Να σιωπήσουμε, λέω....Εσύ κι' εγώ, γιατί οι άλλοι δεν σωπαίνουν. 

Να σφίξουμε τα χείλη και τα χέρια, να πάρουμε τη σιωπή μας ευλογία και να ανηφορίσουμε στα μονοπάτια της ψυχής, ένθα οδεύει ο αστήρ -που μας ορίστηκε απαρχή και προορισμός συνάμα-.

Τί να πούμε άλλωστε; 

Τα έχουν πει όλα, εκτός από τις προσευχές. Κράτησε εσύ μια προσευχή -για να σε γνωρίσω- κρατώ εγώ έναν στεναγμό να τον βάλω δίπλα στο κεράκι σου κι' έτσι θ' αρχίσουμε απ' την αρχή: Κάτω απ' τα εικονοστάσια, λέω, ν' ανταμώσουμε, μήπως και μπορέσουμε να συνεννοηθούμε, δίχως περιττές κουβέντες, χωρίς υποσχέσεις, δίχως ψέματα, χωρίς "αλήθειες" που προσβάλλουν την Αλήθεια.

Το "δεν αντέχω" σου να δακρύσει απαντοχή, το αποκάμωμά μου να στρωθεί χαλί να περάσεις, οι σημαίες μας να χαμογελάσουν ελπίδα, όσα ξεπούλησαν να γίνουν κρεμάλα για τους Ισκαριώτες κι' όσα απέμειναν να μας γίνουν φυλαχτά, στους νέους αγώνες. 

Μα ναι, για αγώνες μιλάμε! 

Η σιωπή είναι μια αρχή, ένας εξαγνισμός, για να ξαναβρούμε τα βελούδα της καρδιάς, να σκύψουμε το κεφάλι με αγαπητικό σεβασμό και να ξανακούσουμε τα βήματά Του. 

Και μετά (όσο μπορέσουμε) -αν δεν ακολουθήσουμε- τουλάχιστον να μην ξεμακρύνουμε από τα σημάδια που θάχουν μείνει στο εγκάρδιό μας βελούδο... 

 Να σιωπήσουμε, λέω | τί και πώς (anazhthseis-elena.blogspot.com)

Τι σημαίνει να λέγεσαι Χριστιανός σήμερα.

 

Στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, που είναι από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων {Πραξ. 11, 19-30}, θα βρούμε στον στίχο 26 την άκρως ενδιαφέρουσα φράση «(εγένετο) χρηματίσαι τε πρώτον εν Αντιοχεία τους μαθητάς Χριστιανούς». Και λέμε ότι πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα φράση, διότι από αυτήν μαθαίνουμε, με απλά λόγια, ότι στην Αντιόχεια ονομάστηκαν για πρώτη φορά Χριστιανοί οι μαθητές του Χριστού. (Το ρήμα «χρηματίζω» που έχει διάφορες σημασίες στα Αρχαία Ελληνικά, εδώ σημαίνει «ονομάζομαι», «αποκαλούμαι»). Απουσιάζει βέβαια, από το κείμενο το «ποιητικό αίτιο». Δηλαδή το από ποιους ονομάστηκαν Χριστιανοί: από άλλους ή από τους ίδιους;

      Τη λέξη «Χριστιανός» θα την ξαναβρούμε παρακάτω στις Πράξεις των Αποστόλων, στο σημείο όπου ο Βασιλιάς Αγρίππας απευθυνόμενος στον Απ. Παύλο, του λέει «εν ολίγω με πείθεις  Χριστιανόν  γενέσθαι» (= «λίγο ακόμα και θα με κάνεις να γίνω Χριστιανός»).

      Η Τρίτη (και τελευταία) φορά που θα βρούμε στην Καινή Διαθήκη τη λέξη «Χριστιανός» είναι σε μια οδηγία προς τους πιστούς η οποία υπάρχει στην Α΄ Επιστολή του Πέτρου, και συγκεκριμένα στο χωρίο 4, 16: «ει δε (τις υμών πάσχει) ως Χριστιανός, μη αισχυνέσθω». {= αν όμως κάποιος από σας πάσχει επειδή είναι Χριστιανός, να μην ντρέπεται»}.

      Η τριπλή αυτή παρουσία της λέξης «Χριστιανός» στην Καινή Διαθήκη δείχνει ότι η λέξη αυτή ενσωματώθηκε από πολύ νωρίς στη ζωή της Εκκλησίας ήδη από τα πρώτα χρόνια της, δηλώνοντας κατά τρόπο ρητό τη διακριτή πλέον στον στίβο παρουσία της Εκκλησίας και των μελών της.

      Ανδρέας Μοράτος

      «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» Ιούνιος του 2024

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Η όλη ζωή μας στον κόσμο αυτό είναι ελπίδα. Οι άγιοι βιώνουν την πνευματική ζωή, την εν Χριστώ ζωή. Δεν την ελπίζουν. Αντίθετα , εμείς ζούμε με την ελπίδα

Ό, τι και να κάνει ο άνθρωπος, δεν  μπορεί να καθαρίσει  τον εαυτό του, δεν μπορεί να λαμπρύνει τον εαυτό του, δεν  μπορεί να τον αγιάσει, να τον κάνει άξιο του Χριστού. Ο Χριστός μας αγιάζει, αλλά μας αγιάζει, εφόσον πιστεύουμε σ’ Αυτόν,, εφόσον τν ακολουθούμε και κάνουμε τον αγώνα μας. Δεν γίνεται χωρίς αγώνα.

Να μάθουμε αυτό το μάθημα: σε κάθε περίπτωση αμέσως να σκεπτόμαστε-έχει μεγάλη σημασία αυτό- ότι ο Θεός ξέρει, βλέπει, ακούει, και ότι μ ε τη δική του άδεια και ευλογία γίνεται ‘ο, τι γίνεται.  Εκείνος θα αναλάβει να δώσει και την έκβαση. Εμείς ελπίζομε!

Η εμπειρική θεολογία της Εκκλησίας μας

 

Ο  Άγιος Πατήρ και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Παλαμάς θεωρεί ότι υπάρχουν τρία είδη θεολογίας: α) Η ασφαλής και μυστική των θεοπτών θεολόγων, οι οποίοι ομιλούν εκ προσωπικής  εμπειρίας και κοινωνίας με τον Ζώντα Θεό. β) Η φιλόσοφος θεολογία των μη εχόντων προσωπική εμπειρία  θεοπτίας, αλλά εν ταπεινώσει δεχομένων τις εμπειρίες και θεοπτίες των Αγίων και θεολογούντων συμφώνως προς αυτές. Η Θεολογία αυτή χρησιμοποιεί την αποδεικτική μέθοδο, αυτήν δηλαδή που αποδεικνύει τις θεολογικές  θέσεις με συλλογισμούς βάσει της Αποκαλύψεως και των καταγεγραμμένων εμπειριών των αγίων. γ) Η καινή θεολογία των θρασέων θεολόγων, οι οποίοι απορρίπτουν τις εμπειρίες των αγίων και θεολογούν διαλεκτικώς κατά τις δικές τους  φιλοσοφικές αρχές. Εκπρόσωπος    της διαλεκτικής θεολογίας ήταν στους χρόνους του αγίου Παλαμά ο δυτικός μοναχός Βαρλαάμ. Την αποδεικτική μέθοδο ηκολούθησαν και οι Αγιορείτες Πατέρες οι συντάξαντες τον Αγιορειτικό Τόμο το έτος 1340, οι οποίοι καταλήγουν: «Ταύτα υπό των Γραφών εδιδάχθημεν, ταύτα παρά των ημετέρων Πατέρων παρελάβομεν , ταύτα δια της μικράς έγνωμεν πείρας».

            Θ θεολογία της Εκκλησίας εκφράζεται από τους Πατέρες και Διδασκάλους αυτής. «Εκείνοι δε τα μέλη της Εκκλησίας τα οποία, ένεκα της ταπεινοφροσύνης των ενώπιον της Αληθείας  λαμβάνουν το δώρον όχι μόνον να αφομοιώσουν, αλλά και να εκφράσουν πιστώς την καθολικήν συνείδησιν της εκκλησιαστικής κοινωνίας, ονομάζονται εκκλησιαστικοί Πατέρες και Διδάσκαλοι. Διότι εκείνο που εκφράζουν δεν είναι απλώς αι ατομικαί σκέψεις, ιδέαι και πεποιθήσεις των, αλλ’ η συνείδηση της Εκκλησίας, η μαρτυρία της Εκκλησίας.  Οι Πατέρες ομιλούν από τα  βάθη της καθολικής πληρότητος της Εκκλησίας. (Γ. Φλωρόβσκυ, εν: Θεολογία, Αλήθεια και Ζωή.

            «ΖΩΗ», τ. 4392                                  

Πλούσιοι και φτωχοί

 

Ο Χρυσόστομος αποτελεί στο σημείο αυτό την αφετηρία, για να βοηθήσει την Εκκλησία σαν λαό του Θεού και στην εποχή μας να βρει το σωστό της δρόμο.

        Το σχήμα, πλούσιοι και φτωχοί, και μάλιστα στο χώρο της Εκκλησίας, υπήρξε για τον Χρυσόστομο ένας σταυρός. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο, που ισχύει μέχρι σήμερα, θέλει το άτομο απόλυτο κύριο της ιδιοκτησίας του.

        Μια τέτοια θεωρία ο Χρυσόστομος την απορρίπτει ως χριστιανός κατηγορηματικά. Η απόλυτη κυριότητα των αγαθών ανήκει στον Θεό, και των ελευθέρων αγαθών και των παραγομένων από τον άνθρωπο οικονομικών αγαθών.

        Στην Εκκλησία η λέξη «δικό μου» και «δικό σου» δεν έχουν νόημα, γιατί τίποτε δεν είναι δικό μας στον κόσμο αυτό.

        Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής! Αφού λοιπόν, μοναδικός ιδιοκτήτης του κόσμου είναι ο Θεός, τα του κόσμου δεν ανήκουν σε μεμονωμένα άτομα, αλλά στο σύνολο. «Τα γαρ του Δεσπότου πάντα κοινά».

        Έπειτα οι άνθρωποι και μάλιστα οι χριστιανοί είναι όλοι αδελφοί. Δεν υπάρχουν άτομα, αλλά πρόσωπα σε κοινωνία με τον θεό και μεταξύ τους.

        Γι’ αυτό κανείς δεν θα τολμήσει  να πει «Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς», αλλά «Πάτερ ημών».

        Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

        «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», τ. 1151

ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΙΑ

 

ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΙΑ

            Η ευδαιμονιστιστή εποχή μας έχει σχεδόν θεοποιήσει την φυγοπονία και την κάθε δυσκολία και όλα προσπαθεί να τα κάνει εύκολα και άνετα και ευχάριστα. Και αυτά τα θεωρεί πρόοδον και πολιτισμό. Και όμως οι ραθυμία, η αδράνεια, και η τεμπελιά, που καταντά κυρίαρχη επιδίωξη των πολλών, είναι φοβερή κατάπτωση και ασθένεια και κίνδυνος, τόσον για την ψυχή, όσον και για το σώμα. Ιδιαιτέρως για τα πνευματικά θέματα, όπου η ραθυμία είναι ένας από τους «τρεις γίγαντες, του πονηρού διαβόλου», όπως λέγει ο Άγιος Μάρκος ο Ασκητής, ενώ ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας συμβουλεύει να αγαπούμε την δυσκολία και το βάσανο». Ιδού τι γράφει στο βιβλίο του «Αόρατος Πόλεμος».

            -«Είναι πολλοί που ακολουθούν την πνευματική ζωή, όμως αγαπούν περισσότερο από  το πρέπον τον εαυτό τους (αγκαλά και κατά αλήθεια δεν ηξεύρουν να τον αγαπούν). Διότι καταγίνονται ως επί το πλείστον, εις εκείνους τους αγώνας, όπου κλίνει η όρεξίς των και αφήνουν τους άλλους, όπου εναντιώνονται ζωντανά εις την φυσικήν τους κλίσιν και εις τας αισθητικάς ορέξεις των, εις τα οποίας , έπρεπε με κάθε δίκαιον να στρέφουν τον πόλεμον με  των τας δυνάμεις.

            Δια τούτο, αγαπητέ εν Κυρίω. Αδελφέ μου  σου παραγγέλω, να αγαπάς, πάντοτε την δυσκολίαν και τον βάσανον, όπου  φέρει μαζί του ο πόλεμος ούτος, κάν και νικηθής κάποτε εις αυτόν. Λέγει γαρ ο Σειράχ: «Μη μισήσης επίπονων εργασίαν». Διότι εδώ στέκεται όλον το παν. Επειδή και όσω δυνατώτερον αγαπήσης την δυσκολίαν, οπού δείχνει εις τους αρχαρίους, η αρετή και πόλεμος, τόσον περισσότερον και ογληγορώτερον έχεις νικήσης. Τι λέγω; Εάν εσύ αγαπήσεις περισσότερον τον βασανιστικόν  πόλεμον των παθών, παρά τας ιδίας αρετάς, και τας νίκας, βέβαια πλέον ογληγορότερα  θέλεις αποκτήσει κάθε καλόν».

            «ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΏΝ», Π. Μ.  ΣΩΤΗΡΧΟΣ

Έναρξη Κατηχητικών Σχολείων στην Αγ.Βαρβάρα