Καθημερινά ακούμε και βλέπουμε περιστατικά βίας ακόμη και
στον χώρο του σχολείου. Όχι απλούς διαπληκτισμούς, που ακόμη και να πιαστούν
στα χέρια, οι μαθητές, το θέμα θα μπορούσε να σταματήσει εκεί. Αυτά είναι ξεπερασμένα. Σήμερα ακούμε για μαχαιρώματα,
βόμβες, μπούλιγκ- δηλαδή εκφοβισμός, όχι μόνο προς συμμαθητές, αλλά και προς
εκπαιδευτικούς. Χυδαίες πράξεις που επιβάλλονται σε κορίτσια ή αγόρια ή και
εκπαιδευτικούς, από ομάδα παιδιών, και μάλιστα με βιντεοσκόπηση, ώστε να
«ανεβάσουν» το «κατόρθωμά τους» στα
κοινωνικά δίκτυα. Και ο κατάλογος των ανήκουστων αυτών περιστατικών, δεν έχει
τέλος!
Γιατί όμως
εκπλησσόμαστε;
Απελευθερώσαμε
το σχολείο από διάφορα ταμπού. Αποδομήσαμε κάθε θρησκευτικό και εθνικό φρόνημα
από τα παιδιά. Προσπαθήσαμε και το καταφέραμε να βγάλουμε τον φόβο του Θεού,
την αγάπη στον συνάνθρωπο, το ευ αγωνίζεσθαι , από τις καρδιές των παιδιών.
Διώξαμε από τις σχολικές κοινότητες τις εικόνες , τον πνευματικό ιερέα,
καταργήσαμε τον εκκλησιασμό, την προσευχή.
Γιατί
απορούμε;
Απλά δρέπουμε
τους καρπούς των όσων σπείραμε!
Σπείραμε ανέμους, θερίζουμε θύελλες. Γκρεμίσαμε όλους τους ηθικούς φραγμούς και τώρα κλαίνε φαρισαϊκά πάνω στα
χαλάσματα. Αν καταλάβουμε το λάθος μας, υπάρχει ελπίδα, Αν!
«ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ»,
τ. 638
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου