξύ τῆς ἀνάγκης καί τῆς ἐπιθυμίας…ἐμπλέκεται τό φαντασιακό, τό συνειδησιακό, τό πνευματικό στοιχεῖο, ἀλλά ἀκριβῶς λόγῳ αὐτοῦ τοῦ πράγματος σέ ἀλλοτριωμένη κοινωνία ἔχουμε ἀπόπειρα ἐκτατικῆς ἀνάσας καί διεξόδου τῶν ὅρων ἀναπαραγωγῆς τοῦ κεφαλαίου πού θά τό δοῦμε στό ἱστορικό κομμάτι μέσῳ τῆς δημιουργίας τεχνητῶν ἀναγκῶν, ἐπίπλαστων ἀναγκῶν στόν ἄνθρωπο. Βιομηχανία ἐπιβολῆς, τεχνηέντως, ἐπίπλαστων ἀναγκῶν στόν ἄνθρωπο. Τό νά μιλᾶμε εὔκολα γιά αὐτά τά θέματα εἶναι νερό στόν μῦλο τῆς χειραγώγησης.Δέν μπορῶ νά ἐπιβάλλω στά πλαίσια τῆς διατλαντικῆς πολιτικῆς ἐπενδύσεως καί ἐμπορικῆς,… δέν μπορεῖ νά ἐπιβάλλονται καί τέτοια φαινόμενα ἀλλαγῆς φύλου καί τεκνοθεσίας μεταξύ ὁμοφύλων καί ἐμεῖς νά θεωροῦμε ὅτι εἶναι προοδευτικό φαινόμενο. Κάπου τό ΄χουμε χάσει. Χάσαμε τήν μπάλα.

Ἄν ἀγνοήσουμε τόν βιολογικό πυρήνα, τό βιολογικό ὑπόστρωμα τῶν ἀναγκῶν, φυσιογνωστικά ἐπακριβῶς προσδιοριζόμενο, ἄν ἐξαιρέσουμε τίς περιπτώσεις ἐκεῖνες ὅπου ὑπάρχει ὁρμονικό καί ἀνατομοφυσιολογικό πρόβλημα, ἀπειροελάχιστο ποσοστό, ὅπου καί πάλι ἰατρικές παρεμβάσεις μποροῦν νά βοηθήσουν… ἑρμαφρόδιτα κοκ…(στίς περιπτώσεις πού ἔχουμε τήν μή παραδοσιακή σεξουαλική προτίμηση),  ἔχουμε νά κάνουμε μέ μορφές διάθλασης συγκεκριμένου τύπου ἀλλοτριωμένου καί ἀλλοτριωτικοῦ κοινωνικοῦ στό βιολογικό. Διάθλασης οἱ ἐπιπτώσεις τῆς ὁποίας εἶναι ὁρατές.Ἐμεῖς ὡς ἐκπαιδευτικοί ἔχουμε ἄλλες δυνατότητες νά τό δοῦμε αὐτό, ὄχι ἐπειδή εἴμαστε ὑπεράνθρωποι, ἀλλά ἐπειδή μποροῦμε νά δοῦμε πῶς ἐξελίσσεται ὁ ψυχισμός τοῦ παιδιοῦ. Τί θά γίνει, σᾶς ρωτῶ, ἄν στήν παιδική ἐφηβική ἡλικία τοῦ παιδιοῦ ἔρθει ὁ δάσκαλος καί τοῦ πεῖ ¨παιδάκι μου τό ΄ψαξες το φύλο σου; Μήπως δέν εἶσαι ἀγόρι καί εἶσαι κορίτσι¨; Ποῦ θά πατήσει; Τί θά κάνει στή συνέχεια; κι᾿ ἄν τραυματίσεις τήν φυσιολογική ψυχοσωματική ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ πού συνδέεται μέ θέσεις-ρόλους τούς βιολογικά προσδιορισμένους ἀπό τό βιολογικό ὑπόστρωμα ἀναγκῶν-θέσεων-ρόλων τῶν φύλων ἔχεις ἀποδομήσει τό σύνολο τῆς προσωπικότητας και τῆς μετέπειτα ζωῆς τοῦ παιδιοῦ· ἀποδεδειγμένο αὐτό μέ ἐμπειρικό ὑλικό. 

Στίς ΗΠΑ δίνουν μάχες γιά νά θεωρηθεῖ ὕψιστο δικαίωμα ἐλευθερίας ἐπιλογῆς τό νά ἐπιβάλλουν γονεῖς ὁρμονική παρέμβαση μέ εἰσαγγελική ἀπόφαση γιά ἀναστολή ὁρμονικῆς ἀνάπτυξης τοῦ παιδιοῦ ἤ παρεμβάσεις ἀλλαγῆς φύλου σέ 6χρονα, 9χρονα, 12χρονα…τί εἶναι αὐτό; ἄν ὄχι γενοκτονία; Ποιός εἶσαι ἐσύ πού ἀποφάσισες ἐξ ὀνόματος τοῦ παιδιοῦ νά κάνεις προσθετικές-ἀφαιρετικές καί ἄλλες χειρουργικές ἐπεμβάσεις καί ἄλλες ὁρμονικές παρεμβάσεις; ἀποφάσισε μήπως τό παιδί στά 6 ὅτι δέν θέλει νά γίνει ἄντρας ἤ δέν θέλει νά γίνει γυναίκα;Διαβάστε, εἶναι συγκλονιστικό τό ὑλικό – διαστάσεις γενοκτονίας, ἐπέρχεται βιολογικός ἐκφυλισμός στό ἀνθρώπινο γένος, στίς πιό ἀναπτυγμένες καπιταλιστικές χῶρες στήν οἰκονομία· δέν εἶναι τυχαῖο· δεῖτε ποιοί χρηματοδοτοῦν; μέ τρόπο βιομηχανικό· ἔχω κάνει ἔρευνα στό διαδίκτυο. Ὀργανώσεις Microsoft, IBM, Apple, τραπεζικοί ὅμιλοι. Βιομηχανία τουρισμοῦ , πιστωτικές κάρτες γιά ὁμοφυλοφιλικές κοινότητες μέ τίς προτιμήσεις τους· αὐτό πού κατέχει πρωτεύουσα ἐπιλογή ἐπιθετικῶν κύκλων σημερινῆς ὀλιγαρχίας χρηματιστικῆς τοῦ κεφαλαίου πῶς νά εἶναι πρόταγμα, σημαία προοδευτικότητας γιά προοδευτικούς χώρους;

Ἄν διαστρεβλώσουμε τήν φυσιολογική ὀντογενετική ἀνάπτυξη τοῦ παιδιοῦ μέ τέτοιου τύπου χειραγώγηση, τότε τό ἄτομο πού θά τήν ὑποστεῖ ὄχι μόνο μέ παρεμβάσεις…τραγικό, ἀλλά ἔχοντας στήν οἰκογένεια ἀλλοτριωμένο πρότυπο σχέσεων ἀνάμεσα στούς γονεῖς πού νά τό κάνει νά ἀπολέσει κάθε ἐπιθυμία, νά ἔχει τό τάδε ἀρσενικό ἤ θηλυκό πρότυπο ἀρρενωπότητας ἤ θηλυκότητας …δηλ. αὐταρχική πατριαρχική οἰκογένεια ὥστε νά καταλήξει στήν καταρράκωση τοῦ ψυχισμοῦ τοῦ παιδιοῦ πού νά τό ἀκυρώσει καί ὡς φύλο. Ἄν ὑπάρξει ἀκύρωση τοῦ βιολογικοῦ πυρήνα τῆς συγκρότησης τῆς μελλοντικῆς προσωπικότητας τότε δέν θά ὑπάρχει θέμα πού νά μήν τό διαθλᾶ μέσῳ αὐτῆς τῆς παρέκκλισης-παρέκβασης ἀπό τόν ἔμφυλο προσδιορισμό τῆς ὕπαρξής του βιολογικά. Ψάξτε νά δεῖτε ἀνθρώπους πού ἔχουν ὑποστεῖ ἀλλαγή προσδιορισμοῦ μέ ἤ χωρίς ἰατρικές παρεμβάσεις καί πεῖτε μου ἄν εἶναι ἱκανοί νά διαχειρισθοῦν ἕνα ἀπό τά μείζονα προβλήματα τῆς κοινωνίας καί τῆς ἀνθρωπότητας χωρίς νά τό διαθλοῦν ἀπό αὐτό. Ἀντίστροφη διάθλαση δηλ. Ὄχι μόνο μέσῳ τοῦ κοινωνικοῦ, μέσῳ βιολογικοῦ στό ἄτομο, ἀλλά καί μέσῳ τοῦ βιολογικοῦ πυρήνα τῆς οἰκογένειας τῶν οἰκονομικῶν καταστάσεων, τάσεων, ἐπιλογῶν συγκεκριμένου τύπου· αὐτή ἡ παρέμβαση ἀντίστοιχα ἀλλοτριωμένη·  ἔχουμε τὀ ἑπόμενο βῆμα τῆς ἀποδόμησης τῆς κοινωνίας μετά τήν ἐπιθετική ἰδεολογία τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Δέν εἶναι μόνο ἡ κοινωνία  συνοθύλευμα ἀτόμων ἐγωϊστικά ἰδιοτελῶς σκεπτομένων χωρίς κίνητρα, ἀλλά ἀκόμη μεγαλύτερη ἐπίθεση τῆς κυρίαρχης ἰδεολογίας καί προπαγάνδας στόν βιολογικό πυρήνα συγκρότησης προσωπικότητας, στήν βιολογική ὑπόσταση τοῦ ἀτόμου· δέν τοῦ ἔφθανε (τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ) πού ἀποδόμησε τήν κοινωνία σέ ἄτομα ἰδιοτελῶς σκεπτόμενα, φιλοτομαριστές ἀλλοτριωμένους καί ἀλλοτριωτικούς, ἀλλά πάει νά συντρίψει τόν βιολογικό πυρήνα ὁποιασδήποτε ἀτομικότηττος προσωπικότητος. 

Ὁ ἄνθρωπος πού θά ὑποστεῖ αὐτήν τήν ἀσυνείδητη μετάλλαξη λόγῳ αὐτῆς τῆς χειραγώγησης καί θά προσπαθήσει νά ἔχει ἀντίστοιχη κατασκευή μέ παρεμβάσεις ἰατρικοῦ-παραϊατρικοῦ τύπου πάνω στό σῶμα του θά εἶναι τόσο καταρρακωμένος πού δέν θα μπορεῖ νά κάνει τίποτε. Δέν εἶναι τυχαῖο πού στρατηγικά τράνς, σέ δημόσιες στρατηγικές ἐκθέσεις, ἀναφέρουν πόσο πρός ὄφελος στρατηγικῶν συμφερόντων τῆς κυριαρχίας τῶν ΗΠΑ εἶναι ἡ ἐπιβολή αὐτῶν τῶν ὁμοφυλοφιλικῶν προτύπων· ὄχι μόνο γιατί παίζουν γιά ἕνα πακέτο καταναλωτικῶν ἀγαθῶν πού προσανατολίζονται σέ ἄτεκνες καταστάσεις ὁμοφύλων, ἀλλά καί γιατί εἶναι ἐπίσημο χειραγωγικό ὑλικό. Εἶναι ἀδύνατον νά σηκώσει κεφάλι ὡς πρός τά ἐπαναστατικά θεμελιώδη προτάγματα ἕνα καταρρακωμένο ἄτομο, ὡς πρός τόν βιολογικό πυρήνα συγκρότησης προσωπικότητας, ἄν ἔχει ὐποστεῖ τέτοια χειραγωγική μετάλλαξη.

το βρηκα:ρωμαικο οδοιπορικο

Ο διωκόμενος Χριστιανισμός

Χρόνια τώρα φλέγεται η Μ. Ανατολή. Κι όχι μόνο. Χιλιάδες χριστιανοί έχουν εκτοπισθεί. Χριστιανικές κοινότητες του Ιράκ και της Συρίας απειλούνται με αφανισμό από τους Τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους. Στα εδάφη όπου γεννήθηκε η θρησκεία της αγάπης, οι Χριστιανοί αντιμετωπίζουν μαζικές διώξεις. Οι Χριστιανικές Κοινότητες που κτίστηκαν και αναπτύχθηκαν 2.000 χρόνια από τον Τίγρη μέχρι τον Ευφράτη έχουν καταρρεύσει. Το Ισλαμικό Κράτος έχει εξαπολύσει σφοδρό κύμα επιθέσεων και δεν δίστασε την εν ψυχρώ βομβιστική επίθεση την Κυριακή των Βαΐων στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, την ώρα που η εκκλησία ήταν γεμάτη πιστούς που είχαν προσέλθει για την θεία λειτουργία. Από την έκρηξη σκοτώθηκαν 17 άνθρωποι, συμπεριλαμβανόμενων   επτά αστυνομικών. Νωρίτερα μια άλλη έκρηξη είχε πλήξει τον χριστιανικό ναό του Αγίου Γεωργίου στην πόλη Τάντα με αποτέλεσμα 28 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και περί τους 80 να τραυματισθούν. Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη και για τις δύο επιθέσεις και προανήγγειλε ότι θα επακολουθήσουν κι άλλες. Χρέος δικό μας να μην ξεχνάμε την προτροπή του Απ. Παύλου: “Να θυμάστε αυτούς που υποφέρουν και βασανίζονται σαν να είσαστε εσείς στη θέση τους”. (Εβρ. Ιγ΄ 3).

          “ΖΩΗ” τ.4312

Φοβάσαι τον Θάνατο;

Έχεις ακούσει για τον μακάριο διάκο Αββακούμ; Όταν τον οδηγούσαν οι Τούρκοι μέσω του Βελιγραδίου, στα δεσμά, για να τον καρφώσουν στον πάσσαλο, αυτός ο ιπποτικός Βόσνιος τραγουδούσε: «Ο Σέρβος είναι του Χριστού, χαίρεται, τον θάνατο»! Αυτά τα λόγια ακούγονται εντελώς σύμφωνα με το πνεύμα του απόστολου Παύλου ο όποιος γράφει στους Φιλιππησίους: «Συνέχομαι δε εκ των δύο, την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι· πολλώ γαρ μάλλον κρείσσον· το δε επιμένειν εν τη σαρκί αναγκαιότερον δι’ υμάς» (Φιλιπ, 1,23-24). Ο απόστολος δεν μιλά καν περί του θανάτου αλλά μόνο περί της μετάβασης απ΄ αυτή τη ζωή στην άλλη ζωή. Και χαίρεται περισσότερο εκείνη τη ζωή παρά αυτήν.

Ρώτησα πρόσφατα έναν υγιή γέρο: «Τι θα επιθυμούσες από τον Θεό να σου δώσει περισσότερο στον κόσμο;» Έβαλε το χέρι στην καρδιά και απάντησε: «Τον θάνατο και μόνο τον θάνατο»! «Πιστεύεις στη ζωή μετά από τον θάνατο;» «Ακριβώς λόγω αυτής της πίστης επιθυμώ όσο πιο γρήγορα τον θάνατο», είπε ο γέρος.

Οι άπιστοι φοβούνται τον θάνατο, αφού θεωρούν ότι ο θάνατος είναι εξ ολοκλήρου καταστροφή της ζωής. Πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν πάλι φοβούνται τον θάνατο επειδή νομίζουν, ότι δεν ολοκλήρωσαν το καθήκον τους σ’ αυτόν τον κόσμο: Δεν έβαλαν τα παιδιά στον ορθό δρόμο ακόμα, ή δεν ολοκλήρωσαν ό,τι άρχισαν. Ακόμα και κάποιοι άγιοι άνθρωποι είχαν φόβο την ώρα του θανάτου. Όταν κατέβηκαν οι άγγελοι να πάρουν τη ψυχή του αγίου Σίσογιε, αυτός ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν, να τον αφήσουν ακόμα λίγο στη ζωή ένεκεν μετάνοιας και προετοιμασίας για την άλλη ζωή. Οι άγιοι, λοιπόν, δεν φοβόντουσαν τον θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά τον θάνατο. Και αυτός είναι ο μόνος δικαιολογημένος φόβος του χριστιανού, ο οποίος πιστεύει σταθερά στην άλλη ζωή και στην κρίση του Θεού.

Ενώ χωρίς την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος είναι το σχοινί γύρω από τον λαιμό, με το οποίο ο θάνατος τραβά τους καταδικασμένους στα έγκατά του. Η ζωή για τον άπιστο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο άνεμος του θανάτου, ο άνεμος που σηκώνει και ρίχνει τη νεκρή στάχτη του ανακατεύει αυτή τη στάχτη και την ηρεμεί. Εάν ο άπιστος έως το τέλος σκεφτόταν λογικά, θα έπρεπε να πει ότι η ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Γι’ αυτόν η μόνη του πίστη είναι ο θάνατος, μόνη αιώνια δύναμη ο θάνατος, μοναδικός Θεός, ο θάνατος. Για μας τους χριστιανούς, όμως, ο θάνατος είναι ολοκλήρωση ενός σχολείου, το σήμα για το τέλος της υπηρεσίας στον στρατό, και γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν υπάρχει καθαυτός για εκείνους οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό. Αυτός είπε στη Μάρθα -και τούτο το λέει και σε μας σήμερα- «εγώ είμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται- και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11,25-26), Σε ποιον θα πιστεύουμε, εάν όχι στον Χριστό, αδελφέ Σταύρο; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστεύεις ούτε όταν λένε το όνομά τους, ακόμα λιγότερο όταν λένε: «Θα σε πληρώσω αύριο», και ελάχιστα όταν μιλούν για βαθιά και υψηλά πράγματα. Εκτός του Υιού του Θεού κανείς δεν ξέρει τίποτα ούτε περί του θανάτου ούτε περί εκείνου που μας περιμένει μετά τον θάνατο. Αλλά Αυτός ήξερε και φανερώθηκε και έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄Κορ. 15,54), κατά τα λόγια του αποστόλου. Τότε τι έχουμε να φοβόμαστε απ΄ εκείνο που κατεπόθη με την ανάσταση του Χριστού; Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.

Όμως, ένας φόβος παραμένει, εντελώς αμετακίνητος και δικαιολογημένος. Είναι εκείνος ο φόβος, που τον αισθάνονταν και οι άγιες ψυχές στην όψη του θανάτου. Τούτος είναι φόβος όχι από τον θάνατο αλλά από την ανετοιμότητα για εκείνη την αθάνατη ζωή. Ο φόβος από την ακαθαρσία της ψυχής μας. Αφού οι ακάθαρτοι δεν θα δουν τον Θεό, ούτε την πραγματική ζωή στους άγιους ουρανούς.

Ο Κύριος να είναι το θάρρος και η παρηγοριά σου.

Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω”, σ. 269- 272, Η άλλη όψη

το βρηκα:ζωντανό ιστολόγιο

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Ένα ζευγάρι το απασχολεί το εξής πρόβλημα: Πριν μερικά χρόνια είχε υιοθετήσει ένα αγοράκι. Όμως του έκρυψαν την αλήθεια και το άφησαν να πιστεύει πως είναι δικό τους παιδί. Τελευταία έμαθε την αλήθεια σε ηλικία δέκα τεσσάρων ετών και έδειχνε απέναντί τους μια ψυχρότητα, παρά το ότι πασχίζανε να το κάνουνε χαρούμενο και ευτυχισμένο.

          Το θέμα γι’ αυτούς ήταν: Πως θα μπορούσαν ν’ αποκατασταθούν στη συνείδησή του;

          Το παραπάνω πρόβλημα είναι συχνό σε περιπτώσεις υιοθεσίας από ζευγάρια που αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα μωρό, και του κρύβουν την αλήθεια για τους πραγματικούς γονείς του και το αφήνουν να πιστέψει, ότι αυτοί που το υιοθέτησαν είναι οι πραγματικοί γονείς του.

          Το παιδί μεγαλώνει μέσα σ’ αυτό το κλίμα χωρίς κανένα πρόβλημα. Κάποια μέρα όμως η αλήθεια μαθαίνεται. Είτε γιατί οι γονείς θα το αποκαλύψουν στην κατάλληλη στιγμή γι’ αυτό, είτε γιατί κάποιος άλλος θα το φανερώσει. Τότε το παιδί δοκιμάζει μια κρίσι, γιατί η αγάπη και η στοργή ενός ξένου προσώπου δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τη φυσική κλίση κάθε ανθρώπου προς τους φυσικούς γονείς του.

          Έτσι η αποκάλυψη του μυστικού που κρυβόταν τόσα χρόνια, τώρα η αποκάλυψη του δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις του θετού παιδιού με τους γονείς του.

          Πως μπορεί διορθωθεί το σφάλμα που έγινε;

          Προφανώς εκείνος που είχε τον παραπάνω προβληματισμό αναγνωρίζει πως έκανε λάθος το ότι έκρυψε από το παιδί την αλήθεια. Αλλά υπάρχουν κι άλλοι θετοί γονείς που πιστεύουν πως είναι σωστή η ενέργεια τους να εμφανίζονται σαν φυσικοί και γνήσιοι.

          Η άποψη αυτή έχει μέσα της τους υποστηρικτές της που κυρίως υποστηρίζουν πως με την απόκρυψη της αλήθειας το παιδί αναπτύσσεται ομαλά χωρίς ψυχικά τραύματα με τη στοργή και την αγάπη που προσφέρουν οι θετοί γονείς του.

          Θεωρητικά η άποψη αυτή είναι σωστή. Και λέμε θεωρητικά, γιατί στην πράξη ποτέ δεν είναι εγγυημένο επ’ άπειρον η διατήρηση η διατήρηση ενός μυστικού. Κάποτε το μυστικό θα βγει στη φόρα και τότε θα έχει ν’ αντιμετωπίσει κανείς την οργή του παιδιού κατά των θετών γονέων του.

          Όταν βρεθούμε σ’ αυτή την κατάσταση δεν ωφελεί σε τίποτε το να αναγνωρίσουμε πως θα ήταν προτιμότερο να είχαμε πει την αλήθεια στο παιδί από την αρχή. Το κακό έχει γίνει και πρέπει να δούμε πως θα συμμαζέψουμε τα πράγματα.

          Η ψυχρότητα που δείχνει το παιδί σ’ αυτές τις στιγμές δεν είναι σωστή. Είναι μια αυταπάτη που μ’ ένα κατάλληλο χειρισμό μπορεί να διατηρηθεί ή να περιορισθεί σε φυσιολογικά πλαίσια.

          Ο κατάλληλος χειρισμός είναι μια καθαρή εξήγηση με το παιδί. Ένας νέος ή μια νέα στην οποία πρόσφεραν κάποιοι γονείς από την βρεφική του ηλικία και προσφέρουν προστασία, αγάπη και στοργή, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει πως από αγάπη και ενδιαφέρον δεν έμαθε όλη την αλήθεια απ’ την αρχή. Η εξήγηση αυτή θα πρέπει να γίνει με κάθε λεπτομέρεια και αναγνώριση του σφάλματος. Δηλαδή πρέπει να καταλάβει το παιδί για ποιο  λόγο που κρύψανε την αλήθεια. Και αυτός ο λόγος δεν ήταν παρά  η στοργή και η μέριμνα για το ίδιο το παιδί, τη συνείδηση και την ψυχή του. Και μαζί με την εξήγηση να βεβαιωθεί και πάλι το παιδί, ότι οι θετοί γονείς του το αγαπούν και τώρα όπως πρώτα.

          Ακόμη πρέπει  να ζητηθεί από το παιδί να εξακολουθήσει να βλέπει να βλέπει τους θετούς γονείς του, όπως τους έβλεπε μέχρι τώρα, δηλαδή σαν φυσικούς γονείς, διώχνοντας από μέσα του κάθε πικρία, λόγω απόκρυψης της αλήθειας.

          Αυτό είναι το πιο δύσκολο σημείο, γιατί τα παιδιά δεν συγχωρούν εύκολα τέτοια σφάλματα στους μεγάλους.

`        Εν τούτοις παραμένει το τεράστιο ζήτημα της απόκρυψης ή μη της αλήθειας απ’ το παιδί χάριν σκοπιμότητος και ψυχολογικών λόγων. Θα προτιμούσε την απόκρυψη η καρδιά , αλλά το λογικό μου προτιμά την αλήθεια. Όταν είναι σχεδόν βέβαιο πως το μυστικό θ’ αποκαλυφθεί, γιατί να μην προλάβουμε εμείς να το πούμε με τον κατάλληλο τρόπο  στο παιδί, όταν εμείς κρίνουμε πως ήλθε η κατάλληλη ώρα;

         Αρχιεπισκόπου Αθηνών κυρού ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Ὁ ἀφανισμὸς τῆς ἑλληνορθόδοξης οἰκογένειας

Ἡ Νέα Τάξη, ἡ λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει ἐντείνει τὶς προσπάθειές της, ὥστε νὰ μὴν ἀφήσει τίποτα ὄρθιο στὴν Ἑλληνορθόδοξη Ἑλλάδα. Μηχανεύεται τὰ πάντα καὶ ἔχει δυστυχῶς συμπαραστάτες ντόπιους, ἑλληνόφωνους ἀξιωματούχους ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται μεταμοντέρνοι, ὀπαδοὶ τῆς ὕστερης Νεωτερικότητας, τῆς πολιτισμικότητας καὶ τοῦ διεθνισμοῦ καὶ χλευάζουν κάθε ἑλληνορθόδοξη παραδοσιακὴ ἐθνικὴ ἀξία. Στὸ στόχαστρο ἔχουν μπεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, τὸ Ἔθνος, τὸ σχολεῖο καὶ ἡ οἰκογένεια. Δηλαδή, ἡ μεθόδευσή τους τείνει νὰ ἀνατρέψει ἐκ βάθρων τὸν ἐκκλησιαστικό, ἐθνικό, ἐκπαιδευτικὸ καὶ οἰκογενειακὸ ἱστὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὥστε τὸ ἑπόμενο βῆμα νὰ εἶναι, ὅπως πιστεύουν καὶ ἐπιδιώκουν, ἡ καταβαράθρωση ὅλων τῶν θεσμῶν καὶ τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν καὶ κατὰ συνέπεια ἡ διάλυση τῆς ἀπαραίτητης συνοχῆς τοῦ κράτους, ἀφοῦ θὰ τὸ ἔχουν στερήσει ἀπὸ τὶς ζωογόνες ρίζες του, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὸ ζωντανότερο κύτταρο ποὺ εἶναι ἡ οἰκογένεια καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τομέα ἰδιαίτερα καθαγιασμένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἡ θεμελίωσή της στηρίζεται στὸ ἱερὸ μυστήριο τοῦ γάμου.Αὐτόν, λοιπόν, τὸν ἱερὸ πολιτειακὸ θεσμὸ ἐπιχειρεῖ νὰ ἐξολοθρεύσει ἡ Νέα Τάξη, γιατί ἡ ἱερότητά του στέκεται, μοναδικὸ ἴσως, ἐμπόδιο στὰ καταχθόνια σχέδιά της μετὰ τὴν εὐχερῆ διείσδυσή της στὰ σχολεῖα καὶ σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης, τὶς ὁποῖες καὶ ἔχει ἁλώσει. Δὲν περνᾶ ἁπλὰ μία δοκιμασία σήμερα ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, ὅπως συνηθίζουν νὰ γράφουν, στὰ πλαίσια μίας γενικότερης δοκιμασίας θεσμῶν. Δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνας θεσμὸς ἡ οἰκογένεια, ἀλλὰ ἡ ρίζα τῆς κοινωνίας, ὁ πρωταρχικὸς πυρῆνας της. Γνωρίζουν οἱ κακόβουλοι ὅτι, ἅμα σαπίσει ἡ ρίζα, θὰ σαπίσει καὶ ὁ καρπός, καὶ καρπὸς τῆς οἰκογένειας εἶναι τὰ παιδιὰ ὡς νίκη πάνω στὸ θάνατο. Κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, χριστιανικὸ σπίτι ἴσον ἐκκλησία καὶ μέσα σ΄ αὐτὸ οἱ γονεῖς ἀνατρέφουν τὰ παιδιὰ μὲ τὴν κρυφὴ ἐλπίδα νὰ τὰ μετατρέψουν σὲ ἀγγέλους. Στὸν χῶρο τῆς πατρικῆς ἑστίας μὲ τὴν ἕνωση τῶν δύο προσώπων καὶ τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν καλλιεργεῖται ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀγωγὴ ποὺ στηρίζεται στὰ ἑλληνορθόδοξα ἤθη καὶ ἔθιμα, μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὴν πατροπαράδοτη σεμνότητα, τὴν ἀνθρωπιά, τὴν καλωσύνη, τὴν ἀξιοπρέπεια, τὴν εὐγένεια. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά, ὅμως, γνωρίσματα τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας ἡ Νέα Τάξη, μὲ τὶς ἐπιταγές της, θέλει νὰ τὰ καταστρέψει, ὥστε ἀλλοιώνοντας τὸν ἱστὸ τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ κράτους, ν΄ ἀφήσει ἕρμαια στὶς διαθέσεις της τὴ μάννα, ποὺ εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς οἰκογένειας, τὸν πατέρα, σκέπη καὶ προστασία της καὶ κυρίως τὰ παιδιά.

Τὸ διαβρωτικό της ἔργο τὸ ξεκινάει ἀπὸ τὴ γυναίκα ποὺ θέλει ὁλοκληρωτικὰ καὶ ὕπουλα τὸν ἠθικὸ ἐξολοθρεμό της καὶ τὸ πετυχαίνει μὲ τὴν προπαγάνδα μέσα ἀπὸ δῆθεν καινοτομίες καὶ ἐκσυγχρονισμούς, διαβρώνοντας ἔτσι τὴν ἔννοια τῆς μητέρας καὶ τὸ ὑπέρτατο μεγαλεῖο της, ὅπως τὸ ἔχουν ὑμνήσει πολλοὶ Ἕλληνες λογοτέχνες. Πρὶν προχωρήσω, ἂς ἀκούσουμε ἕνα ποιητὴ γιὰ νὰ ξαναθυμηθοῦμε τί σημαίνει Ἑλληνίδα μάννα. Ἀπὸ τὸν Βερίτη τὸ ποίημα:

ΜΑΝΝΑ ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ

Ἀφιερωμένο στὴ Χριστιανὴ Μητέρα

Θέ μου, νὰ κάμω σὲ Σένα θερμὴ προσευχὴ γιὰ τὴ Μάννα! Θέ μου, ἡ ἀγάπη Σου ἂς εἶν΄ πιὸ βαθειά, πιὸ γλυκειὰ γιὰ τὴ Μάννα! Μέσα της κάμε ν΄ ἁπλώνεται πάντα ἡ δική Σου γαλήνη, καὶ στὶς πληγὲς τῆς καρδιᾶς της ἡ χάρη Σου βάλσαμο ἂς γίνει! Μάννα γλυκύτατη, Μάννα οὐρανόσταλτη, ἀτίμητη Μάννα! δὲ σὲ θαμπώνουν ἀπάτες ἐσένα κι ὀνείρατα πλάνα. Πάνω στὸ χρέος ἀκοίμητη ἐσύ, νύχταμέρα σκυμμένη, τ΄ ἄπειρο ἀκοῦς μὲς στὸ χάος μία-μία τὶς στιγμὲς νὰ σημαίνει. Τόσο ἡ ψυχή σου εἶν΄ ἁπλή, ποὺ μιλᾶ μὲ τ΄ ἀμίλητα πλάσματα, κι οὔτε γελιέσαι ποτὲ μ΄ ὅσα φτιάνει τὸ ψέμα φαντάσματα. Πάνω ἀπ΄ τὸ λίκνο μᾶς σκύβοντας, ἄγγελε ὤ, τὴ χαρά σου! τὰ μεταξένια σου ἁπλώνεις φτερά, τὰ μεγάλα φτερά σου. Ώ, τὸ γλυκό, τρυφερό σου, μαννούλα, κι ὁλοθερμὸ φίλημα, στοῦ βρεφικοῦ μας ὀνείρου τ’ ἀθῶο κι ἁπλὸ παραμίλημα! Ὤ, πῶς πονᾶς ὅταν βλέπεις ἐμᾶς στὸ κρεββάτι τοῦ πόνου, καὶ στοὺς δικούς μας κινδύνους, καλή, πόσα φίδια σὲ ζώνουν! Πόσες φορές σοῦ τρυπᾶμε, φτωχή, τὴν  καρδιὰ μὲ μαχαίρι, καὶ πόσες ἄλλες σηκώσαμε ἀπάνω σου βέβηλο χέρι! Πόσες φορὲς σ΄ ἀνεβάσαμε ἀπάνω σὲ ξύλον ὀδύνης, δίχως ἐσὺ καὶ μία λέξη πικρὴ παραπόνου ν΄ ἀφήνης! Κι ὤ, πόσες ἄλλες φορὲς στοῦ φριχτοῦ Γολγοθᾶ μας τὰ σκότη μόνη σου κλαῖς, σ΄ ἕνα θρῆνο βουβό, τὴ χαμένη μας νιότη! Ὅλα μας τὰ ’μαθες Μάννα γλυκύτατη, ἀτίμητη Μάννα, καὶ μὲ τῆς Πίστης μας τ΄ ἅγιό μας ἔθρεψες κι ἄφθαρτο μάννα. Ἕνα κομμάτι χρυσάφι μας ἔκρυψες μέσα βαθιά μας, νὰ μπουμπουκιάσουν οἱ ἀνθοὶ λαχταρᾶς τοῦ καλοῦ στὴν καρδιά μας. Μάννα! Ποῦ βρῆκες τὴν τόση στοργή, τὴν ἀγάπη τὴν τόση; Μὲσ΄ τὴν ψυχή σου ἀπ΄ τὸ χέρι τοῦ Πλάστη μας ἔχει φυτρώσει!

Ἅγιοι Δαυὶδ Κομνηνὸς καὶ τὰ τέκνα του, Βασίλειος, Γεώργιος καὶ Μανουὴλ μαζὶ μὲ τὸν ἀνιψιὸ καὶ διάδοχο τοῦ θρόνου του, Ἀλέξιο.Ἀφοῦ αὐτὰ εἶναι τὰ χαρακτηριστικά της ἑλληνορθόδοξης μάννας, ἡ ἀλώβητη ὕπαρξή της ἀνατρέπει τοὺς ὑποχθόνιους στόχους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Νέας Τάξης, τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης καὶ γι΄ αὐτὸ μπαίνουν σὲ ἐνέργεια οἱ θεμελιακοὶ μηχανισμοὶ ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ διάβρωσης ἀπὸ εἰδικευμένους ἰδεολογικοὺς μηχανισμούς, εἰσαγόμενους καὶ υἱοθετούμενους ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐξουσία. Χαράσσονται λοιπὸν στὸν λαὸ ἰδεολογικὰ μηνύματα ποὺ ὁδηγοῦν σὲ πλήρη μετάλλαξη, σμιλεύονται νέα ἰδεολογικὰ πρότυπα μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψη τῆς οἰκογενειακῆς μνήμης. Μετασχηματίζονται οἱ ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἀξίες καὶ κατασκευάζονται νέοι σημασιολογικοὶ κώδικες ἀνατροπῆς τῶν παραδοσιακῶν ἐθνικῶν κωδίκων μὲ σημεῖα ἀναφορᾶς, ὄχι τοὺς δεσμοὺς αἵματος τῆς οἰκογένειας καὶ τῶν Ἁγίων της Πίστεως, ἀλλὰ τὰ ἐξατομικευμένα ἐξαμβλωματικὰ πρότυπα. Συνέπεια ὅλων αὐτῶν τῶν φθοροποιῶν ἐνεργειῶν ἡ ξενομανία, ὁ δῆθεν μοντερνισμός, ἡ ἀδιαφορία καὶ τὸ μίσος γιὰ κάθε ἑλληνικὸ μὲ καλλιέργεια τῆς κακότητας καὶ τῆς καχυποψίας γιὰ κάθε τι ντόπιο. Ἀκολουθεῖ τὸ γκρέμισμα κάθε προγεφυρώματος ἀπέναντι στοὺς ἐχθρούς της Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος. Πράκτορες τῆς στρατευμένης ἀθεΐας, μὲ καταχθόνια καὶ ἐπιδέξια τεχνάσματα, στήνουν ἕνα πολυσύνθετο ἱστὸ ἀράχνης γιὰ νὰ μπλέξουν στὰ νήματά της τὸν ἀντιστεκόμενο ἀκόμη στὰ ἀνθελληνικά τους σχέδια τὸν Ὀρθόδοξο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀφανισμὸς τῆς οἰκογένειας ἐξυπηρετεῖ τὰ σχέδια ἐκμηδένισης τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Πατρίδας. Ὅλα αὐτὰ κρύβονται κάτω ἀπὸ σοβαροφανεῖς παγκόσμιους ὀργανισμούς. Ἔτσι, σήμερα ἡ Ἑλληνίδα γυναῖκα, εὐτυχῶς σὲ μικρὸ ἀριθμὸ ἀκόμη, παρουσιάζει εἰκόνα θλιβερή. Ἔχει ἐκτροχιαστεῖ μὲ τὴν πορνοκρατία τῶν μέσων μαζικῆς ἐπικοινωνίας.

Ἡ Ἑλληνίδα μητέρα εἶναι μητέρα ἡρώων καὶ Ἁγίων. Εἶναι βέβαιο ὅτι σύντομα θὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὶς ἐπιρροὲς τῶν κυκλωμάτων τῆς ρυπαρότητας καὶ θὰ ξαναφορέσει τὸν ἐσωτερικό της στολισμό, ποὺ μόνο αὐτὴ γνωρίζει νὰ θεωρεῖ ὡς ἀληθινό της καλλωπισμὸ καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ ψυχικός. Θὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν παγίδα ποὺ τὴν ἔρριξαν ἄνομα ἑλληνικὰ καὶ ξένα συμφέροντα, ποὺ προπαγανδίζουν τὸν πανσεξουαλισμό, τὸν πολιτικὸ γάμο, τὶς ἐκτρώσεις, τὴν κατάργηση τοῦ ὀρθόδοξου γάμου καὶ καλλιεργοῦν τὴν κενοδοξία, τὴ φιλαρέσκεια, τὸν αἰσθησιασμό, τὴν ἀποχαλίνωση. Θὰ ξαναβρεῖ, εἶναι βέβαιο, τὴ σεμνότητα, τὴν κοσμιότητα, τὸ αἴσθημα τῆς ντροπῆς, τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ θὰ ἀποβάλλει τὸ σάβανο ποὺ τύλιξαν τὴν ψυχή της δολιοφθορεῖς τῶν ἑλληνορθόδοξων θεμελίων. Θὰ ἀντιδράσει στὸ καινούργιο παιδομάζωμα ἀπὸ τοὺς σύγχρονους διαφθορεῖς τῶν κρατῶν, τοὺς κράχτες τῆς ἀπιστίας ποὺ θέλουν νὰ μεταμορφώσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ὕπουλα ἐκπαιδευτικά τους  σχέδια, σὲ μητραλοῖες καὶ πατραλοῖες.Τὸ εὐγενέστερο ἔθνος τοῦ κόσμου κινδυνεύει σήμερα καὶ ἀπὸ τὸν τάφο του ὁ φλογερὸς ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ποτὲ Φλωρίνης Αὐγουστίνος, βροντοφωνάζει: «Τὸ ξαναλέω, πετάξτε ἀπὸ τὰ χέρια σας τὰ βιβλία τῆς ἀπιστίας, τὰ βιβλία τῶν ἰεχωβάδων καὶ τῶν ἄλλων αἱρετικῶν. Πετάξτε καὶ τὶς ἐφημερίδες τῆς ἀτίμου πλουτοκρατίας, ποὺ πλουτίζουν καὶ θησαυρίζουν καὶ κάνανε τεράστια συγκροτήματα, καὶ ὑβρίζουν καὶ αὐτές, μὲ τοὺς ἐλεεινοὺς συντάκτες τους, τὴ Θρησκεία, τὴν Πατρίδα, καὶ ὅλα τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ τῆς πίστεώς μας. Μὴ δίνεις φράγκο γι΄ αὐτές. Σὲ ρωτῶ: Ἂν αὔριο μία ἀπ΄ αὐτὲς τὶς ἐφημερίδες τῶν Ἀθηνῶν ὑβρίσει τὴ μάννα σου, θὰ δώσεις λεφτὰ γιὰ νὰ τὴν ἀγοράσῃς; Ὄχι, γιατί εἶσαι παιδὶ ποὺ ἀγαπᾶς τὴ μάννα σου. Αὐτὲς τὶς πατσαβοῦρες, ποὺ βρίζουν τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία μας, μὴ δίνεις φράγκο γιὰ νὰ τὶς ἀγοράσεις. Ἂν εἴχαμε χριστιανικὸ λαό, ἂν ὑπῆρχε Ἐκκλησία ζωντανή, ἐμεῖς μπορούσαμε νὰ κλείσουμε τὶς ἐφημερίδες τῆς διαφθορᾶς καὶ νὰ τοὺς διδάξουμε, ὅτι ἐδῶ εἶναι Ἑλλάδα, εἶναι Ὀρθοδοξία, ὅτι ἐδῶ βρίσκεται ὁ Θεός.

Μὴ παίρνεις ἐφημερίδες πορνικές, ποὺ διαφθείρουν καὶ καταστρέφουν κάθε ὅσιο καὶ ἱερό. Ἀπευθύνομαι ἰδιαίτερα σ΄ ἐσᾶς τοὺς γονεῖς ποὺ τρέμετε γιὰ τὰ παιδιά σας καὶ πρέπει νὰ τρέμετε. Ὤ, ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, κατεβῆτε κάτω στὴ γῆ, μὲ τὰ λευκά σας φτερά, γιὰ νὰ προστατέψετε τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ κανένας ἄλλος δὲν τὰ προστατεύει. Κανεὶς δὲν προστατεύει τὴ νεότητά μας, οὔτε οἱ παπάδες, οὔτε οἱ δάσκαλοι, οὔτε ἡ ἀστυνομία, οὔτε ὁ εἰσαγγελέας. Ὤ, ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ, προστατέψτε τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, ποὺ εἶναι ἄξια καλύτερου μέλλοντος καὶ ἄξια κάθε προστασίας. Ἐσᾶς τοὺς γονεῖς, σᾶς παρακαλῶ, ἐν ὀνόματι τῆς ἁγίας μας πίστεως, νὰ εἶστε κέρβεροι στὰ παιδιά σας. Μὴν ἀκούσετε ἐμένα τὸν ἱερομόναχο, ἀκοῦστε τὸν ἀπόστολο Παῦλο ποὺ σᾶς λέει: «πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει»».Ἡ «πολιτισμένη» ὅμως καὶ ὑποκριτικὴ Εὐρώπη ἀσχολήθηκε καὶ αὐτὴ μὲ φαρισαϊκὸ τρόπο μὲ τὸ θέμα τῆς οἰκογένειας καὶ μὲ προεξάρχοντα τὸν πρώην Πρωθυπουργὸ τῆς Ἀγγλίας, Tony Blair καὶ τὰ σχέδιά του γιὰ τὸν «τρίτο δρόμο ὡς μία νέα πολιτικὴ γιὰ τὸ νέο αἰῶνα» μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ λογαριασμό μας, χωρὶς νὰ μᾶς ρωτήσει ὅτι σήμερα ἡ ἀξία τῆς πολυπολιτισμικῆς καὶ πολυεθνικῆς κοινωνίας χαίρουν γενικῆς ὑποστήριξης καὶ ὅτι οἱ γονεῖς ἔχουν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους, ἀλλὰ ὡστόσο ἀναφέρεται σὲ παγκόσμια ἀγορὰ καὶ πλανητικὴ κουλτούρα (ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, δὲν ξέρω γιὰ τοὺς Ἄγγλους, γνωρίζουμε πολὺ καλὰ τὶς συνέπειες καὶ τῆς παγκόσμιας ἀγορᾶς καὶ τῆς πλανητικῆς κουλτούρας καὶ τὰ δύο εἶναι ὀλετῆρες τοῦ τόπου μας). Κάνει λόγο ὁ πρώην Ἄγγλος Πρωθυπουργὸς γιὰ παγκοσμιοποιημένο κόσμο καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ συνθῆκες ποὺ ἐκτρέφουν τὸ ἔγκλημα εἶναι ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας, ὅτι οἱ γονεῖς θὰ ἀναλαμβάνουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τῶν παιδιῶν τους καὶ τέλος προχωρεῖ, μὲ ἀσύστολο τρόπο, χωρὶς οὔτε κἄν νὰ ὑπαινίσσεται τὴν εὐθύνη τῆς ἐξαγώγιμης ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους Εὐρωπαίους κατευθυνόμενης διαφθορᾶς, κυρίως στὴν Ἑλλάδα λέγοντας: «Ἡ ὑποστήριξη τῆς οἰκογένειας. »Ἡ οἰκογενειακὴ ζωὴ δέχεται σοβαρὲς πιέσεις. Τὸ ποσοστὸ διαζυγίων ἔχει αὐξηθεῖ. Περισσότερα παιδιὰ μεγαλώνουν μέσα στὴ φτώχεια. Ἡ βία μέσα στὸ σπίτι ἔχει γίνει χειρότερη ἢ τουλάχιστον πιὸ ἐμφανής. Μία νέα προσέγγιση πρέπει νὰ βασίζεται στὴν κατανόηση τόσο τῶν στοιχείων ποὺ εἶναι σταθερὰ ὅσο καὶ ἐκείνων ποὺ ἀλλάζουν. »Ἡ οἰκογένεια ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ μονάδα τῆς κοινωνίας. Ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν παιδιῶν συνεχίζει νὰ ἀνατρέφεται στὸ πλαίσιο τῆς οἰκογένειας. Ἡ μεγάλη πλειονότητα τῶν παιδιῶν συνεχίζει νὰ θέλει νὰ ζεῖ μέσα σὲ μία οἰκογένεια, ποὺ προσφέρει ὑποστήριξη, ἐκπαίδευση καὶ ἠθικὴ προετοιμασία ἔτσι ὅπως κανεὶς ἄλλος θεσμὸς δὲν μπορεῖ νὰ παρέχει.Ὡστόσο, ἡ οἰκογένεια ἔχει ἀλλάξει. Σήμερα οἱ περισσότερες γυναῖκες θέλουν νὰ ἐργάζονται καὶ αὐτὸ σημαίνει νέες προκλήσεις γιὰ τὴν ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴν ἐργασία καὶ τὴν οἰκογένεια. Ἐπιπλέον, ὑπάρχουν καὶ περισσότερα μονογονεϊκὰ νοικοκυριά. »Αὐτὲς οἱ ἀλλαγὲς ἔχουν προσθέσει νέες πιέσεις στοὺς γονεῖς. Ἐν τούτοις, οἱ κυβερνήσεις πολλὲς φορὲς ἔχουν προσφέρει λιγότερη, ἀντὶ γιὰ περισσότερη, στήριξη στὶς οἰκογένειες. »Χρειάζεται μία νέα προσέγγιση, ἡ ὁποία νὰ πηγαίνει πέρα ἀπὸ τὴν παλιὰ διαμάχη ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ ἁπλῶς δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ γυρίσουν  τὸ ρολόι πίσω, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ οἱ γυναῖκες δὲν εἶχαν βγεῖ ἀκόμα στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. »Ὅταν κάποιος ὑπογραμμίζει – ὅπως κι ἐγώ, λέει ὁ Blair – τὴ σημαντικότητα τῆς οἰκογένειας, δὲν σημαίνει ὅτι πιστεύει πὼς μποροῦμε νὰ ἀναπλάσουμε μία νοσταλγικὴ ἐκδοχὴ τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς, ὅπως αὐτὴ ποὺ ὑπῆρχε κατὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1950. Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν τόσο ἐξωπραγματικὸ καὶ ἀνόητο ὅσο κι ἂν ὑποστηρίζαμε τὴν ἐπιστροφὴ στὴν ἐποχὴ ποὺ τὰ ἐργοστάσια ἔκαιγαν κάρβουνο. Ἡ παραδοσιακὴ δομὴ τῆς οἰκογένειας–πλήρης ἀπασχόληση τοῦ ἄνδρα στὴν ἐργασία, πλήρης ἀπασχόληση τῆς γυναίκας στὰ οἰκιακὰ–δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιβιώσει τοῦ αἰτήματος γιὰ ἰσότητα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν». Οἱ λοιποὶ Εὐρωπαῖοι ὁμοϊδεάτες τοῦ Blair, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος, μᾶς μιλοῦν γιὰ τὴν ἀνάγκη «μετασχηματισμοῦ» τοῦ ρόλου τῶν γυναικῶν γεγονὸς ποὺ θέτει σὲ ἀμφισβήτηση μορφὲς κοινωνικῆς ὀργάνωσης ποὺ ἴσχυαν γιὰ αἰῶνες, προτείνοντας νέες ἐπιλογὲς ζωῆς καὶ προτύπων καινοτομικῶν, ὅπως οἱ «ἐκτὸς γάμου ἐναλλακτικὲς μορφὲς συμβίωσης», μὲ ἀποδέσμευση ἀπὸ τὰ πρότυπα ζωῆς τὰ παλιὰ καὶ τὶς καθιερωμένες παλιὲς δομές, ὅπου τὸ αἴτημα τῆς αὐτονομίας καὶ τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ, αὐτὸ τὸ τελευταῖο εἶναι τὸ νέο φροῦτο τῆς ἁμαρτωλῆς Εὐρώπης, θὰ ἐπιβάλλεται στὶς παραδοσιακὲς καὶ ὀργανωτικὰ προκαθορισμένες μορφὲς ζωῆς, ὅπως τῆς οἰκογένειας καὶ τοῦ κράτους. Οἱ πολῖτες θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ «χειροτεχνήσουν» οἱ ἴδιοι τὴν πορεία τοῦ βιογραφικοῦ τους κύκλου. Αὐτὰ προβάλλει ὁ ἀσύστολος εὐρωπαϊκὸς ἀθεϊσμός, μὲ τὸν ἀσύδοτο εὐδαιμονισμὸ καὶ ἡδονισμὸ καὶ τὴν ἡγεμονία τῆς τεχνολογίας καὶ τεχνοκρατίας, ἀρρώστια γιὰ τὴν ὁποία γράφει ὁ Ζιζιούλας ὅτι θὰ γίνει θανατηφόρα καὶ ὅτι τὰ συμπτώματα τῆς ἐγκληματικότητας, τῶν ναρκωτικῶν κ.λπ., δίνουν τὴν ἐντύπωση ἐπιθανάτιου ρόγχου. Σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀποτρόπαια, ἂς ἀντιτάξουμε ἐμεῖς δείγματα ἀπὸ τοὺς δικούς μας ἀνεκτίμητους καὶ εὐτυχῶς ἀδαπάνητους ἀκόμη θησαυρούς:

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ ΤΗΣ ΠΑΡΓΑΣ

Δημοτικὸ

Τ΄ ἄσπρα πουλῆσαν τὸ Χριστό, τ΄ ἄσπρα πουλοῦν κι ἐσένα (τὴν Πάργα δηλαδὴ) πάρτε μαννάδες τὰ παιδιά, παπάδες τοὺς ἁγίους! Ἄστε, λεβέντες, τ΄ ἅρματα, ἀφῆστε τὸ ντουφέκι, σκάφτε, πλατιά, σκάφτε βαθιά, ὅλα σας τὰ κιβούρια, καὶ τ΄ ἀντρειωμένα κόκκαλα ξεθάψτε τοῦ γονιοῦ σας. Τούρκους δὲν ἐπροσκύνησαν, Τοῦρκοι μὴν τὰ πατήσουν. Τὰ πολυτιμότερα γιὰ μᾶς δὲν εἶναι ὁ πολυδιαφημισμένος χρυσὸς καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν γονέων.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

Γεωργίου Στρατήγη

Σύ, τῆς καρδιᾶς κρυφὸ μαργαριτάρι, καὶ τῆς ζωῆς σεμνὸ προσκυνητάρι, ὅπου ἔχτισεν ὁ ἄνθρωπος στὴ γῆ, ὅταν σ΄ αὐτὴ τὴν ἔρμη ἤθελε πλάση, ἀντὶ γιὰ τὴν Ἐδὲμ ὅπου εἶχε χάσει, τὴ θεϊκὴ νὰ μαλακώσει ὀργή. Ἄπαρτο κάστρο ποὺ ποτὲ δὲ μπαίνει καὶ πάντα ἀπὸ τὴ θύρα σου ἔξω μένει ἔχθρα, κακία καὶ προδοσιὰ κρυφή· ποὺ αἰώνια τῆς ἀγάπης τὴ λαμπάδα κρατεῖ ἀναμμένην ἄγρυπνη τριάδα, Πατέρας καὶ Μητέρα κι Ἀδελφοί. Ὤ, σπίτι μας καλὸ καὶ τιμημένο χίλιες φορὲς ἂς εἶσαι εὐλογημένο, καὶ τοῦ Θεοῦ μας πάντοτε ἡ ματιὰ τ΄ ἀδέλφια μου νὰ ραίνει μ΄ εὐλογία, καὶ νὰ μυρώνει ἀδιάκοπα μὲ ὑγεία τὰ τίμια τῶν γονιῶν μου γηρατειά. Σὺ μέ ’μαθες τὸν Πλάστη νὰ πιστεύω, καὶ τὴ γλυκειὰ Πατρίδα νὰ λατρεύω, ἐσὺ καὶ τὴ Φιλία νὰ λαχταρῶ. Πόσες φορὲς μὲς στῆς καρδιᾶς τὰ βάθη, σὰν ἔνιωσα τοῦ κόσμου τ΄ ἄγρια πάθη, ποὺ τρικυμίες μᾶς φέρνουν τῆς ζωῆς, σὰν ἔμπαινα μὲσ΄ στὴν καλή σου θύρα μὲ γιάτρευες ἀμέσως μὲ τὰ μύρα μίας τρισευλογημένης σου πνοῆς! Καὶ τ΄ ἄψυχά σου ἀκόμα μὲ γνωρίζουν, κι ἀγάπης λόγια γύρω ψιθυρίζουν, τραπέζι, εἰκονοστάσι, καὶ σκαμνί· χαμόγελό μου δείχνει κάθε εἰκόνα, τὴν ἀγκαλιά μου ἀνοίγει ἡ πολυθρόνα, ποὺ κάθονται οἱ γονεῖς μου οἱ σεμνοί. Χαῖρε, ὤ, χαῖρε σπίτι τιμημένο, χίλιες φορὲς ἂς εἶναι εὐλογημένο, καὶ τοῦ Θεοῦ μας πάντοτε ἡ ματιὰ τ΄ ἀδέρφια μου νὰ ραίνει μ΄ εὐλογία, καὶ νὰ μυρώνει ἀδιάκοπα μὲ ὑγεία τὰ τίμια τῶν γονιῶν μου γηρατειά! Αὐτὸ τὸ σπίτι θέλει νὰ ξεθεμελιώσει ἡ Νέα Τάξη.

ΟΝΕΙΡΟ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ

Ζαχαρία Παπαντωνίου

Ἀπόψε ἦρθαν στὸν ὕπνο μου καὶ στάθηκαν κοντά μου ἡ μάννα καὶ τ΄ ἀδέρφια μου μὲ πρόσωπα χλωμὰ τοῦ χωρισμοῦ μας τὸ φιλὶ ἀκόμα εἶχαν στὸ στόμα κι ἦταν σὰν εἰκονίσματα φτωχὰ βυζαντινά. Στὴν πόρτα σὰν ἐπρόβαλαν καὶ μ΄ εἶδαν πλαγιασμένο στὸ στρῶμα ποὺ δὲν στρώνανε, ἂς ράγισε ἡ καρδιά, λόγο δὲ μπόρεσαν νὰ ποῦν, ὀϊμέ! Καὶ μὲ τὰ μάτια τὸ πὼς ἐξενιτεύτηκα μὲ μάλλωσαν πικρά. Ἂς ἀποφασίσουμε σήμερα νὰ σταματήσουμε τὸ καινούργιο παιδομάζωμα ποὺ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὰ κράτη τὰ πολυτιμότερα μυαλά, μὲ τοὺς διεθνεῖς διαγωνισμοὺς τῶν πολυεθνικῶν ἀπ΄ ὅπου οἱ ἄριστοι κάθε χώρας μεταφέρονται σὲ τεχνητοὺς παραδείσους, ἐκτὸς πάντα ἀπὸ τὴν πατρίδα.

Μεγαλόπολη, 18 Μαΐου 2013.

Ἡμερίδα τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης γιὰ τὴν Οἰκογένεια.