Κάθε τσιγάρο «κλέβει» 20 λεπτά ζωής

 

Είναι γνωστές χρόνια τώρα οι βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος στον ανθρώπινο οργανισμό των καπνιστών. Εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον, έχουν επιπλέον επιβεβαιωθεί επιστημονικά οι συνέπειες στον οργανισμό και των  μη καπνιστών, από την έκθεση τους στο παθητικό κάπνισμα. Γι’ αυτό ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνιστούν στα κράτη μέλη να λάβουν μέτρα περιορισμού του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, όπου είναι πιθανόν να συγκεντρώνονται παιδιά και νέοι και γενικά μη καπνιστές.

            ‘Όμως, μια νέα μελέτη που δημοσιοποιήθηκε στις 30/ 12/ 2024 αποκαλύπτει ότι το κάπνισμα είναι ακόμη πιο επιβλαβές απ’ ότι θεωρούνταν μέχρι σήμερα.

            Σύμφωνα λοιπόν με ερευνητές, κάθε τσιγάρο αφαιρεί από τη ζωή του καπνιστή κατά μέσο όρο 20 λεπτά ζωής. Αυτό σημαίνει ότι ένα συνηθισμένο πακέτο που περιέχει 20 τσιγάρα, μειώνει τη ζωή ενός καπνιστή κατά 7 περίπου ώρες.

            Και αντίστροφα, αν κάποιος που καπνίζει 12 τσιγάρα την ημέρα, αποφάσιζε να κόψει το τσιγάρο μέχρι το τέλος του μηνός, θα είχε   αποφύγει την απώλεια 5 ολόκληρων ημερών από τη ζωή του.

            Αν σε αυτά προστεθούν και τα στοιχεία του νοσοκομείου «Σωτηρία», σύμφωνα με τα οποία σε 6 μήνες μετά τη διακοπή του καπνίσματος μειώνονται ο   βήχας και η δύσπνοια  σημαντικά, στον 1 χρόνο μειώνεται στο μισό ο κίνδυνος καρδιακής προσβολής, στα 5 χρόνια  ο κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου εξισώνεται με εκείνον των μη καπνιστών, στα 10 χρόνια ο κίνδυνος καρκίνου του πνεύμονα μειώνεται στο μισό, τότε βλέπει κανείς το ουσιαστικό όφελος από μια απόφαση διακοπής του καπνίσματος από έναν καπνιστή.

            Μήπως η φετινή 31/5,παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος, αξίζει να γίνει αφετηρία νέας υγιέστερης ζωής για κάθε καπνιστή;

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ. 628

Η γενοκτονία των ποντίων Όλη η ιστορία

 

ΕΝΩΣΗ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΛΑΡΙΣΑΣ

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Στίγμα ανεξάλειπτο στην ιστορική εκπόρευση του ελληνισμού, η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μια απο τις οδυνηρότερες στιγμές μας, υπονίζοντας με εγκαυστικό τρόπο, το προαιώνιο μίσος των Τούρκων για τους Έλληνες, αλλά και την βίαια και αιμοσταγή ιστορική τους παρουσία.

Πολύ έγλωττα εδώ τα λόγια του Αμερικανού πρόξενου στην Σμύρνη Τζών Χόρτον «Απο άκρου εις άκρον σε όλη την επικράτεια των Τούρκων, πάντα υπήρχε μια κηλίδα αίματος για να θυμίζει την βάρβαρη παρουσία τους». Η γενοκτονία των Ποντίων έλαβε χώρα κατά την περίοδο (1916-1923) και είχε ως τραγικό επακόλουθο την φρικιαστική δολοφονία 353.000 ανθρώπων, στην δεύτερη μεγαλύτερη γενοκτονία του αιώνα μας. Αλλά ας επιχειρήσουμε μια προσέγγιση στον όρο γενοκτονία. Ο όρος αυτός εισήχθη με επίσημο τρόπο στο δημόσιο διάλογο, μέσα απο την ιστορική δίκη της Νυρεμβέργης, που εκδίκασε τα εγκλήματα πολέμου της ναζιστικής ηγεσίας το 1945. Και ο όρος αποδίδει την μεθοδευμένη εξολόθρευση μιας φυλετικής, θρησκευτικής, ή εθνικής ομάδας. Αποτελεί ένα έγκλημα ειρηνικής περιόδου.Το κίνητρο για την γενοκτονία μιας ομάδας δεν είναι η εμπλοκή της σε πολεμικές ενέργειες, αλλά τα εθνικά, φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά που φέρει. Και στην προκείμενη πρίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, η ιδιότητα που επέσυρε την δολοφονία τους ήταν ότι ήσαν έλληνες και χριστανοί. Ας δούμε όμως εξελικτικά την πορεία του ποντιακού ελληνισμού, μέχρι την διάπραξη της γεντοκτονικής εξόντωσής του.

Απαρχή της εξόντωσης των ελλήνων του Πόντου, είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης. Επτά χρόνια αργότερα απο την άλωση της πόλης, θα ακολουθήσει η άλωση της Τραπεζούντας το 1461. Απο αυτό το ιστορικό ορόσημο θα ξεκινήσουν οι βιαιότητες, οι διωγμοί, η θρησκευτική τρομοκρατία, η εθνολογική αλοίωση με τις αλλεπάλληλες προσπάθειες εξισλαμισμού, οι σφαγές, μέχρι να φτάσουμε στην κορύφωση της δραματικής εξόντωσης του ελληνισμού των Ποντίων, με την φρικιαστική γενοκτονία του. Η υποδούλωση του Πόντου μπορεί ιστορικά να χωριστεί σε τρείς περιόδους. Η πρώτη περίοδος εκκινά με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και αποπερατώνεται στα μέσα του 17-ου αιώνα. Σ΄αυτά τα ιστορικά όρια οι Τούρκοι υιοθετούν μια σχετικά παθητική στάση έναντι των ελλήνων του Πόντου.

Πατήρ Ερμόλαος Μασσαράς: Ο Άγιος Ποιμένας της Αγίας Σοφίας Πατρών - Σπυρίδων Καλαμπόκας

 

Πατήρ Ερμόλαος Μασσαράς: Ο Άγιος Ποιμένας της Αγίας Σοφίας Πατρών

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αθόρυβα, αφήνοντας μόνο ίχνη. Και υπάρχουν άλλοι που περνούν σαν φως, σαν πυξίδα, οδηγώντας μας στον δρόμο της πίστης και της αγάπης. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο πατήρ Ερμόλαος Μασσαράς, ο πρωτοπρεσβύτερος της Αγίας Σοφίας Πατρών.

Η Αρχή Μιας Ιερής Διακονίας

Το 1972, ο πατήρ Ερμόλαος ξεκίνησε τη διακονία του στην Αγία Σοφία Πατρών. Με υπομονή και ταπεινότητα, υπηρέτησε την ενορία του, καθοδηγώντας πνευματικά τους πιστούς, στηρίζοντας τους αδύναμους και ενθαρρύνοντας όσους αναζητούσαν την ελπίδα. Η φωνή του στο αναλόγιο ήταν βαθιά και γαλήνια, γεμάτη θεία χάρη, ενώ κάθε του λειτουργία ήταν μια ευκαιρία για κατάνυξη και προσευχή.

Η Ιστορική Παρέμβαση στον Πρωθυπουργό

Το 1987, όταν η ανέγερση του ναού της Αγίας Σοφίας κινδύνευσε να σταματήσει λόγω οικονομικών δυσχερειών, ο πατήρ Ερμόλαος ανέλαβε δράση. Την ημέρα της εορτής του Αγίου Ανδρέα, σταμάτησε την αυτοκινητοπομπή του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και του είπε με τόλμη:

«Σοφία η μητέρα σου, Σοφία η κόρη σου, φτιάξε και την Αγία Σοφία της Πάτρας!»

Με αυτή τη φράση, που έμεινε στην ιστορία, έσωσε το έργο. Ο ναός της Αγίας Σοφίας ολοκληρώθηκε και έγινε το πνευματικό κέντρο που ονειρευόταν.

Ο «Παπαφλέσσας» των Σέρβων: Πίστη σε Καιρό Πολέμου

Όμως η αγάπη του πατρός Ερμόλαου δεν γνώριζε σύνορα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, έγινε ο «Παπαφλέσσας» των Σέρβων. Μετέφερε τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα σε εμπόλεμες ζώνες της Βοσνίας, διακινδυνεύοντας τη ζωή του για να στηρίξει τον δοκιμαζόμενο λαό.

Οι Σέρβοι τον τιμούσαν ως ήρωα. Το Πατριαρχείο της Σερβίας, η σερβική κυβέρνηση και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναγνώρισαν το έργο του με παράσημα. Αλλά εκείνος παρέμεινε πάντα ταπεινός, αποδίδοντας κάθε δόξα στον Θεό.

Η Προσωπική Μου Μαρτυρία: Ένας Πατέρας της Ψυχής Μου

Για μένα, ο πατήρ Ερμόλαος δεν ήταν απλώς ένας ήρωας. Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας. Τον γνώρισα όταν ήμουν παιδί, παρακολουθώντας τους Χαιρετισμούς στην Αγία Σοφία. Μια ημέρα, με πλησίασε με το ζεστό του χαμόγελο και μου είπε:

«Σπύρο, θες να σου φτιάξω στολή και να έρχεσαι κι εσύ σε όλες τις ακολουθίες να με βοηθάς; Καλή φωνή έχεις, ζήλο βλέπω. Πιστεύω θα μας βοηθήσεις πάρα πολύ.»

Αυτή η πρόσκληση δεν ήταν απλώς μια πρόταση. Ήταν μια αγκαλιά. Έγινα βοηθός του στις ακολουθίες, βίωσα τη χάρη του Θεού μέσα από την ταπεινότητά του, και ένιωσα τι σημαίνει να υπηρετείς με αγάπη.

Η Συγκινητική Τελευταία Λειτουργία

Η πιο συγκινητική μου ανάμνηση είναι η τελευταία εορτή της Αγίας Σοφίας που λειτούργησε. Είχα την τιμή να τον βοηθήσω να φορέσει την ιερατική του στολή. Τα χέρια μου έτρεμαν, αλλά εκείνος με την ήρεμη φωνή του μου ψιθύρισε:

«Μη φοβάσαι, Σπύρο. Όταν υπηρετείς τον Θεό, έχεις πάντοτε βοήθεια από τον ουρανό.»

Τον είδα να στέκεται μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο, με την ίδια ταπεινότητα και δέος που τον χαρακτήριζαν πάντα. Εκείνη η τελευταία λειτουργία δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική τελετή. Ήταν μια τελευταία ευλογία.

Η Μνήμη του Ζει στην Αγία Σοφία

Σήμερα, ο πατήρ Ερμόλαος δεν είναι πια ανάμεσά μας. Αλλά η μορφή του ζει σε κάθε γωνιά της Αγίας Σοφίας. Το φως των κεριών μοιάζει να ψιθυρίζει τις προσευχές του, και ο καθεδρικός ναός που τόσο αγάπησε είναι γεμάτος από τη ζεστασιά της πίστης του.

Για τους περισσότερους, ήταν ένας σεβάσμιος ιερέας. Για τους Σέρβους, ένας ήρωας. Για μένα, ένας πνευματικός πατέρας που με καθοδήγησε με την καλοσύνη και την αγάπη του.

Ας είναι η μνήμη του αιώνια.

Σπυρίδων Καλαμπόκας

Αναγνώστης της Ιεράς και Αποστολικής Μητροπόλεως Πατρών

ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΕΝΟΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ανακοινώνεται, ότι την ΔΕΥΤΕΡΑ, 19 Μαΐου 2025, στην αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει η κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΩΓΟΥ, φιλόλογος, με το επίκαιρο θέμα:

«ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ»- Ερμηνευτική και βιωματική προσέγγιση στον Αναστάσιμο κανόνα.

Επίκαιρους αναστάσιμους ύμνους θ’ αποδώσει ιεροψαλτικός χορός.

Παρακαλούμε για την παρουσία σας.

 

ΩΡΑ: 7 μ. μ.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ 3 Ο Τόκος της Θεοτόκου!

 

Γίνεται να δανείσει (! ) κανείς τον Θεό; Στο παράδοξο αυτό ερώτημα, Παλαιά Διαθήκη, και συγκεκριμένα το βιβλίο των Παροιμιών, λέει ότι γίνεται και παραγίνεται: «δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (Παροιμ. 19, 17).

            Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ένα τροπάριο του Όρθρου της Μεγάλης Τρίτης (τελείται το βράδυ της Μεγάλης Δευτέρας).

            Το τροπάριο αρχίζει ως εξής:

            «Ιδού σοι το τάλαντον, ο Δεσπότης εμπιστεύει, ψυχή μου φόβω δέξαι το χάρισμα, δάνεισαι τω δεδωκότι,

            Διάδος πτωχοίς, και κτήσαι φίλον τον Κύριον».

            Σύμφωνα με το τροπάριο, ο Δεσπότης Χριστός μας δίνει το τάλαντο για να Του το δανείσουμε (!), όχι για να το κρατήσουμε. Και πως Του το δανείζουμε; Μοιράζοντάς το στους φτωχούς. Και το αποτέλεσμα, θα πει κανείς; Μα το λέει το τροπάριο αμέσως μετά, για να μη μείνει καμία αμφιβολία: Αποκτά ως φίλο σου τον ίδιο τον Κύριο!

            Να λοιπόν ποιος είναι ο «τόκος» που παίρνεις από το τάλαντο. Ο Τόκος της Θεοτόκου!

            Ανδρέας Μοράτος.

ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ

 

Η συζήτηση γύρω από την έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης «Η σαγήνη του Αλλόκοτου», που δεν έχει καταλαγιάσει, κι ας έχει περάσει κάποιος καιρός, ανέδειξε το διαζύγιο που έχουμε πάρει από την ίδια την κοινή λογική. Διότι η κοινή λογική απαιτεί, πρώτα και πάνω από όλα, συνέπεια. Αν συμφωνήσουμε ότι ο βανδαλισμός είναι κάτι κακό, τότε θα καταδικάσουμε ασφαλώς κάθε βανδαλισμό μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά δεν μπορούμε την ίδια στιγμή να θεωρούμε απολύτως θεμιτό- για να μην πούμε ιερό- τον βανδαλισμό δια μέσου της (υποτίθεται) «καλλιτεχνικής» δημιουργίας. Δεν μπορούμε να καταδικάζουμε αυτόν που βανδαλίζει ένα  πίνακα, και την ίδια στιγμή να θεωρούμε απαράβατο δικαίωμα να βανδαλίζει κάποιος μέσω ενός πίνακα.

Επί τέλους, αν  συμφωνήσουμε να καταδικάζουμε τον βανδαλισμό, ας φροντίσουμε το πιο στοιχειώδες:  να τον καταδικάζουμε  με συνέπεια, σε όλες τις εκφάνσεις του. Διαφορετικά, δεν καταδικάζουμε τον βανδαλισμό, αλλά τον αγκαλιάζουμε- αρκεί, βεβαίως- αυτό που βανδαλίζεται να είναι αυτό που φρονεί ο άλλος, και όχι αυτό που φρονούμε εμείς.

            Μα, θα πει κανείς, η ελευθερία της έκφρασης είναι κάτι ιερό! Ναι. Αλλά υπάρχει και η ελευθέρια της σκέψης, που δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Είχε δίκιο ο Δανός Φιλόσοφος και θεολόγος Σαίρεν Κίρκεγκωρ: «Οι άνθρωποι απαιτούν την ελευθερία της έκφρασης, ως υποκατάστατο για την ελευθερία της σκέψης, την οποία σπανίως χρησιμοποιούν».

«ΖΩΗ», τ. 4400