Η παράδοση του Ελληνισμού με τη ματιά του Γιώργου Σεφέρη.

 

Καλά Χριστούγεννα! Τις Άγιες αυτές ημέρες όλοι θυμόμαστε τις παραδόσεις του λαού μας. Όλες, όμως, οι τοπικές παραδόσεις εντάσσονται στη μεγάλη, την πανελλήνια παράδοση. Την κληρονομιά που βιώνουμε έστω και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Κάποιοι την μελέτησαν και την ερμήνευσαν με λόγο ποιητικό αυτή τη μεγάλη Ελληνική παράδοση. Ένας εκ των κορυφαίων εκφραστών της ήταν και ο Νομπελίστας ποιητής, δοκιμιογράφος και διπλωμάτης Γιώργος Σεφέρης (1900-1971).

Στις 10 Δεκεμβρίου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την τελετή απονομής του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Σεφέρη από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών. Αξίζει να θυμηθούμε μία ιστορική φράση του από την ομιλία που εκφώνησε στις 10.12.1963 στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης:

“Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που την χαρακτηρίζει είναι ότι διαδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται κάθε τι ζωντανό, μα δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα….”.

Παράδοση για τον Σεφέρη είναι η γλώσσα. Είναι και η γεωγραφική εξάπλωση και η οικουμενική διάσταση του Ελληνισμού. Γνωρίζει καλά τη Μικρά Ασία ως πρόσφυγας Μικρασιάτης και ο ίδιος. Γνώρισε τη Βόρειο Ήπειρο ως Πρόξενος στην Κορυτσά. Αγάπησε τον Ελληνισμό της Κύπρου και του αφιέρωσε ολόκληρη συλλογή ποιημάτων (Κύπρον οὗ μέ ἐθέσπισεν).

Καταγράφει ο Σεφέρης στο έργο του τη μακρά διαχρονία του Ελληνικού Έθνους. Παράδοση είναι η Αρχαία Ελλάδα με τους ποιητές και τους φιλοσόφους της. Τους διαβάζει, τους κατανοεί, τους αναφέρει συχνά.

Σέβεται την Ορθοδοξία, μελετά τα κείμενα, την Αγιογραφία και την Υμνογραφία. Το βλέπουμε χαρακτηριστικά στο ποίημά του για τον Άγιο Νεόφυτο της Κύπρου (Νεόφυτος ο Έγκλειστος Μιλά).

Εκτιμά την αξία του Βυζαντινού Πολιτισμού και περιγράφει με συγκίνηση τις υπόσκαφες Εκκλησίες της Καππαδοκίας και την τεχνοτροπία των εικόνων.

Διαβάζει με συγκίνηση τα Απομνημονεύματα των ηρώων του 1821 και θεωρεί δάσκαλό του τον Στρατηγό Μακρυγιάννη. Ο Σεφέρης βρίσκει γοητευτική και διδακτική την γραφή του αγωνιστή από τη Φωκίδα. Τον αναφέρει πολύ συχνά. Ουσιαστικά ο Γιώργος Σεφέρης ανέδειξε την ελληνορθόδοξη παράδοση του λαού μας, την οποία εκπροσωπεί ο Μακρυγιάννης με το ιδιόρρυθμο και ενίοτε παραπονεμένο ύφος του.

Ο Σεφέρης διαβάζει τον Διονύσιο Σολωμό, θαυμάζει τον Κωστή Παλαμά. Διαπιστώνει ότι η αξία των μεγάλων λογοτεχνών μας είναι η βαθιά γνώση τους για τη συνέχεια του Ελληνισμού. Η επίδραση που δέχονται και από τους Αρχαίους και από τους Βυζαντινούς και από τους Νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας και από τους Αγωνιστές των Νεωτέρων χρόνων.

Όποιοι ενδιαφέρονται για την παιδεία, ας διαβάσουν την ομιλία που εκφώνησε ο Σεφέρης στις 11.12.1963 στους Σουηδούς συγγραφείς. Τονίζει την ενότητα του ελληνικού πνεύματος από τον Όμηρο μέχρι τους νεώτερους δημιουργούς.

Ορθοδοξία, γλώσσα, ελευθερία, διαχρονικός Ελληνισμός: Είναι η παράδοσή μας, η οποία και σήμερα μπορεί να εμπνεύσει τους σύγχρονους Έλληνες. Αυτή η παράδοση ενέπνευσε τον Σεφέρη. Μία παράδοση, η οποία σέβεται το παρελθόν, αλλά δίνει απαντήσεις και στα σύγχρονα προβλήματα.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 23.12.2023

 

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (2023). 19. Δοξολογία Μεγάλη

 

https://www.youtube.com/MtAthos?sub_c... 19. Δοξολογία Μεγάλη Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου (2023) Ιερά Μονή Φιλοθέου Ἅγιον Ὄρο

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Α  Ν  Α  Κ  Ο  Ι  Ν  Ω  Σ  Η

Ανακοινώνεται ότι, την προσεχή Δευτέρα 22 Απριλίου,   στην αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου και εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδας θα πραγματοποιηθεί επίκαιρη ομιλία  από τον  πρωτοπρεσβύτερο

π. ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟ  ΣΤΑΝΙΤΣΑ

με θέμα: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΙΟ ΠΑΘΟΣ

Θα προβληθεί και επίκαιρο οπτικοακουστικό υλικό.

 

ΩΡΑ      6. 30 μ. μ.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

 

Η προσευχή δεν είναι τόσο να πούμε λόγια στο Θεό ή να του δώσουμε εμείς κάτι- έστω τα αισθήματά μας. Η προσευχή είναι η πρόσληψη του Θεού. Εκεί που θα σταθείς ενώπιον του Θεού με τη συναίσθηση πως εσύ είσαι πηλός, αλλά μέσα από τα χέρια του Θεού βγαλμένος, και σκεύος πήλινο μεν, αλλά προορισμένο να σε γεμίσει ο Πλάστης σου ουρανό, καθώς θα νιώσεις την αγάπη του Θεού για το πλάσμα του και το όλο μεγαλείο του που εκφράζεται  στη θυσία του Υιού του για το πλάσμα αυτό, θα προσλάβεις όλα αυτό που είναι ο Θεός.

            Οπότε περνάει μέσα σου η αγιότητα του Χριστού, η πραότητά του, η φωτισμός του Αγίου Πνεύματος, η αγαθότητα  του Θεού. Και αρχίζουν να λειτουργούν τα θεϊκά χαρίσματα κατά το ειδικό τρόπο και σ΄ εσένα . Έτσι δεν θα μπορείς να ισχυρισθείς πως η αγιότητα του Θεού σήμερα είναι αμάρτυρη και γι΄ αυτό τάχα είναι απρόσιτη και ανέφικτη.

            Σ. Κ.

Χρ. Γιανναράς: Η σωτηρία εν Χριστώ: ατομικό ή εκκλησιαστικό γεγονός;

 

Η 1η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος για το Ιεραποστολικό έτος 2014-2015 πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 21/10 στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας. Οι Συνάξεις είναι αφιερωμένες στον Σωτήρα Χριστό και έχουν ως γενικό θέμα «Ιησούς Χριστός: χθες και σήμερον ο Αυτός και εις τους αιώνας». To video είναι από εδώ:    • Ι.Μ.Δημητριάδος - Ιερατικές Συνάξεις ...  

Η αξία της καλοσύνης

 

Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά, σαν το λάδι την σκουριασμένη κλειδαριά. Όσοι πλησιάζουν τους πονεμένους, πλησιάζουν στον Θεό φυσιολογικά, διότι ο Θεός πάντα βρίσκεται κοντά στα πονεμένα παιδιά Του.

            Τα φιλότιμα παιδιά του Θεού, που βοηθάνε στο  σήκωμα των Σταυρών των συνανθρώπων τους, ο Θεός τα δυναμώνει πνευματικά και τα απαλλάσσει από Σταυρούς (δοκιμασίες). Και μόνο ο πόνος που νοιώθει κανείς για κάποιον είναι σαν ευχή. Ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μία καρδιακή προσευχή, ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.

            Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης  

«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται….»

 

Την έναρξη αυτού του σταδίου όρισε η Εκκλησία με το άνοιγμα του Τριωδίου την Κυριακή της Τυρινής. Το στάδιο αυτό των αρετών είναι η καρδιά μας, «ο κρυπτός τη καρδίας άνθρωπος, κατά τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη.

            Το μεγάλο άθλημα της Μ. Τεσσαρακοστής, η ανάβαση «εις Ιεροσόλυμα». Είναι ένα αγώνισμα άγνωστο από κάθε αθλητική διοργάνωση, όμως είναι η αυθεντική δοκιμασία για κάθε πιστό χριστιανό που αυτοπροσδιορίζεται μέσα από την Σταύρωση και την Ανάσταση.

            Ένα αγώνισμα δύσκολο, που απαιτεί υπέρβαση κάθε μετριότητας, απομακρύνεται από κάθε πρόκληση που σαν σειρήνα ακούγεται έξω από το στάδιο. Μια ανεστραμμένη έννοια της φυσικής άθλησης, όπου το πνεύμα μπαίνει μπροστά να ελευθερώσει το σώμα από την παχυλότητα της σάρκας. Αυτό περιμένει ν’ ακούσει ο θείος Προπονητής: «Δίδου μοι κατάνυξιν και των κακών αλλοτρίωσιν και του βίου διόρθωσιν». …..

            Η «ετέρα στολή» του αθλητή, «η πανοπλία του Σταυρού», «όπλον ακαταμάχητον, κραταίωμα άρρηκτον», στην μέση της ανάβασης λάμπει με φεγγοβόλους  αστραπές χάριτος και κάνει βέβαιη τη νίκη. Ο ζωηφόρος Σταυρός είναι παρηγοριά και ξεκούραση στον πνευματικό κόπο. Η Σταυροπροσκύνηση για τον αθλητή είναι η ανάσα του. η τόνωση του, η ελπίδα του για την Ανάσταση. Έτσι, μέσα στην άρρητη ευωδία της χαρμολύπης, το τέλος της ανάβασης φαίνεται πιο κοντά…..

            Όμως αυτός ο πνευματικός αγώνας μέσα   στο μέγα πέλαγος της Μ. Τεσσαρακοστής δε έχει ηττημένους. Η ακαταμάχητη δύναμη του αγωνοθέτη Θεού δωρίζει πλούσια τη Χάρη Του στον χριστιανό αγωνιστή, γι’ αυτό και όσοι θα τερματίσουν θ’ αμειφθούν με άφθαρτο στέφανο. Πλησιάζοντας στο τέρμα του σταδίου θα ακούσουμε την προτροπή του ιερού υμνωδού να ετοιμάσουμε με ευσέβεια τα σύμβολα της νίκης που δεν είναι άλλα από τα κλαδιά των αρετών μας, και να ψάλλουμε στον Κύριο το «Ωσαννά».

Η πνευματική ανάβαση τερματίζει στα ματωμένα πόδια του Εσταυρωμένου. Εκεί, αφήνοντας ν’ αναμειχθούν τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης μας με τον ιδρώτα του πνευματικού μας κόπου, θα συντελεσθεί η πνευματική μας ανακαίνιση, και το στάδιο της καρδιάς μας θα πλημμυρίσει αναστάσιμο Φως!

`           «Η Δράση μας», τ. 617