Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

Όσο αμαρτωλός κι αν είναι ο άνθρωπος, μένει πάντα μέσα η σπίθα του Θεού. Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ

 


Η συνειδητοποίηση των συνεχών αστοχιών και του ναρκισσισμού μας είναι μια ρεαλιστική θέαση της μεταπτωτικής μας φύσης; Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς προσεύχεται ‹‹Κύριε, φώτισόν μου το σκότος››. Αιτείται στον Χριστό αυτή τη χάρη. Γιατί γνωρίζει καλά πως μόνο Εκείνος μπορεί να αποκαλύψει τα μύχια της ψυχής του ανθρώπου κι όχι ο ίδιος ο άνθρωπος που μέσα στον βίο του παλινδρομεί ανάμεσα στις αστοχίες και την αναποφασιστικότητά του να αντικρίσει την αλήθεια.

   Δεν υπάρχει χάρισμα, χαρά ή ευτυχία έξω από το ιλαρό φως του Πλαστουργού. Πόσες φορές στην καθημερινότητα πιστεύουμε πως είμαστε οι καταφερτζήδες των επιτυχιών μας; Πόσες φορές θεωρούμαστε δάσκαλοι των άλλων; Πόσες φορές δεν αποδεχόμαστε τις πτώσεις μας, αλλά τρέχουμε με ζήλο να τις επισημάνουμε στους άλλους; Πόσες φορές από την άλλη, μέσα σε μία διαρκή κυκλοθυμία, πιστεύουμε πως είμαστε τις μονές ώρες άγγελοι και τις ζυγές οι μεγαλύτεροι αποστάτες του Θείου θελήματος;

   Είναι όντως παράδοξο πως δεν διδασκόμαστε από παιδιά να αγκαλιάσουμε τη σκοτεινή πλευρά της ύπαρξής μας. Ακούμε τη λέξη σκοτάδι και μας φοβίζει. Την αποφεύγουμε λες και πρόκειται για την ίδια την κόλαση στο άκουσμά της. Η αποδοχή της, όμως, είναι μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας και πολύ απελευθερωτική για τον νου και την καρδιά.

   Ο Θεός είναι ερωτευμένος μαζί μας, όπως ο ποιητής που αγαπάει όλα του τα ποιήματα. Κι ας μην είναι τέλεια στη μορφή κι ας ακούγονται παράφωνα. Εμείς πότε θα βιώσουμε, έστω και στο ελάχιστο, αυτή τη σχέση δίχως τα βαρίδια της τελειομανίας  και των ενοχών που αυτή δημιουργεί;

   Τι γίνεται, όμως, όταν ο άνθρωπος δεν πάρει αγάπη στην παιδική του ηλικία, όταν η ζωή του εκείνα τα χρόνια είναι γεμάτα από ακυρώσεις και πόνο ή όταν φορτώνεται με την ταμπέλα του καλού παιδιού; Μόνο ο Χριστός γνωρίζει, συμπάσχει και δείχνει υπομονή και έλεος. Μόνο Εκείνος φωτίζει τον δρόμο των πληγωμένων ψυχών με τη μυστηριακή και διακριτική Του Παρουσία.

   Οι άνθρωποι που συναντούμε στη ζωή δεν είναι τυχαία γεγονότα. Ούτε αυτοί που μας συντρέχουν μήτε αυτοί που μας πληγώνουν. Επρόκειτο για ένα συνεχές μάθημα για την ανάπτυξή μας ως οντότητες ελευθερίας. Άλλωστε κι εμείς συντρέχουμε τους άλλους κι εμείς τους πληγώνουμε. Όλοι ζούμε στην ίδια κοινωνία, ας έχουμε τη ψευδαίσθηση της αυτονόμησης.

Ο Χριστός δεν είναι χωροφύλακας του βίου. Η ευγένεια, η ανεκτικότητα κι η καλοσύνη δεν είναι νόμοι ενός Θεοκρατικού καθεστώτος. Αγκαλιάζουμε τον πλησίον, όχι για να δείξουμε πόσο καλά και αφοσιωμένα παιδιά Του είμαστε. Αντίθετα, εμείς έχουμε ανάγκη την αγκαλιά του πλησίον. Δεν ακυρώνουμε τους άλλους, όχι γιατί είμαστε απλόχερα γενναιόδωροι, αλλά επειδή μας έχουν ακυρώσει και αισθανόμαστε τι σημαίνει περιφρόνηση. Χαμογελάμε, διότι γνωρίζουμε τι σημαίνει θλίψη. Ακούμε, γιατί βιώσαμε τα κλειστά ώτα στη δική μας ανάγκη να εκφραστούμε.

   Ο Θεός αντικρίζει πρόσωπα μοναδικά και ξεχωριστά. Δεν ομαδοποιεί, δεν ισοπεδώνει τη διαφορετικότητα. Φωτίζει τα μονοπάτια με την αλήθεια της Ανάστασης και προσδοκά την ένωσή μας μαζί Του.

Παναγιώτης Ράμμης


Περί Άρνησης - Αντίφωνο

Δεν υπάρχουν σχόλια: